Dumb numbers is het muzikaal project van filmmaker Adam Harding uit LA. Hij kan nogal op wat mensen beroep doen . Voor zijn eerste plaat stond David Lynch in voor het hoesontwerp en hier hebben we een aardige lijst van artiesten uit de indiegrunge scene. Lou Barlow en Murph van Dinosaur Jr, David Yow (The Jesus Lizard), Dale Crover (Melvins), Marco Falli (Fatso Jetson) , Bobb Bruno (Best coast) en Alexander Hacke van Einstürzende Neubauten.
Muzikaal hebben we een bezwerende sound van acht nummers , gedrenkt in retropsychedelica, grunge en stoner dat ritmisch als tegendraads klinkt . Wie er zingt is niet echt duidelijk , hoeft ook niet ; de songs zitten aardig in elkaar.
We krijgen een resem broeierige , krachtige songs als sfeervol stemmig, geestesverruimend materiaal in een donker , hallucinant decor . Met deze artiesten en Harding kan het niks anders dan fun zijn, leuk trippen en vertoeven dus op deze plaat.
‘Night Becomes Light’, het vierde studio-album van de Ierse poprockband Delorentos, werd reeds in 2014 uitgebracht in Ierland en de UK, maar ter ondersteuning van een tournee in de Benelux werd een heruitgave gemaakt die zopas verscheen op Gentlemen Recordings en Mass Market Recordings.
Delorentos bestaat sinds 2005 en is in eigen land heel populair met zijn catchy indiepop. Hun sprankelend en dromerig gitaarwerk doet soms denken aan Balthazar, Air Traffic, Arcade Fire en het recente werk van U2. De singles “Show Me Love” en het heel meezingbare “Forget The Numbers” scoorden hoog in de Ierse hitlijsten. Het viertal weet duidelijk hoe ze een pakkend nummer moeten schrijven en hoe ze een leuke melodie moeten spelen. De vonk slaat niet altijd meteen over bij de eerste luisterbeurt, maar als je de nummers een tweede keer hoort, herken je ze meteen als waren het klassiekers.
Er staat nog wel meer radiovriendelijk hitpotentieel op dit album. “Home Again” moet zeker de fans van Bear’s Den, Ed Sheeran of Elbow weten te bekoren. Met “Everybody Else Get Wet” spreken ze ook de iets alternatievere poprockfans aan.
Doorgaans zijn de nummers op ‘Night Becomes Light’ een beetje braaf, maar wel catchy. Een mooi voorbeeld daarvan is het lekker melancholische “I Will Not Go”. De titel van “Fits (Too Drunk To Drive)” doet je hopen dat Delorentos toch eens buiten de lijntjes gaat kleuren en eens een rechttoe-rechtaan rocknummer gaat brengen, maar die verwachting wordt niet ingelost. Ook dat nummer kabbelt vrolijk voorbij.
‘Night Becomes Light’ is een hapklare brok voor wie houdt van dromerige, melancholische poprock. Als ze op de radio gespeeld worden, krijg je ze gegarandeerd niet meer uit je hoofd.
“So Long”: haast iedereen zal deze song wel kennen. Zelfs de mensen die naar Radio Nostalgie luisteren. Maar Fischer-Z had meerdere singles die het goed deden: “Marliese”, “Berlin”, … Het typische stemgeluid en de teksten die je deden nadenken. In de jaren 80 en 90 waren John Watts en zijn kornuiten bovendien graag en veel geziene gasten op menig Vlaams Festival. Het succes verdween in het nieuwe millennium maar John Watts deed dapper en eigenzinnig voort. Hij bracht albums onder eigen naam uit, stak Fischer-Z songs in een nieuw jasje, bleef optreden… Vorig jaar bracht hij nog ‘This is My Universe’ uit onder de naam Fischer-Z maar eigenlijk klonk dit vooral als een John Watts album.
‘Building Bridges’ gaat eigenlijk verder waar Fischer-Z eind vorige eeuw stopte. Namelijk met het maken van pop/rock songs met de typische Fischer-Z elementen: catchy refrein, falset stem die weliswaar niet zo hoog meer gaat als twintig jaar geleden (de leeftijd weet je wel), fijne gitaarlijntjes… Opener “Damascus Disco” is meteen raak. Een geweldige song die ons meeneemt naar de tijd van ‘Red Skies Over Paradise’ en ‘Going Deaf For a Living’. “WildWildWild” is ook zo’n leuke rocker en op “Umbrella” neemt hij een paraplu als thema. Typisch Watts. “Invite Me To Your Party” is een niet mis te verstane uitnodiging.
‘Building Bridges’ bevat 11 songs die tussen twee en drie minuten lang zijn. Ze zijn catchy en bevatten de nodige rock ’n’roll opwinding.
Dit is allerminst een tamme terugkeer van een jaren 80 en 90 icoon die wat wil teren op zijn naam. Met dit album staat Fischer-Z terug waar ze ons verlieten. Welkom terug!
Live te zien op W-festival , Amougies tijdens het weekend 18- 20 aug (20-08) en op 14-11 De Roma, A’pen …
Al meer dan tien jaar zijn ze bezig , het bandje rond de Londenaar Finn Andrews. Ze debuteerden met ‘The runaway found’ en met ‘Nux vomica’ braken ze door . We krijgen broeierige rootsrock in een meeslepende emotionaliteit en intimiteit, een sfeervolle , bezwerende aanpak die door de jaren is bewaard gebleven .
In de voetsporen van die platen horen we intens broeierige songs , die durven uit te barsten en te ontladen , spanningsboog op spanningsboog , met een donkere , grimmige tune. Een frisse wind is er alvast met rapper /producer El-P door subtiel ingepaste geluidseffecten, elektronica en krautrock , die zich een plaatsje opeisen. We horen Cave in “King of chrome” en “Swimming with the crocodiles” biedt door de slides een link naar Black Keys. “Here come the dead” en “In the blood” zijn sterkhouders door de kenmerkende hobbelige gitaarmotiefjes en getormenteerde zang . The Veils slagen er dus in ons in te palmen .
Warhaus is één van de projecten gegroeid uit één van de Balthazar frontmannen, Maarten Devoldere . We zijn sterk onder de indruk van dit debuut dat een sensueel prikkelende donkere sound laat horen, ergens tussen Balthazar in natuurlijk en verder een klemtoon op Cave door de hakkende ritmes , de grauwe zeg (brabbel) zang dito vocals. Ook Cohen – Gainsbourg kijken hier om de hoek. De gitaarticks , het getokkel , de indringende huiverende sobere elektronica en de zwoel , smachtende backing vocals van vriendin Sylvia Kreusch van het intussen opgedoekte A soldier’s heart hebben hun invloed . We zien zo haar erotiserende danspasjes maken.
We ervaren een Moulin rouge sfeertje , eentje met desastreuse gevolgen. “Against the rich” en “Beaches” meten zich meteen met de singles “The good lie” en “Memory” en de rest moet niet onderdoen , zelfs de bijna instrumentale track niet .
Het zijn beklijvende tracks , die door hun eenvoud , opbouw , ritmiek verslavend inwerken . Meesterlijk debuut !
De NYse avantgarde noisemasters Swans van goeroe Michael Gira zijn herrezen in 2009 en vonden duidelijk een tweede adem. Een nieuw avontuur werd opgestart, die een fysieke, spirituele ervaring vormen in vier platen, ‘My father will guide me up a rope in the sky’, ‘The seer’, ‘To be kind’ en het onlangs verschenen ‘The glowing man’ , die in deze redelijk stabiele bezetting een mooi slotstuk is .
Met twee zijn ze nog van de originele bezetting , Norman Westberg (gitarist van het eerste uur) en Gira dus . Ze vonden elkaar terug en samen met vier à vijf andere leden zien we een ontketende band met een stootkracht als in de eerste jaren.
Het is muziek van uitersten, een catharsis, die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve ritmes.
Dit is terug een dubbelaar , met opnames van 12, 21, 25, 29 minuten zelfs , een hypnotiserende kracht in steeds langere, steeds meer uitdijende , steeds meer dwingende nummers , een evenwichtsoefening tussen subtiliteit, finesse en effects , noise . Het is een totaal concept waar je van de ene in de andere intense ervaring en beleving wordt gedropt onder die bariton preek, zang van Gira ; vrouwelijke backing vocals worden toegevoegd .
Het is een trein die op gang komt , steeds sneller gaat, of al meteen een snelle vaart heeft , niet meer kan stoppen en uit de bocht dreigt te gaan of gaat .
Gira is de dirigent , hij begeleidt, leidt de anderen in deze unieke trip die je moet ondergaan; ‘een pain & suffering’ die de plaat en elk optreden tot grootse hoogtes doet stijgen en iets unieks maakt in de stijl van Sunn O))) en Einstürzende Neubauten. Ze gaan naar de oerkracht van geluid.
De sound staat centraal . in het eerste deel overtuigen ze met “Cloud of unknowing” . Ze komen nog sterker voor de dag in deel II , feller, verbetener , snediger qua opbouw en intensiteit. De titelsong is hier het hoogtepunt.
Swans staat voor gecontroleerde chaos , een carrousel van melodie en ontsporing , een kakafonie , hectisch , gestructureerd , die bitterzoet, bezwerend , weerzinwekkend , hard(t) verscheurend; intrigerend , spannend, beklijvend, opwindend, energiek en explosief klinkt . Een spel op uitputting . Al dertig jaar een buitenbeentje . Benieuwd wat de toekomst nu zal brengen ...
Morta Skuld slaat eindelijk terug. Hun nieuwste album ‘Wounds Deeper Than Time’ is een opgestoken middenvinger naar alle trends die deathmetal recent beïnvloeden. Het is zo old-school death dat het bijna een handleiding is. Deze deathmetal is puurder en zelfs beter dan die die Morta Skuld in de jaren ’90 maakte.
Voor de Amerikaanse deathmetal-helden van weleer is ‘Wounds Deeper Than Time’ het eerste studio-album dat verschijnt sinds ‘Surface’ uit 1997. Voor de release van het album is Morta Skuld herenigd met Peaceville Records. Het album is geproduceerd door Scott Creekmore (Putrid Pile, Lividity).
‘Wounds Deeper Than Time’ is een mix van rauwe brutaliteit, aangehouden power en verpletterende riffs die onmiskenbaar gebaseerd zijn op de deathmetal van begin jaren ’90, aangevuld met een techniciteit die je tegenwoordig nog maar zelden hoort. Drummer Eric House levert hier en meesterwerkje af en drumt als een metronoom op speed. Onder meer op “Hating Life” en “In Judgment” hoor je drumwerk waar heel wat andere drummers een puntje aan kunnen zuigen.
Maar de prestaties van House zouden niet uitblinken als niet ook de rest van de band zijn stinkende best zou doen. De grunts van band-oprichter David Gregor katapulteren je van bij opener “Breathe In The Black” zo terug in de tijd, zowel muzikaal als qua onderwerpen. Ook de tandem van Scott Willecke (gitaar) en AJ Lewandowski (bas) excelleert op hoog niveau.
Frontman Dave Gregor stelt dat dit de beste line-up is die Morta Skuld al gehad heeft en dat is waarschijnlijk niet gelogen. Dit album is één aangehouden trip op het hoogste death-niveau. De kers op de taart is de sublieme titeltrack “Wounds Deeper Than Time”.
Maar eigenlijk laat Morta Skuld op dit album nergens een steek vallen. Wie zijn deathmetal graag rauw en origineel lust, moet ‘Wounds Deeper Than Time’ zeker een kans geven.
The Picturebooks hebben met ‘Home Is A Heartache’ zopas hun tweede album uit. Het ligt helemaal in het verlengde van Imaginary Horse. Daarvoor gingen ze twee jaar op tournee in Europa en de Verenigde Staten en dat is te horen op ‘Home Is A Heartache’. Een aantal titels verwijzen er rechtstreeks naar: “On These Roads I'll Die", "I Came A Long Way For You" en de halve heimweesong "Home Is A Heartache". Het album werd opgenomen in de garage waar het duo zelf ook aan motoren werkt, als ze niet op tournee zijn.
Muzikaal valt dit Duitse duo niet zo makkelijk in een hokje te duwen. Zelf hebben ze het over biker-blues, maar die vlag dekt de lading niet helemaal. Zanger/gitarist Fynn Claus Grabke haalt zijn huilende gitaarsound uit oude gitaren die hij in pandjeshuizen en tweedehandszaken gaat uitzoeken, terwijl drummer Philipp Mirtschink zonder cimbalen speelt. In de plaats heeft hij een zelfgemaakt zootje van kettingen en bellen. En hij bespeelt die, net als zijn drums met overmaatse drumstokken en soms ook gewoon met zijn blote handen.
Wie The Picturebooks reeds live aan het werk zag, zoals vorig jaar in het voorprogramma van Le Butcherettes in de Kreun, weet dat de wild in het rond slaande Mirtschink op zich een attractie is op het podium, met daarnaast Grabke, die onverstoorbaar en ijzig cool de randjes van zijn ziel blootlegt. Maar de chemie tussen de twee werkt op een podium heel aanstekelijk.
Ook op dit album werkt die chemie en krijg je in elke track een volle, creepy sound. Die verwijst op zijn beste momenten aan The Birthday Party van Nick Cave, The Gun Club, The Black Box Revelation en Roland Van Campenhout. Ook komen ze soms in de buurt van Seasick Steve, The Dream Syndicate, Monster Truck, Green On Red en David Lynch. Niet super-catchy, geen meezingers, maar ideaal voor een lange autorit door de regen.
Meesterwerkjes zijn o.m. het opzwepende “Cactus” en het zweverig-bluesy “I Came A Long Way For You”. Ook memorabel zijn de break-upsong “Get Gone” en de industrial-blues van “Fire Keeps Burning” en “Bad Habbits Die Hard”. “Wardance” (geen cover van Killing Joke) en “Inner Demons” maken beide hun titel helemaal waar. Meezinger - dan toch - “I Need That Oooh” komt in de buurt van ZZ Top en is één van de vrolijkste uitzonderingen op dit voor de rest eerder zwaarwichtige album. “The Murderer” is een prachtige aanzet tot een murderballad, maar het nummer stopt al voor het echt openbloeit. Live zal dit met een leuke finale waarschijnlijk wel heel goed uit de verf komen.
Biker-blues is het niet helemaal, industrial-blues komt misschien al dichter in de buurt. Maar verslavend is het zeker.
White Willow is een Noorse progband dat elektronische, eclectische en typisch Jaren 70 progrock in zijn muziek verwerkt. Het resultaat is een origineel geluid en dito songs. De vocals van Sylvia Erichsen zijn bij momenten zweverig en dromerig en gaan mooi samen met de muziek. De songs zijn zoals eerder vermeld origineel en verrassend uitgewerkt. Of het nu met een akoestische gitaar, een mellotron of een fluit is het is grotendeels luistermuziek geworden. Wanneer je je laat meeslepen in hun muzikale wereld kom je terecht in een sprookjesachtige wereld waar het plezant toeven is.
De hoes doet mij denken aan een aantal platenhoezen van Yes (zoals “Union” of “Keys to Ascension”). Het is helemaal in die stijl gemaakt en past ook wel bij de muziek. Opener “Future Hopes” en “Silver and Gold” zijn twee prachtige tracks die een normale lengte hebben. Daarnaast bevat dit album ook twee nummers die meer dan tien minuten lang zijn. Echte klassieke progressieve nummers waarin ze hun kunnen tonen en die vele kanten uitgaan.
‘Future Hopes’ bevat vijf tracks die goed zijn voor veertig minuten muziek. Daarnaast bevat het nog twee bonustracks: “Animal Magnetism” (een cover van The Scorpions die ook al op ‘Terminal Twillight’ uit 2011 stond) en “Damnation Valley” (een instrumentale song die mij niet weet te overtuigen). Dat maakt samen 6 op 7. Toch een goeie score.
White Willow is met ‘Future Hopes’ teruggekeerd naar zijn oude stal zijnde Laser’s Edge Records en heeft een aangenaam en interessant album gemaakt.
Toen ik de hoes van de nieuwste worp van Insanity Alert in mijn handen kreeg , deed die mij denken aan de covers van bands uit de jaren 80 zoals daar waren D.R.I., The Exploited, M.O.D., Agnostic Front… De stijl van de tekeningen stralen anarchie en onvrede uit. Het zijn precies tekeningen van een lusteloos puber die zich zit te vervelen in de klas. Muzikaal sluiten deze Oostenrijkers ook aan bij bands zoals Nuclear Assault, D.R.I., vroege Suicidal Tendencies etc… Een combinatie van trash, hardcore en punk. De songs zijn kort en krachtig en met de nodige ironie (“Why Is David Guetta Still Alive?”) en andere staaltjes van observaties (“Desinfector” of “Life’s Too Short For Longboards”). De teksten tonen een vorm van nihilisme en de songs zoeven in een rotvaart voorbij. De songs zitten vakkundig in elkaar en de overgangen en ritmewissels zijn dit eveneens. Dat maakt dat het een album lang te beluisteren blijft. Iets wat bij iets minder begaafde bands wel eens het probleem is wanneer je vijftien maal ongeveer hetzelfde over je heen krijgt. Hier dus niet zo. De refreinen zijn, typisch voor het genre, vrij goed meezingbaar. Het gitaarwerk snedig.
Dit is hun tweede album en ligt helemaal in het verlengde van hun debuut uit 2015. Op dit vlak alvast geen verrassingen. ‘Moshburger’ is een album dat weet te beklijven. Ben je een liefhebber van de crossover uit de jaren 80 en hou je van de hierboven eerder genoemde bands dan zal je hier zeker en vast plezier aan beleven.
Het regent interessante releases bij het Zweedse label Lövely Records. Eerst kregen we de voortreffelijke nieuwste van Nightmen in onze handen en nu is er de release van Rotten Mind. Deze band ligt wat in het verlengde van Nightmen: namelijk korte, krachtige en catchy songs. Maar dan wel in hun eigen stijl. Waar Nightmen in hun garagerock de nadruk op rock ’n roll leggen krijgen we hier eerder punk en rock elementen. Het is een fijne combinatie dat maakt dat we hier een album krijgen dat vrij toegankelijk is, een rotvaart heeft en bij momenten best poppy klinkt.
‘Rotten Mind’ klinkt fris, vrank en vrijuit. De tien songs zijn in een wip voorbij. Nummers die ik kan aanraden: “Dark Intentions”, “Still Searching”, “Safer Place” en de single “This I Can’t See”. Maar eigenlijk staat er geen enkele zwak nummer op dit album. Rotten Mind dat is wat je moet onthouden. Checken dus.
Ryley Walker is een getalenteerd sing/songwriter die met het nieuwe album ‘Golden sings that have sung’ hier definitief kan doorbreken. We hebben te maken met acht spannende, intens broeierige songs die weemoed , melancholie, kracht en doorzetting in het dagdagelijks leven kruisen . Regen en zonneschijn, opklaring en miezerigheid vinden elkaar . In no-time heeft hij een cultstatus verworven . Muzikaal graait hij in de kunde van het songschrijven, folk , psychedelica , jazz, postrock en rootsamericana . Songs die kernachtig zijn of de kans krijgen te ademen en mooi uitgesponnen worden.
Het talent uit Chicago bracht eerder ‘Primrose green’ uit. Nick Drake , Van Morrison , Tim Buckley en bands als The Doors , Grateful dead, Jefferson airplane en Wilco zijn voorname inspiratiebronnen. Leroy Bach hielp mee , die werkte aan ‘Yankee Hotel Foxtrot’ van Wilco.
In de nummers ervaren we ook ergens een connectie met ons Melanie de Biasio in sound en verwoordingen van die oude, grauwe industrie en leuke plekjes in Charleroi.
De donkere zegzang van Walker vindt zijn weg in het spaarzame, sobere spel van piano; gitaar als het bredere instrumentarium, dat hypnotiserend inwerkt. De jaren 70 zijn geworteld in de sing/songwriter en worden omgebogen in hedendaags bedwelmend materiaal.
Nederlands 
Français 
