Ook al vind je op iedere rommelmarkt swingplaten met hopen blijven deze naoorlogse feestgeluiden blijkbaar een inspiratiebron voor hedendaagse muziek die de kassa’s doen rinkelen.
Zelfs in de jaren ’80 bleken de melodietjes van Andrew Sisters het ideaal kleedje te zijn voor de Nederlandse sexbom Patricia Paay en dertig jaar komt men met hetzelfde idee aandraven, alleen wordt er deze keer een elektronische beat aangekoppeld en heeft men besloten om er de naam van electro swing aan te geven.
Het Britse Time Out-magazine mag het dan wel van de daken schreeuwen dat dit een splinternieuw genre is dat enorm origineel uit de hoek komt, maar iedereen die een beetje eerlijk met zichzelf blijft, weet maar al te goed dat dit eerder een ingenieus truukje van één of ander mens is om geld binnen te halen.
Op deze dubbelcd krijg je 26 nummers van artiesten als Trixie Smith, Louis Armstrong of Duke Ellington voorgeschoteld waaronder ook een heleboel wereldberoemde tracks als “Minnie the moocher” of “Sing, sing, sing” van Benny Goodman zitten.
Neen, dit is nooit slecht te noemen maar of de modale muziekliefhebber hier nu zit op te wachten is natuurlijk wel een andere grote vraag.
Een heel apart debuut is afkomstig van de uit LA opererende Gonjasufi, aka Sumach Ecks . Een elektronica wizzard, die de producers The Gaslamp Killer, Mainframe en Flying Lotus achter de hand had, die puurt uit de trippop van Portishead en Tricky en die er een muzikale potpourri van neopsychedelica, ‘70s retro , freejazz, reggae en funk met Arabische invloeden en elektronica vertier aan toevoegt; inhoudelijk kan het materiaal vorm krijgen, maar het kan even structuurloos klinken. Z’n gruizelige, krakende stem heeft iets van Mark E Smith, David Thomas en John Lydon .
Hij doet ons terugdenken aan Lee Scratch Perry, George Clinton, Captain Beefheart en de Residents door de rauwe lofi ritmes, de repetitieve, neuzelige synths, de samples en de weirde, onverwachtse wendingen. Hallucinant en smerig. Voor de avontuurlijke muziekliefhebber.
De leer van ‘soefisme’ (een filosofie over de realiteit van het menselijk bestaan, zelfkennis, het harmonieus samenleven, wederzijds begrip hebben en vorming bieden) en andere godsdiensten laten we in het midden . Zoals ‘de killer’ in de titel van de cd omschrijft, is hij één brok energie. Retropsychedelica geïnjecteerd door ganja, topkwaliteit marihuana, met een pijpje. Geestesverruimend.
Deze kleine blok van ne vent, met z’n enorme baard, pikzwarte ogen en samengeklonterde dreadlocks zingt en predikt in twee overgemoduleerde microfoons, bouwt een broeierige spanning op, speelt met geluidjes of laat zich volledig verglijden, wat songs brengt zonder begin en einde.
De cd is een concept en best in één ruk te beluisteren . “Sheep”, “She gone”, Suzie q (knipoog naar Iggy) ”, “Kowboyz & Indians” , “Duet”, “Ancestors” en “Candylane” zijn in de mengelmoes best aardig te pruimen!
De nieuwe plaat van Jonathan Meiburg en zijn Shearwater completeert het drieluik van het in 2006 verschenen ‘Palo Santo’ (vierde cd al) en ‘Rook’. Voorheen combineerde hij het werk van Shearwater met zijn vriend Will Sheff , de spil van de americana band Okkervil River. Als afgestudeerd ornitholoog (bandnaam is afgeleid van een zeevogel) kunnen we niet omheen thema’s als vogels, zee en bossen. De songs ademen ook die sfeer uit. Ze waren de inspiratie van onderzoekende kampeertrips langs eilanden als de Falklands, Madagascar, Tiera del fuego en aantal Chatham – eilanden van Nieuw-Zeeland.
Pure indiefolkende songs, broeierig, intens spannend, opbouwend en organisch, die subtiel gearrangeerd zijn met de gepaste bombast en een zuiver pakkende zang. Het luisterend materiaal steekt goed in elkaar, is harmonieus en klinkt uitermate boeiend. Een sterke plaat op zijn geheel dus!
Meteen bij opener “So occult” dat welgeteld 35 seconden duurt hoor je meteen dat je hier te maken hebt met wat we op zijn minst zouden kunnen omschrijven als een niet alledaagse groep.
Ook al zijn de eerste nummers noisenummertjes met een psychedelische inslag wordt deze cd gaandeweg het midden een ware kakafonie waar fans van pakweg No Means No nog zoet met zullen blijven maar waarbij andere muziekliefhebbers reeds lang zullen afgehaakt hebben.
Inderdaad, ‘Patagonian Rats’ is wat men in de wandelgangen wel eens een moeilijk plaatje durft te noemen maar moest Zappa ooit een noiseplaat uitgebracht hebben dan zou het waarschijnlijk als deze ‘Patagonian Rats’ geklonken hebben, en zoiets noemt men een compliment.
Sinds de komst van de net is er op het dansfront wel een vrijheid ontstaan waarbij iedereen die gewapend is met een homecomputer overtuigd is dat hij dancenummers kan maken, maar dit heeft er ook voor gezorgd dat we in het genre met een oververzadigde stapel zitten waar geen mens nog de bomen van het bos kan onderscheiden.
Gelukkig drijft er af en toe zo’n cdtje naar boven die de grijze massa weet te ontvluchten en in het geval van deze Kabanjak hebben we meer dan beet.
Het hoesje mag dan wel lijken op één of andere folkcd maar toch is deze Kabanjak de maker van rustgevende dancemuziek wiens invloeden uit alle hoeken lijken te komen, inclusief zijn bewondering voor Jimi Hendrix.
Deze Kabanjak hoeft in het Duitse alternatieve milieu helemaal niet meer te bewijzen wat hij waard is want in het land van de Teutonen was hij eerder de helft van het DJ duo Ancient Astronauts en dat is een naam die ginder veel zegt.
’Three of mystery’ is een aangename luisterervaring geworden waar je van old school hip hop naar break beat en zelfs richting dub reggae geslingerd wordt en dan hebben we nog niet eens de helft van deze plaat belicht.
Sinds 1996 staat ESL in het alternatieve dansmilieu bekend als het label van Thievery Corporation en één van de eerste acts die je op dat label kon vinden was dit trio uit Washington. Ondertussen hebben zij door hun mix van Afro-dub, trip hop en loungemuziek hun eigen wereld gecreëerd waarbij ze zelfs voor hun in 2006 verschenen cd ‘Cinescope’ de hulp mochten inroepen van de legendarische Afrika Bambaataa.
Ook voor de nieuwste cd werden alle ingrediënten van de 70’s funk naar boven gehaald.
Langs de ene kant is het resultaat een weinig originele plaat geworden want alles werd ooit al eens eerder gedaan door funkgoden als Parliament of Funkadelic maar anderzijds is er geen mens die zich zal storen aan deze déjà-vu want deze cd swingt echt alle kanten uit.
Nu nog het geschikte afrokapsel bovenhalen en we kunnen ons terug inbeelden dat we ergens in 1974 aanbeland zijn.
De eindejaarslijstjes zitten er aan te komen en bij het Britse blad Mojo zijn ze wel heel voorbarig geweest. Hun januarinummer verschijnt al op 1 december en daarin staat natuurlijk de obligate album top 50 van het afgelopen jaar, kwestie van de anderen toch maar voor te zijn. Dat ze daarmee de platen die in december nog zullen verschijnen over het hoofd zien, is hoegenaamd geen bezwaar. Op nummer één van hun geforceerd lijstje zien we ene John Grant met ‘Queen of Denmark’. Weinig of nooit gehoord van deze songwriter, maar we zouden het niet op ons geweten willen hebben dat we een nieuw supertalent mislopen zijn, dus toch maar even met de nodige aandacht beluisteren, denken wij dan.
Hebben we gedaan, echt waar, maar we vinden er geen zak aan. Wij kunnen alleen maar vaststellen dat ze het bij Mojo niet allemaal meer op een rijtje hebben. Vreemd, want het is nochtans ons favoriete blad, laten we deze flater dus maar als een éénmalige dwaling beschouwen. Wat zij zo briljant vinden aan dit album ervaren wij als stoffige seventies soft pop zoals die terug te vinden is op mindere platen van pakweg Elton John of Neil Diamond. Met de beste moeite van de wereld hebben wij geen enkele song teruggevonden die ook maar een beetje blijft hangen.
John Grant, in een vorig leven frontman van het ook al weinig beduidend groepje The Czars, laat zich op ‘Queen of Denmark’ begeleiden door Midlake. Neem gerust van ons aan, als u Midlake in betere doen wil horen, wend u dan tot hun laatste werkstukje ‘The courage of others’ en vooral tot diens nog mooiere voorganger ‘The trials of Van Occupanther’. Wat de groep hier staat aan te modderen als begeleidingsbandje van dit halve songschrijverstalent is ons ook een raadsel.
En wat die gasten van Mojo bezielde om dit stuk verveling op nummer één te zetten, daar hebben we nog meer het gissen naar.
Wat Damon Albarn (Blur/ The Good, The Bad & The Queen) en z’n bemanning hebben afgeleverd met Gorillaz is om U tegen te zeggen. ‘Platic Beach’ is de derde plaat, die is uitgegroeid van een ambitieus nevenproject naar een fameus en majestueus totaalconcept. Albarn is de kapitein van dienst, heeft de heren Mick Jones en Paul Simenon (Good, Bad & Queen en Clashleden) als voorhoede en hij hoeft maar een seintje te geven en hij kan beroep doen op een bijzonder legertje gastmuzikanten. Hier werkten o.m. Snoop Dogg, Bobby Womack, Mos Def, Lou Reed, De La Soul, Mark E Smith, Little dragon en Rosie Wilson mee. De vorige cd’s ‘Gorillaz’ (2001) en ‘Demon days’ (2005) waren al goed voor 12 miljoen exemplaren.
De virtuele wereld van Gorillaz wordt enorm geapprecieerd door en breed publiek. Jong en oud is te vinden voor wat Damon Albarn en z’n striptekenende compagnon Jamie Hewlett verwezenlijken van strips, visuals, animaties en de muzikale omlijsting, een breed palet aan stijlen van rock, hiphop, soul, psychedelica, trippop, electro en Arabische sounds.
Het is een luisteralbum vol creativiteit en verrassende wendingen, zonder echt hitpotent en radiovriendelijk te zijn.
Het eerste deel van de cd is van een ongelofelijke sterke kwaliteit: de ontvankelijke opener “Welcome to the world …”, de Indiase swing op “White flag”, de retropsychedelica van “Rhinestone eyes” en het groovende “Stylo”. We zijn onder de indruk van de variëteit, de fijne geluidjes en van de doordachte subtiliteit die het album rijk is. Na de dromerige en sfeervolle “On melancholy hill”, “Broken” en een op de Streets gelinkte “Sweeptakes” zakt de cd wat in elkaar .
Oh ja, op het imaginaire eiland van ‘Plastic Beach’ wordt een maatschappijkritisch statement aangehaald, een ‘making off’ documentaire die muziek en strips inhoudelijk vormt geeft. Puik werk!
Eén van de opkomende bandjes is het Engelse duo Hurts, die de sfeer van synthpop en onderkoelde electropop ademen met een vleugje bombast en kitsch. Op die manier zijn ze onmiskenbaar verbonden aan de ‘new romantics’, ‘the youngsters’ na de eerste wavegolf begin jaren ‘80. Invloeden van The Human League, Spandau Ballet, A flock of seagulls, Haircut 100 en Heaven 17, maar vooral ABC en de Pet Shop Boys halen we voor de geest. Stijlvol en – vast klinkt de muziek op hun debuut ‘Happiness’, die eigenlijk bol staat van weemoedige, donkere muziek, en af en toe een lichtpuntje biedt in een hoopvolle tunnel …
De zwaar georkestreerde partijen en de melodramatiek neigt naar een musicalfestijn ten tijde van Ultravox, Murry Head, Gazebo en Army of lovers, want beelden van getormenteerde ballerina’s flitsen ons voorbij. … Typische eighties en lagen bombast ...
De diep, indringende zang van Theo Hutchcraft kan niet omheen Pet Shop Boy Neil Tennant, Brandon Flowers (The Killers) en (ex) Take That-er Robbie Williams.
Het duo slaagde er al in twee venijnige pakkende popsongs te schrijven, het sfeervol innemende “Wonderful life” en het emotievol dansbare “Better than love”. Centraal staat hun onderkoeld materiaal door de logge, slepende, soms diep dreunende elektronicabeats, de opbouwende gevoelige pianopartijen en pittige ‘discotheka’ muziek. Er valt nog goeds te rapen als “Silver lining, “Blood & tears” en “Devotion (confide in me)” met Kylie.
De cd in één1 stuk beluisteren kom je al gauw met woorden als melig, glamour en glitter, jawel, maar eentje met finesse, subtiliteit, schoonheid, uitermate gedistingeerd, en met een donker, elegant randje; het zorgt ervoor dat het soms ietwat teveel van hetzelfde wordt!
De ‘Hurts’ songs zijn de groepsnaam niet vreemd en zijn voor de enen heerlijk wegdromende muziek, voor de anderen gaat het over het randje van de goede smaak.
De Britse Kate Nash heeft na het debuut ‘Made of bricks’ een serieuze gedaantewisseling ondergaan; het jong charismatisch, verlegen meisje in het fleurig jurkje is volwassen geworden en heeft haar vrolijke, zwierige, swingende, frisse en indringende ‘60’s girl ‘bubblegum’ pop (ergens tussen Melanie, Lily Allen en The Pipettes) een verrassende wending gegeven naar girl ‘power’ rock, doordrongen van haar ervaring bij de punkband The Receeders, waar ze een flinke keel kon opzetten. Een ruwe bolster die de frustraties van haar afschreeuwt, maar nét niet uitspat! Van het zonnetje in huis en jeugdige onbezonnenheid is er geen sprake meer. Een predikende stijl, een rauwere sound, springerige ritmes, splinterbommetjes - vuurwerksongs, die richting The Breeders en Pixies durven gaan. De bredere orkestraties die te horen zijn, werken zalvend op het directe geluid.
De eerste acht songs zijn als een wervelwind; de opvallendste songs zijn “Paris”, “Kiss that grrrl”, “Don’t you want to share that guilt?”, “Do-wah-doo” en “Mansion song” hierin. Een jonge leeuwin met klauwen.
Na het ‘vinger in de lucht’ materiaal volgt een gematigder aanpak en horen we melodieuze poprock, die naar het einde van de cd, “You were so far away” en “I hate seagulls” een soberder geluid laten horen; akoestische gitaar, piano en een overwaaiende blazer bepalen hier de sound en laten een gevoelige Nash horen.
De onschuldige, leuke, fijne en groovy dansbare pop van het debuut is duidelijk op het achterplan geraakt.
De schreeuwerige vocals zijn op de plaat duidelijk gepolijst, neigen naar een Karen O en Nina Hagen. Live is het alvast anders … erg erbarmelijk, als een krolse kat die op haar honger zit.
Algemeen is het ontspannende, leuke karakter ruwer en grimmiger geworden. Afwachten hoe het verder zal evolueren …
’Cathedral Denmarkicism’ is alvast een mooie term om de sound te omschrijven van de bevallige Anna Bronsted, die ook deel uitmaakt van het gekende Efterklang.
Solo is ze toe aan een nieuwe plaat vol etherische, sfeervolle, dromerige, breekbare songs die bepaald worden door piano, synths, soundscapes en verder kunnen aangevuld door een traditioneel instrumentarium en een zalvende percussie. Ze klinken als frisse lentebloesems, hemels en donker filmisch. De toevoeging van strijkers, een kinderkoor en de vocale hoogstandjes bieden een meerwaarde aan het materiaal.
De eerste songs “The departure”, “In the lowlands” en “The feral” tekenen de rest van de plaat. Intiemer klinkt op songs als “Share”, “Warriors of love” en “The dark red roses”.
’Golden sea’ klinkt als knetterend haardvuur, charmante en elegante slowcore pop …
Vóór we de plaat beluisterden, zagen we de beloftevolle dame Hindi Zahra al aan het werk. Zij is afkomstig van het Berbervolk in Marokko. Ze heeft Toeareg-roots en een thuis in Parijs.
Muzikaal brengt ze een soort fusion van pop, folk, soul, blues, jazz en flamenco met Oosterse, Marokkaanse rootsmuziek, zonder echt wereldmuziek te zijn. In sommige nummers is er de link met de hypnotiserende retro/world/woestijnblues van Tinariwen, ook Toeareg nomaden, maar dan van Mali.
Op haar manier verwerkt en vermengt ze de diverse stijlen en invloeden in een soort ‘handmade’ freefolk. Tja, niet voor niks noemt haar debuut ‘Handmade’, dat ze eigenhandig produceerde en dat verscheen op het Blue Note label.
In een artikel lazen we dat de albumtitel refereert naar l'artisanat, de handarbeid die Marokkanen verrichtten voor zowat alles dat zij produceren; ze wees hierbij naar de schatkist aan juwelen rond haar arm. Ook muzikanten zijn handarbeiders, wat verklaart dat de titel van de plaat vollédig van haar hand is.
Ze brengt een internationaal, toegankelijk, rijk geluid, van akoestische gitaren en handclaps, warme zalvende toetsen en bezwerende percussie, onder haar zachte, warme stem; als voorbeelden zangeressen haalt ze als Amália Rodrigues, Oum Kalthoum, Dimi Mint Abba, Django Rheunhardt en Yma Sumac aan, maar we durven ook denken aan Billie Holiday meets Patti Smith, Natacha Atlas en de zusjes Casady van Cocorosie.
“Fascination” en “Imik silik” zijn meeslepende, aanstekelijke heupwiegende poplounge met een exotisch tintje. Een ‘50’s vaudeville stijl haalt ze aan op “At the same time”.
De songs prikkelen door de intens bezwerende, broeierige opbouw en hebben een dromerig karakter. Trippende huppelende ritmes horen we op opener “Beautiful tango”, “Standup” en “Music”. We voelen de blakende zon en het woestijnzand opwaaien in “Kiss & thrills”, “Oursoul” en “Set me free”. Die gitaarslides, de percussie en de ‘70’s psychedelica toetsen geven een opzwepende groove.
Pure klasse van een jonge, talentvolle dame, een grootse dame- in-wording trouwens …
Nederlands 
Français 
