De Stonerrockbands schijnen in Italië de laatste tijd als paddestoelen uit de grond te verrijzen. Denk maar aan bands als The Small Jackets, OJM, Black Rainbows en The Shoes. Nu is er ook de groep Muzzled die met ‘Reborn’ een eerste full album op de wereld loslaat. Op dit plaatje doen deze Italianen hard hun best om zo swingend mogelijk te rocken. 13 nummers (waaronder de Stonescover “Gimme Shelter”) passeren in zo’n 45 minuten.
Muzzled lijkt in de verte wel wat op Monster Magnet maar blijkt jammer genoeg niet meer dan een zoveelste ‘woestijngroepje’ te zijn...
Wij hebben ons een paar keer door dit plaatje geworsteld maar echt veel gedenkwaardige momenten hebben we niet kunnen detecteren...
We vrezen dan ook dat er geen grote carriëre voor deze Italianen is weggelegd...
Een van de mooiste stemmen uit de rockgeschiedenis moet ongetwijfeld die van Steve Kilbey zijn, frontman van The Church. Deze band mag dan wel dertig jaar lang albums hebben uitgebracht die tot het kruim van de indie/waverock behoren, toch zullen ze voor eeuwig en altijd (o zo ten onrechte) bekend staan voor die ene grote hit die "Under the milky way" was.
The Church ging zijn eigen weg verder en profileerde zich door de jaren meer en meer als een Americana-band die gezegend was met het Australisch desolaat geluid waar ook The Triffids een patent op hadden. Mensen worden echter ouder en zo ook Kilbey die zich de laatste jaren genoeg schijnt te nemen met de status van onbekend cultfenomeen.
Voor diens laatste cd zocht Kilbey de medewerking van op van ene Martin Kennedy, een man die ooit dertig jaar geleden als fan een optreden van The Church op zijn walkman stond op te nemen.
Het resultaat is zoals steeds een plaat geworden die gedomineerd wordt door Kilbey's prachtige stem en nummers die je op minimalistische singer-songwriterswijze wegvoeren naar een andere wereld waar dromen heersen.
Op een paar kleine hits na hebben de soloplaten van the gothfather nooit echt goed geboerd in Europa en daar zal het Amerikaans karakter van diens platen wel iets met te maken hebben.
Trouwens, op de bekende grafstem na, kan je ook moeilijk gaan beweren dat Murphy’s solowerk ook maar iets met gothic te maken heeft.
Nu goed, ‘Ninth’ is dus zoals de titel doet vermoeden Murphy’s negende solowerk en ook al dachten we bij opener “Velocity Bird” eventjes dat we per abuis een Iggy Pop-schijf in onze cdlader hadden gegooid is ‘Ninth’ een meer dan behoorlijke plaat geworden.
Zoals te verwachten viel is het ook een plaat met de nodige missers en treffers maar toch mogen nummers als “Seesaw Sway” of “I spit roses” tot het beste Murphy-materiaal sinds jaren gerekend worden.
Meer zelfs we zouden durven beweren dat ‘Ninth’ het sterkste is wat Murphy solo ooit gebracht heeft, ook al lijkt ‘Ninth’ bij wijlen meer op een betere David Bowie-plaat dan iets anders.
Fans van Murphy zullen blij zijn, maar de rest van de bevolking zal er (net als van die andere acht) er niet bepaald van wakker liggen.
Het Hamburgse duo Eva en Philipp Millner hebben een sfeervol, dromerig, melancholisch debuut uit, een palet van een elektronische klankkleur, waarin trippop en etherische pop sluimert. Ze halen invloeden aan van landgenoten Notwist en Lali Puna, door o.m. de knisperende elektronica. Die Duitse elektronicascène roert best aangenaam in dezelfde stijl. De eerste drie songs, “Solace”, “Grab the sunset” en “Happy virus” vormen het cachet van de plaat. “Song for a sailor”, ergens middenin en “Let’s write the streets”, op het eind, klinken iets aanstekelijker en krachtiger dan de doorsnee ‘donkere’ droompop van het duo.
Uit Montréal, Canada zijn ze afkomstig, dit weird collectief Suuns die indierock moeiteloos mengt met krautrock …door dromerige, knisperende, trancegerichte en repeterende elektronicatunes, grommend (elektronisch) vernuft, verdwaalde, schurende gitaren en een zwevende, ijle soms onverstaanbare praatzang van Ben Schermie … Suuns, voor wie houdt van Holy Fuck, Battles, Liars of Caribou, of het zoekt bij oudjes Spacemaen 3, Suicide en Kraftwerk.
Een spannend, broeierige, intrigerende sound, doeltreffend, dreigend en onheilspellend; de songs, twee tussendoortjes niet inbegrepen, zijn avontuurlijk én toegankelijk, maar ook een beetje spooky. De toegevoegde sax vormt in dit concept een meerwaarde en doet terecht een Lost Highway sfeertje oproepen.
We houden er wel van en ze zijn zeker een toegevoegde waarde … Te koesteren!
Sam Beam, de talentrijke Amerikaanse singer/songwriter achter Iron & Wine, is een bezige bij hoor. Naast de ingetogen folkamericana liet hij op de vorige cd ‘The Shepherd’s Dog’ (2007) al een bredere, extraverte aanpak horen en ook de dubbelaar ‘Around the well’ van twee jaar terug, omvat een mooie compilatie van b kantjes en materiaal dat door de jaren niet eerder werd uitgebracht.
Op die manier is de muzikale rit van ‘Kiss each other clean’ te begrijpen, want Beam is ondertussen uitgegroeid tot een popsmid, die varieert van ingenomen naar brede, frisse en luchtige variaties van pop, americana, folk, psychedelica en een vleugje afro. Hij blikt terug naar de ‘70s retrorock en valt op met talrijke composities als “Walking far from home”, “Me & Lazarus”, “Half moon”, “Rabbit will run”, sfeervolle americana naar de intens broeierige “Big burned hand” en de groots opgezette, prachtige afsluiter “Your fake name is good enough for me”, die maar liefst zeven minuten duurt. De intimiteit ontdek je tussenin, in de geest van Cat Stevens, Donovan, Nick Drake en Paul Simon, gedragen door z’n warme, melancholische stem.
Deze interessante Amerikaanse singer/songwriter blijft niet per plaatse trappelen in zelfingenomenheid, maar zorgt voor een brede horizont en invloedssferen, rijk, avontuurlijk en toegankelijk. Hij kan achterom kijken naar artiesten als Sufjan Stevens en Midlake, en weet ons nog steeds te verbazen in z’n tienjarige carrière.
Indie pop uit Oostenrijk, ‘t is eens iets anders … Francis International Airport is met deze ‘In the woods’ al aan zijn tweede album toe. Het eerste is aan ons -en ongetwijfeld ook aan u- volledig voorbijgegaan, doch dat ligt gewoon aan het feit dat het plaatje nooit tot aan onze geoefende oortjes is geraakt.
Op ‘In the woods’ haalt de band uit met vernuftige indie pop aanleunend tegen een aanvaardbare vorm van bombast. Fijne gitaartjes, prettige samenzang, luchtige strijkers en een frisse sound. U mag het raar vinden, maar wij denken zowel aan Pinback als aan Genesis (met Gabriel, geen Collins).
Hoewel de songs lekker in elkaar steken en voor aardige zijstapjes en omwentelingen zorgen, blijven ze toch niet echt hangen. Het is allemaal (te) netjes in laagjes op elkaar gestapeld, maar ergens ontbreekt de furie. Arcade Fire en Elbow zijn de grote voorbeelden die vooralsnog onbereikbaar zijn, Francis International Airport mankeert de passie die deze bands wel hebben.
Na beluistering hebben we niet het gevoel dat we onze tijd verspeeld hebben maar hebben we ook niet meteen de neiging om het plaatje onmiddellijk opnieuw op te zetten, met uitzondering misschien dan van een fijne song als “Solaris”.
Geen slecht ding dus, dit schijfje, maar iets meer uitspattingen waren wenselijk geweest. Om hiermee als Oostenrijkers internationaal door te breken is een nogal heel optimistische gedachte. Een mens weet maar nooit.
Niemand die het ooit zou verwachten maar de blonde stoot van Transvision Vamp, Wendy James, is weer helemaal terug De grote hamvraag blijft weliswaar wie er anno 2011 nog op deze dame zit op te wachten.
Zoals vroeger het geval was, zinspeelt Wendy terug op de factor ‘uitdaging’ want in tijden dat de heren van de volksgezondheid er alles proberen aan te doen om de bevolking van de kankerstok af te houden, zit Wendy ongestoord op de hoes haar sigaretje paffen.
Dus jawel heren, ook al verkochten de laatste wapenfeiten van Transvision Vamp voor geen meter, blijft ze nog steeds een rockchick eerste klas.
Muzikaal vertaald zich dat in een cd die ergens het midden houdt tussen een verloren 80's plaat en een mindere versie van pakweg Nancy Sinatra. Zo is "One evening in a small cafe" zowaar in het Frans gezongen en lijkt het erop of ze een beschermelinge van wijlen Gainsbourg geworden is.
Of ze het nu allemaal meent of dat het niet meer is dan wat pose is om in het kielzog van andere 80’s sterren nog een graantje mee te pikken van het tanend succes, wie zal het zeggen?
‘I came here to blow minds’ is een aangename plaat met een gezicht die we maar al te graag terug zien, maar of we er onze slaap gaan voor laten?
Duff McKagan moet in het rock-n-roll-wereldje een echte ‘survivor’ zijn… dat lijkt ons toch de enige, juiste conclusie als je ziet welke rij verslaafden z’n muzikale pad kruisten. Hij was het laatste originele lid die het zinkende schip van Axl Rose en Guns N’Roses verliet. Verder speelde hij in Velvet Revolver samen met Scott Weiland, een graag geziene gast in tal van ontwenningsklinieken. Tenslotte was hij in 2010 eventjes actief in Jane’s Addiction, de band van veelbesproken figuren als Navarro en Pery…
De man heeft in ieder geval nog altijd iets te zeggen en hij doet dat met z’n eigen Loaded-band. Na eerder werk in 2001 en 2009 is deze ‘The Taking’ het derde full-album.
Gelieve niet te vergelijken met Velvet Revolver of Guns N’ Roses, niet alleen is Duff McKagan’s kwalitatief iets minder maar ook muzikaal zeer sterk verschillend.
Duff McKagan en zijn band maken muziek die je zo in de jaren negentig zou kunnen situeren en in het verlengde ligt van groepen als Smashing Pumpkins, Foo Fighters, Alice In Chains en The Stooges.
We horen invloeden uit de punkrock (vooral dan in de zeer herkenbare stem van Duff), grunge, stoner en alternative rock. De ene keer komt de band vrij complexloos uit de hoek, de andere keer doet ze dat vrij agressief en met het nodige pit. Heel wat songs klinken zeer radiovriendelijk en dat geldt met name voor “We Win”, “Indian Summer” en “King Of The World”. De meeste nummers hebben slechts 1 of 2 luisterbeurten nodig en blijven meteen hangen in je geheugen.
Kortom, Duff McKagan maakte met ‘The Taking’ een verdomd lekker plaatje waarmee hij meer dan zomaar uit de schaduw van z’n vorige bands treedt!
Ondertussen bestaat het Franse collectief Collection D’Arnell-Andrea reeds zo’n twintig jaar en is deze ‘Vernes-Monde’ hun negende cd geworden.
Gedurende deze jaren konden oprichters Christophe d’Arnell en Chloé Saint-Liphard op een ruime aanhang rekenen waarbij hun neoklassieke klanken vooral succes hadden in gothicmiddens. Dit viel vooral te verklaren door de vaak sombere en melancholische geluiden die deze groep uit Orléans wist te brengen en natuurlijk ook door hun verwantschappen met andere darkwave-acts als Opera Multi Steel.
Nadat op vorige platen werd geëxperimenteerd met een geluid waarin gothgitaren de bovenhand haalden is deze ‘Vernes-Monde’ eerder een terugkeer naar hun vroeger geluid en voor wie daar met vertrouwd is, weet meteen ook dat je dit in de cdkast mag gaan klasseren naast Dead Can Dance.
Prachtrelease dus!
Enkele jaren terug intrigeerde het Frans/Finse duo The Do met het verslavende plaatje ‘A mouthful’, hartverwarmende, dromerige en aanstekelijke elfenpop. Een goede drie jaar later heeft de tandem Olivia B Merilahtin (van Finse Origine) en de Franse multi-instrumentalist en drummer Dan Levy een nieuwe plaat uit ‘Both ways open jaws’, prikkelende pop die de woorden geraffineerd, eigenzinnig, pompeus, gevarieerd, catchy, toegankelijk en verrassend verdient. Spannend materiaal dus met avontuurlijke wendingen, bepaald door het kirrende stemmetje van Olivia, die ook in haar stem voldoende variaties biedt. Een soort ballerina ‘sprookjesachtige’ pop op z’n Rita Mitsouko, die elan krijgt door talrijke geluidjes, cimbaaltjes, staafjes, tamboerijnen, tierlantijntjes, xylofoon, blazers en een dubbele percussie. En die ons wakker schudt in de realiteit.
Grillige en toegankelijke wendingen van geluidseffectjes, trance gerichte pompende en ontspoorde synths en de dromerige, sfeervolle en ingehouden songs raken. En daarvan zijn het pakkende “Too insistent”, “Bohemian dances” en “Slippery Slope”, uitersten …
Dat Fat Mike een neus heeft voor muzikaal talent, is wel het minste dat je kunt zeggen van de eeuwig grappende frontman van NOFX. Nieuwste aanwinst van z’n Fat Wreck Chords zijn deze Cobra Skulls. Dit drietal uit het Amerikaanse Reno bestaat al sinds 2005, maakte twee full albums en tourde dat het een lieve lust was.
Om hun overstap naar het label van Fat Mike te vieren, brengen ze deze EP ‘Bring The War Home’ uit. We horen vier nieuwe vlammende punkrocksongs en 1 cover van het legendarische Bad Religion. Dit cd’tje duurt slechts 12 minuten maar het is meer dan genoeg om ons te overtuigen dat de Cobra Skulls verduiveld veel in hun mars hebben. Ze combineren ouderwetse melodieuze punkrock met een flinke scheut rockabilly en hanteren daarbij een lekker tempo. Opvallen doet ook de zeer fijne strot van zanger Devin Peralta (die Argentijnse roots heeft en op vorig werk regelmatig in het Spaans zong) die de sound van Cobra Skulls net dat extraatje meer geeft.
Deze EP doet ons reikhalzend uitkijken naar het eerste volwaardige album van dit drietal op Fat Wreck Chords!
Nederlands 
Français 
