Gallops is een gezelschap uit Wales , die met hun instrumentale rock en de elektronica , psychedelica toetsen Battles en het onvolprezen Nederlands Kong doen opborrelen. De muziek van Gallops is minder complex dan twee voorgenoemde bands , is traditioneler in de songstructuur en kent minder onverwachtse wisselingen . Een toegankelijk, fris, meeslepend , opzwepend geluid!
Ze hebben een zekere groove ( o.m. in “Jeff Leopard”, “Hongliday” , “Bromden”), kunnen dansbaar zijn (“Lasers”) , keren terug naar de 70s psychedelica - opener “Astaroth”, en ze klinken in sommige nummers rauwer en directer (“Rhythm is a misery”, “Window FX” en “Skyworth”) . Op afsluiter “Crutches” , ruim 10 minuten , gaat het combo eens gezellig uit hun dak , en mag elk instrument gieren en razen .
Kijk , Gallops brengt niet echt iets nieuws , maar we houden wel van dat puike samenspel van gitaar - drums - elektronica .
De Amerikaanse singer/songwriter achter Iron & Wine, Sam Beam, is al een pak jaar bezig en is eigenlijk het enige vaste lid . Eerst werd z’n folkamericana gekenmerkt van introvertie en weemoed . Puur, oprechte, eenvoudig , rakend songmateriaal! Maar we hoorden al meer bredere arrangementen doorsijpelen en ook klonken er al nummers wat levendiger en optimistischer. Op de nieuwe plaat horen we uitbundigheid , extraverte vs sober- en ingenomenheid.
Popsensibiliteit , die een verscheiden gemoedstoestand opwerpt en niet vies is enkele zijpaden van jazz en funk te bewandelen . Een mooie afwisseling van songs als je het viertal “Caught in the briars”, “Joy”, “Grace for saints & ramblers” en “Lover’s revolution” van de cd beluistert, die de groepsnaam nu alle eer aandoet .
De Amerikaanse blonde zusjes Jennifer en Jessie Clavin uit Californië (op z’n Blondies) laten een heerlijk rockend debuut van korte, kernachtige (overwegend) ‘twee-en-half minuut’ songs op ons los. Indie garagepop , die een ‘beach’gevoel creëren , eentje waarvan het zand eens deftig mag opwaaien, waar nodig .
Een afwisseling van snedig , gruizend rockend materiaal ( o.m. “Next stop”, “Dead in your heart” , “Waiting by the telephone”) en enkele broeierige meer zomerse melodieuze ‘bubblegum’ pop (“Outta my mind”, “Dreaming without you” en de titelsong ). Ze brengen een plezierige, levendige, bruisende dynamiek , die z’n gevoelig, dromerig , onschuldig tienergevoel niet verliest. Fijn boeiend plaatje!
Een paar jaar terug wist het Britse Hurts door te breken met twee venijnig popsongs “Wonderful life” en “Better than love” , voorbeelden van synthpop en onderkoelde electropop, niet vies van een vleugje bombast en kitsch.
Meteen werd de link gelegd en zijn ze onmiskenbaar verbonden aan de ‘new romantics’, ‘the youngsters’ na de eerste wavegolf begin jaren ‘80. En dit zijn invloeden van The Human League, Spandau Ballet, A flock of seagulls, Haircut 100 en Heaven 17, maar vooral meer ABC en de Pet Shop Boys.
De tweede plaat van het duo ligt in het verlengde van ‘Happiness’, maar de stijl, de melodramatiek , de emotie, de orkestraties , de bombast, de kitsch en de integere, indringende getormenteerde zang refereren aan Ultravox, Murry Head, Gazebo en Army of lovers in hun sfeervolle synthpop. Tja we halen hier een pak namen voor de geest bij een bandje als Hurts. En ongelofelijk, in een handvol songs doet de band nog denken aan werk van Muse en Depeche Mode . Song als “Miracle” en het ingenomen “Help!” zijn sterk, maar algemeen raken de nummers minder dan hun debuut . Soms een beetje teveel van hetzelfde , wat afdoet aan hun meer afwisselend debuut. Goed , maar niet meer dan dat ! …
Als we zien op de website Anydecentmusic dat deze plaat overal de hemel in geprezen wordt en van de betere muziekpers enorm hoge scores krijgt, dan is dit op zijn minst iets wat onze aandacht opeist.
Doch, we merken vooral dat dit geen hapklare brok is, en bij momenten zelfs een regelrechte aanslag op de trommelvliezen. Dit is loeiharde compromisloze shoegaze metal met schreeuwzang en post rock uithalen. Dus helemaal niet voor gevoelige oren bestemd, laat staan de radio. Velen zullen trouwens al snel afhaken bij het horen van zoveel lawaai. Maar voor doorzetters is er goud te bespeuren, al zit dat wel veelal verscholen achter verschroeiende noise en angstaanjagende death metal.
‘Sunbather’ is een interessante en creatieve interactie tussen post rock en de meest extreme metal, maar het vergt wat moeite om achter de razernij en agressie de muzikale rijkdom te bespeuren.
De voltallige pers mag dan al compleet overstag zijn gegaan, wij zijn er nog niet uit en hebben er voorlopig nog wat moeite mee om dit te verteren.
‘Sunbather’ heeft iets mythisch, dat is duidelijk, maar het is zware kost, heel zware kost. Doch oordeelt u vooral zelf.
Dear Reader aka Charilyn MacNeil uit Z-Afrika is niet aan haar proefstuk toe en heeft opnieuw een mooie plaat uit, die sferisch, hemels, warm , gevoelig , innemend , dromerig en breekbaar klinkt, en aardig in de buurt komt van Joanna Newsom en Agnes Obel .
De dame is afkomstig uit Z-Afrika , maar op de plaat hoor je net geen Afrikaanse instrumenten . De songs zijn sober gehouden en geleest op piano , percussie en haar stem , waaronder “Good hope” en “From now on” en “Back from the dead” . Sommige nummers zijn van cello , hoorns en achtergrondkoortjes omgeven, of hebben een lichte folk inslag , waardoor ze orkestraal aandoen .
Afwisselend plaatje van luistersongs , die een geschiedenisles omhelsen over Z-Afrika.
Ze zijn nog maar toe aan hun tweede plaat in vijf jaar tijd ; productief zijn ze dus niet, dit bandje uit Pennsylvania. Ze houden ergens het midden tussen sixties garagepop , ‘70s psychedelica, indie en shoegazepop . Ze vermengen en verdelen het over de elf songs van de plaat . Een uitermate boeiende plaat weliswaar, door die variaties, wat ons brengt van charmante stofzuigerpop van “You look real neat how”, “ To be your love”, de psychosurfrock “Gamma” en “Dig a hole”, de dromerige rock en pop op de rest van de nummers. Met een knipoog naar Black Rebel Motorcycle Club, Raveonettes, Butthole Surfers, Jesus & Mary Chain en linkend aan het materiaal van de Allah-Las.
Interessant bandje dus!
De Amerikaanse, uit Germantown, Maryland afkomstige band Clutch is ook al zo’n twintig jaar bezig die ons op de nieuwe plaat een goed staaltje rechttoe-rechtaan, zware en broeierige rock op ongecompliceerde wijze serveren. Gecontroleerde power met een knipoog naar Monster Magnet , niet vies van wat strakke , vettige , bluesy riffs , southern rock en stoner zoals we het nog hoorden in de begindagen van Soundgarden .
We horen boeiend , snedig materiaal , vakmanschap, gedragen door die helder indringende en doorleefde zang van de charismatische Neil Fallon. Opnieuw overtuigende plaat!
Indierockfans die dit jaar Pukkelpop bezoeken, passeren op zaterdag best langs de Chateau : de Schotten van Frightened Rabbit mogen voor de tweede keer op het festival spelen en te horen aan hun meest recente album ‘Pedestrian Verse’ gokken we dat dit meer dan de moeite waard zal zijn! Hun vierde plaat bestaat uit twaalf hitgevoelige tracks die fans van The National, Arcade Fire en Mumford And Songs zeker zullen smaken. Folkrocknummers zoals “Backyard Skulls”, “The Woodpile”, “Late March, Death March” en “December’s Traditions” bevatten prachtige, zachte melodieën en hebben bovendien een zeer hoog dansbaar-gehalte waardoor we vermoeden dat Frightened Rabbit in hetzelfde rijtje kan komen als genoemde bands!
Ook in de uithoeken van Frankrijk zitten prima rockbands! Shineski komt uit Mulhouse en brengt met ‘Leave You In The Dark’ een mooie EP uit die fans van stevige gitaarrock best zullen pruimen. Het viertal (dat in 2010 een eerste full album ‘The Wild Lane’ uitbracht) levert nu vijf volwassen songs af die het midden houden tussen power rock, stoner, grunge en metal.
Nummers als “Sorrow and Tears”, het dreigende “Leave You In The Dark” en het stevige “Time To Say Goodbye” tonen de invloed van formaties als Queens Of The Stone Age, Feeder, Foo Fighters en het oude Soulwax.
Ook een band als Nine Inch Nails is nooit ver weg en dat komt dan vooral door de vocalen van Mathieu Gettlidfe die sterk refereren naar Trent Reznor.
Deze invloeden storen ons niet want het plaatje luistert lekker weg door de diverse sterke composities. Enkel slotsong “To The End” had een stuk korter en gebalder gekund dan de bijna acht minuten waarop nu afgeklokt wordt.
Wie de muziek van deze Fransen wil ontdekken kan dit via http://shineski.bandcamp.com/album/tentacled-records.
Voor postrockadepten zal Collapse Under The Empire geen onbekende zijn. Dit duo uit Hamburg bestaat al een tijdje en bracht heel wat interessant materiaal uit. De heren Chris Burda en Martin Grimm hebben bovendien ambitie getuige het tweeledige concept album waaraan ze nog steeds aan het knutselen zijn.
Zo brachten ze in 2011 ‘Shoulder & Giants’ uit en in het najaar van 2013 volgt het het vervolg ‘Sacirifice and Isolation’.
In tussentijd brengen ze met ‘The Silent Cry’ een zoethoudertje bestaande uit zes nummers. De composities handelen over thema’s zoals het menselijk bestaan, vrijheid, eenzaamheid en de dood en dit wordt gereflecteerd in de zeer afwisselende postrock.
Stevige gitaren, drum en bass worden gevarieerd met trage, ingetogen piano en strijkers. Bovendien wordt de muziek van Collapse Under The Empire vakkundig opgebouwd, niet alleen in maar ook tussen de verschillende songs.
De diverse nummers zijn donker en sinister en klinken bovendien zeer cinematografisch. Op ‘The Silent Cry’ levert Collapse Under The Empire eigenlijk de perfecte soundtrack voor een obscure wetenschappelijke film.
Voor de volledigheid vermelden we nog dat het tweede nummer “Stjarna” een instrumentale cover is van Depeche Mode (de song stond op de B-side van de single “Little 15”).
Meer info vind je op http://collapseundertheempire.com/ .
Willy Moon, aka William Sinclair, is een Nieuw-Zeelander die in London woont; hij is er eentje die ons terugbrengt naar de fifties, zowel in zijn podiumact als in zijn nummers : strak in het pak, brillantine in het haar, en een crooner op z’n Buddy Holly’s die de link maakt naar de huidige generatie door rauwe , smerige rock’n’roll retro te vermengen met bebop , hiphop en breakbeats .
Het geheel werkt uitermate aanstekelijk op de heup – en dansspieren; de pak songs in 35 minuten ‘shaken’ , zijn energiek , soms explosief , uit de hel nedergedaald . Hij is zelfs niet vies enkele covers toe te voegen .
Fijn plaatje alvast!
Nederlands 
Français 
