Tja , de tijd gaat snel . Vier jaar terug verscheen haar cover plaat ‘Juke box’ en dan moeten we al teruggrijpen naar 2006 ivm eigen werk ‘The greatest’ . Eerder zat Chan Marshall aka Cat Power binnen de stijl van doorleefde americana/soul/retrobluesrock. Op deze return horen we fris , dromerige, warme , zwoele ingenomen pop , van een sing/songwritster , die elektronica toevoegt; zalvende, prikkelende en stekelige ritmes en beats, gedragen door haar melancholisch, lichthese stem . Chan Marshall mag dan nog een in een titanengevecht met zichzelf verwikkeld zijn, ze compenseert ‘Sun’ in een afwisselende sfeervolle, broeierige plaat met elf goed in elkaar gestoken overtuigende nummers, die de single “Ruin” voorop plaatst, en verder intrigeert met “3, 6, 9”, “Manhattan”, “Peace & Love” en “Nothing but time”, een lang uitgesponnen , uitgediept nummer met Iggy . Een verrassende comeback.
Arno , nog net niet pensioengerechtigd, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Samen met z’n vaste rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe .
Als je de laatste tien jaar eens op een rijtje plaatst, hebben we hier nog steeds een hoop consistente platen , die hij op zijn eigen unieke manier volks en professioneel brengt; een uit de duizend herkenbare , meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving.
‘Future Vintage’ volgt het twee jaar oude ‘Brusseld’ op . Een goed afwisselend plaatje in het Engels , Frans en een ‘Oostends Brussels’ dialect van aanstekelijke, frisse, dynamische, rauwe en intieme, ingetogen songs, gedragen door z’n grauwe, indringende, doorleefde stem.
Arno rockt op z’n TC Matics op “Show of life” , “Die lie” en “I don’t believe” , met die kenmerkende broeierige , hitsende ritmes; hij gooit er de zoveelste remix van “Olalala” tegenaan. Het toont nog eens de onmiskenbare invloed van die band door die smachtende explosieve bluesy , funkende ritmes en grooves aan.
Maar ook de ingenomen vaudeville overtuigt als vanouds , “Quand les bonbons parlent”, “Chanson d’amour” en “Dis pas ça à ma femme” .
Arno is en blijft op dreef. Arno speelt tijdloze rock, boeit en heeft een recept in alle talen.
David Byrne & Annie Clarks St. Vincent - Twee eigenzinnige artiesten die elkaars muzikale ideeën uitwisselen, afwisselen en aanvullen . Het is niet de eerste keer dat deze twee elkaar vonden , met name hoorden we hen voor het goede doel bij het project ‘Dark was the night’ uit 2009. Een begin, een samenwerkingsproces dat wel eens navolging mocht krijgen .
Qua leeftijd is de ene wel twee keer zo oud , maar kijk, hier is sprake van magie als deze twee aparte artiesten samen zijn. De blanke en zwarte artrock van Talking Heads , de exotica , de bossanova en de indie zijn samengeperst in een reeks uitbundige , opwindende en levendige popsongs die een groovy ritme hebben en verrassende wendingen ondergaan; er is ruimte voor experiment en de toegankelijkheid wordt niet uit het oog verloren .
Begonnen als klein ensemble, ging het crescendo en werd de band rond het duo steeds groter. Funk en blazers nemen hier een voorname plaats in naast de hoekige gitaarpartijen en sfeervolle kleurrijke synths en toetsen . Met een knipoog naar het 80ies project ‘My life in the bush of ghosts’ met Eno.
Op die manier hebben we enkele overtuigende songs die we koesteren als “Who” , “Weekend in the dust” en “Dinner for two” ; “Optimist” en “The one who broke your heart” zijn absolute hoogtepunten . Trouwens op deze laatste hielpen Antibalas en the Dap-Kings mee .
Emotioneel sterke plaat die verschillende stijlrichtingen samenbrengt . Ohja, op de hoes zien we soort ‘Beauty en the Beast’ en dit kunnen we moeiteloos linken aan Campbell en Lanegan.
Het trio onder Mica Levi heeft al een paar platen uit, maar komt pas nu in de spotlights met de cd ‘Never’. Geen makkelijke muziek trouwens! 14 songs – 35 minuten, schurend , te door worstelen én toch … talent. Ze zitten net als een Liars en het beëindigde Ween in het avantgarde hokje, rammelpunk, elektronica met wat Indiase/Japanse/world invloeden. Het geheel klinkt toegankelijk en experimenteel , is verrassend en heeft een lofi klank; een rauwe, schurende gitaar is graag ontregeld (tja die heeft ze zelf verbouwd!) en wordt aangevuld met distortion en pedaaleffects; verder bieden de synths huppelende, bruisende , stuwende ritmes. Een eigentijds apart geluid dus, dat getuigt van muzikale vrijheid en gekte . En hun muziek wordt ondersteund door de aparte neuzelende, zweverige , dromerige, deels valse zang van Mica.
Lekker ontstemd, onvast, onstuimig, speels , jeugdig , aangenaam, leuk en groovy. Als je het hobbelig muzikaal parcours zo goed als volledig hebt afgelegd , komt daar op het eind de titelsong, ééntje die een aardige indiehit kan worden .
Een aparte , weirdo figuur die Dan Deacon , die al een paar platen uitheeft , maar in de spotlights komt met het recente ‘America’, een ratatouille aan stijlen en elektronisch vertier, waarbij de songs energieke , hypernerveuze en beukende ritmes hebben . De songs zijn deels gedrenkt in een melancholieke sfeer van klank en melodie , maar al gauw helt dit over naar hitsende uptempo ritmes , een apotheose van elektronica , blazers , percussie en strijkers . Live uit z’n context en overweldigend . Deze muziek moet je letterlijk ondergaan !
Vandal X heeft z’n bestaansrecht als onversneden noiserock band reeds verworven daar deze Belgische band, gevormd door gitarist en zanger Bart Timmermans en drummer Günther Liket, actief is sinds 1994. Vandal X brengt energieke in your face trash noiserock met een hoek af. Ze worden vaak vergeleken met Shellac, Unsane, Helmet, Today is The Day.
Hun eerste album ‘Little Man’s Blues’ kwam met de medewerking van Mauro Pawlowski tot stand in 1997. Sindsdien geven ze de voorkeur aan het opnemen in hun eigen studio die ze Louder Than Anyone noemen. ‘Two Man Army’ was het eerste product die ze in hun rocklab hebben geproduceerd. In 2007 en 2008 schoten ze nog eens twee albums op ons af;’ Instant Dislike’ en ‘All Lined Up Against The Wall’ onder het label van Vlas Vegas.
Het jaar 2012 markeren ze met een nieuw album, ‘God Knows’, die garant staat voor een nieuwe aanpak en een vernieuwde sound. Dit album werd in twee sessies opgenomen: de eerste in hun eigen studio, een ander in een verlaten fabriek samen met Niels Hendrix van Fence, gemixed door niemand minder dan Micha Volders (Vermin Twins).
Ze creëren met ‘God Knows’ een immense wall of sound waarin je meegezogen wordt. Hun muziek is hun boodschap van verzet tegen mainstream, politieke incorrectheid en andere trivia gebracht op een bord van helse ritmes, tintelende distortions en dit alles in een rauwe saus van driftige power.
De roze achtergrond van hun albumcover is dan ook het enige vrolijke aspect. Brutaal geweld die enkel schadelijk is voor de oren vlamt voor zo’n 35 minuten lang door je luidsprekers. Net als de toch korte lengte van de nummers, is dit album uitgespeeld voor je goed en wel in de sfeer zit. ‘God Knows’ nodigt dan ook uit om de repeatknop in te drukken!
Vandal X is een band die respect afdwingt om velerlei redenen: met een minimale bezetting brengen ze het beste van hun instrumenten naar boven, hun onwrikbare passie voor muziek die ze delen sinds jaar en dag, hun ego die zo klein is als een speld, het enthousiasme waarmee ze spelen,…
‘God Knows’ is geen album waar je indruk mee zal maken bij uw schoonfamilie (tenzij deze natuurlijk van een degelijk rockkaliber kan getuigen), wel is het dé plaat om je imago bij je vrienden op te krikken.
Niet enkel brengt Vandal X een bom van een plaat, wie ze live aan het werk heeft gezien weet dat dit duo perfect op elkaar afgestemd is, en ze er tonnen plezier aan beleven!
Dit maakt een optreden van hun dan ook als een echte must see! Dit kan op vrijdag 1 maart, waar ze met The Black Heart Rebellion optreden in De Kreun of op 15 februari in Trix ’We Are Open samen met andere sublieme Belgische en niet Belgische bands als Raketkanon en The K.
‘God Knows’ kan je beluisteren via https://soundcloud.com/vandal-x/01-vandal-x-god-knows
LongLiveA$AP - A$AP Rocky - Enjoy …
De 24- jarige A$AP Rakim ‘Rocky’ Mayers heeft eindelijk zijn langverwacht debuutalbum uitgebracht en het was het wachten waard…
Toen ik begin 2012 zijn mixtape ‘LiveLoveA$AP’ (2011) hoorde, maakte ik met veel plezier kennis met deze speciale soort hiphop die Rocky maakt. Hij is geboren en getogen in Harlem, New York, maar heeft niet die typische eastcoast klank. Hij houdt liever van een wazige sound met een vette bas eronder. Hij gaat nog al de southern kant (Houston) op in zijn flow, maar behoudt nog steeds die Harlem swag. Het klinkt raar, maar werkt enorm goed.
LongLiveA$AP moest hetzelfde als zijn mixtape worden, maar bigger, badder en chiller. Deels is het zo, maar Rocky zit namelijk onder een label. En het album is een stuk commerciëler geworden dan dat de meesten verwacht hadden. Mij hoor je niet klagen. Rocky heeft naar mijn weten nog steeds zijn ding gedaan. Ja, hij heeft een paar radiosongs erop gezet. Met “Fuckin’ Problem” & “Goldie”. Maar dat zijn wel de songs die het meest in de clubs worden gedraaid en iedereen zich even A$AP Rocky laat voelen. Hij haalt geniale producer Clams Casino terug van zijn mixtape en gaat ook zelf achter de knopjes zitten, onder de naam: Lord Flacko.
Zo zit er op dit album heel wat meer goeds dan zijn 2 respectievelijke singles (“Goldie” & “Fuckin’ Problem”) “Pussy, Money, Weed” is er eentje met Schoolboy Q. Deze twee rappers gaan samen like bread and butter en dat hoor je ook. Dan komen de Clams Casino plaatjes, die episch klinken zoals twee planeten die elkaar raken of weet ik veel. “Hell” met Santigold is de betere van de twee.
Er zit ook een samenwerking met Skrillex in dat iedereen nieuwsgierig maakte, getiteld “Wild for the night”. Ik beschrijf even mijn reactie tijdens het beluisteren van de track. “Yikes, Skrillex?... Mmmh ok, niet slecht, het bouwt op. Oh sh*t. D-Damn dit is hype!” Voor ik het wist was ik verkocht aan een dubstep remix van Skrillex en Birdy Nam Nam. De track die volgt is “1 Train”, die maar liefst nog zes ander artiesten featured en het zijn niet van de minste.
(Kendrick Lamar,Joey Bada$$, Yelawolf, Danny Brown, Action Bronson en BIG KRIT) Deze sh*t werd al niet meer gedaan sinds de nineties. Rocky brengt het terug en het is een knaller. Favoriete verse hierop? Danny Brown. Opzoeken die man. Vanaf dat punt schift het tempo van het album wat. “Fashion Killa” is een song voor them ladies. Rocky is een trendy nigga and his girl is a fashion killa.
Lord Flacko aka Rocky is in het dagelijkse leven een fashionista die zelfs kledij van onze Belgische designer Martin Margiela draagt. “Phoenix” is prachtig. Maar dan gaat het met de laatste paar songs wat bergaf. “Ghetto Symphony” en “Angels” dragen niet zoveel meer bij aan het album. Het is een beetje uitgedoofd. Maar het totaal album klopt.
A$AP Rocky maakt een geslaagd debuut en heeft waarschijnlijk nog een grote toekomst in hiphop en nog andere sectoren waar zijn creativiteit kan uitgebuit worden.
Quotering: 8 swags /10 swags
Kopen, downloaden, maakt niet uit, gewoon aanschaffen...
.
In een mistroostig , droevig en donker bezwerende wavepostrock decor dwaalt het Londense O.Children net als ILikeTrains, The Horrors, S.C.UM en Interpol rond. Linken zijn er natuurlijk met grote broers Nick Cave, The National , White Lies , Editors en Tindersticks . Trouwens de groep is vernoemd naar één van de songs van Cave .
Net als bij ILikTrains , de meest nauwe referentie, hebben we hier te maken met een donker, onheilzwanger geluid , dromerige doemsongs met repetitieve , opbouwende, meeslepende en zweverig golvende melodieën met een deels toegankelijke, lichtvoetige ondertoon; verzorgde, uitgewerkte en aanzwellende soms galmende gitaarlijnen – riedels, treffende percussie , sombere toetsen en baritonzang bepalen de toon.
De voortkabbelende ritmes, de broeierige spanning en het bedwelmend soms krachtig geluid zijn uitermate genietbaar, en dan zitten we tussen nummers als “Holy wood”, “The releast” , “Red like fire” , “Oceanside”, “Yours for you” en “Swim”. Band die een eerbaar plaatsje verdient!
Het uit Londen afkomstige Archive brengt een niet alledaags geluid en is niet direct in een vakje te stoppen . Integendeel , ze staan garant voor filmisch bezwerende, huiveringwekkende trips. Daar is hun unieke combinatie van ritmisch, slepende melodieën, sferische soundscapes, trippop, industriële beats, ‘70’s psychedelica, progrock en indierock voor verantwoordelijk. Ze schuwen bombast, orkestraties en experiment niet .
Archive, gecentraliseerd rond het duo Darius Keeler en Danny Griffith, is al toe aan hun negende album. Hun vorige twee ‘Controlling crowds’ platen hebben nu een kleine drie jaar later opvolging met ‘With us until you’re dead’. Een donkere klankkleur , ingehouden , dreigend , explosief , hitsende en zalvende ritmes over elkaar gestapeld, een aanhoudende broeierige spanning door slaghamerdrums, lichtvoetige strijkers en uitmuntende afwisselende man-vrouw zang . Op die manier hebben we 12 twaalf fijn uitgewerkte songs. Heerlijk huiveren en wegdromen .
Na een sabbatical van een goede twee jaar zijn de heren uit Londen onder Kele Okereke er terug bij . De electro soloplaalt van Kele laten we hier achterwege .
Met de nieuwe cd ‘Four’ hebben ze aansluiting op de eerste twee cd’s ‘Silent alarm’ en ‘A weekend in the city’ en wordt de drukke , industrieel vormgegeven electrorock van ‘Intimacy’ op het achterplan geduwd . Een ‘back to basics’ op de ‘Four’ plaat , waarbij we strakke rocksongs horen die onrustig, nerveus, hitsig klinken of sfeervol , broeierig van aard zijn. Toegegeven , niet de ganse plaat overtuigt , maar hun ouderwets ‘back to the bone’, heerlijk straf organisch, kaal rockend spul, indien nodig ondersteund van synths , doet uitermate deugd, luister maar eens naar “So he begins to lie”, “3x3”, “Octopus” , “Kettling” en “The healing”.
Het NYse collectief Animal Collective kwam in de belangstelling met ‘Strawberry jam’ , en wist in 2009 definitief door te breken met ‘Merriweather Post Pavilion’, hun meest toegankelijke plaat op dit moment .
Animal Collective brengt een aparte en unieke mengeling van psychedelica, grillige freefolk en avantgarde. Een charmante muzikale nervositeit van weirde trips door de synths , geluidjes, bleeps , percussie en de deels hoge , vervormde vocals . De groep haalt de mosterd bij ‘60’s Beach Boys en de psychedelica van Flaming Lips en het oude Mercury Rev en is het oudere broertje van een Yeasayer!
Het kwartet nam alles voor handen om die plaat live kracht bij te zetten; we hoorden een hypnotiserende danstrip door de elektronicabeats en de basses met dubstep en techno.
Na talrijke uitstappen en een time out vonden ze elkaar opnieuw en hebben ze nieuw werk uit, dat bol staat van verrassende en onverwachtse wendingen in hun aparte sound! : catchy, toegankelijk, eigenwijs , grillig ,dissonant en avontuurlijk , met een zalvende en gejaagde ritmiek , elektronicaloops, beats en percussie drijvend op dat geheel van synths , percussie en zweverige vocals ; kapstokken van de plaat “Applesauce” en “Wide eyed” .
Opnieuw valt er weinig ademruimte te noteren , en op afstand bekeken blijven ze even geflipt en gek , én toch weten ze ons hart te veroveren!
Het gaat deze Aussies onder Kevin Parker voor de wind. Een goede twee jaar terug werd hun talent al onderstreept met het debuut ‘Innerspeaker’ en de prachtsingle “Solitude is bliss”. Een poel aan invloeden passeerde de revue in die knappe, fijne retropsychedelische rock; een soort eigen ontworpen muzikaal ‘galacticastelsel’, waarin de songstructuur ‘an sich’ vervaagde … De tweede cd is homogener en bevat meer structuur , melodie en popgevoeligheid zonder aan experimenteerdrift in te boeten binnen hun neopsychedelica .
Bepalend zijn die dromerige , directe en explosieve ritmes van psychedelische , spacey keys/synths , geluidjes/bleeps , de slepende percussie en de retro stonergitaarloops – galmeffects .De dikke laag galm van weleer is opgetrokken, en de songs zijn gedistingeerd , doordacht en ingenieuzer. Een toegankelijk geluid , ‘meer’ pop en ‘meer’ songs en dat hoor je op een “Be above it” , “Endors toi” , “Mind mischief”, “Keep on lying” en vooral de singles “Feels like we only go backwards” en “Elephant”.
In hun eigen muzikale identiteit sijpelen Syd Barrett’s Pink Floyd, Cream , Hawkwind, Rare Earth, Supertramp, en verder een Radiohead , de indiepsychedelica van Pale Saints, Burning Brides , Warlocks, Black Angels, en de Ride shoegaze, met een Kyuss stonergitaarmotiefje door. Evenwichtig beheerste retropsychedelische rock; droompsychedelica met weerhaken. Een boeiend , kleurrijk geluid. Sjieke tweede plaat!
Nederlands 
Français 
