Om eerlijk te zijn dachten we dat de Duitsers van Guano Apes er enkele jaren geleden de brui aan gaven. Blijkbaar besloten zangers Sandra, gitaristen Henning en Stefan en drummer Dennis op er in 2009 opnieuw een lap op te geven. Een lap erop geven, dat is althans wat de band in haar beginjaren (zo eind jaren negentig) deed en waardoor ze enorme successen kende met overbekende hits als “Lords of The Boards” en “Open Your Eyes”. Guano Apes stond toen voor een fijne cocktail van puntige rocksongs met wat metalinvloeden én met de ruige, schreeuwerige stem van frontvrouw Sandra. Je zou kunnen stellen dat het viertal toen de juiste band op het juiste moment was...
Nu is er na al die jaren het comeback-album ‘Bel Air’ en van alle fijne opmerkingen van hierboven is jammer genoeg geen sprake meer. Weg zijn de rauwe vocalen, de stevige riffs en het ruwe kantje van de band, in de plaats krijgen we veel poppy en melodieuze geluiden én ongevaarlijke, gepolijste vocalen. Zo krijgen we een twaalftal ‘popsongs’ waarvan enkele misschien wat airplay zullen krijgen maar waar wij toch niet warm van komen. Ipv de juiste band op het juiste moment, lijkt Guano Apes ons nu een volledig voorbijgestreefde muziekgroep.
Wie houdt van Avril Lavigne of Gwen Stefani kan dit plaatje misschien een kans geven, fans van het eerste Guano Apes-uur lopen best met een boogje rond ‘Bel Air’.
Een vijftal jaar terug verscheen een mooie compilatie van de twintigjarige carrière van deze grootmeesters binnen de industrial/rock. Ze waren samen met Swans en Einstürzende Neubauten de basis van de industrial, door hun elektronicasounds. Trouwens, zonder hen was er geen sprake van de huidige sliert industrial/waverock/gothic bands.
Door de jaren bleef hun muzikaal recept wel uniek: dwarrelende elektronica, een strakke en opzwepende percussie en een dosis voorgeprogrammeerde metalgitaarloops, bepaald door de Frans/Engelse galmende, declamerende schreeuw/zegzang van Treichler. De songs hadden een dreigende, onheilspellende spanning, en er waren de slepende ritmes en verrassende wendingen.
In 2008 verbreden ze ietwat het gezichtsveld met een akoestische sound op ‘Knock on wood’, een geluid dat in vroegere nummers al eens doorsijpelde …
Op de nieuwe plaat hoor je de evenwichtsoefening, een dosis oud vertrouwde elektronica, industrial en een akoestische setting.
Ondanks het feit dat ze minder ruig, hard en experimenteel klinken, intrigeren ze in hun toegankelijk karakter; ze voeren met regelmaat het tempo op en behouden de aandacht in die nerveuze, broeierige sfeer en spanning, gedragen door de herkenbare stem van Treichler, o.m. op songs als “Blooming”, “No man’s land”, “Mister sunshine”, “Miles away” en “Once again”. “Tenter le grillage” is stevig en krachtig. Intussen kun je even wegdromen en genieten van enkele sfeervolle songs als “Two is tango” en “Introducing”.
Uitgeblust is de band zeker niet, integendeel ze gaan nog steeds creatief te werk en zorgen voor meeslepend materiaal. Jong zijn ze niet meer, maar de goden leven nog steeds …
Een origineel, rauw, aanstekelijk gitaargeluid, aangevuld door een verbeten dreunende bas en een opzwepende, droge drum. Huppelende en frisse ritmes, die onstuimig, fel en intens klinken. Dat is de muziek van de Amerikaanse blonde Marnie Stern. Hier horen we invloeden van ‘90s iconen Pixies, Throwing Muses, het oude Polly Harvey, de Kim Deal projecten The Breeders / The Amps, Melt Banana en de dames van Sleater-Kinney.
Ze geeft een portie stevige, jachtige, dynamische en bruisende rock. Ze valt op door vingervlug tikkend gitaargejengel en haar schelle stem, die over de songs heen waait. Ze kan haar gitaar geselen en martelen. Tien songs ‘to the point’.
Het Kill Rock Stars label heeft een killrockende lady in huis, die op de meeslepende songs speldenprikken toedient en zorgt voor ferme explosies tussenin.
Twin Shadow is het alter ego van multi-instrumentalist George Lewis. De man laat z’n roots deels doorsijpelen in z’n sfeervolle elektronicapop. Dominicaan van geboorte, opgegroeid in Florida en NYC als thuisbasis hebben, verdiepte hij zich in modieuze elektronica. Hij verwerkt het met ‘80s sounds , die hij innemend kan houden , van een lichte groove voorziet, of er forsere beats tegenaan gooit om het dynamisch, sprankelend en dansbaar te maken. Lewis grijpt terug naar Godley & Creme, Eno/Byrne, Echo & The Bunnymen, Roxy Music, en New Order, en geeft er een eigentijdse en eigenwijze tic aan. Hij kon beroep doen op Chris Taylor van Grizzly Bear als co-producer.
We waren dan ook snel gewonnen voor gevarieerde songs als “When we’re dancing”, “I can’t wait”, “Tether beat” en “Slow”.
White Lies is op anderhalf jaar groot & groots geworden. In ons landje zijn de Londenaren super populair geworden; de singles van de debuutcd, “To lose my life’, “Death”, “A place to hide”, “Farewell to the fairground” en de overtuigende optredens in de Bota (in de kleine Rotonde btw), onlangs de AB en op Werchter 2009, maakten dat de band definitief een groter publiek bereikte in de voetsporen van Editors, Interpol en zorgden ervoor dat het beloftevolle Bravery kon worden vergeten. Gebrek aan eigenheid blijft misschien wat uit binnen het wavepoprockgenre, maar variëteit en klasse stralen ze wel uit met hun treffende, slepende sound, die dramatiek en bombast niet schuwt. Die laatste twee nemen de overhand op de tweede cd ‘Ritual’. Soms is het er een beetje over in de elektronische beats, soundscapes en zangharmonieën, “Is love”, “Peace & quiet” en “Streetlights” hebben een beetje ‘teveel zeem‘, zoals we dat hier zeggen.
Intensiteit en stevigheid vinden we in de singles “Bigger than us”, “Strangers” en de sfeervol, opbouwende “The power & the glory”, “Holy ghost” en “Bad love”, bepaald door de helder, indringende stem van gitarist Harry McVeigh.
De band heeft nog steeds een puike live reputatie die de populariteit niet zal doen dalen …
The Phoenix Foundation is afkomstig uit Nieuw-Zeeland en zorgt samen met The Naked & Famous voor lentekriebels en een zomers gevoel. In eigen land is de band al redelijk populair, maar hier moet het nog allemaal beginnen. Ze zijn al toe aan de vierde cd en hebben een plaat uit vol dromerige indiepop, die put uit de sixties en seventies, wat bubbels bevat en die fris, sprankelend klinkt. Horen we hier ergens niet ‘90s Pale Saints …
Gelukzalige en rustgevende cocktailmusic van eenvoudige, pakkende melodietjes en zalvende vocals. Leuk allemaal wat het collectief verwezenlijkt met songs als “Flock of hearts”, “Bitte bitte” , “Orange & mango”, “Wonton” en de titelsong. … Lekker meedrijven met dat ene wolkje aan de hemel …
Aan de naam zou je het misschien niet meteen zeggen maar Adebisi Shank zijn wel degelijk Ieren. Ook op muzikaal vlak maken Lar, Mick en Vinny het zich behoorlijk moeilijk, ook al hielden ze het voor hun cdtitels best eenvoudig, want geef zelf toe: lang nagedacht hebben ze niet moeten doen om hun cd om te dopen tot ‘This is the second album of a band called Adebisi Shank’, of toch?
In ieder geval, lijken hun broodjes gebakken want niet alleen vond The Daily Telegraph dat ze de toekomst uitmaken van de Ierse scene. Zij mochten dan ook hun tweede plaat uitbrengen op het befaamde Sargent House en reken er maar op dat dit de nodige poorten zal openen!
De muziek van Adebisi Shank is volledig instrumentaal en is al bij al een vreemde mengelmoes van allerlei stijlen waar het experiment niet geschuwd wordt.
"Post-rock met progrockgitaren die de krankzinnigheid van een goede Krautrockband bevat" is misschien de beste omschrijving die er is, zeker als je weet dat deze Ieren vrij populair zijn in Japan en vaak vergeleken worden met Don Cabellero.
Een ideaal plaatje dus voor mensen die van stevige rock (want dat doen de gitaren!) met een experiment kantje houden.
British Sea Power - Buitenbeentje in de Britpop werden ze omschreven. Op de vijfde plaat wordt nogmaals de diversiteit onderstreept. Grilligheid, eigenzinnigheid en toegankelijkheid zijn de sleutelwoorden van dit boeiende gezelschap. Dwars, tegendraads, beklemmend, bedreven, groots en meeslepend zijn ze. Al op de eerste songs “Who’s in control”, “We are sound” en “Stunde null” weten ze me te veroveren, ze klinken nogal fel en krachtig met breed uitwaaierende gitaarrifs. Ook “Cleaning out the rooms”, dromerige shoegaze en het opbouwende, aanzwellende, lang uitgesponnen “Once more now” zijn behoorlijk spannend en behoren tot hun beste werk. Vervolgens draaien ze makkelijk de knop om op “Georgia Ray”, “Mongk II”, “Luna” en “Baby”, die eerder atmosferisch, indringend, sfeervol en licht hallucinant van aard zijn en die de variëteit en de klasse van de band benadrukken. En dan zitten er nog een pak songs tussen die daar tussenin bengelen en ervoor zorgen dat British Sea Power een straffe band is die niet binnen 1 hokje te plaatsen valt.
The Strokes hebben een nieuwe plaat uit, maar of ze de fans van weleer en nieuwe fans zullen plezieren is een andere vraag … tien jaar na het debuut ‘Is this it, vijf jaar na de laatste cd ‘First impressions of Earth’ en na de solo uitstappen van o.m. Albert Hammond Jr en Julian Casablancas.
Het Amerikaanse vijftal imponeerde toen nog met gave, boeiende, frisse, levendige en pakkende retropoprocksongs. Ten dele horen we de intens broeierige catchy aanpak met “Machu Picchu”, “Under cover of darkness” en “Two kinds of happiness” die het retropoppend gitaargerinkel benadrukt. “Gratisfaction” en “Metabolism” die op het eind van de cd staan, behouden dezelfde rock intensiteit, maar ze raken en beklijven minder als voorheen.
Nu voegen ze 80’s synths aan toe zoals op “Games” en klinken ze dus op meerdere songs, “You’re so right” en “Taken for a fool” avontuurlijker. Verschillende ideeën zijn samengebracht, maar samenhangend klinkt het echter niet … synthpop en retrorock zijn nog niet voldoende ingebed samen …”Call me back” is dan de ‘sleper’ van de plaat.
Geen groot tromgeroffel dus bij de terugkeer van The Strokes. Goede plaat, maar niet meer dan dat. Het charmante van hun retrorock is duidelijk vervaagd.
Toch dit: de kunstzinnige hoes van de cd is van de vergeten Belgische schilder Guy Pouppez, die de late jaren ’70 en begin jaren ’80 samenbrengt. De inspiratie tot deze plaat …
‘Violet Cries’ is een opmerkelijke debuutplaat van Esben & The Witch , een trio uit Brighton, gitaar/keys Thomas Fischer, gitaar/elektronicaloops Daniel Copeman en Rachael Davis op percussie, die over een etherische stem beschikt. Hierdoor past de band makkelijk binnen het concept van Bat For Lashes, Miranda sex garden en The Cranes, door de repeterende lijnen binnen de sombere, dreigende, etherische gothic pop, sierlijk ondersteund van trippop en postrock.
Terecht kan je ook van vroeger de invloeden aanhalen van Curve, Cocteau Twins, Siouxie Sioux, Evanescence (Amy Lee), de oude PJ Harvey en de Twin Peaks soundtrack (het ritme en de zanglijn van Julie Cruise).
Traag slepend, beklemmend songmateriaal door het dof apocalyptische drumgeroffel, prikkelende gitaarloops en onheilzwangere elektronica zorgen ervoor dat “Argyria”, “Marching song”, “Warpath” en “Eumenides” in het oog springen. ‘Suspense’ daar draait het ‘em om bij het trio en ze hebben hierdoor een fraai plaatje afgeleverd.
‘One –two – three’, zo eenvoudig kan het soms zijn een klasse rock’n’roll song te schrijven … 81 seconden , meer had het Londense kwartet The Vaccines van zanger Justin Young niet nodig om subiet uit te groeien als één van de beloftes van 2011. Op het debuut merken we overwegend onvervalste rock’n’roll, fris, rechttoe-en-gaan, energiek, opwindend, puntig en direct. Meteen waren we onder de indruk van de openingssong “Wreckin’bar (ra ra ra)” en “Norgaard”, die beiden strak en gejaagd zijn. En evenzeer blijven we onder de indruk van de intens broeierige, opbouwende songs “All in white”, “Family friend” en “Blow it up”. “Post break-up seks” en “Wolf pack” zijn melodieus spannend net als “If you wanna” en “A lack of understanding”. Op adem kom je even met “Westuit”. Songs met een ‘waw’ gevoel, recht voor de raap en catchy!
Hoe het soms kan lopen … Spil Justin Young aka Jay-Jay Pistolet maakte vroeger deel uit van een Londense folk-scene rond Mumford & Sons en Laura Marling, had totaal geen succes en besloot met nieuwe vrienden vanuit de losse pols rock’n’roll songs te schrijven.
The Vaccines hebben een rock’n’roll debuut uit, die bands als White Stripes, The Strokes, The Libertines en Franz Ferdinand eerder al leverden. Ze refereren aan oude bands als The Jam, The Ramones, The Ronettes en The Undertones.
Schitterend debuut die ongelofelijk snel beluisterd en her beluisterd is . Mooi he!
In 2009 lieten de Amerikaanse punkrockers van Green Day het album ‘21ste Century Breakdown’ op de wereld los. Dit ondertussen al achtste studio-album sloeg bij velen in als een clusterbom en kon het succes van ‘American Idiot’ moeiteloos evenaren.
Green Day trok uiteraard op een uitgebreide tournee die hen in alle uithoeken van de wereld zou brengen (ze hielden oa een fel gesmaakte passage op het jaarlijkse feestje van ene Herman Schuermans) en waarbij ze elke show ook opnamen.
Nadien beluisterden ze alle opnames en selecteerden ze de volgens hen beste fragmenten. Resultaat is dit nieuwe live-album (het derde al in het bestaan van de band) dat bestaat uit zeventien nummers. Oudere hits als “American Idiot”, “ Boulevard Of Broken Dreams” en “East Jesus Nowhere” ontbreken uiteraard niet naast verschillende nummers uit het laatste album ‘21st Century Breakdown’. Ook een minder bekende track als “Going to Pasaqacqua” uit het debuutalbum van Green Day passeert de revue én er is zelfs een nieuwe song “Cigarettes and Valentines”. De 17 nummers werden allen op verschillende plaatsen opgenomen (van de UK, VS, Japan, Duitsland, Australië tot Oostenrijk) en knallen verdomd lekker uit de speakers. Het is duidelijk dat de drie heren weten hoe ze een fijn punkrockfeestje dienen te bouwen. Een kleine kanttekening zijn de verschillende overgangen tussen de nummers die het geoefende oor zeker zal opmerken...
De live dvd betreft een registratie van de show in Tokio in januari 2010. Een zeer leuke show die mooi de sfeer van het concert weergeeft maar ongetwijfeld ook een commercieel interessante keuze want de verkoop van deze dubbelaar zal er in Japan niet minder op zijn... Deze dubbelaar is best een leuk ding voor fans die alles van Green Day verzamelen, voor andere muziekliefhebbers zal de relevantie ongetwijfeld een stuk minder zijn...
Nederlands 
Français 
