Na het tienjarig bestaan van Hooverphonic besloot zangeres Geike Arnaert de tandem Callier – Geerts te verlaten en een eigen wending te geven aan haar muzikale carrière. Hooverphonic besloot toen met ‘The President of the LSD Golfclub’, die het uitgekristalliseerde, fijn uitgebalanceerde, soms rijkelijk gevulde trippopgeluid eerder een filmisch bevreemdende, dreiging gaf, wat we nog hoorden in het ver verleden van hun debuut.
“… That was then , this is now…” want Hooverphonic is na ruim twee jaar back op de kaart. Een mediacampagne volgde om een nieuwe zangeres te vinden, maar in de laatste selectierondes hield Hooverphonic het stil wie de nieuwe zangeres kon zijn. De jonge Noemie Wolfs is het geworden en ze kan de dochter of de veel jongere zus zijn van de twee andere bandleden; ze is een extraverte dame en heeft een korrelig stemgeluid, minder hemels en breekbaar, maar meer doorleefd en soulfull. Jawel, een muzikaal talent; binnenkort kunnen we de podiumprésence evalueren.
Muzikaal is het een popplaat geworden die de top van ‘The magnificent tree’ en ‘Jackie Cane’ tracht te benaderen. De songs zitten mooi in elkaar gekunsteld, klinken dromerig, krijgen kleur door strijkersarrangementen en kunnen een hoger tempo of opbouwende groove hebben. Sprookjespop en een musicalsfeertje.
Songs als “George’s café”, “Sunday afternoon” en “Danger zone” ademen dan op hun beurt een spaghetti westerns soundtrack of van die Franse Zwart-Wit films van oude Citroens DS. ‘The night before’ is een stijlvolle plaat geworden (wat hadden we anders gedacht van Hooverphonic!) waarvan de titelsong, single van de plaat btw, alvast de parameter is voor de rest van de cd …
De leden van het Canadese BSC, onder de motor Canning – Drew, hebben al drukke tijden achter de rug. Toen ze in 2002 werden gelanceerd als de nieuwe invloedrijkste indierockband’, was het tevens ook de aanzet om de eigen carrières elan te geven. Naast de twee spilfiguren bouwden o.m. James Shaw, Apostle Of Hustle en Leslie Feist fijne projecten uit.
De muzikale ingrediënten van hun warme sound zijn sfeervolle, dromerige gitaarmuziek, rock, psychedelica, jazz en americana, die lange instrumentale passages, inventieve ritmes bevat en verrassende, boeiende wendingen ondergaat.
Inderdaad, ‘You forgot it in people’ was op dat gebied een meesterwerk. Sinds 2005 brachten ze onder BSC geen nieuw werk meer uit. Met andere woorden, naar dit collectief, deze beweging en dit cultureel fenomeen was het even uitkijken wat ze in 2010 nog konden samen. De meesterlijke ideeën van vroeger kunnen ze niet meer evenaren, maar ze bieden een aangename muzikale leefwereld van songs als “World sick”, “Texico bitches”, “Sentimental x’s” en “The sweetest kill”. Het zijn juweeltjes door de instrumentaties, de meeslepende opbouw, de diverse wisselingen en de verrukkelijke loops.
Minder intrigerend dan vroeger weliswaar, maar nog steeds even onderhouden!
Er is veel leuks te beleven aan de andere kant van de taalgrens. Girls In Hawaii en Ghinzu hadden al veel Vlaamse zieltjes gewonnen. Of MLCD dat zal kunnen is niet meteen gezegd, maar ze hebben een conceptplaat afgeleverd om >U tegen te zeggen. ‘The tragic tale of a genius’ draait rond de op – en ondergang van een getalenteerd muzikant, onmiskenbaar verbonden op het leven van Beach Boy legende Brian Wilson.
Zanger/gitarist Redboy en bassist Xa zijn de spil van de band, die een filmisch broeierige plaat uithebben; een soort rockopera tussen droom en werkelijkheid, vertaald in een resem samenhangende songs. De sfeervolle songs zijn subtiel uitgewerkt en zijn rijkelijk ondersteund van orkestraties en strijkersarrangement.
Ze werkten samen met goed en bekend buitenlands volk, waaronder Pal Jenkens (Black Heart Procession) en Jonathan Donahue van Mercury Rev.
‘The tragic tale of a genius’ is een groots, symfonisch en dromerige plaat van de heren, waarvan “He’s not there”, “Shrine on” en “What the devil says” alvast heel sterk en opbouwend zijn.
David Lynch en Alfred Hitchkock behoren tot hun favorieten en ze dromen om wel eens een soundtrack te schrijven. Live integreren ze de muziek met artwork en projecties. Er valt dus wel degelijk iets te beleven over de taalgrens. Zoals Elio DR zou willen zeggen “Bart DW, noteer je”?!
!!! bracht al een paar langspeelplaten broeierige, aanstekelijke en dansbare punkfunk uit. De songs hebben een bezwerende opbouw door de diepe bassgroove, de fijne gitaartokkels, de intrigerende synths en de opzwepende drums, bepaald door die half neuzelende praatzang van Nic Offer. Op de vorige, derde cd, verkenden ze nieuwe horizonten, met wisselend succes; ze verloren ook twee belangvolle leden van het eerste uur, die de uitroeptekens wat deden verbleken.
De punkfunk op de recente plaat is directer en/of breder en laat ruimte om de kracht en energie van techno en psychedelica toe te voegen. De eerste songs “AM./FM” en “Most certain sure” kenmerken grotendeels de rest van de cd. “Wannagain wannagain” laat wat meer galm en dubeffects horen, “Jamie ..” rockt nogal en ergens middenin de plaat, “Jump back” klinken ze lichtvoetiger. Dansnummer bij uitstek is het afsluitende “Hammer” die al de !!! ingrediënten samenbrengt tot een leuke swingende cocktail. De band wordt vocaal bijgestaan door een zangeres …
Potten zal !!! niet meer breken, daarvoor zitten ze wat gebed in hun eigen genre, maar de lichte variaties zorgen voor overtuigend werk. Op die manier kan men na vier platen eens denken aan een !!! ‘Best of’ … voor onder de kerstboom …?!
Het Amerikaanse Deerhunter werd vorig jaar ruimschoots beloond met de cd ‘Microcastle’. De snedige, meeslepende en dromerige indierock leverde de band onder de graatmagere zanger/gitarist Bradford Cox de definitieve doorbraak op. De sound omschrijven ze zelf als ‘ambient punk’, een aanstekelijke, broeierige en intense sound, mooi gedoseerd in ritme, structuur en instrumentatie. Bezwerende, dromerige, licht zwevende rocksongs die een brede waaier aan invloeden en sferen hebben.
En ze kozen voor een duidelijke variatie op de opvolger, die gemoedelijk klinkt en écht intrigeert door de spannende opbouw en repeterende ritmes. Er staan een pak aardige en fijne songs op, die per beluistering je weten in te palmen, waaronder “Earthquake”, “Memory boy”; “Desire lines”, “Helicopter” en de reeks afsluitende songs, gedragen door een bedwelmende licht neuriënde zangpartij. Emotievolle indiepop pur sang, die raakt en overtuigt!
The Brian Jonestown Massacre is een band apart, die al van 1990 bezig is en een handvol intrigerende werkstukjes uit heeft. De naam verwijst naar de eerste gitarist van The Rolling Stones als naar de collectieve zelfmoord van de sekte Jim Jones in Jonestown.
Spil is Anton Newcombe, die met Europese muzikanten van o.m. Spiritualised en Spacemen 3 een soort eerbetoon maakte aan The Beatles. Eerder al deed hij het al voor My Bloody Valentine, The VU en natuurlijk de Stones. Muzikaal kun je het amper horen. Aan sommige titelsongs hoor je dat de plaat deels in IJsland is opgenomen.
Hij fascineert met opbouwende en repeterende ritmes en duikt in neopsychedelica, shoegaze, wave, krautrock met bangra beats en sampling. Bezwerende en geflipte trips van Joy Division, Suicide en PIL horen we. “Bungur Hnifur”, “This is the first …”; “This is the one …” en “Someplace else unknown” zijn maar een paar voorbeelden.
Die Antwoord is de ‘next level rap-rave’ crew uit Kaapstad, Z-Afrika, zoals ze zelf omschrijven, bestaande uit leden Ninja, Yo-Landi ViSSer en DJ Hi-Tek. Ze slagen in een mengeling van verschillende culturen en brengen verschillende types mensen samen; wat ze precies als hiphopcrew rappen, begrijpt niemand iets echt. Vette en keiharde raps, hiphop en rave, en een geheel van kale, hoekige, opgefokte en pompende beats en elektro horen we, niet vies van een vleugje funk, disco en gabberhouse. Met een straatrandje en verheerlijking van uitschot … ‘Die Modderfokking Antwoord’ dankt zijn reputatie aan bizarre optredens, waarbij het publiek in verwarring achterblijft.
Een ultieme, unieke stijl van het trio, die een grote en trouwe fanbase heeft. Ze hebben op hun ‘SOS’ debuut een pracht van een hit, “Enter the Ninja”. De rest van de cd is een verfrissende afwisseling en borduurt in een sfeer van ‘straight to the face’ opruiend en agressief, maar eentje die het leuk wil houden. Net als De Jeugd Van Tegenwoordig en The Opposites …
En met hen is er een golf van Zuid-Afrikaanse rapcrews, waaronder ook Jack Parow, die houdt van exotisme in die maffe Zuid-Afrikaanse raps en straattaal …
Een kerstplaat zegt u ? Toegegeven, je kan de goede kerstlp’s op je één hand tellen en wellicht zul je nog wat vingers over hebben maar deze ‘Christmas Ghouls’ is andere koek.
Hier in ons Belgenlandje is Elena Fossi (want zo heet het lieve kind) nog een onbekende dame maar in Italië en Duitsland mag ze zich stilletjes aan het etiket van ster gaan opplakken en dat geeft veel te maken dat deze Italiaanse schone reeds tien jaar samen met Angelo Bergmani het boegbeeld was van Kirlian Camera, één der bekendste darkwave-acts van de laatste jaren.
Met haar alter ego Spectra*Paris bewandelt ze echter de wegen van de pop zoals we deze zomer konden horen op het fantastische album ‘License To Kill’ maar op ‘Christmas Ghouls’ krijgen we dus wat kerstnummers voorgeschoteld.
Nu ja, ook al vangt deze cd aan met het meest afgezaagde kerstnummer ooit (“Silent Night”) wou Spectra*Paris in de eerste plaats een kerstplaat maken die je ook in het putje van de zomer kan afspelen en mits wat goede wil zou je kunnen zeggen dat ze daar meer dan in geslaagd is.
Ondanks haar gothimago wordt Spectra*Paris vaak vergeleken met Lady GaGa en ergens klopt dit wel, alleen is de pop van Elena zoveel heerlijker…om van het visuele maar niet te spreken.
Neen, kerstmis zal nooit meer hetzelfde zijn!
Info www.myspace.com/spectraparis
Deadmau5 is de rijzende ster in het land van de elektronische muziek. Dit jaar staat hij op de vierde stek in de DJ top-100 van DJ-Magazine, terwijl hij technisch gezien helemaal geen DJ is, maar een producer. Tijdens optredens mixt hij geen platen aan elkaar, maar speelt hij effectief live. Nu komt de visionaire Joel Zimmerman - de naam achter het gigantische LED-muizenmasker - met zijn nieuwe album op de proppen. Het derde al in evenveel jaar tijd. Achter de betekenis van de titel ‘4x4 = 12’ heb ik voorlopig nog het raden naar. ‘Random Album Title’ en ‘For A Lack Of A Better Name’ waren meer straightforward in die zin. Het toonde ook de mentaliteit van Joel Zimmerman aan. Niet de titel is belangrijk, maar de muziek.
Wederom pakt Deadmau5 uit met een briljante plaat. Hij grijpt vooral terug naar het genre van zijn eerste cd (een plaat die ik grijsgedraaid heb), een modernere variant van het housegenre. Op plaat twee maakte hij iets toegankelijkere muziek om een breder publiek te bereiken (iets wat hem wel gelukt is, hij heeft 1,75 miljoen and counting fans op Facebook), maar de nummers daar waren niet zo gedenkwaardig als de vele klassiekers op plaat één. Op ‘4x4 = 12’ staan er wel weer nummers die zich in je onderbewustzijn nestelen om later zodanig hard terug te komen dat je voor eens en voor altijd verkocht bent aan Zimmermans muziek. Of zo ging het toch telkens bij mij.
“Some Chords” is de logische opener van het album. Hij gebruikte dit nummer steevast als setopener tijdens zijn live-optredens. Of hoe het nummer sequentie per sequentie je inpalmt en je een goed beeld heeft van wat de rest van de plaat jou nog zal te bieden hebben. Bij ‘SOFI needs a ladder’ mag rappende zangeres SOFI haar ding komen doen. Met een energieke stem laat ze toch een minder brave indruk na dan pakweg Cascade, die andere zangeres waar Deadmau5 mee heeft samengewerkt. Ook “A City In Florida”, “I Said” en “Animal Rights” (in samenwerking met Wolfgang Gartner) hebben dan meer de elektro-insteek. “Chthulhu Sleeps” is een waar hoogtepunt, en met zijn 10 minuten en een half, blijf je achteraf de indruk hebben dat het nummer nooit lang genoeg kan duren.
Joel Zimmerman is ook bekend door zijn trancenummers, en daar lijkt “Raise Your Weapon” in eerste instantie ook naar toe te leven, begeleid door de ingetogen stem van Greta Svabo Bech. Totdat er opeens vanuit het niets dubstep-ritmes uit de speakers galmen. Inderdaad, de nieuwste hype in de elektronische muziek is ook Deadmau5 niet ontgaan. Naast “Raise Your Weapon” is er ook “One Trick Pony”, waar SOFI met verve opnieuw haar intrede doet. Deadmau5 kan aardig mee als dubstepproducent, maar meester is hij het nog niet.
Ik geef toe dat ik grote fan ben van de Canadese Zimmerman, maar toch heb ik jammer genoeg mindere nummers gevonden. Zo zijn “Right This Second” en – o, ironie – “Bad Selection” drop-outs in het geheel van de plaat. Ofwel moeten die nummers nog opgerakeld worden uit mijn onderbewustzijn.
Fans van elektronische muziek mogen deze plaat niet missen. Wie nog geen fan is (of zelfs nog nooit gehoord heeft van Deadmau5) raad ik van deze plaat ‘Some Chords’, ‘Chtulhu Sleeps’, ‘Raise Your Weapon’ en ‘SOFI Needs A Ladder’ aan. En wie dan zijn weg vindt naar YouTube om deze nummers eens te beluisteren, kijkt best eens naar de nummers terwijl ze live gebracht worden. De shows van Deadmau5, met zijn vele LED-lichtjes behoren tot de indrukwekkendste die we al gezien hebben in het genre.
Een heerlijke plaat waarin we nu al enkele weken geïmponeerd aan het rondzweven zijn is deze “I, Vigilante”.
Crippled Black Phoenix (met muzikanten die een verleden hebben in Mogwai, Electric Wizard en Portishead) laat zich niet in één vakje steken, het is post-rock, maar ook prog-rock en soms zelfs subtiele metal. Zowel fans van Godspeed You Black Emperor en Mogwai als die van Pink Floyd, Archive en zelfs The Waterboys komen aan hun trekken. En wie de laatste platen van Red Sparowes, Black Mountain en Anathema koestert mag hier ook zijn stoel onder tafel schuiven.
De plaat duurt een slordige 50 minuten hoewel er amper zes nummers op staan. Het zijn allen (op de uitschuiver “Burning bridges” na) lange uitgesponnen pareltjes opgefleurd met knappe arrangementen, sierlijke strijkers, dromerige pianotoetsen, zwevende vocals, fluwelen gitaren en stomende riffs. Glasheldere emotioneel geladen meesterwerkjes als “We forgotten who we are” en “Fantastic justice” grijpen naar de keel zonder dat er ook maar een greintje meligheid mee gepaard gaat.
Het twaalf minuten durende epische “Bastogne blues” is met zijn onaardse pracht iets om stil van te worden, het nummer wordt ingezet met een ontroerende bekentenis van een oorlogsveteraan en die pakkende sfeer blijft de ganse song aan de ribben hangen.
Heel gedurfd is “Of a lifetime”, een cover van Amerikaanse slijmbalrockers Journey, maar de knappe CBP versie past wonderwel binnen de schoonheid van ‘I, Vigilante’.
Afsluiter “Burning Bridges” is misschien kenmerkend voor de veelzijdigheid die CBP hier aan de dag legt, maar als song staat dit sixties niemendalletje (kon van The Mama’s and The Papa’s zijn) hier toch een beetje overbodig te wezen. Maar goed, het dingetje duurt maar twee minuutjes en is eigenlijk een soort van hidden track, dus laten we daar verder niet moeilijk over doen
Prachtplaat.
Eerlijkheidshalve was ik vanaf de eerste momenten in de wolken toen ik deze cd hoorde want eventjes leek het erop alsof Iggy terug klonk als dertig jaar terug maar een blik op het hoesje deed mijn euforie wat temperen want ‘Kill City’ is een plaat uit het verleden, eentje uit 1975 die echter door geen kat opgemerkt werd en nu gelukkig terug heruitgebracht werd.
‘Kill City’ werd samen met James Williamson opgenomen, naast het feit dat hij de gitarist van The Stooges was durven insiders ook wel eens beweren dat hij het brein was achter klassiekers als “Funhouse” of “Raw Power”.
Voor Iggy Pop richting Berlijn trok, nam hij nog deze plaat met James op en het is wel bizar dat dit rockpareltje slechts decennia later op enig respect mag rekenen want je zou deze “Kill City” het best kunnen omschrijven als een verloren gewaande Stoogesplaat..
Een tijdloos document die voor iedereen verplicht voer is.
Barn Owl is een duo (Alice Coltrane en Keiji Haino) uit de underground van San Francisco die een donkere en holle sfeer scheppen op gitaren en keyboards. Het geluid dat ze voortbrengen situeert zich in een drone- en doomsfeer en brengt ons in een vreemde wereld van afgelegen spelonken waar ook Earth en Sunn O))) ten dans spelen.
Het volledig instrumentale album ‘Ancestral Star’ sluimert voort als de trage soundtrack van een nooit gemaakte film die zich afspeelt in mistige oorden, mysterieuze leemtes, donkere holtes en desolate landschappen. Bevreemdende, galmende en soms onheilspellende muziek die gebulkt gaat onder een aangehouden spanning. Moeilijk te omvatten, maar wel boeiend, en zeker niet geschikt voor onder de kerstboom.
Nederlands 
Français 
