Heel interessante band is de van Gent afkomstige Stadt , die al sterk voor de dag kwam met ‘Kind of diversion’ , het debuut uit 2013, krautpoprock, niet vies van wat progrock en psychedelicatunes . Het zijn broeierige , spannende songs , hebben weerhaken en kunnen mooi uitgewerkt zijn. De Nederlandse zanger Fulco Ottervanger , die eerder in groepen terecht kwam als De Beren Gieren en Members of Marvellas. , wordt goed omringd door rasmuzikanten .
We horen een reeks poppsychedelische songs , vooral op het tweede deel van de cd. De titelsong is absolute top , door de intens broeierige opbouw en de bezwerende spanning. Ze bieden een mooie ontdekking in het materiaal en houden van een vleugje experiment. De galmende gitaarpartijen die we horen op “Aching not to call” en “Human interferance” zijn heerlijk.
Kortom, Stadt trekt de aandacht en verrast met de aangename wendingen in het materiaal.
Die van Parquet Courts dragen we in het hart. Het is me duidelijk dat zij de nieuwe spirit van de indiescene zijn . Ze zijn al toe aan de derde cd . Parquet Courts is een heel interessant band uit de VS die refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een intrigerende repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar , strak, catchy materiaal!
Bands als Yo La Tengo – Pavement - Guided By Voices en Feelies flitsen ons voor de ogen . En natuurlijk kan je niet omheen The Fall of de VU met “One man no city” , die dat kenmerkend psychedelisch sfeertje ademen . In hun melodieuze rammelpop hebben we rauw zalvende , broeierige en sfeervolle melodieën, noteren we uptempo’s, zijn er verrassende wendingen en ervaren we een lofi aanpak . De noisy tunes die op de vorige deels aanwezig waren , maken plaats voor keys.
We hebben dertien songs, waarvan sommigen echt kort, kernachtig , speels spontaan uit de losse pols klinken en lekker klinken door die onweerstaanbare (grungy) gitaar riedels en - grooves. Luister maar eens naar “Two dead cops” en “Pathos priarie”. Met opener “Dust” en verderop “Berlin got blurry” hebben ze twee ongelofelijke indiehits .
Sterk wat dit kwartet presteert en tussenin evenzeer overtuigen met hun allerhande projecten als een Parkay Quarts . Meesterwerk in het genre!
Lushes put uit de muzikale regio van Slint , Tortoise, Labradford en June of 44 , smaakvolle postrock uit de 90s begindagen , die met de tand des tijds in een indiejasje wordt gestopt en een mystiek , mysterieus, grillig kantje heeft . De songs zijn niet uitgesponnen op z’n Godspeeds of Mogwai’s , meesters in het genre , maar zijn intens, opwindend , korter waardoor het in z’n geheel spannend , bezwerend, venijnig klinkt. Het Booklynse duo maakt het des te interessanter, gezien ze hun song durven exploderen en het injecteren met wat feedback en noise. Tja, dit duo brengt veel in een nummer te samen en dat houdt het uitermate boeiend !
Savages, het Londense all female postpunk kwartet - hoewel ze het liefst zo niet genoemd willen worden-, hebben een enorm sterke tweede uit … We ervaren ultieme uppercuts in de tien nummers , die alles samen spannen en -vatten in een nummer, gejaagd – beheerst , hard – zacht, donker – licht, hartverwarmend – woedend, bloedspannend, gedreven en extatisch. De uptempo’s en feedback die ze toevoegen, door een schurende , knarsende , verbeten gitaar van 80s wave echos/effects, geeft nog meer diepte en intensiteit . Een zinderende spanning dus, die “The anwer” , “Evil” , “I need something new” en “Mechanics” tot een ongeëvenaarde hoogte brengt .
Subliem wat we hier allemaal horen. De diepe bastunes , de indringende drumpartijen en de snedige , felle en melancholieke gitaarcapriolen zorgen ervoor dat het gitzwarte geluid onder hoogspanning gehouden wordt. Ondanks de apocalyptische dreiging en de paranoia die rond de sound zweeft , is deze kleurrijker nu en klinkt het geheel aanstekelijk, dampend , erotiserend, gedragen door de doortastende , aangrijpende vocals van Jehnny Beth, die op het podium een sterke uitstraling heeft .
Een unieke trip , die spannend , intens , broeierig, sterk is. ‘Adore life’ is opnieuw een krachtig antwoord, drie jaar na het overtuigende debuut ‘Silence yourself’. Bauhaus, Swans , Patti Smith en tot vervelends toe – voor de band – Siouxie zijn duidelijke invloeden. Maar OK de lat leggen ze erg hoog.
We houden van die strakke, bezwerende , onrustige , nerveuze sound. We werden in het Savages wereldje samen geperst. Een muzikale wervelwind . Op het oudje “Fuckers” hadden we een opgestoken middelvinger , nu de vuist recht vooruit . KO!
‘Jomsviking’ is het tiende album van Amon Amarth, de vaandeldragers van de viking-metal sinds 1992. Het is het eerste conceptalbum van de populaire Zweden. Het verhaal gaat over een jonge viking die een hogere in rang vermoordt (“First Kill”) en op de vlucht slaat (“Wanderer en On a Sea Of Blood”), maar zweert om ooit terug te keren, wat –spoiler alert – ook gebeurt in de het afsluitende “Back on Northern Shores”.
Amon Amarth had al eerder een album gemaakt dat helemaal rond de god Loki draaide, maar deze keer is het een volledig verhaal dat chronologisch verteld wordt. Dankzij nieuwe drummer Tobias Gustafsson en producer Andy Sneap, die er ook al bij was op Deceiver of the Gods, klinkt de death-metal van Amon Amarth een stuk sneller en melodieuzer dan op bv. Surtur Rising. De nieuwe drummer heeft blijkbaar ook het speelplezier teruggebracht bij de andere bandleden, want het is van ‘Twilight of The Thunder God’ uit 2008 geleden dat de vikings nog zo snedig en gevarieerd klonken.
Positieve uitschieters zijn “On A Sea Of Blood”, “One Thousand Burning Arrows” en “Vengeance Is My Name”. “Raise your Horns” is niet meteen een hoogvlieger, maar dat is nagenoeg geen enkel drinklied dat door een metalband gemaakt wordt. Voor de bierconsumptie op festivals zal het dan weer wel wonderen doen. Op “A Dream That Cannot Be” mag de Duitse metalgodin Doro Pesch meezingen met Johan Hegg. Ook dat levert niet het hoogtepunt van dit album op, maar zorgt er mee voor dat er voldoende afwisseling is.
‘Jomsviking’ is geslaagd als conceptalbum, maar ook voor wie lak heeft aan het verhaal vallen hier alweer voldoende parels te rapen.
Pop/Rock
Alone in the universe
Jeff Lynne’s ELO
Columbia/Sony Music
2016-06-02
Johan Meurisse
Jeff Lynne – een man om U tegen te zeggen - Hij heeft al een rijkelijk gevulde carrière. Na het uiteenvallen van zijn Electric Light Orchestra, halverwege de jaren 80, beleefde hij (inmiddels 69) een minstens zo succesvolle carrière als producer van o.m. George Harrison, Tom Petty, Roy Orbison en The Beatles. Drie jaar terug verschenen van hem twee soloplaten, een coverplaat en eentje met remakes van de grootste ELO-hits. En nu is er die comebackplaat dat om juridische redenen niet meer zo mag heten en dus door het leven gaat als Jeff Lynne’s ELO .
En de muziek klinkt net als in de eind 70s – mid 80s, sfeervolle aanstekelijke popsongs met heerlijke , barokke ritmes door strijkersarrangementen, karakteristieke koortjes , keys , slide gitaars en fijne drumpartijen .
De opener “When I was a boy” en “Blue” , als toegevoegde track, is meteen dit punt van herkenning en verder heb je met “Dirty to the bone” , “When the night comes” , “All my life” en “One step at a time” mooie pop die de perfecte ELO tijdmachine in elkaar hebben geknutseld …
De uit San Francisco afkomstige Ty Segall is een muzikale veelvraat, een mansje van alle kunsten; hij zit in bands als Fuzz, Wand, Meatbodies en The Oh Sees die allemaal grossieren in sixties en seventies garagerock, psychedelische rock en hardrock.
Gruizige garagerock’n’roll/pop dus, met een indiesausje , is het statement en hij bracht al een pak platen uit op korte tijd.
‘Manipulator’ was zijn vorige plaat, spannend, gedreven , puntig , gekenmerkt van een rauw slepende aanpak en ritmiek . Wat stijlvarianten uit de psychedelica, folk , r& b tonen z’n veelzijdigheid .
Vóór deze nieuwe was er nog een muzikaal werkstuk , een eerbetoon aan T-Rex onder ‘Ty-Rex’ , een verzameling T-Rex covers uit 2011 en 2013. De oude Ty Segall maakt op ‘Emotional Mugger’ plaats voor glamrock, psychedelica , progrock , experiment en die garagerock in een Syd Barrett gekte . Beetje oud herkenbaar zijn hier een viertal songs (opener “Squealer” – “Diversion” – “Candy Sam” en “The magazine”). Inderdaad hij grossiert diep in het verleden en maakt het eigentijds met weirde breaks, ritmes en wendingen. Smerig en Chaotisch, Tegendraads en Verrassend als je de plaat in z’n totaliteit beluistert met songs als “Californian hills” , “Breakfast eggs” en “W.U.O.T.W.S.”, ergens tussen Stooges – King Crimson en Marilyn Manson in .
Een ambitieus werkstuk - Maniakale gekte . Sterk!
De uit Manchester opererende Elbow rond Guy Garvey heeft al een pak imponerende platen uit ; een band die net als The National per plaat populairder werd en een wereldstatus bereikte. ‘The seldom seen kid’ uit 2008 was hier de aanzet met o.m. “Starlings” en “One day like this” . Hun oorstrelende pop werd een ongeëvenaarde luistertrip , die live heel wat kleur en elan bood. ‘The take off and landing of everything’ was hun laatste werkstuk uit 2014. Garvey nam nu even de tijd om even iets buiten Elbow te doen . Hij had er al eens over om een solo album te maken en heeft dit nu letterlijk doorgevoerd . ‘Never say never’ dus en met hulp van vrienden van zijn favoriete bands als I am Kloot, Bat For Lashes, The Whip , durfde Garvey het aan en knutselde hij tien songs aaneen .
Het werd een fraai intiem , sfeervol broeierig album, gekenmerkt met de typische Elbow elementen van uitgebalanceerde pop , minder complex gearrangeerd weliswaar; iets kaler dus en met toevoeging van 50s, jazzy en funky uitstapjes .
Een intens spannende ervaring op dit afwisselend album . Plaats de broeierige , extraverte opener “Angela’s eyes” maar eens naast de ingetogen “Harder edges” . Of “The belly of the whale” , die ergens refereert aan Soul Coughing, naast “Electricity” (met Jolie Holland als vocaliste) , die dan “Moon over Bourbon Street” van Sting doet opborrelen . “Unwind” , “Yesterday” en de titelsong zijn dan mooie voorbeelden in de lijn van Elbow.
Mooi wat Garvey verwezenlijkt , een wonderlijke schoonheid van een sterk niveau . Sjiek . Een droom (van een solo album) is dus werkelijkheid geworden …
De nieuwe van PUP is een logisch vervolg op het titelloze debuut uit 2013. De Canadezen bestoken ons wederom met withete punkrock met het fungehalte van Fidlar, de drive van Bad Religion en de giftanden van Big Ups. Het gaat er snel en hectisch aan toe maar behoudt een aanvaardbare meezingfactor, alsof Weezer Met Black Flag in de ring zou stappen. De punkrock wordt vrij frontaal in ons smoel geramd (“DVP” en het furieuze “Old Wounds”, onze favoriet) maar de melodie blijft steeds overeind. Met 10 briesende stroomstoten van songs die maar zelden boven de drie minuten uitstijgen is het liedje al vrij snel uit. Snel, kortaf, kwaad en straight in your face, zo gaat dat bij de betere punkplaatjes.
Bob Mould – Hij is één van de iconen van de Amerikaanse gitaarunderground . Als zanger/gitarist van Hüsker Dü, een trio dat hij in de prille jaren ’80 vormde met Grant Hart en Greg Norton vanuit thuisbasis Minneapolis, lag hij mee aan de basis van wat een decennium later grunge of indie zou gaan heten. Hüsker Dü werd door een select publiek onthaald, en brak niet echt door. Mould kreeg later de verdiende respons als onbetwiste frontman van het powertrio Sugar dat in ’92 de klassieker ‘Copper Blue’ uitbracht.
In die muzikale spirit kun je alvast zijn solowerk plaatsen. De laatste ‘Patch the sky’ zit verdomd goed in elkaar . Hij slaagt erin en overtuigt met een rits overrompelende, verslavende , subtiele melodieuze nummers en weet een gitaarmuur op te bouwen. De compacte nummers zijn hoekig, snedig, energiek, strak en beukend. Ze behouden die gruizige sound en die snijdende Hüsker Dü achtige riffs; ze zijn nauw gelinkt aan die EP ‘Beaster’ van Sugar.
Ondanks de extravertie zoekt Mould de perfecte balans van heldere melodieën en donkere verhalen . Verlieservaringen in de familie , vriendenkring raken en ontroeren . Hij zet dit om in een reeks kernachtige songs. De intens broeierige , compacte uptempo songs als “The end of things” , “You say you” , “Daddy’s favorite” en “Hands are tied” knopen letterlijk de gitaarvest toe.
Opener “Voices in my head” , de single van de plaat, biedt wat meer ademruimte net als “Hold on lucifer” and “God” . Samen met het poprockende “Losing sleep” en het sfeervolle “Monument”, die de cd besluit , zorgen zij voor een mooi evenwicht .
Mould de 55 voorbij intussen , blijft gepassioneerd in dit gitaargenre en samen met een Dinosaur Jr, horen we nog steeds iets unieks en opwindend , waarin emotie en gevoeligheid schuilt .
Ellie Goulding is een echte popdiva geworden . Ze wist definitief door te breken met de vorige cd ‘Halcyon’. Op haar debuut hadden we nog een rits songs die geleest waren op gitaar, intussen zijn de nummers volledig omarmd door pop en elektronica . Een kleurenpalet van dromerige synthpop , die een hitgevoeligheid en lovestorie bevatten . Ze kunnen een danspasje verdragen. De songs hebben een geëmotioneerd timbre en worden gedragen door haar indringende, lichthese vocals .
We hebben “Don’t say a word” , “Anything could happen” , “Joy” en “I need your love” van de vorige, en van haar debuut ‘Lights’ “Starry eyes”, “Under the sheets”, “This love (will be your downfall)” en “Your biggest mistake”, singles meer dan de moeite die meegezongen of meegeneuried werden.
De nieuwe derde ligt duidelijk in het verlengde , synthpop , met gelaagde melodieën , verslavende refreinen, orkestrale elementen en pakkende gitaarloops . Ze overdonderen minder. We hebben met “Something in the way you move”, “On my mind”, “Codes” , “Don’t need nobody” , “Army” en “Love me like you do” (bekend van de soundtrack ‘Fifty shades of grey’) het sterkste van de plaat gehoord! De rest is eigenlijk meer van hetzelfde , beetje te melig, die we eruit kunnen filteren. Het is leuk , ontspannend , lichtgevoelig en dansbaar, maar meer wegwerppop geworden. Tja , je zou naar een delirium snakken of er één van krijgen …
Claptone is één van de beste deep-house producers van dit moment . Deze ‘Berliner’ brengt een eclectische mix van tech-house tot minimal . Hij had eerder al een pak aardige hits “No eyes”, “Wrong” en die schitterende single “Liquid spirit” met jazz zanger Gregory Porter . Ook op dit plaatje zijn er talrijke samenwerkingen o.m. “Dear life” opnieuw met Jaw , “Heartbeat” ft Nathan Nicholson en “Ghost” ft CYHSY , waarop we die unieke free-tunes horen , ervaren én zijn ‘Berlin style’ onderstrepen , die ruimte biedt voor creativiteit en lekker aangename grooves bevat en dus dansbaar klinkt .
De man achter het gouden vogelmasker brengt aanstekelijke housetracks , die ons in vervoering brengen . Het enigma Claptone heeft ons in zijn greep. En bevestigt opnieuw !
Nederlands 
Français 
