Ghinzu en Girls in Hawaii zijn bands van net over de taalgrens die in Vlaanderen ondertussen al enige naambekendheid wisten te verwerven.  Een minst even sterke maar jammer genoeg veel minder bekende band is Sharko. Deze driekoppige indierockband rond frontman David Bartholomé is meer dan een decennium actief en  bracht al zeer fijne albums uit met welluidende titels als ‘Feuded’, ‘Meeuws 2’, ‘Sharko III’, ‘Molecule’ en het in 2009 verschenen ‘Dance on the Beast’. De populariteit van de band in Wallonië en Frankrijk gaat enorm ver, zo ver zelfs dat ene Didier Reynders (uiteraard uit politiek opportunisme of wat dacht u) een tijdje geleden per se op de foto wilde met dit rocktrio.
Opvallend is dat Sharko zich niet beperkt tot één bepaald genre maar verschillende hoeken van het muzikale spectrum bestrijkt.  Dit is mooi te horen op deze ‘BEaST OF’ die een mooie verzameling biedt van nummers van de verschillende Sharko-platen.  We horen meezingers als “Spotlite” en “Excellent” naast wondermooie emo-rocksongs als “Sweet Protection” en “I Went Down”.  Verder  vinden we nummers als  “Since you called”, “Yo Heart” en “We should Be Dancing” die duidelijk meer dance-gericht zijn.
Wie luistert naar deze ‘BEaSt OF’ kan concluderen dat Sharko al verschillende sterke nummers heeft geschreven.  Wie nog niks van deze band in z’n collectie heeft, zou al onderweg moeten zijn naar de platenzaak.

The Whigs worden in de media gelanceerd als zijnde de nieuwe stadionrock sensatie. Beetje eigenaardig, een nieuw Amerikaans groepje dat het gammele repetitiehok nog niet is ontgroeid al de stempel stadionrock meegeven. Misschien heeft het wat te maken met hun présences als support act van de ook al vermeende stadionrockers Kings Of Leon.
Er zitten al wat U2 echootjes op de gitaren en The Foo Fighters komen er ook wel aan te pas, maar wij zouden het bandje even goed een plaatsje kunnen geven tussen Britse namen als Futureheads en Franz Ferdinand, zij het wat minder getalenteerd. Dus met de term stadionrock gaan we maar voorzichtig zijn. Het is trouwens ook geen compliment als je ’t ons vraagt, U2 is men ook pas stadionrock beginnen noemen van zodra ze mindere platen begonnen te maken. En ook die Kings Of Leon referenties zijn niet echt een opsteker gezien het bedenkelijke niveau van hun laatste werkstukje ‘Come around sundown’.
The Whigs rocken op ‘In the dark’ bij momenten aardig door en hebben met “Kill me Carolyne” en het aanstekelijke “Black Lotus” een paar knappe songs in huis, maar op het eind komen ze toch niet echt met een eigen smoel uit dit album. Het is het soort groepje dat je de komende festivalzomer ergens in de vroege namiddag zal kunnen aanschouwen en waarvan u zich ’s avonds zal afvragen hoe ze nu ook al weer klonken.
Laten we hen het voordeel van de twijfel geven.

Tony Joe White is zowat in zijn eentje verantwoordelijk voor de term swamp blues, een genre die hij ook op deze nieuweling met verve vertolkt.
De songs op ‘The shine’ zijn nogal basic, ze sluipen traag en geniepig voorbij gestuwd door de diepe bariton van White en zijn immer zalvende gitaar en mondharmonica.
Ook al zijn de verhalen die TJ white hier vertelt niet de meest opwekkende, de sound van de plaat is warm en relaxed. Dat is niet alleen de verdienste van White zelf, maar ook van zijn puike begeleidingsband die hier elke noot op het juiste moment en de juiste plaats spelen. Dit levert pareltjes op als “Ain’t doing nobody no good” en “Season man”. White kan het ook volledig in zijn eentje op “Roll train roll”, folk-blues in al zijn puurheid.
Enkel op “Strange night” wordt er wat meer gas gegeven en kunnen we spreken van een voorzichtige rocker. Verder is ‘The shine’ een heerlijk verstild en rustig voorbijglijdend werkstukje die de rust in huis brengt, en dat mag ook al eens.

Tony Joe White speelt op 22/02 in Het Depot te Leuven en op 04/03 in Cactus Brugge, ‘t is maar dat u het weet.

Alle mooie sprookjes beginnen met de magische woorden “Er was eens..” en bij Walhalla Records is dit niet anders. Niet alleen is dit de naam van een Antwerpse platenzaak waar je allerlei pareltjes uit de 80’s op de kop kan tikken maar zaakvoerder Lieven De Ridder had ook nog een andere droom.
Als passioneel muziekliefhebber ging hij letter als een ‘archivaris’ op zoek in de Belgische ondergrond in de wereld van de  tapereleases want zo ging dit enkele decennia terug.
Nu plaatst het nieuw talent hun nummers op hun My Space maar in de goede oude jaren ’80 brachten groepen zelf hun materiaal uit op cassetjes. Het genre dat Lieven voor ogen hield was de zogezegde minimal wave of cold wave-genre.
Net zoals in andere landen waren ook Belgische groepen aangetrokken tot het geluid dat Joy Division voortbracht. Sommigen vergaarden roem zoals Neon Judgement, Siglo XX of Red Zebra maar er waren ook een heleboel doemdenkers die nooit buiten het tapecircuit geraakten en met deze reeks wil Lieven hun enkele decennia na datum nog eens in de belangstelling stellen, en gelukkig maar want ieder nummer kan zijn plaats in het Belpop-rijk opeisen.
De meest bekende Belg op deze plaat (want ja hoor, dit is enkel op vinyl verkrijgbaar) is zonder twijfel Marcel Vanthilt die hier met het uiterst grappige “Als ik Gust De Coster was” op de proppen komt, maar ook hoor je hier bijvoorbeeld een (onherkenbare) Elisa Waut in tijden dat ze nog stond te swingen op de tonen van de begindagen van The Cure.
Verder vind je hier Autumn, Tangible Joy, The Misz (die eindelijk de erkenning krijgen die ze verdienen), Emotional Violence (onlangs nog te zien op het BIMFest), Berntholer, Secret Life en Enzo Kreft terug.
Zoiets zou destijds een Gust De Coster aangeprezen hebben, en Gust had altijd gelijk!