Het zal Kings Of Leon worst wezen dat critici hun nieuwste cd maar niets vinden, het ding is het logische vervolg op ‘Only By The Night’ en zal bijgevolg wel een paar miljoen keer over de toonbank gaan. De groep heeft duidelijk gekozen voor de weg van de epische stadionrock met galmende gitaren en een sound die naar de sterren tracht te reiken. Het is hun volste recht, maar ‘t is niet echt ons ding. Wij blijven zweren bij de charmante rommeligheid van ‘Youth and young manhood’ van de tijd waarin het beloftevolle nieuwe bandje nog binnengehaald werd als de nieuwe Strokes. Ook ‘Aha shake heartbreak’ en ‘Because of the times’ hebben nog steeds een vooraanstaand plaatsje in onze collectie, maar vanaf ‘Only by the night’ begonnen wij al enige argwaan te krijgen, ook al stonden er een paar regelrechte krakers op dat album.
Aanvankelijk werkt de weidse aanpak wel. De band schiet verrassend goed uit de startblokken met het heerlijk voorbijglijdende “The end”. De inmiddels vertrouwd rollende single “Radioactive” trekt geslaagd de lijn door gevolgd door het frisse “Pyro”, het tintelende “Mary” en het verdomd pakkende en meeslepende “The face”. Maar dan is het definitief gedaan en vervalt de plaat in vervelend geneuzel en ondermaatse songs ontdaan van elke vorm van inspiratie of emotie. Als u niet wil in slaap vallen mag u de tracks 6 tot 12 overslaan en meteen skippen naar nummertje 13 “No Money”, een lekker stampende rocker die zo op één van de eerste twee platen had gekund.
6 op 13, da’s een buis wat ons betreft maar de charts zullen daar wel anders over oordelen.
Aan u de keuze.
Punkicoon en politiek activist Jello Biaffra is niet de eerste de beste. Zijn muzikaal CV is er eentje om u tegen te zeggen, hij liet zich ook politiek niet onbetuigd en was daarenboven te zien in verschillende films. Een van z’n meest besproken projecten was ongetwijfeld ‘The Widower’. Het betreft hier een surrealistische, donkere en romantische komedie van regisseur Marcus Roger uit 1999 met in de hoofdrollen Jello Biaffra himself, D.O.A.’s ‘Shithead’ Keithley, Ani Kyd en Nardwuar The Human Serviette.
De DVD (of VHS)-versie van deze prent was tot op heden nergens te koop en de film werd buiten de Canadese landgrenzen eigenlijk nergens vertoond. Met deze release komt daar eindelijk verandering in.
Samen met de DVD wordt tevens de nooit uitgebrachte soundtrack op de wereld losgelaten. Op de cd vinden we onder meer muziek van D.O.A. , The Smugglers, Chris Houston, The Astronuts, The Loudmouths, Coal, Three Goblins, Chris Houston, Huevos Rancheros en Elvis Love Child…
Heel wat onbekende bands dus die zorgen voor een zeer afwisselend schijfje met ondermeer ska, blues, rockabilly, funk, surf, country en punkrock waarbij het ene nummer ons al meer wist te bekoren dan het andere.
Goed om te weten is dat deze schijf niet afzonderlijk te koop is maar enkel meegeleverd wordt met de film of als digitale download te verkrijgen is.
Naast ‘The Widower’ wordt nog een tweede cultfilm waarin Jello Biafra de hoofdrol speelt opnieuw uitgebracht. ‘Terminal City Ricochet’ is een Canadese speelfilm uit 1990 van de hand van regisseur Zale Dalen. Deze prent bevat nogal wat zwarte humor en toont aan hoe de verschillende media gebruikt worden om de samenleving te controleren en te brainstormen. De vergelijking met vandaag is zeker niet uit de lucht gegrepen en Jello Biafra riep zelf al in het verleden op om de film te tonen net voor een nieuwe verkiezing plaatsvindt.
Over naar de soundtrack en die is voor iedere Biafra- en punkrock-fan om van te smullen. We horen Biafra onder meer samen met D.O.A, Nomeansno en Keith Leblanc. Een ander opvallend nummer is van de hand van Gerry Hannah, voormalig bassist van the Subhumans. De man nam een volledig album op in de Canadese gevangenis (waarin hij verzeild was geraakt nadat hij een fabriek opblies waar nucleaire wapens werden vervaardigd).
In ieder geval is dit plaatje een must have voor de doorgewinterde punker!
Goose was ‘hot’ … Goose is ‘back’ en … Goose blijft ’hot’. De single “Words” die de nieuwe cd in de zomer vooraf ging, maakte een tuimelperte in de Front 242 EBM, wat ons nieuwsgierig maakte naar wat het West-Vlaamse kwartet ging uitbrengen. Vier jaar geleden debuteerden ze met ‘Bring it on’, een dijk van een plaat om het in klassieke termen te zeggen. Electropop, EBM, punkfunk, trance, ‘80s wave, rock en beats’n’pieces. Kortom, dancepop met een resem hits, die een onweerstaanbare groove en pompende beat hadden, uptempo, vrolijk en hard. Kraftwerk goes The Ramones hoorde ik wel eens zeggen …
De opvolger is opgenomen in de Brusselse Jet Studio’s en is breder in de zin van dat het een verkenning is hun elektronische horizont; een elektro/retro/pop/techno geluid met een filmisch randje. Minder gebeuk dus … Dat laatste klinkt door op “Hunt”, “Bend”, “Staring” en de titelsong. De eighties wave dringt door op “After” en “In cars”. Bedwelmende, hypnotiserende ritmes en een bezwerende trance blijven onderhuids aanwezig op hun op Giorgi Moroder geleeste sound. En ze kunnen nog lekker doorgaan zoals op “Can’t stop me now” en “Words”. En ze houden van een experimentje, want een neurotische trance ritme hoor je op “As good as it gets”.
Kijk, Goose is ‘back’, menig oude Goose fan vindt er zijn gading in en zal uit zijn dak kunnen gaan op hun gigs en er is plaats voor een doorwinterde electrofan. Mooi toch …
Ohja, de cd hoes refereert aan Pink Floyd’s ‘Dark side on the moon’ …
De dames van Warpaint uit LA hebben na de EP ‘Exquisite Corpse’ een (bijna even korte) eerste full cd uit, ‘The fool’. De indie van de dames wordt nogal omgeven door post-punk, wave en galm; zweverige en dromerige songs, die een donkere, broeierige intensiteit hebben, waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang heen waait.
Een betoverende, sfeervolle sound en een boeiende luistertrip die The Cranes (Alison Shaw), Cocteau Twins (Elisabeth Frazer), The Mazzy Star (Hope Sandoval) en Slowdive omarmt, en niet vies is van de dames PJ Harvey, Siouxie Sioux, Sonic Youth’s Kim Gordon en die de sound van Talking Heads en The Cure dichter bij elkaar brengt.
Aan hun etherische wavepop geven ze een eigen draai, die nog het nauwst leunt aan The xx en zich plaatst naast huidige indie doorbraken Beach House, Best Coast en Here we go magic. Ze kregen de hulp van John Frusciante, Josh Klinghoffer (RHCP!) en jawel Siouxie Sioux.
De semi-akoestische opener “Set your arms down” is de aanzet voor de sfeervol opbouwende composities, die kleine variaties hebben onderling. Het broeierige “Lissie’s Heart Murmur” sluit en verve de plaat van negen songs af.
16 Horsepower lijkt al eeuwigheid onder het zand, want domineeszoon en religieus predikant Dave Eugene Edwards is al aan de zesde cd toe met Wovenhand, muzikaal een combinatie van americana, gospel, kerkmuziek, gothic en pop, in een folknoir tenue gestopt. De diepspirituele inborst en de stijgende fascinatie voor Joy Division uit zich in een broeierige, sfeervolle, dromerige en donker dreigende songopbouw. Huiveringwekkend en bezield gaan Edwards en zijn kompanen hier te werk. De vocale voordrachten en de onderhuidse spanning in de nummers klinken uniek en zijn nog intenser, harder, bezetener en hechter.
Een adembenemende luisterervaring, warm troostrijk, woest en onheilspellend.
We zijn al zeerzeker onder de indruk van de “True faith” cover van New Order en de titelsong van de cd. De pakkende songs “His rest”, “Singing grass” en “Orchard gate” raken door de sobere omlijsting en het gitaargetokkel. En met het afsluitende “Denver City” rockt Woven Hand, als op de livegigs.
Ok, Goede wijn behoeft geen krans, want chique is het wat Edwards en Wovenhand na zes platen nog weten te presteren … Boeiend intrigerend materiaal in zwartpak …
Swans … toonaangevende band van het NYse underground noise circuit. Swans drukte overal ergens z’n stempel op en werd gewaardeerd voor hun unieke, rauwe, hard expressieve sound. Van duivelse kakafonie, repeterende, logge, traag slepende en opbouwende ritmes, oerklanken en schreeuwvocals … van avantgarde, noiserock/industrial ging het naar een toegankelijker zalvender geluid van meeslepende songs, die energieke stootjes en explosies kregen, om tot slot te eindigen in een ‘Angels of light’ concept van ‘drone’, filmische, ambiente, dreunende soundscapes … De sound werd gedragen en bepaald door de vocale voordrachten en baritonzang van Michael Gira.
Ze hadden met ‘Filth’, ‘Greed’, ‘Children of God’, ‘The burning world’, ‘White light from the mouth of infinity’, ‘Love of life’ spraakmakende platen uit. Het etherische ‘Soundtrack for the blind’ (‘96) trok een definitieve streep onder het Swans concept.
Intussen had spil Gira diverse projecten, z’n eigen label, het Young God label, dat Lisa Germano en Devandra Banhart (met z’n freefolky stijl) een succesvolle carrière bood, was er de breuk met ‘de vrouwe des huizes’ Jarboe en maakte hij talrijke omzwervingen.
En kijk, na dertien jaar zijn Swans terug samen, in die zin dat Norman Westberg (gitarist van het eerste uur) en Gira elkaar terug vonden. ‘Swans is not dead’ lazen we op de Myspace; de cd ‘My father will guide me up a rope to the sky’ is alvast een aangename Swans ‘wake upcall’. Inderdaad, het is een typische Swans plaat van de nineties; bitterzoet materiaal, confronterend, indringend, bezwerend, dwingend en lieflijk, gedragen door die aparte grauwe baritonzang van Gira.
Acht songs, 45 minuten muziek. Hier dienen opener “No words/no thoughts”, “Jim”, “My birth” en “Eden prison” mokerslagen toe, onheilspellend en filmisch-noir!
De grillige Michael Gira liet weten dat Swans geen reünie was, “it’s not some dumb-ass nostalgia act”, maar z’n invloed op diverse stijlen is onmiskenbaar. En hij slaagt er op de comeback probleemloos in ons aan zijn kant te krijgen. En live gaat de volumeknop fors omhoog en heersen de explosieve ritmes van gitaren en percussie . Een wall of sound & noise …Welcome back!
School Of 7 Bells - Opvallende titel voor een band die zich heeft vernoemd naar een school voor zakkenrollers. Muzikaal horen we een spannende, broeierige hemelse sound van elektronica, indie, pop, pschedelica en shoegaze. ‘Nu shoegaze’ fluistert men mij. OK, dat staat dan vanaf nu genoteerd!
De groep zweert bij My Bloody Valentine, Cocteau Twins, This Mortail Coil en Stereolab, sluit aan bij Blonde Redhead en wordt in één adem vernoemd met de huidige rits Big Pink, The Pains Of Being Pure At Heart, Warpaint en The Hundred In The Hands. ‘Disconnect from desire’ is de tweede plaat en volgt het debuut ‘Alpinisms’ op (2008).
Het trio van de tweelingzusjes Claudia en Alejandra Deheza en Benjamin Curtis, uit Brooklyn NY, intrigeert en raakt met de zweverige, dromerige, sfeervolle, etherische popwave/psychedelica, dat niet vies van Indiase world.
Kwalitatief sterke songs met subtiele, emotievolle melodieën, die gevoelens, verlangens & dromen de vrije loop laten. “Windstorm”, “ILU”, “Babelonia” en “Bye Bye Bye” zijn prachtsongs in het SO7B concept: de schitterende opbouw, de aanzwellende ritmes en zalvende elektronica beats, bepaald door de hemelse melodieën en de perfect beheerste vrouwelijke samenzang, die ze ‘en verve’ nog illustreren op het afsluitende “The wait”.
Het trio heeft een wonderschone tweede plaat uit en toont aan veel in z’n mars te hebben.
In het experimentele muziekmilieu is de drummer Zach Hill al lang geen onbekende meer want deze muzikale duizendpoot kon je steeds wel ergens op een podium zien met groepen als Prefuse 73 of Wavves. Blijkbaar had hij nu weer terug tijd om de studio in te duiken voor een nieuw solo-album, ook al is deze Zach Hill een geval apart.
’Face Tat’ is op het eerste (en ook waarschijnlijk op het honderdste) gehoor één kakafonie waar allerlei muziekstromingen door de muzikale mengmolen worden gedraaid. We kunnen moeilijk gaan beweren dat deze geluidsaanval spek voor ieders bek zal zijn maar wie het ziet zitten om Albini-achtige geluidjes die op een manier verwerkt worden zoals alleen een Alec Empire dat kan zal aan deze ‘Face Tat’ heel wat plezier beleven.
We zijn er ons ook echter ten volste van bewust dat heel wat lezers de knop zullen omdraaien na enkele minuten. Zach Hill is een muzikale gek en dat hoor je, een tip voor zij die een open geest hebben.
In thuisland Nederland mag Dennis Grotenhuis zich eigenlijk een cultfiguur in wording beginnen noemen. Niet alleen stond het turbulente (al of niet verzonnen) leven van deze man als voorbeeld voor Leon Verdonschot’s rockroman maar naast muzikant is onze vriend ook nog eens aktief als TV-presentator, regisseur, toneelspeler en avonturier.
Af en toe is deze Brabantse duizendpoot ook muzikant en dan mag je hem aanspreken als Denvis en samen met een zevental vrienden maakte hij deze ‘Join the circus’-cd waarbij je meteen denkt aan het rockcircus dat ooit ene Mick Jagger op poten zette in de jaren ’60.
Deze cd valt meteen op door zijn niet alledaagse verpakking dat zich presenteert als een soort van kleuterboekje met circusprentjes die weliswaar niet voor kinderogen bestemd zijn.
De muzikale keuze van Denvis and the Real Deal is al even gevarieerd als diens levenswandel ook al verlaat men nooit het pad van de traditionele rock.
Deze in eigen beheer uitgebrachte cd bevat een bonte mengeling van pop, bluesrock, alt rock en zelfs wat country. Wie op zoek gaat naar vernieuwing zal hier zeker zijn gading niet kunnen vinden want ook al getuigt ieder nummer van kwaliteit hoor je ook overduidelijk waar Dennis de mosterd haalt.
Zo is “Tao” duidelijk verwant met wat The Rolling Stones deden op “Exile On Main Street” of horen we bij “Chickensoup” zowaar de oude Elvis Costello nog eens terug.
Beweren dat deze cd een meesterwerk is, zou overdreven zijn maar hij misstaat zeker niet naast het werk van vroegere goden als Green On Red of The Hoodoo Gurus …
Soms lijkt het er op dat de gehele bevolking van Zweden besloten heeft om het muzikantje uit te hangen. Ook al is het land van IKEA bekend voor zijn metal en pop is dit duo, dat opgericht is rondom het personage van singersongwriter John Roger Ollson, gespecialiseerd in wat we Amerikaanse folkpop zouden plachten te noemen.
Als een groep Daniel Lanois of Talk Talk als invloeden citeert, weet je meteen dat het aangeraden is om je oor goed te luister te leggen en inderdaad is ‘In the midst of your drama’ zo’n cd geworden die zich weet na meerdere beluisteringen weet te ontplooien tot iets aangenaam moois.
Je kan deze fijne plaat gerust plaatsen naast het betere werk van Aztec Camera (niet in het minst doordat John’s stem sprekend op die van Roddy Frame lijkt) en The Unbelievable Truth.
Of het de wereld echt zal veroveren is een bijna retorisch overbodige vraag maar het heeft ons wel een uur weten te boeien!
Wij hebben een hemelse schrik van supergroepen, vooral wanneer deze zich op het bedenkelijke terrein van Amerikaans getinte hard-rock en AOR bevinden. U herinnert zich misschien nog levendig het gedrocht Chickenfoot, ook zo een supergroep die een plaat maakte waar al een laag schimmel op stond nog voor ze werd uitgebracht (die laag is nu enkel maar aangedikt). Ver uit de buurt blijven was hier de absolute boodschap, want de stank was niet te harden.
Black Country Communion is ook weer zo een onding, een groep met allemaal mannen van de “kijk eens mama, zonder handen” school. De band bestaat uit zanger/bassist Glenn Hughes (Deep Purple van de zeventiende generatie), drummer Jason Bonham (zoon van zijn vader), keyboard speler Derek Sherinian (Dream Theater) en gitaarpoeper eerste klas Joe Bonamassa.
Het is Bonamassa die het grootste part van de nummers geschreven heeft en dat is er aan te horen. Hij vertrekt in Honolulu, speelt een solo, trekt door de ganse VS, doorkruist Canada, komt aan in Alaska en is nog steeds dezelfde solo aan het spelen. Zo iets.
Op zijn eigen platen komt er nog wat blues bij kijken, maar hier is dat quasi volledig achterwege gelaten en vervangen door typisch Amerikaans macho rock waarin de uitvoerders over hun instrumenten en vooral over elkaar struikelen. Ze zijn de hoge cliché hard-rock stemmetjes en vervelende muzikale intermezzo’s ook niet vergeten, want ze weten dat daar een publiek voor is in de States. In Europa zal het al wat minder storm lopen. Toch misschien eens proberen in Duitsland, want daar zijn er nog altijd wat schaamteloze figuren die zomaar in het openbaar een plaat van The Scorpions durven te kopen.
U bent liefhebber ? Neem uw luchtgitaar en ga vooral uw gang (opletten voor kramp in de vingers) maar laat ons met rust.
Nederlands 
Français 
