We hebben hier rechttoe –rechtaan rock’n’roll, dat aangenaam , vrolijk klinkt en met een dosis humor dient gerelativeerd te worden. “Complexity” is er al meteen eentje om van te snoepen , en was ergens al eens te horen in een elektronische versie . Verder gaat het combo leuk strak , stevig te werk op “Silverlake”, “Got a woman”, “Got the power” en “The reverend”. Melodieus , zompig, beheerst . Het gaspedaal hoeft niet steeds ingedrukt te worden, de sfeervollere tracks laten we wat over ons heen waaien.
Kort plaatje , goed zonder meer , maar ook niet meer dan dat . Nu , de Eagles zelf verwachten eigenlijk ook niet meer … Plezier beleefden ze zeker toen ze aan de cover van Duran Duran’s “Save a prayer” begonnen. Niemand had toen ooit gedacht dat de tragiek van de dramatische gebeurtenissen in de Bataclan, Parijs daar spijtig genoeg heel wat verandering in brachten en een trauma achterlieten; het nummer is nu een zalvende hymne door die terreuraanslag . Tijd geven om de zaken te verwerken , een plaats te geven , een ‘peace en love’ , ‘unite’ gevoel verwezenlijken zijn nu de pijlers geworden …
My Baby is een jong Nederlands/Nieuw-Zeelands trio die hun rootsblues een aanstekelijke, groovy drive geven . Een doorleefde, aftandse deltablues/country geluid in een verfrissend, eigentijds jasje gestopt , gemixt aan indie , funk , gospel en oriëntaalse geluiden.
Ze zijn toe aan hun tweede plaat , intrigerend door de twee gitaren, drums, en zang. Een akoestische , elektrische fingerpicking en gitaarslides die direct , gruizig , geheimzinnig als bovenaards klinken , gedragen door de warme , vederlichte vocals van Cato van Dijck. “Seeing red” , “Uprising”, “Remedy” en “Panggajo” brengen al die elementen mooi samen en tekenen voor creativiteit . Innemend , sfeervol klinken “The doors of your mind”, “Mary Morgan” en “Hidden from time”, die sober worden gehouden . Seasick Steve viel al voor het trio en nam hen mee op tour . Henny Vrienten huurde hen als begeleidingsband. Nu nog samen op pad met onze Trixie.
My Baby - Een muzikaal concept dat vernieuwing in traditie weeft . Heel sterk!
Swim Deep is een jong bandje uit Birmingham. Het vijftal wentelt zich in de rijkdom van de psychepop . Hun sympathiek dromerig, lieflijk , onschuldig indiepsychedelisch geluid tript in dit aardse bestaan . In hun klankkleur raken we hemelse wolken , ervaren een high in the sky gevoel, zien we roze olifantjes en passeren vloeistofdia’s . De onvaste fluistervocals, overstelpt van wat vocoder, wakkert het aanvoelen enkel maar aan . “One great song and I can change the world” , opent en is een weergaloze titel in het genre en brengt je meteen in optimale stemming .
Ze tappen fors in het psychedelisch vaatje en overtuigen sterk met “Heavenly moment”, “Namaste” en het afsluitende “Fueiho boogie”. Wat is het heerlijk vertoeven in hun zachtmoedige, aantrekkelijke geestesverruimend concept , in de voetsporen van Flaming Lips, Ozric tentacles , Spiritualized, Mercury Rev, MGMT en talrijke jonge bands in het genre.
Heel wat bijzondere releases van Consouling Sounds passeerden hier al de revue. Een opmerkelijk plaat die zeker niet misstaat in de catalogus van het Gentse label is het laatste werkstuk van Jozef Van Wissem. Deze man komt uit Nederland en trok jaren geleden naar New York waar hij in aanraking kwam met de creatievelingen van deze grootstad. Sindsdien maakt hij muziek met behulp van een barok- en renaissanceluit in combinatie met wat soundscapes en ambient. Het leverde hem in 2013 een prestigieuze award op op het Film Festival van Cannes voor z’n soundtrack bij de vampierenfilm ‘Only Lovers Left Alive’.
‘When Shall This Bright Day Begin’ is voor ons de eerste kennismaking met de hypnotische muziek van Van Wissem. Geen spek voor ieders bek want de acht tracks bestaan uit repetitieve patronen die slechts met mondjesmaat tot een melodieus geheel worden gebracht. De man creeërt zo een experimentele mix van donkere folk/pop en avant garde met een flinke knipoog naar klassieke muziek.
Voor de plaat werkte hij voor twee songs trouwens samen met de bekende Zola Jesus. Opmerkelijk is het minste wat we hierover kunnen zeggen maar liefhebbers die graag de scherpe kanten van de platenwereld verkennen, raden we graag dit werkstuk aan.
Soms kun je een plaat al met één enkele zin recenseren… Welaan dan, ‘Symmetry Of Mind’ is de beste metalplaat die we dit jaar al te horen kregen. De machtige, intense kruisbestuiving van postmetal, sludge, alternatieve rock en grunge is verplicht voer voor fans van grootheden als Tool, Cult Of Luna, Alice In Chains en A Perfect Circle.
Slechts vier songs staan er op deze derde plaat van het West-Vlaamse Carneia maar die slepen je wel mee van begin tot eind. Vette gitaren, meeslepende en subtiel opgebouwde melodiëen, fantastisch drumwerk en vooral een fenomenale zanger (Jan Coudron Van King Hiss) zorgen ervoor dat je dit plaatje diverse keren na mekaar beluistert.
Ieder nummer staat als een huis en geeft bij iedere luisterbeurt wat van zijn schoonheid prijs. Enkel bij de chaotische outro van het laatste nummer “White Collar” (of is het een soort bonustrack) duwden we op de repeatknop waardoor we meteen weer lekker bij opener “Black Mess” kwamen.
Onthoudt alvast de naam Carneia want dit viertal zal binnenkort hoge ogen gooien!
Joanna Newsom heeft wat op zich laten wachten. Stilgezeten heeft ze niet , er was het huwelijk met de komiek Andy Samberg, de toetreding tot celibrity kringen, de flirt met de filmwereld en het verder uitwerken van haar muzikale ambities.
Ze staat op de nieuwe plaat nog steeds garant voor een heerlijk, betoverend geluid, een verheven schoonheid op harp en piano, gedragen door een hemelse zang, die het nauwst leunt aan Kate Bush.
Door de klassieke leest van het sfeervolle materiaal, die refereert aan de ‘The Spirit of Eden’ van Mark Hollis’ Talk Talk, borrelen beelden van een ‘Garden of Eden’ op . Toegegeven, de plaat vergt diverse luisterbeurten , maar we zijn onder de indruk van het minimale geluid , haar virtuositeit , en de ruimte die gecreëerd wordt om iets breder te gaan en die de arrangementen treffend, perfect en puur oprecht samenbrengt.
Het geheel klinkt cinematografisch en verhaalt haar persoonlijke ervaringen . Een emotionele katharsis van de tekstdichteres , een elegante pracht en schoonheid in elf songs, die net niet te lang duren om volledig verzwolgen te geraken in een episch geluid en in barokke orkestratie. Ze laat ons meedrijven in de finesse en subtiliteit van haar elfenpop. Mooie return.
Het Ierse trio dompelt ons onder in schurende en broeierige noiserock . Ze zijn al zo’n vier jaar bezig . Songs zonder kop en staart . Een hobbelig , stekelig , onrustig , gejaagd parcours leggen ze af , in een golf beweging ; ze kunnen ontploffen , uiteengereten worden om dan toch terug in hun plooi te vallen, een 40 minuten lang.
Leuke boel , die moet doorgespoeld worden . De chaos van A place to bury strangers wordt verweven met de hectische ritmiek van Battles , wat zorgt voor een overtuigend resultaat!
“Deadly charm” is er eentje om te koesteren en de titelsong refereert naar Howe Gelbs Giant Sand , maar met een eigen touch .
De openingstrack intrigeert door de Indiase elementen op z’n Jah Wobble’s. Een schitterende start . Ook Echo’s cover “Bring on the dancing horses” bruist van creativiteit door de opbouwende ritmes en de lichtjes schurende gitaren . Hij besluit met een knipoog naar Howlin’ Wolf . Inderdaad , die benadering en afwisseling in het materiaal respecteert Biezen net! En zorgt dat dit album zomaar niet aan je voorbij mag gaan …
Twee jaar terug debuteerde het Schotse Chvrches met catchy , vinnige electropop . Op ‘The bones of what you believe’ noteerden we een handvol singles “The mother we share” en “Gun” .
De opvolger is meer van hetzelfde , gepolijste synthpop , die afwisselend klinkt, scherp , krachtig , stuwend als aangenaam , sfeervol. De songs zijn boeiend , ondergaan verrassende wendingen en hebben leuke poppy tunes. “Clearest blue” en “Empty threat” zijn sterk, maar ook “Never ending circles” , “Keep you on my side” , “Make them gold” en het intiemere “Afterglow” tonen wat het trio in z’n mars heeft .
De nummers zijn goed verpakt en de zang van de bevallige powervrouw Lauren Mayberry is helder, indringend, zacht, hemels, bezwerend en licht etherisch. De mannelijke ‘2live crew’ achter de keys en bas hebben een verleden bij het gerespecteerde Aereogramme en de Twilight Sad. Af en toe wordt er eens een mannelijke vocal voorzien , maar deze intrigeert minder …
Inwisselbare pop? Jawel , maar het blijft nog steeds van een goed niveau dromerige , strakke en pompende electropop …
Beach House , Victoria Legrand (keyboards/backing vocals) en zanger/multi-instrumentalist Alex Scally , vallen op door hun geluidskunst, van sfeervolle , onderkoelde synthlagen en gitaar , in gedoseerde galm en de rokerige, doorleefde stem van Legrand. Een bedwelmende trip van broeierige, toegankelijke droompop, ondergedompeld in shoegaze, met een verontrustende, donkere onderlaag , die het sprookjesdecor durft te doorkruisen . De eerste platen waarmee ze definitief doorbraken, ‘Teen dream’ en ‘Bloom’ tapten uit dit vaatje . Een handvol singles raakten en staan dus net garant voor bezwerende dreampop in een donkerzwoel sfeertje .
Het Amerikaanse duo bracht nu twee platen uit op een goede twee maand tijd . De vorige ‘Depression cherry’ is eerder een conceptalbum , die een minimalistische aanpak heeft , slepend materiaal , broos als grillig, met een trage, repeterende drumbeat. Een ietwat andere invalshoek.
Zonder enige promocampagne is er nu ‘Thank your lucky stars’ , die nauw gelinkt kan worden aan de vroegere cd’s en beheerst met hun geluidskunst omgaat . Algemeen hebben we hier lichtvoetig, uiterst genietbaar materiaal waarvan de openers “Majorette” en “She’s so lovely” de barometer vormen en ons meedrijven , - voeren naar ontspanningsoorden. “All your yeahs” is er eentje die opvalt door het frisse, tintelende gitaarspel en “Common girl” creëert net dat kenmerkend sprookjesdecor . Mooi wat het duo opnieuw verwezenlijkt!
Walrus is de band rond Geert Noppe die al toe is aan hun tweede cd . Een muzikaal verleden heeft hij bij Yevgueni (zang/toetsen) en toen deze van Klaas Delrue een sabbatjaar inriep , legde hij zich volledig toe op Walrus . We hebben hier fijngevoelig, stekelig als stevig Nederlandstalige pop, die charmeert door een muzikale rijkdom en beheerste orkestratie. In die eigen koers is de invloed van 90s Belpopiconen De Mens , Noordkaap , Gorki , De Kreuners , Bart Peeters & Hugo Matthysen onmiskenbaar . Hij geeft er een persoonlijke touch aan, pop met symfonische accenten in de goede betekenis van het woord . Alex Callier was in de opvolger van ‘Op de valreep’ luisterend oor . “Iemand moet de slimste zijn” en “Tegenpool” zijn er alvast twee om in te lijsten, maar ook de rest van de plaat zit goed , vernuftig en subtiel in elkaar . Het maakt de Nederlandstalige pop sierlijk groots …
Goose verfijnt zich andermaal
We konden ons al laten platwalsen op een try out en alles klonk veelbelovend. Op StuBru was er zelfs een heuse Gooseday zodat iedereen zal het nu wel zal weten: Met ‘What You Need’ hebben ze een schijf om u tegen te zeggen.
Ietwat trager dat we gewoon zijn bouwen onze Kortrijkse knapen zorgvuldig hun tracklists op. Hun nieuw werk is een meer dan geslaagde reprise van de jaren 80. Even dacht ik aan een upgrade van Depeche Mode en co. Je leest het goed: Ook hier gaat Goose zichzelf heruitvinden en nieuwe paden bewandelen zonder hun zo typische kenmerkende sound en identiteit uit het oog te verliezen. Het speelplezier, professionaliteit en accuraatheid druipt er zowat af. Ook de thema’s die worden aangesneden zijn wat volwassener geworden. Voorproefje “Call Me” is eigenlijk het meest atypische voor de hele plaat maar blijft die onmiskenbare Goose-identiteit en authenticiteit behouden.
Opener “What You Need” wordt heel smooth opgebouwd en zet eigenlijk de toon voor heel de plaat. Compacte songstructuren en sterke melodieën op strakke en tragere beats, waardoor alle songs geenszins aan kracht moeten inboeten.
In combinatie met hun vroeger werk klinkt dit voor onze electrorockers veelbelovend voor komende concerten. Ook hier zal elke tent op zijn kop staan. “Trip”, “So Long” en “Nightfall” barsten van het potentieel en katapulteert ondergetekende terug naar zijn prille jeugd in de jaren tachtig. Met “Holding Hands” wordt de term ballad herdefinieerd. En zo kunnen we blijven doorgaan. Noteer daarbij ook dat her en der de gitaar zijn herintrede doet. Goose heeft dan ook een van de betere gitaristen in hun huishouden. Bewijze hiervan ondere andere “Forever”, een ideaal nummer om een avondje stappen in alle rust af te sluiten. ‘What You Need’ staat vol met nummer ééns op de Afrekening.
Tracklist
1. What You Need 2. Trip 3. So Long 4. Call Me 5. Holding Hands 6. Nightfall 7. In The Air 8. Come Home 9. Fall Fall Fall 10. Where Are We Now 11. Make It 12. Forever
Nederlands 
Français 
