Dadawaves is een jong Belgische band rond zanger/songwriter Jasper Stockmans . Hij nestelt zich in sferische pop van kleurrijke melodieën , die een etherisch kantje hebben . Een uiterst aangenaam , onschuldig dromerige sound die breder gaat door orkestratie en blazers. Ze deden beroep op Jeroen Swinnen , al gekend van werk van Novastar en Daan. Ze pendelen tussen euforie en tristesse in de twaalf nummers die gekenmerkt zijn door frisse, meerlagige arrangementen . Binnen de indiescene , niks nieuws, en toch , hun melodieus lentefris geluid intrigeert .
De uit San Diego afkomstige Wavves rond Nathan Williams sprint nog even vrolijk in ‘t rond als in hun begindagen toen hun ‘King of the beach’ (2010) verscheen. Eerder werden ze omschreven als ‘nofi’, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en een galmende zang.
De sound is intussen wat gestroomlijnder en op gestoft . Op deze ‘V’ is het nog steeds heerlijk genieten van hun uptempo’s binnen een compact, melodieus geluid . De songs zijn gedreven, broeierig , dromerig en er wordt maar heel miniem in tempo gezakt .
We hebben een rits stevige songs . Ze hebben met “Way too much” een fijne hit op zak. Hun indiegrunge klinkt lekker in het gehoor en heeft zo ergens een link met Weezer.
De nieuwe van Wavves, de eerste op Caroline/Universal , klinkt als een klok!
Ook onze Noorderburen kennen enkele fijne, vooralsnog bij het grote publiek onbekende muziekbands. Monomyth uit Den Haag is er zo eentje. Gesticht in 2011 bracht deze instrumentele band al twee full albums. Nu is er nummer drie met ‘Exo’, meteen ook voor ons de kennismaking met deze instrumentale formatie.
Het Nederlandse vijftal brengt een transcendente mix van rock, techno, prog , dance en ambient en doet dat door een vernuftige opbouw van repetitieve patronen, dreigende gitaarriffs, soundscapes en drones . De vijf opvallend catchy tracks nemen de luisteraar mee op een transcendente, psychedelische trip en muzikaal avontuur. Zelf poneren ze muziek te maken voor ‘the mind, the body and soul” en daar is zeker iets voor te zeggen.
Voor ons zijn tracks als “Uncharted”, “Surface Crawler” en “LHC” de ideale soundtrack om lange files te ontvluchten en ongestoord in een ander universum door te brengen. Aanknopingspunten vind je trouwens bij Pink Floyd, Hawkwind, 65 Days Of Static en Tool. Geen verkeerde vergelijkingen dus, zelf ontdekken kan via www.monomyththeband.com .
Eind april was er de vijfentwintigste editie van Groezrock. Toeval of niet maar wel toepasselijk: de punkrockveteranen van Face To Face kwamen er zelf ook hun vijfentwintigste verjaardag vieren en presenteerden gelijk ‘Protection’ aan het publiek. De nieuwe worp van het viertal uit Californië toont dat FTF nog lang niet versleten is. Integendeel, met heerlijke songs als de frisse opener “Bent But Not Broken”, de meezinger “I Won’T Say I’m Soory” en het sterke titelnummer is de formatie erin geslaagd een plaat te maken die je probleemloos naast hun beste werk kan zetten. De sound van ‘Protection’ klinkt echt top en dat is niet te verwonderen want levende legendes Bill Stevenson en Jason Livermore zaten achter de knoppen.
Kortom, deze plaat is een musthave voor iedere fan van melodieuze punkrock.
The Chills zijn nu terug , een must voor elke indie liefhebber . Een evenwichtige Martin Phillips is na al die jaren terug op het voorplan na een nogal bewogen leven, kun je zeggen.
Even voorstellen ? The Chills waren in de overgang van de 80s naar de 90s één van die muzikaal goed bewaarde geheimen in die opkomende indiescene . Inderdaad, met bands als Galaxie 500, Pale saints, Yo la tengo , The Serenes en The Clean hadden zij een bepalende invloed in navolging van een Feelies en Velvet Underground.
Ze zorgden voor licht sprankelende , zomerse droompop , die met de jaren onderkoeld gevoelig klonk. Eenvoudige licht huppelende , dromerige melodieën , geleest op dat kenmerkende indringende gitaarspel, ondersteund van keys , een diepe basstune en frisse drumritmes. Ze leverden drie overtuigende albums af (‘Brave words’, ‘Submarine bells’ en ‘Soft bomb’) naast een reeks EPs uit de 80s . “ House with a 100 rooms” , ”The male number from the ID” en “ I love my leather jacket” zijn er drie die we hier even ophoesten . Maar check vooral het indrukwekkende “Pink frost” naast de gekende hitsingle “Heavely pop hit”.
Phillipps , 52 intussen , schreef wel af en toe iets, bracht met mondjesmaat iets uit , maar nu pas na 19 jaar hebben we een full album , dat een hechte indruk nalaat . ‘Silver bullets’ , met een jonge begeleidingsband achter zich, sluit naadloos aan op het oude werk . Elk minuscuul geluidje van de oude Chills beheersen ze . “Underwater wasteland”, “Pyramid moon/when the poor can reach the mood” en de titelsong kenmerken nu net dat geluid perfect van subtiele, verfijnde, beklijvende , pakkende tunes ! Af en toe is er een breder klankenpalet , dat mooi verweven is in die indie.
Een uiterst genietbare dromerige plaat die we als een gelukkig weerzien ervaren
Op Boomtown gaven ze in de zomer van 2014 nieuw teken van leven . Een nieuwe jeugd kan worden aangevat!
De Britse Jamie Woon nam de tijd te werken aan de tweede cd ‘Making time’. Vier jaar zaten er tussen ‘Mirrorwriting’ en deze nieuwe. Hij werd in 2011 samen met James Blake uitverkozen tot de BBC sounds. Hij bracht pop, soul, trippop en r&b in een lichte dubstep swing’n’groove . De songs ademden een nachtelijke sfeer uit; broeierige, warme , sfeervolle songs onder z’n zachte, zalvende, soepele stem.
Het concept is eigenlijk niet veel veranderd . Met opener “Message” word je al gauw ondergedompeld in die kenmerkende donkere flow, sfeer & groove . Samen met “Sharpness” “Dedication” en de puike single “Celebration” vormen zij het toegankelijke luik op de plaat . Verder overtuigt Woon met een creatieve , grillige ritmiek en dan borrelen hier ”Movement”, “Litte wonder” en “Lament” op , als een aanvoelende nightshift .
Woon plaatst de sfeerschepping naast elkaar , zorgt voor een unieke klankkleur, en brengt opnieuw een verrassend goede plaat uit .
Jungle By Night is een Amsterdams collectief die al toe is aan hun vierde plaat en met deze wekken zij –terecht - onze interesse op . Een instrumentaal plaatje die lekker heupwiegend klinkt , en de dansspieren durft aan te spreken . Ze verkennen muzikale horizonten binnen een afrobeat geluid. Een sfeervolle , frisse , aanstekelijke groove in elf nummers die uiterst aangenaam, warm , zwoel , ontspannend zijn en grossiert in jazz, funk , afro , 70s psychedelica en folk . Ze voeren ons mee door zwevende keys , leuke gitaarlijntjes , diepe basses, dwarrelende blazers en stuwende , opzwepende percussie en conga’s . Een song als “Caldera” intrigeert door de verrassende wendingen , maar met “The Ottoman Highlands”, “Morning stretch” hebben we de ideale geleiders van deze nieuwe plaat !
‘Rage of Gods’ is een uitstekend power-/thrash-album van de band PatriarcH uit Herenthout. De band bestaat al sinds 1988 en kende zoals zoveel Vlaamse metalbands heel wat bezettingswissels. Hun eerste album brachten ze in 1990 uit bij het Duitse Shark Records, de platenmaatschappij die een jaar later ook het eerste album van Channel Zero uitbracht. PatriarcH heeft evengoed veel muzikaal talent in huis en dat krijgt op Rage of Gods, in eigen beheer uitgebracht, alle kansen om zich te tonen. In sommige up-tempo songs komt PatriarcH in de buurt van het vroegere werk van Metallica of Iced Earth, met dank o.m. aan de stem van Kevin Vangelooven.
Rage of Gods is het eerste volledige album sinds ‘Mankind = the virus’ uit 2008 en herneemt vier songs van de EP ‘The Red Cord’ uit 2013. Openingsnummer en titeltrack “Rage of Gods” is een prima introductie. Een gelaagde en brutale song met een mooie opbouw, thrash metal volgens het boekje. “Born Without a Face” en “The Phenomenon of Thought” trekken die lijn van thrash met een stevige knipoog naar epische power metal door en laten een ervaren band horen die nog steeds met plezier en overtuiging muziek maakt. Een dikke pluim ook voor Ruben Muylemans, zoon van gitarist Freddy Muylemans, die als invallende drummer zowat elke song inspeelde. Luc Seeuws, de nieuwe drummer, hoor je enkel op het nummer “The Red Cord”.
“Neverwhere” kreeg een mooie intro en is een nummer dat het bij optredens zeker goed zal doen. De hoge kwaliteit zakt een beetje in de volgende nummers, maar de afsluiters “Disclosure” en “The Sealed Tongues of Wisdom” maken dat opnieuw goed. Rage of Gods is een fijne plaat voor iedereen die thrash en power metal kan smaken.
Fleddy Melculy is de nieuwe band van Jeroen Camerlynck van De Fanfaar. Met De Fanfaar spelen ze als band in het Brussels dialect of als begeleidingsband van Urbanus. Jeroen zocht ook nog een uitlaatklep in veel hardere nummers en dat doet hij voortaan via Fleddy Melculy. Ze omschrijven zichzelf als 'de buitenechtelijke zoon van Lars Ulrich en Lita Ford’.
De eerste EP van Fleddy Melculy heet ‘Wat de Fok?’ en telt met de intro erbij zeven nummers in het Nederlands die zich ergens tussen metal en hardcore ophouden en soms flirten met black-metal. Single “T-shirt van Metallica” is een sneer naar mensen die een t-shirt van Metallica of the Ramones kopen enkel omdat ze dat mooi vinden, zonder te weten waar die bands voor staan. De single werd al opgepikt door Studio Brussel en het gezelschap mag deze zomer reeds spelen op Graspop, Rock Zottegem en Zwarte Cross in Nederland.
De titels van de andere nummers spreken voor zich: “Ik ben mijn sleutels kwijt”, “Brood”, “1 noot”, “Het is wat het is” en “Ik haat jazz”. Soms staat de slechte verstaanbaarheid de grap in de weg en moet je er maar op rekenen dat je de lyric-video vindt op YouTube, maar muzikaal wordt hier steeds op hoog niveau gespeeld. Fans van Clement Peerens Explosition, Belgian Asociality, The Evil Ponys of de Heideroosjes zullen hier zeker hun gading vinden.
‘Only The Now’ is het eerste album van Tom Robinson sinds 20 jaar. De Brit maakte van eind de jaren ’70 tot halfweg de jaren ’90 hits als o.m. “2-4-6-8 Motorway”, “Glad to be Gay”, “War Baby”, “Power in the Darkness” en “Atmospherics (Listen to the radio)”. Toen stopte hij met internationale tournees en met muziek opnemen en ging hij aan de slag als presentator bij BBC-radio, dezelfde zender die eerder een aantal van zijn singles van de radio had gebannen. Vorig jaar werd hij 65 en besloot hij dat de tijd rijp was voor een nieuw album, met songs die hij al die jaren opgespaard had. Het geld voor de opnames werd bij elkaar gesprokkeld met een crowdfunding-campagne waar ook een aantal Vlamingen op intekenden. Niet verwonderlijk want Tom Robinson is hier een graag geziene gast. Ook toen hij officieel stopte met optreden, hield hij eraan nog elk jaar twee concerten te geven voor zijn fans: telkens één in de UK en één in Vlaanderen.
Tom Robinson schreef eerder reeds songs samen met o.m. Peter Gabriel en Elton John. Voor ‘Only The Now’ ging hij nog verder terug in de tijd en kwam hij o.m. uit bij Tom McGuiness van Manfred Mann met wie hij “Never Get Old” schreef en “In My Life”, een hier ietwat overbodige cover van The Beatles. De gastbijdrages komen van een mengeling van oude gloriën als punklegende TV Smith en folkies als Billy Bragg en Martin Carthy en ‘nieuwkomers’ als Nadine Shah, rapper Swami Baracus, Lisa Knapp en Nitin Sawhney. Drummer Andy Treacey speelde eerder reeds op albums van o.a. Faithless en Dido. Gitarist Adam Philips is een oudgediende in de band van Robinson. Twee acteurs mochten een bijdrage inspreken: Colin Firth (Bridget Jones’ Diaries, the Kings’ Speech) mag een stukje radionieuws debiteren en Ian McKellen (Magneton in de X-men-films en Gandalf in The Lord of the Rings) mag God een stem geven en doet zelfs een duet met Robinson in “One Way Street” . Wie behalve Tom Robinson zelf nog het meest zijn stempel kan drukken op dit album is producer Gerry Diver. Die speelde ooit nog bij Shane McGowan & The Popes en speelt – ook op dit album – een hele reeks folk-instrumenten, die heel wat nummers een frisse toets geven. Hij was eerder reeds producer voor Lisa Knapp en folkie Christy Moore.
“Diver” laat Robinson een eerste keer schitteren in openingstrack “Home in the Morning”, een nummer dat zonder twijfel een nieuwe klassieker of minstens publiekslieveling wordt in het reeds goedgevulde oeuvre van Tom Robinson. Andere hoogtepunten zijn “Don’t Jump, Don’t Fall” (een duet met Lee Forsyth Griffiths over zelfmoord bij volwassen mannen) en “Risky Business” (over de bankencrisis).
Robinson slaagt er telkens in om ook moeilijke onderwerpen heel helder en begrijpelijk in een song te gieten. Zo ook in “Merciful God”, over godsdienstwaanzin, of “Mighty Sword” of “Justice” over klassenjustitie. Het toont dat Tom Robinson nog steeds bij de les is inzake songschrijven en inzake het blootleggen van problemen in de maatschappij.
Ouder worden is één van de vaste onderwerpen voor Robinson. Eerder coverde hij bv. reeds “Les Bourgeois” van Jacques Brel en schreef hij “Winter of ‘79”. Voor ‘Only The Now’ vertaalt zich dat in het voor heel wat oudere fans herkenbare “Never Get Old” en het olijke “One Way Street”.
Soms lijdt de plaat wat aan overdaad. “Holy Smoke” en “Cry Out” hadden misschien nog beter uit de verf kunnen komen met een meer minimalistische aanpak. En in “The Mighty Sword Of Justice” raakt steelpan-legende Frank Rollock nagenoeg volledig ondergesneeuwd in het geheel.
Maar alles bij elkaar is dit een terugkeer door de grote poort van één van de beste Britse songschrijvers.
Niemand is profeet in eigen land! The Arch is daar een lichtend voorbeeld van! Oorspronkelijk uit Breendonk, bij Antwerpen, werd The Arch in 1986 opgericht. De melodieuze gothic rock werd onmiddellijk door de legendarische Ludo Camberlin (Poëzie Black, Lords of Acid, ...) opgemerkt. Na een eerste EP, « As Quiet As » , een album, en de intense band met Gerd Van Geel (CUVG) werd snel begrepen dat de redding uit het buitenland zou komen. Sindsdien is The Arch een regelmatige act van bekende festivals (M'era Luna, Blackfield, WGT, Reboot, Castle Party, BIMfest) en speelden ze in Amsterdam, Berlijn, Hamburg, Zagreb, Belgrado, Boedapest etc.
Nu, voor zijn 30-jarig bestaan, komt The Arch in grootse stijl terug en bieden ze een gloednieuw album, ‘Fates’. Naast Gerd Van Geel vinden we Ivan DC en Mr Pierre op gitaar, Ian Lambert op keyboards, elektronische drums en de mooie Chiffon's Tale als 'backing vocaliste'.
De muziek is nog steeds gebaseerd op een ‘Gothic Rock’ kern maar het geluid is geëvolueerd door moderne electro en composities die lonken naar synth-pop, EBM en de typische 'power-darkwave' die in Duitsland erg populair is.
‘Fates’ bevat 13 nieuwe songs en toont de veelzijdigheid van de band aan. Het album neemt de luisteraar mee op een reis door de 'dark' cultuur en dit met kracht en intensiteit. Het bevat meerdere potentiële alternatieve hits en 'club killers'.
De CD werd mee geproducet, gemixt en gemasterd door Kenny 'KGB' (Simi Nah): het geluid is dus perfect en krachtig naar wens! En om in de familie te blijven, komt het uit op de label van Simi Nah, Why2k, in samenwerking met Trisol.
Kortom: ‘Fates’ is een must voor fans van Gothic Rock en de donkere muziek. We kunnen verwachten dat het een internationaal succes wordt voor deze zeer sympathieke band!
Om ‘Fates’ te bestellen :
Why2k webstore :https://www.freewebstore.org/why2k-music-store/THE_ARCH_-__Fates__-_PRE-ORDER/p1524163_15749196.aspx
Amazon : http://www.amazon.de/s/ref=nb_sb_noss_2?__mk_de_DE=%C3%85M%C3%85%C5%BD%C3%95%C3%91&url=search-alias%3Ddigital-music&field-keywords=Omnimar
iTunes : https://itunes.apple.com/de/album/fates/id1091293271
The Arch :
website : http://www.thearch.eu/
Facebook : https://www.facebook.com/thearchband
(vertaling Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse)
Een van de mooiste kenmerken van muziek is diversiteit. Niets is meer schrijnend dan muziekfans die zich, om welke reden ook, in één hokje opsluiten. Geert Vandekerkhof kan je daar in ieder geval niet van beschuldigen. Je kent hem natuurlijk als de frontman van de new wave band Der Klinke of de bezieler van het minimal electro-project Story Off, maar alsof dat alles nog niet genoeg is, maakt hij met Hidden In Treetops tevens alternatieve ambiente muziek.
De muziek van Hidden In Treetops is helemaal instrumentaal en vraagt iets meer inspanningen dan wat hij met Der Klinke of Story Off doet, maar eens je je ogen sluit en je laat meevoeren op het elektronische klanktapijt, gaat er een mooie wereld voor je open.
Ook al telt deze taperelease veertien tracks met elk een verschillend karakter, luister je er toch beter in één ruk naar. Noem het een soort van ontdekkingstocht doorheen de elektronische muziek, een trip doorheen de geschiedenis van de synthesizer met Geert als gids.
Zo hoor je in “The White Container” en “Requiem” duidelijk dat Chesko een fan is van Jean-Michel Jarre. “La Mata At Night” is meer Warp!-achtige electronica die flirt met Sabres Of Paradise en Aphex Twin. Soms dansbaar, op andere momenten gewoon muziek om op weg te dromen zoals in de opener “Low” (zoek zelf maar de achtergrond van deze titel) waarin de beangstigende, betoverende en zware synths je overvallen.
Hidden In Treetops is donkere elektronica, met alweer een nieuw muzikaal gezicht van Geert Vandekerkhof.
Nederlands 
Français 
