Mark Lanegan lijkt actiever te komen naarmate de jaren vorderen. Het lijkt erop dat hij al een hele tijd gezond leeft en dat heeft er misschien ook wel mee te maken. Het ziet er naar uit dat Lanegan de laatste jaren een vrij stabiel en zorgeloos bestaan leidt. Nogal anders dan toen hij nog rondtoerde met The Screaming Trees. Naast zijn albums leent hij ook veel zijn stem uit aan andere projecten zoals met Isobel Campbell, The Twilight Singers etc… Sedert het album ‘Bubblegum’, dat toch wel een mijlpaal in de mans oeuvre is, heeft hij eigenlijk nog geen slecht album gemaakt. Maar ook geen enkel album dat zo intens en gitzwart klonk als ‘Bubblegum’. Ook ‘Gargoyle’ niet. Maar het is zeker geen zonnige plaat geworden maar wel een goed en degelijk album. Daarin doet hij waar hij goed in is: namelijk met zijn kenmerkende stem verhaaltjes vertellen en zingen. Bovendien weet hij zich ditmaal terug te omringen met klasse muzikanten. Die zorgen met o.a. keys, orgel, synths en gitaarpartijen voor de nodige dreigende, vervreemde en soms eighties post punk geluiden in de tracks. “Nocturne” drijft op een post punk bassound. Net als “Drunk On Destruction” dat een post punk klinkend gitaartje bevat. De machtige orgel- en synthklanken op “Blue Blue Sea” bepalen de sfeer van het nummer. “Beehive” is vrij catchy en rockend te noemen voor Lanegans doen. Het lang uitdeinende “Old Swan” sluit het album na tien songs af.
‘Gargoyle’ zal wellicht niet dezelfde impact of stempel krijgen zoals ‘Bubblegum’ indertijd, maar het is een sterk album in het oeuvre van de man. Eentje waar we veel luisterplezier aan (zullen) beleven.
De uit LA afkomstige Alex Izenberg mag hier nog een nobele onbekende zijn , hij krijgt alvast met z’n tweede plaat ‘Harlequin’ heel wat lofbtuigingen . In de muziek is er een directe link met het bijzondere , eigenzinnig werk van Scott Walker . Net als bij dit fenomeen hebben we een filmische, donkere dreigende trip door een bevreemdende , sfeervolle , intrigerende sound . Een cinematografische aanpak die sfeervolle, innemende indiepop met avantgarde kruist . Een barokke orkestratie van hoekige strijkers ( o.m. viool , cello) en dissonante pianoklanken worden toegevoegd, die het sterkst klinken op nummers “Grace” en “Libra” . Het mooie “Move on” is de meest toegankelijke song. We hebben hier een kunstzinnige plaat, een bizarre rondreis in de wereld van Izenberg . Een niet –alledaagse aparte plaat dus!
Dawes van de broers Taylor en Griffin Goldsmith, uit LA , situeert zich muzikaal binnen de alt/americana en indie sfeer en zijn al toe aan hun vijfde plaat . Vorig jaar maakten we kennis met hen als support van My Morning Jacket en ontdekten we een rits pareltjes van songs , gekenmerkt van sfeervolle , subtiele poppy melodieën . De kunst van het songschrijven werd geapprecieerd door T-Bone Burnett die voorman Taylor uitverkoos voor The New Basement Tapes , het gelegenheidscollectief dat met ongebruikte teksten van Bob Dylan in de weer mocht gaan . Ze waren ook al begeleidingsband van Conor Oberst en Jackson Browne . Een nostalgisch bed wenkt in hun creatief gearrangeerde muziek , die verder ook refereert aan Wilco en Black Crowes .
Hun doorleefde sound klinkt fascinerend door een standaardinstrumentarium , aangevuld met keys/piano, en gedragen door indringende , meerstemmige vocals. Sterk!
De uit Londen afkomstige sing/songwriter Keaton Henson is een verlegen type die een rits droefgeestige , dwarrelend herfstige songs schrijft in de geest van Damien Rice, Perfume Genius en James Blake . De nummers hebben een sobere omlijsting door het innemend pianospel , aangevuld met spooky reverb gitaarklanken en elektronisch knip –en plakwerk . Zijn diepgevoelig , breekbare stem drukt zijn stempel op het materiaal .
De verschillende muzikale invalshoeken zijn goed gedoseerd , waardoor de songs een doordachte opbouw hebben en goed in elkaar zitten . Mooi hoe alles zijn plaatsje heeft gevonden in zijn wereld . Mooi plaatje.
Jambinai is afkomstig uit Zuid-Korea , asjeblieft! … en brengt postrock mee met een Oosterse invloed . Het combo bestaat voor de helft uit vrouwen en gaat te werk op traditioneel Koreaanse instrumenten , doomende , schurende , krassende gitaren en -getokkel en abstractie uit elektronische kastjes . Eénmaal ze goed op dreef zijn op nummers als “For everything that you lost”, “The mountain” en “Naburak” , worden we meegevoerd , - gesleept in hun minimalisme en de repeterende, opbouwende en explosieve ritmes . De praktisch onverstaanbare (zeg) zang drukt mee op de donkerte van de sound . Het is allemaal een beetje vreemd , maar binnen het genre lekker klinkend.
Wilco heeft zich door de jaren geprofileerd als één van de bepalende bands binnen de rootsrock/alt.country. Het sing/songschrijverschap van Jeff Tweedy en het muzikaal vakmanschap van z’n band is verantwoordelijk voor die verstilde , introverte en broeierige, extraverte rootsamericana. De songs zijn knap gearrangeerd , opgebouwd , uitgewerkt en konden mooi uitgesponnen zijn . De instrumentatie kreeg dus heel wat ademruimte!
Met de vorige ‘Star wars’ kwamen zij verrassend uit de hoek, elf songs in een goed half uur en gekenmerkt van een rauwe , directe aanpak, die naar een demo aanpak neigde.
En de nieuwe is er terug eentje van een goed half uur, met twaalf songs , maar tav de uitgelaten voorganger is het materiaal beduidende serieuzer en introverter . De klemtoon komt op de ingetogenheid met een sobere , ingehouden instrumentatie van (semi) akoestische gitaren, marimba , percussie en ga zo maar door. Het beklemtoont het introspektieve karakter van de melodieuze melancho liedjes , minimaal in elkaar gekunsteld . Ze roepen allerhande gevoelens van frontman Jeff Tweedy op van angst, pijn, ergernis , walging , verwarring , onmacht en radeloosheid .
Het gaat van innemende (roots) pop ( o.m. “Normal american kids” , “If I ever was a child”, “Quarters” en “Shrug & destroy “) naar de typisch dromerige , broeierige americana van de band als “Common sense”, “Nope”, “Someone to lose” , “Happiness” en “Locator” .
Na meer dan 20 jaar in de muziekbusiness blijft Wilco één van de iconen in de rootspop , die sobere en gekunstelde prachtplaten aflevert .
Dandelion is een Nederlandse band die al meteen in de spotlights komt met dit debuut ‘Everest’ . We krijgen een rits fraaie sfeervolle , emotievolle songs in een harmonieuze samenzang . De groep nestelt zich ergens tussen semi-akoestische folkpop en ingetogen sing/songwriting in . De songs zijn mooi uitgewerkt en klinken wonderschoon door de gelaagde melodieën en de brede instrumentatie van o.m. keys en piano . ‘Everst’ is aangenaam luistervoer en wordt terecht sterk ontvangen . Nu over naar ons landje? …
Preoccupations is het vroegere Viet Cong die z’n politieke geladenheid in de groepsnaam liet vallen en muzikaal manifesteert in donker dreigende postpunk/indiewave rock . Het kwartet van de Canadese bassist/zanger Matt Flegel rammelt , garagerockt , postpunt, kortom een zwarte postpunkmis! Ssongstructuur , donkerte en sfeer zijn er in een aanhoudend intens broeierige spanning, door rauwe, hoekige, strakke, metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , de overheersende, dreunende , repetitieve , grauwe basstunes , de stuwende , opzwepende drums en de zalvende elektronicariedels, die 60s psychedelica over enkele nummers doet waaien. De diepe stem van Flegel beklemtoont dat gitzwart opgetrokken universum .
De nummers voeren , slepen ons stap per stap mee , durven te ontsporen en baden in een waas van noise en galm . “Memory” met z’n elf minuten is hier het sterkst! Precoccupations zorgt voor een unieke sfeer , bouwt op , bijt van zich af en nestelt zich tussen onze oren . Hier komen een pak bands tesamen als Wire, Girls Against Boys, Interpol , Shellac en Savages.
Het materiaal klinkt tegendraads, complex als toegankelijk , poppy , zonder dat de donkere dreiging vervaagt . “Anxiety”, “Degraded” en “Stimulation” brengen allerlei stemmingen, die een duistere ondertoon hebben. “Sense” en “Forbidden” brengen ons even op adem.
We worden in een houtgreep gehouden in hun verzwelgende sound.
De heruitgave van ‘In Silence’ betreft het geprezen debuut van deze Noorse post punk band. Nu uitgegeven op vinyl door Onderstroom Records in een oplage van 500 copies. Deze band was sterk beïnvloed door bands als The Cure en Joy Division. In 1981 begonnen ze in een kelder met een semi-professionele 4-track opnames te maken. Daaruit kwam ‘In Silence’ tevoorschijn. Het was een moeilijk te begrijpen en donker album met onheilspellend klinkende baslijnen, dode-mars percussie, peinzende toetsen en sinistere, onduidelijke zang. De zang werd opzettelijk ver achter de instrumenten gemengd zodat die wat onduidelijk werden. Dit deden ze om een bepaalde sfeer te creëren. Een album dat toch wel bijval moet gehad hebben bij de postpunk en gothic cultuur. Het ademt in alles deze cultuur uit.
Wie houdt van Joy Division of New Order en dit niet in huis heeft , moet dit zeker checken. Je kan het zelfs blindelings aankopen. Je zal niet bedrogen uitkomen. Wie wat historie uit het begin van de jaren 80 wil horen moet hier ook eens naar luisteren.
Je moet het maar doen, op basis van één song heel Vlaanderen doen bezwijken en een stekje versieren op de grootste festivals, inclusief Rock Werchter. Studio Brussel zit er natuurlijk weer voor een groot stuk tussen, die halen het talent als het moet uit de bloemkolen, als het hen maar goed uitkomt. En als het niet te veel rockt natuurlijk, want dat is gevaarlijk.
Wij twijfelen er sterk aan of al die opgeklopte adoratie eigenlijk wel goed is voor een beginnende artiest als Tamino. Die jongen wordt door al die heisa in dat immense circus gedropt terwijl hij duidelijk nog volop op zoek is naar een eigen muzikale identiteit.
Die ene bewuste song heet “Habibi”, u heeft die ongetwijfeld al zo twaalfduizend keer gehoord en u weet dus ondertussen ook al dat Tamino daarop nog meer als Jeff Buckley klinkt dan Jeff Buckley zelf. Omdat u niet steeds op dezelfde song zou moeten zitten luisteren heeft Tamino er een heus EP’tje rond gebouwd met nog vier extra tracks waarop de nieuwe jonge Vlaams God sterk doet denken aan… ja, we zullen maar zwijgen, zeker.
Kijk, waar wij het vliegend schijt van krijgen, dat is het slag artiesten die alles in het werk stellen om te klinken als hun grote voorbeeld en dan nadien in de pers gaan verkondigen dat ze het nogal vervelend vinden dat ze steeds weer met diezelfde naam vergeleken worden.
Maar goed, in de andere songs ontdekken wij ook een vleugje vroege Radiohead en een glimp van het onvolprezen Lift To Experience, niet toevallig twee acts die in de jaren negentig nogal nauwe gelijkenissen vertoonden met… ok, ok, we zijn al weg.
Als ie maar beter kan zwemmen.
Pascal Deweze is altijd al een bezige bij geweest. Hij startte zijn muzikale loopbaan met Metal Molly (wie ouder is dan 40 herinnert zich hun hitje “Orange”), om daarna vooral met Sukilove te scoren in het alternatieve circuit. Andere projecten waren o.m. Chitlin’ Fooks en Mitsoobishy Jackson. Recent scoorde hij nog met de retropop van Broken Glass Heroes (de soundtrack bij de tv-reeks ‘Benidorm Bastards’).
‘Cult of Yes’ is zijn eerste album onder zijn eigen naam. De hoes heeft iets van abstract, primair knip- en plakwerk en zet zo de lijnen uit voor het album. De studio was zijn speeltuin en dat hoor je. Op de meeste tracks primeren de ritmes en komt hij uit in de buurt van een low-fi Brian Eno (“EP10” en “Think Of Me”). Op andere speelt hij met laagjes en koortjes en ontpopt hij zich zo tot een akoestische of analoge versie van Brian Wilson of Electric Light Orchestra (“Beautiful Penelope” en “Summer Bones”).
Het meest genietbaar zijn die tracks waar Deweze terugvalt op de klassieke opbouw van een song, met iets wat vaagweg lijkt op een intro, strofes en refreinen en een outro, zoals op “Don’t Look Over Your Shoulder” en “I Am Out On A Field”. Al levert dat nog steeds geen hapklare brokken op, eerder uitgeklede of kale versies van wat nummers voor Broken Glass Heroes hadden kunnen zijn. Zodra hij ook nog die structuur loslaat, zoals op “Paris” en “Strange Behaviour” (waarop Prince Eels ontmoet), is het voor de luisteraar kiezen tussen zoeken naar aanknopingspunten of zich laten meedrijven. Op “I Only Have A Yes For You” is het heerlijk om je te laten meedrijven.
Voor wie Pascal Deweze vooral kent van alternatieve gitaarbands nog deze waarschuwing: op de credits van het album staan wel gitaristen vermeld, maar het is op ‘Cult Of Yes’ zelfs bij herhaald luisteren moeilijk om ze terug te vinden. De heerlijk-ijle backing vocalen komen van Lien Moris van Piquet en Anne-Sophie Ooghe van High Hi.
‘Cult Of Yes’ is zowel voor Pascal Deweze als de luisteraar een zoekplaat. Het album geeft een aantal rake voorzetten, maar Deweze weet nog niet of hij ook elk doelpunt wil scoren.
De Vlaamse postpunk band Struggler werd opgericht in 1979. Een eeuwigheid in muziekland. Indertijd werden ze in één naam genoemd met bands als De Brassers en Siglo XX. Ze kregen wel de aandacht niet die eerder vernoemde bands wel kregen. Wat ik er nog van weet is dat ze in de vroege jaren 80 een cassette uitbrachten en daarna een album met de lange titel ‘It Was A Very Long Conversation But At The End We Didn’t Shake Hands’.
In elk geval zijn ze anno 2017 levendiger dan ooit en hebben ze zelfs een nieuw album uit. ‘The Gap’ presenteert ons 13 songs met levendige en bij momenten donkere postpunk. Lekkere vettige baslijnen, gitaarwerk dat floreert tussen punk en wave. Daarnaast bezwerende zang dat begeleid wordt door een ervaren ritmesectie. Bij momenten heeft het gitaarwerk zelfs iets psychedelisch over zich en bevat ze tevens elementen van rock‘n’roll.
Maar zoals gezegd klinkt alles levendig alsof het gemaakt werd door een stel jonge honden. Luister maar eens naar bv “Recrudesce” dat drijft op de heerlijke sustain van de gitaar en de zang die mij een beetje aan The Dead Kennedy’ s doet denken. Het titelnummer “The Gap” bevat catchy zang is één van de meest radiovriendelijke songs met mooi gitaarwerk. Het gesproken gedeelte klinkt bijna als Leonard Cohen. Nice. Een deel van hun tracks duren zo rond de drie minuten en de meer psychedelische zijn meestal een zestal minuten lang. “Key 17” bevat een gesproken tekst aan het begin om dan punksgewijs van start te gaan. “Shrapnel” heeft een baslijn die de song vormt en kleurt. “Wanted” en “Don’t Care” zijn punk van de bovenste plank. Er wordt afgesloten met een aardige cover van Pere Ubu: “Final Solution”. Eén van opperhoofd Rene Hulsbosh favoriete bands.
Struggler anno 2017 klinkt op ‘The Gap’ levendig, opwindend en vrij punky. Een heel fijn album dat wat aandacht verdient.
Nederlands 
Français 
