Julien Firmin is de creatie van Michael De Busscher, die via zijn alter ego een inkijk geeft in zijn muzikaal verhaal. Een Gentse muzikant die zich geen hypes aantrekt , maar op zijn eigen elan een mengeling van blues en alt pop brengt.
De muzikale intermezzo's en de vocals zijn overtuigend. Zijn titelloos debuut dateert van 2018 en was veelbelovend. Dit bracht hem op talrijke podia in binnen- en buitenland. De nieuwe muziek is met full band live ingespeeld, in schril contrast met de debuutplaat. Het muzikaal verhaal van Michael heeft geen limieten meer. Een grenzeloze vrijheid.
We hadden een interview bij het uitbrengen van de nieuwe plaat, ‘Hands Out The Samples’, lees hier  

Hoog tijd om de plaat onder de loep te nemen. De plaat is van een bijzonder kaliber . Radiohead is een van de bands die opborrelt. De stem van Michael leunt aan bij Thom Yorke, ook Jeff Buckley is een ijkpunt. Een 90s referentie hier mag zijn.
"I Want You Dead" en "Hold My Love" zijn echter twee songs waarop Julien Firmin een eigen smoel heeft, Eigenwijs.
De afwisseling, de verrassende wendingen, de (lichte) experimentjes en de emotievolle sound maken het allemaal spannend. Julien Firmin gaat ingenieus tewerk, Hij laat zich omringen door klasse muzikanten.
De catchy en opzwepende gitaarriedels geven een adrenalinestoot. De instrumentatie heeft een sterke impact, meer dan op het titelloos project dat eerder een solo plaat is. “Blue Sky” koesteren we!  
Op 'Hands Out The Samples' hoor je een hechte band, ideaal op elkaar ingespeeld. Het zorgt voor  magie. De eigentijdse sound siert.
De plaat is eerder een EP, met (maar)  zeven nummers  in een speelduur onder het halfuur.

Tracklist: Hanging on 03:56 Wait 05:05 I want you dead 03:16 Bird 03:47 Hold My Love  04:39 Samples 04:17 Blue sky 03:52

De muziek van Myrddin klinkt intens, is complex als hartstochtelijk ritmisch als diep emotioneel. Hij beheerst de compás van de flamenco volledig, wat hem de vrijheid geeft om te converseren met elementen uit de jazz of de klassieke muziek. Zijn vingervlugheid lijkt soms buitenaards, maar wie de tijd neemt om intens naar zijn muziek te luisteren, vindt al snel een wereld van pure emotie, schoonheid en rust.
Na vijf albums en talloze concerten bewijst Myrddin dat grote flamencovirtuozen niet per se uit Spanje hoeven te komen. Op de prille leeftijd van elf jaar leerde zijn vader hem klarinet spelen in jazz en gipsy swing stijl; hij werd deel van het familieorkest en deed zijn eerste ervaringen op het podium op. Een klassieke melodie op gitaar bracht hem ertoe zijn vader te vragen naar de grondbeginselen van de flamencogitaar .
Vrij snel daarna leek Myrddin klaar voor het echte werk en trok hij naar Andalusië om les te krijgen van Manolo Sanlucar en Gerardo Núñez. Het stimuleerde hem te componeren in zijn eigen unieke taal, diep geworteld in de pure flamencotraditie maar verrijkt met een onbegrensde creativiteit.
Met 'Monstruos Y Duendes Vol.3: Médyn' tast hij de grenzen van minimalisme af, en  bewandelt hij een ingetogen pad. Die Flamengo sound drijft je naar de mooiste oorden. De aanstekelijke riedels raken. Hij gaat intiem te werk en elk nieuw muzikaal hoofdstuk ontroert. Op zijn virtuositeit staat geen grenzen. Knap allemaal!
Met best lange songs als “Médyn” dat afklokt op bijna twintig minuten, krijgt een hypnotiserende inwerking , hij trekt de (Flamenco) registers open, of doet je wegglijden in diepe gedachte. De sound is dus diep geworteld in de Flamenco traditie; er tekent zich een wondermooie , magische sprookjesachtige wereld. Sjiek!

Médyn 19:03 Djura 05:46 Kundalini 12:17 Marmorera 10:01

Minimalisme/Klassiek/Flamenco
Monstruos y Duendes Vol. 3: Médyn
Myrddin

De hardcore-metal van Converge is doorgaans een lawaaierige en schreeuwerige pot herrie waarmee je een heel leger kan op stang jagen. Hun platen zijn stuk voor stuk bikkelharde noten om te kraken, maar wie volhoudt ontdekt dat er toch regelmatig wel enige nuance tussen de striemende heibel sluipt, al is die soms wel ver te zoeken.
Na al die jaren lijkt Converge op ‘Bloodmoon: I’ het perfecte evenwicht te hebben gevonden tussen meedogenloos geraas en een soort donkere en meeslepende schoonheid, en dat is niet in het minst te danken aan de duistere deerne Chelsea Wolfe. Ook Cave In zanger Steve Brodsky zorgt voor extra animo en diversiteit op dit album. Hier hebben we dus te maken met een bijzondere en uiterst geslaagde samenwerking die even heftig en beklijvend als verrassend is. Dat zoiets kan werken werd recent nog aangetoond door die andere godin van de nacht, Emma Ruth Rundle, die met de sinistere black-metal creeps van Thou het bloedstollende album ‘May Our Chambers Be Full’ inblikte.
De mysterieuze Chelsea Wolfe houdt wel van zulke uitdagingen, op haar platen waart er trouwens altijd gestaag een flinke hap doom-metal of een walm van onheilspellende noise rond, en ook met haar zijprojectje Mrs Piss briest en knalt ze dat geen naam heeft.
Chelsea Wolfe weet het lawaai van Converge in de juiste banen te lijden. Ze slaagt erin om Converge intenser dan ooit te doen klinken, ook al is de razernij soms een flink stuk ingetoomd. Converge komt op terreinen waar ze nog nooit geweest zijn maar waar er wel chemie in de lucht hangt.
Opener “Blood Moon” is een loodzware sluipmoordenaar die baadt in een giftig wijnvat, de duistere stem van Chelsea Wolfe duelleert met de oerschreeuw van Converge zanger Jacob Bennan, een vocale tweestrijd die vonken veroorzaakt. “Viscera Of Men” is epische metal die naar de sterren reikt en “Coil” is gothic-rock, maar dan aan de goede kant van de balans (aan de andere kant zitten hemeltergende gedrochten als Within Temtation of Nightwish). “Flower Moon” is zowaar een grunge-song die op de betere platen van Alice In Chains had kunnen staan. “Scorpion’s Sting” is een welkom melancholisch rustpunt die gedragen wordt door de zweverige stem van Chelsea Wolfe. Ook het fraaie “Crimson Stone” bevindt zich in die schemerzone tussen pracht en geweld en afsluiter “Blood Dawn” laat zich beluisteren als de ultieme offerdienst die de demonen terug tot rust moet brengen.
Fenomenale plaat!

Ons land staat niet bekend als de absolute top in bluegrass en americana, maar er zijn momenten dat we scoren. ‘Hurricana’ is zo’n album dat ons verrast in originaliteit en kwaliteit.
A Murder In Mississippi gooit op dit album een paar genres op een hoopje. De basis is americana en bluegrass, maar de kruiding komt van folk, blues en dark country. Waar andere bands in die genres al snel naar traditionals en covers grijpen, kiest deze Gentse band voor veel eigen composities waarbij je wel een gevoel van herkenning krijgt, alsof het toch traditionals zijn die je al eerder hoorde.
Eén van de grootste troeven van A Murder In Mississippi is zanger-gitarist Leander Vandereecken, een naam die we ook kennen van de Missy Sippy All Stars en blijkbaar ook van hardcore/metalband 6 Days Of Justice. Leander zingt zonder overdreven Southern-accent (soms zelfs met een eerder Schotse of Ierse toets) en heeft een aangename stem. Je gelooft hem, zowel in de feel-good-songs als in de treurende/murder ballades. De vocale afwisseling komt van Mirthe en Lore en die afwisseling in de backings en zelfs een paar keer in de lead vocals (zoals op het heerlijke dreamfolk-duet “Starlightdreamer”) tilt het geheel naar een nog hoger niveau. Dat zou misschien wel wat vaker mogen gebeurd zijn op dit zo ook al fijne album, want het contrast tussen de vrouwelijke en mannelijke vocalen is puur goud.
Muzikaal zijn er hoofdrollen voor banjo en viool en komen er geen of nauwelijks klassieke drums aan te pas. De composities zijn – uiteraard – allemaal heel klassiek, maar zitten wel goed in elkaar, met veel aandacht voor de melodie en de meezingbaarheid van het refrein.
Openingstrack “River Whispers” twijfelt wat tussen folk en americana, terwijl “Wrong Side Of The Road” een uitnodiging is om te gaan linedancen. Deze single heeft overigens een heel leuke en goed ingeblikte video. Het scheelt niet veel of dit was een one-take video die – alvast bij mij – inzake aanpak herinneringen oproept aan die van “Unfinished Sympathy” van Massive Attack.
Maar terug naar de muziek. In bluegrass en dark country heb je minstens een paar tranentrekkers nodig en die hebben ze zeker bij A Murder In Mississippi, zoals in murderballad “Forever And A Day”. “The Raven And The Oak Branch Tree” is een swingende bluegrass-hymne over iemand die zijn ziel aan de duivel heeft verkocht. De song vertraagt met elk couplet tot op het einde de trein zich opnieuw op gang trekt. Heel mooi gedaan, dat spelen met het tempo.
“Run Brother Run” is een ongecompliceerd uptempo dronkemanslied dat het live zeker goed zal doen.
Het absolute hoogtepunt, voor mij dan toch, is het onheilspellende en met veel power gebrachte “Your Kingdom Burning”.
‘Hurricana’ is een bijzonder aangenaam album met een ongekend hoog niveau.