Dit Londens trio heeft met ‘Is This How It Starts?’ een uiterst goed in het gehoor liggend en dansbaar album in elkaar geknutseld. Na de korte instrumentale opener van het album krijgen we met “You Are Real” een song met een oorwormpje in het refrein en waarvan je zin krijgen om te bewegen. Zo ook voor tracks zoals “Dancing With The Other Girls” of “I’ll Do Anything”. “10AM” is een ingetogen en melancholische track die klinkt als een jaren-80 popsong. Theme Park verrast ons met een helder en levendig geluidstapijt, dansbare ritmes en een arsenaal aan synthsounds.
Het is een album geworden over opgroeien, de wereld in perspectief zien en over het verschil tussen het leven in realiteit en online. Voor wie geen behoefte heeft aan hun boodschap blijven er 12 leuke en pakkende popsongs over; waar het plezierig naar luisteren is.
Wie hen ook eens live wil zien kan hen gaan bekijken in september in België en Nederland (Paradiso). Verkrijgbaar in de meest gangbare muziekdragers en met als bonus een live-cd.
Het is al snel gegaan voor het jonge Britse Bastille . De band heeft nog maar twee platen uit en is in die paar jaar uitgegroeid tot een supergroep. Ze hebben hét met hun toegankelijke, melodieuze synthpop en sterke live reputatie . Die live reputatie is eerlijk gezegd sterker dan het plaatwerk . Ze hebben hét door hun betrokkenheid , enthousiasme en uitstraling die tekenen voor samenhorigheid en positivisme .
“Pompei” , “Things we lost in the fire” , “Laura Palmer” en de titelsong “Bad blood” werden vier classics , op de tweede is dit met “Good grief” en “Warmth” . “Power”, “Send them off!” en “Snakes” bengelen er nog wat aan . Het ander materiaal is meer van hetzelfde en moet het meer hebben van een stevige boost .
De songs zijn onschuldig en bereiken een breed publiek door de kleurrijke, bombastische sound , toegegeven, nergens te zeemzoeterig of kitscherig. Kauwgomballenpop, met Coldplay allures, die uiterst gezellig, warm aandoenlijk klinkt .
Bastille brengt muziek en ontspanning met een zeker entertainment en happy feelings gehalte.
Twaalf songs in nog geen vijfendertig minuten , leuk dus, dit betekent dat het aangenaam , relaxt wordt gehouden door die twinkelende gitaarakkoorden, dromerige, groovy tunes , huppelende drumritmes en de kenmerkende rock’n’roll sound.
We ervaren wel dat de elektronica wat meer ingang vindt in de nummers . Allah-Las zet iets verder van wat vroeger populair was en best niet vergeten wordt.
Op de vorige platen van Tom Krell , het alter ego van How to dress well, kregen we een gelaagd indie geluid , omgeven van r&b, postdubstep , trippop en orkestratie , in een evenwichtig geheel van akoestische en elektronische arrangementen. Zijn karakteristieke , licht galmende falsetto stem geeft zeggingskracht. Zijn emotionele leefwereld wordt verhaald, ook op de nieuwe plaat , die muzikaal wordt verwoordt in compacte , dromerige , mooi uitgediepte songs , vanuit verschillende invalshoeken . Er is nagedacht en het materiaal zit subtiel in elkaar en heeft een (glossy) randje. Minder weird en beduidend toegankelijker . Het onderstreept zijn productionele eigenzinnigheid en persoonlijkheid . ‘Care’ , het werkt helend goed!
Dit is het derde album van Chantal Acda en werd geproduceerd door Phil Brown (ondermeer bekend voor zijn werk met Talk Talk, Mark Hollis en Bob Marley). Ze omschrijft haar album als een ode aan contact, verbinding en bewustzijn. Opener “Fighting Back” is een heerlijk meedrijvende popsong met een mooi muzikaal themaatje. Het opzet doet mij wat aan Gotye denken. Een aantal songs zijn eerder singer-songwriter van stijl met telkens een laagje synths of galmende gitaarlijnen op de achtergrond om wat sfeer toe te voegen aan de songs. Suzanne Vega deed dit ook op enkele van haar platen (‘99.9F’, ‘Days of Open Hands’, ...). Net als die laatst genoemde heeft Acda ook een zachte en aangename stem om naar te luisteren. Er is voor elke song veel aandacht aan details besteed waardoor er telkens veel te ontdekken valt. De ene keer komt ze met mooie percussie af (“Bounce Back”), een andere keer zijn het de synths op de achtergrond (“Endless”) of een gitaarriffje (“Our Memories”) die het nummer cachet geven.
Chantal Acda heeft gewoonweg een prachtige en warm klinkende plaat gemaakt. Met oog voor detail, melodie en sfeer. Het is een beetje een luisterplaat geworden die zich langzaam in je systeem nestelt als je er wat tijd voor neemt.
The Kompressor Experiment is een Zwitsers kwartet dat grossiert in instrumentale prog metal, stoner en post-rock. De muziek klinkt groovy, soms seventies en op andere momenten dan weer eerder modern. We krijgen wel telkens een vet en dik geluid met episch en psychedelisch klinkende gitaren. Daarnaast veel afwisseling in de ritmes en grooves. Vijf tracks staan er op’“Douze’ waarvan de opener “Eat Yer Brownie” net geen vijf minuten lang is en waarvan “Bronko” dan weer een dik kwartier duurt. “Hog In The Fog” kan mij enorm bekoren vanwege de intro dat wat op de gitaarstijl van de Belgische band A Brand lijkt. Maar daarnaast bevat de track prettige ritmes, synth en songuitwerkingen.
Wie van prog metal houdt, die bovendien niet alledaags klinkt, moet dit zeker eens een kans geven.
De vier lieftallige, bevallige dames van Warpaint uit LA komen op de proppen met hun derde cd ‘Heads up’ , die hun twee vorige samenbalt in heupwiegende prikkelingen. Jawel , er is meer elektronica in hun indiechillende popsound en alle vier nemen ze nu vocaal een voorhoede positie in. “New song” en “Above control” brengen radiovriendelijkheid en clubbeats tesamen. Bizar genoeg ontbreekt de respons.
De plaat zit nochtans goed in elkaar , er is meer variatie en er is een meer extraverte uitstraling . Warpaint zorgt voor een belangvolle, toegevoegde waarde in de dromerige, sferische , zweverige indiepopscene ; mistige psychedelica , postpunk , shoewave en galm zijn verweven, en ergens worden op die manier oudgedienden Cranes , Cocteau Twins, Belly en huidige bands als Beach House gelinkt; ook de 80s new-wave liefhebber zetten ze naar hun hand. Dampende funk heeft ook z’n ingang gevonden, die verwijst naar Luscious Jackson , de onvolprezen 90ies female band . Die verschillende invalshoeken geven kleur en elan aan het materiaal en tekenen voor een bedwelmend , chillend , aangenaam , leuk , prikkelend geluid; de rinkelende gitaarmotiefjes , de spannende basstunes, de pastelachtige elektronicagrooves , de zalvende, opzwepende drums en de fluisterende , indringende zangpartijen maakt Warpaint sterk!
Al hotsend , golvend draven we doorheen de plaat . “White out” geeft de toon aan en “Today dear” , met een semi-akoestische inslag sluit overtuigend de plaat af . Dit is een boeiende plaat met aangename , groovy, dansbare , dromerige insteeks!
Devandra Banhart is ontegensprekelijk verbonden aan dromerige, psychedelische indiefolk . Door de jaren brengt en speelt hij een freewheel van leuke , ontspannende ‘peace & love’ hippe songs , die samenhangend als verwarrend klinken . De eigenzinnige indiefolkzanger varieert maar al te graag , maar laat nu nog meer elektronica tunes de vrije loop. Vervreemdende geluidjes en Oosterse motiefjes banen zich een weg in het sfeervol , chillend materiaal , sobere elegant als aangenaam zoet .
Onthaasting blijft een centraal gegeven in Banhart’s materiaal , wat tekent voor rustig voortkabbelende songs , droomfolk met een alternatief (elektronica) kleurtje, relaxt, fris in een ‘big smile’ concept.
Blaudzun aka Johannes Sigmund is een sing/songwriter die we in het hart dragen . Hij kan het materiaal sober , innemend als volmondig georkestreerd presenteren . Hij zorgt voor knap gearrangeerde songs en geeft er een gevoelige, emotievolle tune aan. Er is een (terechte) link met Arcade Fire , maar hij heeft een eigen invalshoek .
Blaudzun staat niet stil , na twee gerespecteerde albums ‘Heavy flowers’ en ‘Promises of no one’s land’. “Flame in my head” , “Elephants” , “Hollow people” en natuurlijk “Promises of no one ’s land” zelf zijn een handvol singles die in het geheugen gebreiteld staan .
Hij is een muzikaal kunstenaar , wikt , weegt en brengt spannend broeierige , innemende songs . Hij ging eerder nog een artistiek geslaagde samenwerking aan met de Utrechtse producer David Douglas in ‘Haty Haty’ .
Hij werkt nu een nieuw concept uit van drie ‘Jupiter’s’ met een aantal bandleden . Binnen het jaar krijgen we drie albums , waarvan de eerste ons nu alvast overtuigt . Zijn basis van popsongs , die je meteen je in beroering brengen , springen er hier niet meteen uit , maar per beluistering wint deze plaat . Zeker de variatie , ze zijn geleest op pakkend pianospel als op een breed instrumentarium ; je komt dan uit op ballads als “Don’t waste the shadow”, de titelsong “Jupiter” als het bredere “Between a kiss and a sorry goodbye” . Er is een voelbare spanning en intensiteit in “Out of mind” , “Echo heartache” en “Rotterdam”. Het geheel wordt gekenmerkt door een zekere directheid en minder subtiliteit en finesse . Hoeft ook niet , het toont de diversiteit van Blaudzun aan , en maakt ons nieuwsgierig voor het volgend materiaal. Blaudzun is een talenrijk , begenadigd sing/songwriter en is met de juiste mensen omringd sterk materiaal af te leveren . Uitkijken naar de andere (drops of) ‘Jupiter’ …
In navolging van zijn album ‘Having Fun’, dat door pers en fans heel goed onthaald werd, heeft Pauwel De Meyer de nieuwe digitale EP ‘Witches’ uitgebracht op Bandcamp en binnenkort op alle digitale platformen. De uitgave viel samen met zijn tournee door Duitsland en de UK.
‘Witches’ is volgens Pauwel De Meyer een schetsboekje met bevindingen over de stad en de dingen die hij daar doet. Het is een terugkijk op jeugd en verval. De nummers zijn kort en eenvoudig. De teksten zijn koortsdromen. Alles werd opgenomen in de kelder van De Meyer met een minimale bezetting. Hij moest ze opnemen vooraleer hij echt aan een nieuw album kon beginnen.
“There’s No Wrong In Settling Down” is zoals de andere drie nummers kort, akoestisch, ongekunsteld en ingespeeld met een warm, bijna tastbaar gitaargeluid. In tegenstelling tot de andere tracks heeft deze een nerveuze finale die vaagweg wat verwijst naar “The End” van The Doors.
Titeltrack “Witches” zou een leuke aanzet voor een rocknummer kunnen zijn. Benieuwd hoe dit nummer zal klinken als het helemaal aangekleed is, met een volle bandbezetting en mooie arrangementen, zoals De Meyer het zo voortreffelijk deed op ‘Having Fun’.
Op “Heartbreaker” verkent De Meyer voorzichtig de blues en geeft er zijn eigen draai aan. Afsluiter “Molly” is veruit de vrolijkste song op deze EP. Het is de enige track die nagenoeg de hele band laat horen en er is zelfs al een begin van een mooi arrangement uitgewerkt. “Molly” heeft veel potentieel om een radiovriendelijk rocknummer te worden in de stijl van pakweg Bear’s Den, maar met een song die afklokt op ruim minder dan twee minuten heeft De Meyer wel nog wat werk.
‘Witches’ is een mooi schetsboek. Hopelijk zien we deze vier pareltjes volledig uitgewerkt terug op dat volgende album.
https://pauweldemeyer.bandcamp.com/album/witches
Terry is een jong kwartet uit Melbourne en heeft op dit plaatje tien korte songs uit . We klokken af op een goede twintig minuten . Het zijn lekker , doorrammende lofi indie/ garagepopnummers. Nonchalant en catchy klinken ze . Ze hebben een gevatte minimalistische en aanstekelijke aanpak, een verdwaalde blazer vult aan en de jongen – meisje zang zet z’n toon.
De songs nestelen zich in je hoofd en vliegen aan je voorbij. Meer moet dat soms niet zijn om een leuk , overtuigend plaatje uit te brengen …
Ze zijn één van de revelaties en zijn megapopulair geworden op korte tijd in ons landje . Hun titelloze EP leidde het al in . Bazart staat garant voor radiovriendelijke pop , dromerig, aanstekelijke indie , met r&b en hiphopmotiefjes. Voeg nog de emotievolle, zalvende Nederlandstalige zang van Mathieu Terryn toe en het voelt, zit goed..
Faces on tv en Warhola zijn door de andere groepsleden verbonden met Bazart.
De popelektronische songs banen zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en doen de jonge meisjesharten sneller slaan . Ze hebben een handvol popnummers uit als “Chaos”, “Tunnels”, “Nacht” en de doorbraaksingle “Goud”.…
De bombast is nog net ingekapseld en dat onderscheidt hen van grote broer Oscar & The Wolf, ontegensprekelijk gelinkt aan Bazart. De Nederlandstalige pop klinkt smaakvol en groot(s).
Na de vroegere Clouseau(mania) heeft het jonge publieke zijn ‘new favourite’. De Bazartmania is een gegeven waarbij het debuut alvast in hun geheugen gegrift zal staan vol tienerherinneringen …
Nederlands 
Français 
