The Soft Moon is het muzikaal project van de uit San Francisco afkomstige multi-instrumentalist Luis Vasquez . Muzikaal worden we in een psychedelisch shoewave bad gedompeld van Joy Division – Bauhaus – The Cure - Suicide – Ride – Jesus & Mary Chain – Spacemen 3 - NIN en de recente Moon Duo en A place to bury strangers .
We zitten goed in een dromerige als duistere poel van elektronica , darkwave en industriële pop .
The Soft Moon zorgt voor een interessant verslavende ervaring van bedwelmend, bezwerend, hypnotiserend , zweverig ‘kippenvel’ materiaal . In een mistig decor ontdekken we alvast een paar pareltjes als “Machines”, “Insides“ , “Want” en “Lost years” die een sterke als verdwaasde indruk nalaten.
In ons landje zijn de West-Vlamingen van Amenra de vaandeldragers van postmetal/doom/sludge. Hun platen krijgen de titel ‘Mass’ toebedeeld en ze zijn nu aan de vijfde plaat . Vier songs , die een geheel vormen en niet beneden de negen minuten gaan , worden geruggensteund door Scott Kelly van Neurosis. Een invloed die onmiskenbaar is . Amenra is iets aparts , klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek; een immense sound , een slepende herhaling tussen dynamiek, explosies , zalvende stemmige melodieën en rustpunten. Voldoende ruimte is er voor de instrumenten, maar evenzeer worden ze gedragen door de zangpartij en schreeuwzang van Colin H Van Eeckhout, op de gigs met de rug naar het publiek gekeerd.
Amenra is geen muziek voor tere, romantische zielen!
En zoals onze redactrice en grootste fan Fleur Coevoet omschrijft : ‘Amenra berust op ‘een intense ervaring’, Alles en Niets, Altijd en Overal. Amenra wekt een oerenergie op. Amenra veronderstelt een innerlijk oor om de kracht die hun sound opwekt tot op het bot te ervaren. Amenra overstijgt de menselijke ervaring. Het gaat verder dan puur ervaren, het is de weg van de beleving, het raakt een innerlijk weten. Amenra is existentiële muziek. Ze vragen echter wel een onvoorwaardelijke overgave Ze nemen je mee naar het zwartste gat ter wereld maar laten je daar niet aan je lot over. Het zijn muzikanten én kunstenaars én alchemisten.
Laten we het maar meteen toegeven, ‘Strapped’ is niet zo goed, niet zo prikkelend en ook niet zo opwindend als zijn spetterende voorganger ‘The Soft Pack’ uit 2010. Wat helemaal niet wil zeggen dat dit een zwak plaatje zou zijn, integendeel. The Soft Pack is het namelijk allemaal wat cleaner en wat breder gaan zoeken. Op ‘Strapped’ verbreden ze, ondermeer door toevoeging van een saxofoon, hun horizonten. Dit uit zich soms in een ietwat meer poppy sound met luchtige liedjes als “Tallboy” en “Bobby Brown” die een gans andere Softpack tonen dan deze die we tot op heden gewend waren. De songs lijken wel naar de hitparade te lonken, zonder daarbij gezichtsverlies te lijden. Op zijn minst dus een interessante nieuwe wending.
Toch zijn er nog genoeg van die frisse aanstekelijke gitaarrocksongs (beetje Feelies, Pixies en Strokes door mekaar gemengd) die we kennen van de vorige plaat. Venijnige beestjes als “Saratoga”, “Chinatown”, “Ray’s Mistake” en “Head on Ice” mogen ons altijd komen wakker maken en ook het prettig gestoorde instrumentaaltje “Oxford Ave.” kan ons bekoren. “Bound to fall” doet ons dromen van The Feelies en afsluiter “Captain Ace” is een pareltje die ons dankzij tintelende gitaren en een speelse sax meer dan zes minuten lang aangenaam blijft kietelen.
Een stuk meer variatie dus dan de voorganger, doch iets minder ballen. Toch weer een fijn werkje, en zeker de moeite waard om op 31/01 naar de Trix af te zakken.
Achter de band T&N zit een zeer opmerkelijk verhaal en een aantal al even opmerkelijke muzikanten. George Lynch, voormalige gitarist van de bekende hardrockformatie Dokken wilde voor z’n band Lynch/Mob een nieuwe plaat maken en deed daarvoor beroep op Jeff Pilson, voorheen bassist bij... Dokken. Het duo realiseerde zich dat de muziek die ze fabriceerden niet echt bij Lynck/Mob paste en daarom namen ze contact op met drummer Mick Brown die ook al deel uitmaakte van Dokken. Zo startten ze met het nieuwe project Tooth & Nails, genoemd naar het gelijknamige en zeer goedverkopende Dokken-album. Door een juridisch conflict werd de bandnaam uiteindelijk T&N. ‘Slave To The Empire’ is alvast het eerste album en dat bestaat uit een aantal nieuwe songs en vijf Dokken-klassiekers. Voor de nieuwe tracks en voor de herwerking van ‘Into The Fire’ nam Jeff Pilson de vocalen voor zijn rekening, voor de andere klassiekers werd een beroep gedaan op een aantal prominente gastzangers waaronder Tim “Ripper” Owens, Doug Pinnick, Sebastian Bach en Robert Masson. Ook originele zanger Don Dokken werd gevraagd maar zou geweigerd hebben....
In ieder geval, het album klinkt echt machtig en spat verdomd lekker uit de speakers. Liefhebbers van Dokken en van melodieuze hardrock en heavy metal zullen hier ongetwijfeld van smullen. Zelf genoten wij enorm van titeltrack en opener “Slave To The Empire” die duidelijk de toon zet voor de rest van de plaat. Ook het bluesy “Jesus Train” en “Mind Control” waar het virtuoze gitaarspel van de band duidelijk naar voren komt, behoren tot onze favorieten. Een sterke plaat dus van ervaren, getalenteerde muzikanten die het verleden duidelijk doen herleven. De heren plannen trouwens een tweede album met daarop opnieuw verschillende oude Dokken-songs.
Wie op zoek is naar een leuke verzameling van folkpunknummers is met ‘Guide Me Home’ op de juiste plaats. De internationale punkers van The Buccaneers (ze komen deels uit Duitsland en Canda) zijn hiermee al aan hun derde plaat toe. Hun sound kun je perfect plaatsen bij die van grote namen als Dropkick Murphys, Flogging Molly en The Mahones. Verwacht echter ook niks meer dan een degelijke mix van punk, pop en folk want The Buccaneers wijken nergens af van de platgetreden paden. Wie echter graag meeblèrt met de typische koortjes en zich graag waant in een gezellige kroeg vol bierdrinkende, luidruchtige mannen kan dit plaatje uiteraard de nodige kansen geven.
Black Sabbath in een fris, eigentijds jasje… zo zou je de muziek van de Amerikanen van Gold Void kunnen omschrijven. Dit kwartet uit Bay Area verdiende zijn sporen in verschillende lokale bands en is nu met Golden Void aan een eerste tittelloze album toe. Het resultaat is meer dan de moeite waard: slechts zeven tracks horen we maar die weten ons te boeien van begin tot einde. De invloeden van Black Sabbath en van een gitarist als Tonny Iomi zijn duidelijk merkbaar maar Golden Void weet er duidelijk een creatieve, eigen toets aan toe te voegen. Zware, groovy metallrifs worden gecombineerd met een flinke hoeveelheid prog, psychedelica, blues en alternatieve rock en dit resulteert in een ritmische en catchy plaat. Verder vallen ook de vocalen van frontman Isaiah Mitchell op die ons bij momenten aan ene John Frusciante doet denken. ‘Golden Void’ is wat ons betreft een schitterende debuutplaat!
Chelsea Wolfe! Geef toe, een mooiere artiestennaam heb je in lange tijd niet meer gehoord. Deze dame komt uit het Amerikaanse Los Angeles en bracht in 2010 en 2011 haar eerste albums uit. Naar verluidt betroffen het donkere, allesbehalve radiovriendelijke platen vol postpunkgitaren met de nodige gothic-invloeden.
Haar derde album kan niet anders dan een ommeslag betekenen want op ‘Unknown Rooms’ horen we negen akoestische tracks. Chelsea Wolfe brengt absoluut geen muziek waar je vrolijk van wordt, maar dat wil geenszins zeggen dat dit een slechte plaat is, integendeel. De negen songs zijn stuk voor stuk zeer sober opgebouwd, meestal bestaan ze slechts uit een paar gitaarakkoorden die worden bijgestaan door zachte violen en een lichte bassdrum.
De sfeer die Wolfe met haar donkere folkmuziek weet te bereiken is donker, onheilspellend en zelfs wat creepy... Op ingetogen tracks als “Spinning Centers”, “Apalache” en “I Died With You” komen je haren gegarandeerd recht te staan.... Voeg daarbij nog de lijzige vocalen van deze singer songwriter (denk aan PJ Harvey in haar meest duistere dagen) en je hebt een opmerkelijk album dat perfect kan dienst doen als de soundtrack van een donkere horrorprent. Een veelbelovende dame!
The Offenders zijn vier flink uit de kluiten gewassen ska-liefhebbers. De heren resideren in Berlijn maar blijken over een Italiaanse zanger te beschikken ‘Lucky Enough To Live’ is hun vierde album en lijkt ons een degelijk visitekaartje om heel wat leuke optredens te scoren. Ambiance lijkt ons live verzekerd met de complexloze en frisse mix van ska, reggae en punk die The Offenders voortbrengen.
Tracks als “Leaders Fall Down”, “Sounds Form Undergrond”, “Lucky Enough To Live” en “I’m Not Giving up” zijn zo eenvoudig als opzwepend en bovenal uiterst meezingbaar door de vele koortjes.
Toch is dit geen plaat die wij binnen enkele maanden nog zullen herinneren, alles klinkt net iets te voorspelbaar en teveel volgens het boekje... Bovendien is de stem (en vooral het vreemde accent) van zanger Valerio vrij middelmatig. Het lijkt ons dat deze heren vooral live hun fans een leuke avond kunnen bezorgen!
Als er binnen het stoner rockgenre één band het predikaat pionier verdient, dan is het wel Colour Haze. Dit Duitse trio produceert al sinds midden jaren negentig kwaliteitsvolle stoner rock middels diverse albums en tourde over de hele wereld. De groep oefende heel wat invloed uit op gelijkgestemde formaties als Sungrazer, My Sleeping Karma, Hypnos69 en Arenna maar desondanks blijft ze bij het grote publiek vrij onbekend. Waarschijnlijk zal dit met dit tiende studio album niet veranderen want in de huidige, vluchtige tijden zijn uitgesponnen composities als die van Colour Haze slechts voor enkelingen weggelegd.
De heren uit Munchen wilden met ‘She Said’ hun opus dei maken (alleen al de lange tijd die verstreken is sinds hun vorige album bleek veelbetekend) en kozen voor een dubbelaar. Op de eerste schijf vinden we slechts drie tracks maar daarvan zijn er wel twee die boven de zestien minuten afklokken. Op het tweede plaatje staan er vijf nummers waarbij er twee moeiteloos de kaap van de tien minuten halen.
De uitgesponnen songs van Colour Haze zijn ideaal om ongestoord weg te dromen. Door de mix van zweverige stonerrifs en psychedelische jams kom je in een zeer bijzondere sfeer terecht lijkt het of je een reis maakt doorheen woestijnen, oceanen, bergen en andere denkbeeldige plaatsen.
De muziek van Colour Haze klinkt enorm rijk en gevarieerd ook al bedient de band zich meestal slechts van een eenvoudige mix van gitaar, bass, drums en hier en daar wat vocalen... Af en toe maken de Duitsers gebruik van wat keyboards (luister bijvoorbeeld naar de titeltrack of naar “Transformation”) maar dat gebeurt al bij al zeer schaars. Als je deze plaat echt wil ontdekken, dan dien je te gaan voor diverse luisterbeurten en dan bij voorkeur met je hoofdtelefoon aan.
Wie slechts tijd heeft voor een korte trip, kan er uiteraard opteren om slechts voor 1 song te gaan... Surf voor meer info naar http://www.colourhaze.de/ .
Voor de glorieperiode van deze reggaepunkers moeten we 30 jaar terug de tijd in, naar knallende hardcore platen als ‘Bad Brains’, ‘Rock for light’ en ‘I against I’.
In 2007 kwam Bad Brains al eens terug met ‘Build A Nation’ waarin de band met succes de draad van die drie kanjers terug opnam. Nu gaan de heren onverstoorbaar op hetzelfde elan door met het verduiveld pittige ‘Into the Future’, een voltreffer van punkrockers op leeftijd, zeg maar.
Snerende rocksongs met metal gitaren (waarop ook Living Colour destijds een patent had) als “Into the Future” “Popcorn” en “Earnest Love” wisselen af met supersnelle roodgloeiende hardcore knokkels à la Black Flag en Circle Jerks (“We belong together”, “Yes I”, “Suck Sess” en “Come Down”). Als welgekomen rustpunten krijgen we, naar aloude Bad Brains traditie, smeuïge (dub-) reggae songs als “Rub a dub love”, “Jah Love”, “Maybe a joyfull noise” en “Mca Dub”. Eén van onze favorieten is “Youth of Today”, dat begint met vlammende rockgitaren om dan over te slaan in een knappe reggae track, Bad Brains op zijn best.
Nog geen greintje venijn zijn ze verloren, hier zit evenveel vuur in als in de prille jaren 80.
Het derde album van The Heavy is wederom een boeiend mengpapje van retro 70’s rock, strakke soul en filmische muziek. Een kruisbestuiving tussen Barry Adamson, Black Keys, Gnarls Barkley en Frank Zappa.
Een horror soundtrack mondt uit in stevige rock in “Can’t play dead”, strijkers verzoenen met heavy gitaren in “Same Ol’” en een punkwind komt opsteken in “Just My Luck”. Er hangt een vette rand Tom Waits aan “The Lonesome Road” en er schuilt stokoude authentieke soul in “Blood dirt love stop”. U merkt het, The Heavy voelt zich thuis in verschillende vijvertjes.
‘The Glorious Dead’ is een boeiende en zeer gevarieerde plaat van een hoogst interessante band die met drie knappe albums een uniek geluid heeft weten uit te bouwen.
Het uit Brooklyn, NY afkomstige Grizzly Bear bracht in 2009 het soliede meesterwerk
‘Veckatimest’ uit , en hadden met “Two weeks” meteen een classic afgeleverd . De band nam een voornaam plaatsje in binnen de indiefolk/americana met hun magistrale, sfeervolle, opbouwende songs; een ontroerende popsound ondersteund door afwisselende en aanvullende stemmenpracht, beheerst door het duo Ed Droste en Daniel Rossen. We hoorden enkele goed in het gehoor liggende nummers en ze waren niet vies van experiment en vernieuwingsdrang. De songs waren rijkelijk gevarieerd en werden minutieus uitgewerkt.
Ze werkten op een gezapig tempo aan de opvolger waarbij hun dromerige werk opnieuw subtiel is uitgekiend en keys en drums weten zich op te dringen; hier balanceert het materiaal tussen bevreemdende , complexe en toegankelijke structuren en verrassende wendingen .
Geen echt singlewerk bij een eerste beluistering al springen “Sleeping ute”, “Speak in rounds” en “Yet again” in het oog . Allerhande stijlen kruisen elkaar hier van indie , americana, folkpop, progrock en psychedelica. Het kwintet zocht een evenwicht en het is een genot te luisteren naar al die elementen die de songs ondergaan als “A simple answer”, “What’s wrong” en “Sun in your eyes” . Een hobbelig muzikaal parcours dat inspanning vergt maar wat is het tot in de puntjes uitgewerkt; de instrumentatie en de zangpartijen kwamen verder tot hun recht.
In de GB muziekdoos van ‘Shields’ komt complexe grilligheid en eenvoud, finesse, subtiliteit met een sterke gevoeligheidsfactor mooi samen .
Nederlands 
Français 
