Onze favoriete noise-shoegazers hebben 3 jaar na hun laatste album “Pinned” terug een teken van leven gegeven, en dat mocht onderhand wel.
Zou er iets veranderd zijn aan hun sound? Misschien wel, “End Of The Night” lijkt immers in te zetten met een dansbare drumbeat. Het duurt tot de gitaren als sloophamers alle deuren tegelijk komen inbeuken, het moment waarop A Place To Bury Strangers weer volledig zijn eigenste zelve is. Er zit weer flink wat ruis, echo en distortion op.
Een onvervalste Nirvana riff wordt vervolgens met slijpschijven bewerkt op het razende “I Might Have”, de ramen gaan aan diggelen. Op het lichtvoetige “Playing The Part” komt dan heel even een zonnetje tevoorschijn, de decibelmeter mag een tukje doen en een luchtig surfgitaartje komt het mooie weer maken. “In My Hive” gaat ook nog enigszins voorzichtig van start maar wordt met de minuut gevaarlijker en schiet zijn pijlen alsmaar genadelozer af richting trommelvliezen. De gruizige dreampop van “I Need You” mag de deur zachtjes dicht doen. Nou ja, zachtjes, dit is A Place To Bury Strangers.
Knap tussendoortje.
Dirk Vreys kan je kennen van A Slice Of Life, Zombikini of tributeband The obsCure. Hij startte zopas het nieuwe project Silent Flag. Onder die naam zal hij tracks uitbrengen in samenwerking met collega-muzikanten.
De eerste track van Silent Flag is ‘Enter The Batcave’. De titel geeft al aan dat dit nummer naar de cold wave en postpunk gaat. De song werd al enkele jaren geleden geschreven, onder de naam “So What?”(met Yannick Rault) en verscheen in een heel beperkte oplage op het Spaanse verzamelalbum ‘Aleatory Chaos’ (op vinyl). Het werd in verschillende dj-sets opgenomen, maar nooit eerder digitaal verspreid.
De geremasterde versie van “Enter The Batcave” is een uptempo, dansbaar nummer met donkere en dreigende vocalen. De beat is koud en mechanisch: heel oldschool-coldwave. Zo doet de single-edit mij wat denken aan het eerste werk van Signal Aout 42 en Siglo XX.
Behalve de originele remaster is er ook een long edit, een Enzo Kreft-, Controversial-, Jupiter- en Juno Noel 90’s Trance-remix. Voor mij is vooral de Enzo Kreft-remix heel geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=B80oSG6BIhE
Marta Gabriel is de frontvrouw van de Poolse heavymetalband Crystal Viper. Haar eerste solo-album is een coveralbum. Naar eigen zeggen omdat ze met Crystal Viper al eens graag een cover speelt. Als er ook nog twee bandleden van Crystal Viper meespelen, is dit toch eerder een band-album dan een solo-prestatie.
Een aantal covers liggen voor de hand, zoals Warlock (met “Mr Gold”. Ook Rock Goddess (“My Angel”), Chastain (“Light In The Dark”) en Lee Aaron (van wie Marta de albumtitel leende) zijn min of meer te verwachten namen. Dat de Poolse haar klassiekers kent, bewijst ze door songs te coveren van de Belgische cultband Acid (met “Max Overload”), de vandaag minder bekende Amerikaanse bands Hellion (“Bad Attitude”), Blacklace (“Call Of The Wild”) en Malteze (“Count Your Blessings”), het Spaanse Santa (“Reencarnacion”, in het Spaans gezongen) en het Duitse Zed Yago (“Rebel Ladies”). Eén cover komt niet uit de metal-wereld: “Goin’ Wild” van Wendy O’ Wiliams.
Marta Gabriel is sterk in het kiezen van de juiste originelen, er is ook weinig dat ze vocaal niet aan kan zolang ze in heavy-, power- en speedmetal blijft. Er zijn mooie maar misschien overbodige gastrollen voor John Gallagher van Raven (bas op “My Angel”), Harry Conklin van Jag Panzer (zingt klein stukje mee op “Light In The Dark”) en Todd Michael Hall van Riot V (zingt mee op “Call Of The Wild”).
Al bij al valt er weinig aan te merken op dit coveralbum. Hopelijk komt er nog een vervolg op.
https://www.youtube.com/watch?v=yQK2cXWtOmw
De subtitel van deze nieuwe Walhalla-compilatie (A Compilation Of Belgian Cold Wave And Post Punk 78-84) laat inzake duidelijkheid weinig aan de verbeelding over. Deze ‘End Of The Corridor’ bevat onuitgeven werk van relatief ‘bekende’ bands als De Brassers, Siglo XX, Struggler en De Kommeniste, naast obscuurdere als De Scheuren en Protection +.
Lieven De Ridder van Walhalla Records blijft een meester in het bovenspitten (en documenteren) van onuitgegeven materiaal, zeker als je beseft dat er van die periode nauwelijks iets digital bewaard is. Deze enkel op vinyl te verkrijgen verzamelaar opent met twee eerlijke live-registraties. ‘Eerlijk’ omdat ze laten horen hoe dat er toen live aan toe ging. Deze versie van het bekende “En Toen Was Er Niets Meer” is daardoor nog een stuk rauwer dan de album/single-versie. Hetzelfde geldt voor “Music While You Work” van The Cultural Decay en “Answer” van Siglo XX. De albumtitel van deze verzamelaar (End Of The Corridor’) is overigens geleend van de B-kant van The Cultural Decay’s single ‘Brave New World’.
De demo-versie van “Something Dreadful” van Struggler is dan weer een pareltje. “Trikoloro” van De Kommeniste en “Mannekesdier” van De Scheuren (De Kreuners meets The Cure) zijn dat al net zo.
Vibø heeft in 1983 één EP uitgebracht (‘One To Many’) die inmiddels heel gegeerd is bij verzamelaars (40 tot 75 €). “FN Kills”, een aanklacht tegen de Belgische wapenproducent FN, staat daar niet op, maar is zeker een fijne ontdekking, net als “Final War” van Protection +.
Opnieuw een bijzonder leuke en interessante verzamelaar van Walhalla Records. Dit sluit mooi aan op de eerder verschenen ‘Underground (Belgian) Wave’-reeks en op The Whispering Trees.
End Of The Corridor
Various Artists
Walhalla Records/Cluster Park
'Font of Human Fractures' is het eerste soloalbum van Nick Hudson. De release start vanuit het standpunt van een queer man in de late jaren dertig. Een smeltkroes van composities van piano en twee violen .
Hudson is een productieve figuur van de Britse undergroundscene. Hij is vooral bekend als frontman van de art-rock band The Academy Of Sun, die vorig jaar het epische ‘Quiet Earth' uitbracht, en lovende kritieken kreeg. Hudson heeft ook samengewerkt met Wayne Hussey (The Mission) en Matthew Seligman (Bowie, Tori Amos, Morrissey), NYC's Kayo Dot, David Tibet (Current 93), Asva, Canadees queercore icoon GB Jones en Massive Attack's Shara Nelson.
Hij schippert tussen uitersten en laat niet in zijn kaarten kijken, Mooi is het allemaal als je “Voyeurs who offer nothing”, “Surkov's dream” en het spookachtige “Matryoskha” beluistert. Op “Tokyo Nights” gaat hij schijnbaar de lichtvoetige kant uit, maar al gauw begint hij weer te experimenteren met geluiden en klanken; hij zet je graag op het verkeerde been, vocaals als in de instrumentatie. Het is een gevarieerde plaat en hij haalt alles uit de kast om je te verwonderen.
We houden ook van het ingetogen, weemoedige “Teenage Hudson Summons Epona”.
'Font of Human Fractures' is een singer-songwriterplaat, die sprookjesachtig klinkt en wat mystiek, duisternis laat horen in een melancholisch, bevreemdend kader. Kleurrijk en visueel zelfs. Het is allemaal heel uitgekiend.
Hij gaat de confrontatie aan tussen licht en duisternis . Een avontuurlijke aanpak, die spooky kan klinken , en angst en vreugde doet samengaan.
Nick Hudson heeft op die manier een adembenemend debuut uit.
Tracklist: Surkov's Dream 05:30 Voyeur's Who Offer Nothing 03:37 Matryoshka 02:34 Tokyo Nights 02:46 The Ballad Of K69996 Roma 06:42 Teenage Hudson Summons Epona 02:39 Come Back When There's Nothing Left 03:56 There Is No Such Thing As You 01:47 Dambala 08:05 End Credits 02:30
singer-songwriter
Font of Human Fractures
Nick Hudson
De instrumentele Stoner/spacerock band Atomic Vulture ontstond in 2012 en bracht toen een heel sterke EP op de markt. Op hun facebook lezen we de volgende (Engelstalige) omschrijving: ''They sound old-school, dusty and they rock like the center of the sun. Heavy, swirling grooves, thunderous driving beats and some seriously hot bass lines.'' We konden de band niet beter omschrijven.
In mei 2018 bracht Atomic Vulture een schijf uit 'Stone of the Fifth Sun' die verkrijgbaar is op Vinyl via Polderreccords en op cd via Jackalope music. De recensie kun je hier lezen.
We zijn de band blijven volgen. Nu bracht Atomic Vulture een nieuwe schijf op de markt 'Moving Through Silence'.
De plaat is gedrenkt in de stoner en in een spacy aanvoelend sfeertje; “Eclipse”, “Mashhika Deathbride” en “Coaxium” zijn al mooie voorbeelden. Atomic Vulture is een band die zich niet vastpint op een genre en verloochent zijn roots niet. Steeds grenzen aftastend, sjiek. Het resultaat is verrassend goed. Ze brengen een parel van een instrumentale plaat uit. Een beetje sciencefiction durft het te zijn, zoals op “Intergalactic Takeoff” of “Spinning the titans”. “Astral Dream” sluit af en zet het geheel mooi in de verf. .
Een intergalactische psychedelische trip dus .
Atomic Vulture staat op Alcatraz Metal fest komende zomer,
Tracklist: Eclipse 05:49 Mashika Deathride 06:22 Coaxium 04:47 Cosmic Dance 04:43 Intergalactic Takeoff 02:56 Spinning The Titans 09:01 Space Rat 05:27 Astral Dream 12:09
Stoner
Atomic Vulture
Moving Through Silence
We citeren even: Generator, het Brusselse instrumentale gitaarkwartet, brengt met 'Don Quichotte' zijn debuutalbum uit. Het full album toont een band die grenzen aftast, ondanks de klassieke drum-bas-gitaar bezetting. Generator is geen stel jonge veulens en laat zich voelen in een eigenzinnige aanpak, ver van trends en hypes. Koppig tegen de stroom in. Met hun roots in the eighties, schrijft Generator hedendaagse soundtracks. Filmisch, repetitief, dreigend, gedoseerd en bij momenten voorzien van de nodige noise.
Generator grijpt op dit debuut bewust naar de Krautrock uit de jaren '80 maar klinkt helemaal niet gedateerd. Ze doen een frisse wind waaien in het genre.
Dwars van alle regels wordt de plaat ingezet met een bijzonder aanstekelijke “Kim Wexler”.
Het toont een avontuurlijke dansplaat aan, waarbij men grenzen durft te verleggen.
Generator bezorgt ons letterlijk een oorgasme met knetterende songs als “Don Quichotte” “Unkraut” en het prachtige “Varnisch”.
De volledige schijf doet denken aan nachtelijke uitstappen naar obscure pubs en clubs uit die jaren '80 ergens in Berlijn , Londen of New York, kortom, steden die tot de verbeelding spreken. Hun filmische aanpak beklemtoont dit.
Het Krautrock genre lijkt hier zich terug uit te vinden …
Tracklist: Kim Wexler 05:17 Don Quichotte 04:33 Ünkraut 05:19 Varnish 04:49 I did no more 04:21 A Cure For Neil 04:04 Thee German Song 06:21 Untill 07:25
Instrumentaal gitaar
Don Quichotte
Generator
Vidna Obmana is één van de alter ego’s van de muzikale veelvraat Dirk Serries, op wiens geestdrift en experimenteren geen einde lijkt aan te komen. We hebben nu een heruitgave van 'Revealed by Comosed Nature', een plaat uit 1990, waar Dirk weer zijn tijd ver vooruit bleek te zijn. De schijf kwam eerder dit jaar op de markt via het Poolse label Zoharum.
Vidna Obmana is een dark ambient project van Dirk Serries; waarbij de stilte oorverdovend klinkt. “With Shattering Silence” opent net die donkere, zalvende wereld.
32 jaar na ratio heeft deze mooie plaat nog steeds die inwerking op ons gemoed. Dirk Serries gebruikt in veel van zijn projecten de mogelijkheden van de gitaar; hier hebben we een elektronisch klankentapijt, wat we duidelijk horen op “Out from the Garden Reminded” en “Unfold Gradient”.
Vidna Obmana doet je hart breken als een ijspegel, door de koude elektronische klanken uit de keys, die een hypnotiserende inwerking hebben. Vidna Obmana verwezenlijkt ook een warmtegevoel in dit muzikaal proces, dat je doet wegglijden naar mooie plaatsen in je onderbewustzijn. Komen tot 'zen', en dat hoor je duidelijk op “Still Wandering” en “By the Unknown Evening”.
'Revealed By Composed Nature' klinkt aangrijpend in het genre op zoek naar innerlijke gemoedsrust in dat donkere hoekje , ook na 32 jaar …
Tracklist: With Shattering Silence 04:19 Out From The Garden Reminded 04:49 Unfold Gradient 03:05 Still Wandering 06:41 Until The Glowering Space 1 03:57 Forever Upon The Wave 04:05 Until The Glowering Space 2 04:37 By The Unknown Evening 04:08
Experimental art
Revealed By Composed Nature
Vidna Obmana
Al meer dan twintig jaar zorgt Flat Earth Society voor een portie licht gestoorde jazz, die op de diverse podia sterk wordt ontvangen; een veelkleurige spazz jazz razzmatazz. ‘Boggamasta I’ (2017) was meteen een hoogtepunt. ‘Boggamasta III’ (waar II is gebleven is een raadsel) bewandelt verder hun gekend muzikaal pad.
De band verloochent hun roots niet en durft grenzen af te tasten en te verleggen. De groovy sounds blijven mooi overeind en de improvisatie zorgt voor avontuur. Het is een soort avant-garde in het genre, waarbij registers worden opengetrokken, chaos wordt gecreëerd om dan terug gemoedelijk te klinken. Wat een tempowissels. Flat Earth Society vat het muzikaal zo mooi samen. Luister maar eens naar “Sit Rise” , “What” en “Bury the corn”.
Trouwens, “What” is een lekker meeslepende song; op poëtische wijze wordt je hart beroerd, Hier ademt een Frank Zappa sfeertje. . “Slave Driver” is een mooie, overtuigende afsluiter.
Flat Earth Society is een avontuurlijke band; voor wie houdt van jazz met een hoek af , is bij hen aan het juiste adres.
Tracklist: 1. Dust From The Stars 2. Trust In Me 3. Cryptoman 4. Sit Rise 5. What 6. Carbon Based 7. Bury The Corn 8. Moog For You 9. Breathe In The Color Pink 10. Slave Driver
Asermoietuitkomt is sinds 2020 opnieuw actief en de 2.0-versie van deze Nederlandstalige punkband is heel productief. Na het full album van vorig jaar is er nu al opnieuw de EP ‘Ode Aan Evelien’. Die Evelien is de Eveline die enkele BV’s zover kreeg dat ze pikante video’s en foto’s naar haar/hem mailden en die werden dan online gegooid. Dat niet zo fraaie sexting-verhaal levert bij Asermoietuitkomt een leuke parodie op waarin ook de zanger van Asermoietuitkomt met (enkel?) zijn witte kousen aan verstrikt geraakt in de netten van Evelien.
Het corona-nummer “Corona” kan mij minder bekoren en “Multinational” is een beetje basic anarchopunk in de lyrics en uitvoering. Wel helemaal een schot in de roos – voor mij – is “Ballenbad”, een eenvoudig maar hilarisch verhaaltje over het zichzelf te serieus nemende ‘hoofd van de security van het ballenbad’, dat ook nog een heerlijk uptempo gebracht wordt.
Met twee heel degelijke releases in korte tijd krijgt Belgian Asociality zware concurrentie van deze Asermoietuitkomt.
https://asermoietuitkomt.bandcamp.com/releases
Intergalactic Lovers liet ons vier jaar wachten sinds hun vorige release. In die tussentijd zijn ze verveld van een gitaarband naar een synth-driven popband. Toegegeven, dat zat al wat in hun laatste releases, maar op de nieuwe single “Bobbi” is het nog wat duidelijker en nadrukkelijker. Er zijn ook heel wat aspecten die niet veranderd zijn: de mystiek in de lyrics, de typische magisch-zweverige songstructuur, de passie in de stem van Lara Chedraoui.
De nieuwe single klinkt vooral nog heel erg als de ‘oude’ Intergalactic Lovers en dat is een compliment. Laat dat full album maar komen.
https://www.youtube.com/watch?v=gZXK2Ew1MjA
Dee Gees is het disco-alter ego van de Foo Fighters. Op ‘Hail Satin’, een release voor Record Store Day, coveren ze vijf bekende tracks van de Bee Gees: “You Should Be Dancing”, “Night Fever”, “Tragedy”, het iets minder bekende “Shadow Dancing” (een solo-nummer van Andy Gibb) en “More Than A Woman”. Op de B-kant krijg je nog live-versies van Foo Fighters-tracks. Al voor de release was deze vinyl heel gegeerd bij verzamelaars.
De Foo Fighters die de Bee Gees coveren, het zal ongetwijfeld leuke momenten opgeleverd hebben in de studio, met Grohl die nu eens met een hoog stemmetje zingt. Toch is het meer dan een grap. Grohl en zijn kornuiten hebben er flink wat moeite in gestoken en de covers getuigen van enig respect voor de kwaliteiten van het origineel. De Foo Fighters hadden makkelijk hun luide gitaren kunnen toevoegen, maar de meeste covers blijven dicht tegen het origineel, wat misschien ook een beetje een gemiste kans is. De vijf Bee Gees-covers zijn tegelijk een beetje grappig en toch heel goed gedaan.
De live-versies van de Foo Fighters-nummers voegen maar weinig toe aan het concept van de Dee Gees en zullen niet voor elke fan een meerwaarde zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=p4DeaXf1FzE
Nederlands 
Français 
