Van Diabolica Delirium, een zijprojectje van Tolga Ozbey van Reptilians From Andromeda, bespraken we hier eerder al het album ‘Satanico Pandemonium’ en de debuut-EP ‘Diabolico Delirium’. Toen werd de bandnaam nog geschreven als Diabolico, met een ‘o’ achteraan. Misschien was er wat haastwerk om alles netjes voor Halloween op de wereld los te kunnen laten, want in het artwork ontbreekt ook nog een ‘i’ in Delirium.
Op de single “Halloween Disaster” werd de bandnaam dus aangepast naar Diabolica, maar voorts is er maar weinig veranderd aan het concept: instrumentale retro-garage met knipogen naar rockabilly, surf en fuzz met Tolga als one-man-band die alle instrumenten inspeelt.
Waren het album en de EP soms wat rommelig, dan is deze fijne single-release wel mooi opgebouwd, met organische bewegingen en een lang aangehouden spanningsboog. De scream queen-samples komen wel heel vaak terug in dit nummer van bijna 5 minuten, maar het is dan ook een Halloween-release.
https://kafadankontak.bandcamp.com/album/diabolica-delirium-halloween-disaster
Kasabian is terug. Met één origineel bandlid minder. Tom Meighan, die mee frontman en zanger was, stapte uit de band nadat hij veroordeeld werd omdat hij zijn ex had aangevallen. Inmiddels is Tim Carter toegetreden als vast bandlid en neemt Serge Pizzorno alle lead-vocalen en het songschrijven voor zijn rekening. Dat levert op deze eerste nieuwe single van het aankomende album nog steeds dezelfde adrenaline op die we van Kasabian gewoon zijn. Catchy, swingende indie-synthrock, meer moet dat niet zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=dn4csZoWh60
Als het in 2020 echt helemaal tegen had gezeten, zou ‘The Comeback Special’ misschien wel het laatste wapenfeit geweest zijn van de Britse band The The en van frontman Matt Johnson.
In 2018 deed Johnson een paar concerten in de UK, de VS, Australië en Skandinavië als The The, met bandleden die in verschillende versies van The The zaten. Het was toen zowat 15 jaar geleden dat The The nog opgetreden had en ook inzake studiomateriaal was het al wel heel lang stil, op een paar soundtrack-achtige releases van Johnston na.
De concerten van 2018 waren de voorbode van een nieuwe start en misschien wel nieuwe songs en albums met The The, maar de viruspandemie stak daar een stokje voor. Tijdens de Grote Pauze van 2020 kreeg Matt Johnson dan plots een levensbedreigende keelinfectie. Na een operatie was hij snel uit de gevarenzone, maar het was lang onduidelijk of het ook goed zou komen met zijn stem. Interviews lukken inmiddels opnieuw, zodat we straks opnieuw naar live-concerten mogen uitkijken, en dan ook graag in ons land.
En met dezelfde set dan liefst als op ‘The Comeback Special’, een live-opname van het concert uit 2018 in de Royal Albert Hall in Londen. The The was in zijn gloriejaren dan wel een vaak ondergewaardeerde band, toch scoorde Johnson een reeks radiohits die allemaal op dit live-album staan: “The Beat(en) Generation”, “Uncertain Smile”, “Dogs Of Lust”, “This Is The Day”, “Slow Emotion Replay”, … Die krijg je allemaal te horen, naast nog veel meer moois uit het oeuvre van The The. De stem van Johnson had – toch in 2018 – nog niets van zijn kracht en charisma verloren. Je hoort uiteraard wel dat de jaren beginnen tellen, maar dat is niet meer dan wat patine.
‘The Comeback Special’ is als combinatie van een live-album en een greatest hits-verzameling een wel heel leuk album voor de Duyster-generatie.
Toen De Delvers hun debuut aan de wereld liet horen waren er veel positieve kritieken op deze Nederlandse zwarte band. Eindelijk terug een Nederlandstalige band die er toe doet. Ze hebben intussen hard gewerkt en in 2022 mogen we hun nieuw album verwachten. Nu moeten we ons voorlopig opwarmen aan deze single.
“Hart in Neonlicht” is uptempo met donkere bas van Tom Kets, een vrij melodieuze synth van Silke Verslype en de gekende zang van Dries Emmerechts. Naar het einde van de song toe krijgen we een instrumentale outro waar ook de gitaren van Menno Buggenhout en Laurens Primusz wat meer speelruimte hebben. Een heerlijke gitaarriff die voorbijkomt trouwens. De beats die Buggenhout eronder gestoken heeft kunnen mij alleszins ook bekoren. De clip op Youtube begint bevreemdend met mannen in masker en veiligheidspak. Als de song begint krijgen we de band te zien in een warm, rode omgeving.
“Hart in Neonlicht” is een zeer degelijke en typische De Delvers song die ons doet watertanden naar meer.
De Delvers - Hart in Neonlicht - YouTube
Als lid van Girls In Hawaii heeft Antoine Wielemans zijn muzikale strepen al verdiend. Nu pakt hij eindelijk uit met een eerste solo album waarin hij in 9 songs en in zijn moedertaal zich persoonlijk ontplooit.
In het openingsnummer “Sel” merk je ondanks de herkenbare Girls In Hawaii-tonen, al meteen de intentie van Wielemans: kleine breekbare en introspectieve schetsen brengen die sieren in eenvoud en schoonheid. Meer van dat ook in “Chien”, een speels tafereel met eenvoudige maar sterke melodieën.
Hoewel de plaat grotendeels vorm kreeg in Frankrijk (Vattetot-sur-Mer, vandaar ook de naam), brengt hij in “Bruxelles” een kleine ode aan het dagdagelijkse in onze hoofdstad. “De l’or”, nog een hoogtepunt, is nog zo’n melancholisch pareltje waar je als luisteraar schippert tussen breekbaar en rustgevend. Iets luchtiger, soms komisch maar nog steeds sprankelend gaat het er aan toe in “Poésie” en “Samedikea”.
Nooit krijg je een té geïsoleerd gevoel op deze plaat. Wielemans zorgt voor mooie meerstemmigheid en gepaste gelaagdheid van zachte (voornamelijk piano) melodieën. Deze meer dan verdienstelijke eerste plaat is een aangenaam warm dekentje voor koude en natte herfstdagen.
Ibrahim Maalouf brengt een kerstalbum uit. Ik geef eerlijk toe dat ik mijn wenkbrauwen even fronste toen ik het nieuws vernam. De Libanese Parijzenaar is een ras-trompettist en heeft op zijn 40e toch al 10 langspelers uitgebracht - allen van een uitzonderlijk hoog niveau en enorm gewaardeerd binnen de jazz-community.
Album 11 wordt dus een ‘specialleke’. Op ‘First Noel’ serveert hij 25 van de grootste klassiekers, alsook 3 exclusieve nieuwe nummers die hij speciaal gecomponeerd heeft voor de allereerste kerst van zijn zoon Nael. Dit album is er ook ter nagedachtenis van zijn grootmoeder Odette, die vorig jaar overleed. Ieder jaar vierden ze samen kerst, en via deze cd probeert hij die magische kerstherinneringen terug tot leven te brengen.
Omringd door François Delporte op gitaar, Frank Woeste op piano en Sofi Jeannin als koordirigent galmt “Have Yourself a Merry Little Christmas” door de luidsprekers. De opener is een rustig en aangenaam hoorspel en zet meteen de toon voor de rest van de plaat. Het tweede nummer “Mon Beau Japin” vormt een vrolijke variatie op “O Denneboom” en verder zijn ook “Let it Snow!” en “Santa Claus is Coming to Town” echt leuk. Alle gekende klassiekers zitten in een herkenbaar jasje, maar even vaak trakteert Maalouf ons op enkele onbekende, pure nummers.
Het klinkt allemaal bekend in de oren, maar dan met een eerder spirituele en minder kinderlijke dimensie, waarbij de subtiele en noodzakelijke kwetsbaarheid binnen ieder lied behouden blijft. Bij “Silent Night” en “Jingle Bells” ga je even weer wat aandachtiger luisteren, maar daarna kabbelt het album ongestoord voort op de achtergrond. Achtentwintig nummers is best veel en ik mis de bombastische, overweldigende en meeslepende muziek die we van Maalouf gewoon zijn, al bewijst hij met “All I Want for Christmas is You” dat kerst ook best up-tempo kan zijn. “Adeste Fideles” brengt enkele ambivalente herinneringen terug aan de verplichte middernachtmis als kind - erg vermoeiend maar stiekem fijn om lang te mogen opblijven.
Een deel van de plaat werd zelfs opgenomen in een kerk, namelijk in Saint-Julien-le-Pauvre, de oudste kerk van Parijs - op slechts enkele meters van de Notre-Dame kathedraal. Het was een symbolische keuze van Maalouf die wonderwel uitpakt. Zijn vader was er koster in de jaren '60, zijn tante (een pianiste) en zijn geliefde grootmoeder werden er beiden begraven, en het was in diezelfde kerk dat hij zich verloofde en trouwde...
Dit eenvoudig, nederig, instrumentaal album is doordrenkt van die vele onvergetelijke momenten - je kan die mijlpalen haast voelen.
‘First Noel’ is dus niet het zoveelste kerstalbum, het is er een met kalmerende muziek om bij weg te dromen, een plaat waar de melodie in het middelpunt staat, een plaat voor alle leeftijden waar de ganse familie mee kan van genieten tijdens de eindejaarsfeesten die eraan komen.
Ik weet alvast wat ik ga vragen voor onder de kerstboom!
Dans Dans is de unieke band van Bert Dockx (Flying Horseman, Ottla), Frederic Jacques
(Lyenn en bassist bij Mark Lanegan) en Steven Cassiers (Dez Mona, DAAU). Het trio intrigeert steeds opnieuw. Al van sinds hun debuut uit 2012 zijn ze moeilijk in een specifieke stijl te plaatsen. We horen een fijne combinatie van instrumentaal materiaal , sfeervol, meeslepend, geraffineerd werk dat wel eens wild kan klinken.
Ze hebben nu vier platen uit ('Dans Dans', 'I/II', '3' en 'Sand'), twee liveregistraties (één 10 inch en een cassette) en we noteren memorabele concerten op o.a. North Sea Jazz, Cactusfestival, Gent Jazz, Pukkelpop, Jazz Middelheim en ga maar verder.
Dans Dans bouwt met het vijfde studioalbum, 'Zink', onvermoeibaar verder aan hun hoogsteigen muzikaal universum. Dans Dans stelde deze voor via een livestream in de AB, Brussel. Het werd een uiterst genietbare kleurrijke trip in een filmisch kader!
Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om de plaat 'Zink' eens onder de loep te nemen.
Dynamiek en intimiteit kruisen elkaar; er wordt geflirt met geluidsnormen. Elektronica wordt meer toegevoegd, Dans Dans kijkt vooruit en blijft zichzelf heruitvinden. Luister maar naar “Cinder Bay”. Ze tasten de grenzen af, iets wat we ook vaststelden op hun streaming concert. Ingetogen momenten van wegdromen worden afgewisseld met registers open trekken; Dans Dans kan verschroeiend uithalen dan. Elke song intrigeert door de verrassende wendingen. Een mooie ontdekking dus binnen het muzieklandschap.
Best is de plaat in z’n geheel te beluisteren , elke song klinkt anders , maar past mooi in het geheel . Kenmerkend is de avontuurlijke aanpak, die net een veelkleurig klankentapijt biedt.
Tracklist: Cinder Bay 04:44 Naiad 08:29 Blue Silver 06:11 Anemone 07:10 Sleeper 04:35 Ravine 09:39 Shell Star 08:03 Wrist 06:01
Na bijna 10 jaar is Jakob Dylan terug met zijn Wallflowers. Het nieuwe album ‘Exit Wounds’ werd geproduceerd door Butch Walker (Taylor Swift, Weezer), gemixed door Chris Dugan (Green Day) en bevat vocale bijdragen op vier songs van zangeres/singsongwriter Shelby Lynne.
Dynamisch en krachtig (‘lean, potent and eminently entrancing’) rocken Jakob & Co als een ‘'Tom Petty-alike timeless songwriting and storytelling with a hard-hitting and decidedly modern musical attack'. Dit is goudeerlijke Amerikaanse rock 'n roll/roots, met de nodige swing en grooves!
Eigenlijk hoeft de band zich niet meer te bewijzen. ‘Bringing Down The Horse’ was het succesalbum , op zich is er in die tussentijd niet echt veel veranderd. Ze doen waarin ze goed zijn, zonder zichzelf te moeten heruitvinden . En dat stoort allerminst.
Wallflowers is de band van Jakob Dylan, de zoon van …; de man heeft een warme stem, die de rootssound integer maakt. ‘Exit Wounds’ overtuigt als rootspoppende plaat. Het is een degelijk album, eenvoudig , doeltreffend , doorleefd, energiek, weemoedig, in het genre zonder echte verrassingen en avontuurlijke uitstapjes.
“Maybe your heart's not in it nog more” is meteen een sterke opener, licht melancholisch en dromerig van aard. Lekker voortkabbelend klinkt het materiaal , o.m. met “Roots and wings” en “The dive bar is in my heart” en het afsluitende “The daylight between us”.
Kortom, de band is en blijft op z’n best in het badje van rootspop.
Tracklist: 1 Maybe Your Heart's Not In It No More 2 Roots And Wings 3 I Hear The Ocean (When I Wanna Hear Trains) 4 The Dive Bar In My Heart 5 Darlin' Hold On 6 Move The River 7 I'll Let You Down (But Will Not Give You Up) 8 Wrong End Of The Spear 9 Who's That Man Walking 'Round My Garden 10 The Daylight Between Us
We citeren: ''Souvenirs de bon Goût' is geïnspireerd op het restaurant van Kobe Desramault, ‘Chambre separée’. Reinhard Vanbergen en Charlotte Caluwaerts vierden Reinhards verjaardag door te gaan eten in Kobe's restaurant. Ze waren zo overweldigd door de ervaring van het eten, de vibe en de hele sfeer, dat het letterlijk melodieën en muziek in hun hoofd teweegbracht. Het idee was geboren om een 'inspired by' album te maken. Het werd een concept waarvan een hele reeks platen zal worden gemaakt, allemaal geïnspireerd door artiesten die zich op de een of andere manier verbonden voelen met wat ze doen. Er zijn er al 4 in de maak. Souvenirs de bon Goût' is de eerste die een release krijgt.''
Interessant om weten - Elke song gaat over een personeelslid van het restaurant ; een bijzonder naslag werk. De songs stralen iets dromerig uit, in een intimistisch kader. De sprankelende vocals van Charlotte worden gecombineerd met aanstekelijke en rijkelijke soundscapes ; een warm gevoel wordt gecreëerd ; er is ook sprake van weemoed en melancholie. Franse melancholie dus, want je hoort telkens opnieuw die typische Franse vibes, zoals bij het Franse chanson. Naast de instrumentatie klinkt Charlotte vaak als een Franse chansonnier , die het verhaal van al die mensen van het restaurant vertelt, een bijzondere ervaring en inspiratiebron.
De relaxte vibe is een centraal gegeven , iets waar Reinhard sowieso een kei in is ; samen met de dromerige stem van Charlotte krijg je prompt zin om dat restaurant zelf te gaan bezoeken, om die aparte sfeer op te snuiven.
Elk verhaal heeft z’n belangrijkheid, song per song. Het totaalplaatje overtuigt hier.
Het is een sterke parel van het koppel, die de grenzen van de Franse muziek doen vervagen in een sprookjesachtige, mooie omgeving.
Het voor-, hoofd- en nagerecht met een Frans wijntje …
Tracklist: Julien 05:34 Raf 05:35 Tiziano 05:29 Raphael 04:11 Kyle 04:59 Kaatje 05:03 Jelle 05:18 Arien 04:42
De Belgische groep Belcirque brengt vocale harmonieën, blazers, gitaren, bas en percussie tot één magisch geheel. De muziek van Belcirque is een fijne mix van stemmen die in verschillende talen zingen op de 3 albums 'Boîte de Carton' (2014), 'The Tallest Man' (2018) en het onlangs verschenen 'La Grande Fête'.
Naar aanleiding van deze recente release hadden we een fijn gesprek met Seraina De Block. Uiteraard werden ook de toekomstplannen, hoe, waarom de band zoveel in het buitenland speelt, uit de doeken gedaan. Het interview kun je hier nog eens nalezen.
Belcirque zit muzikaal op een exotisch pad. Die eerste CD had zelfs iets mee van Balkan muziek. En nu horen we meer Latijns-Amerikaanse muziek, zowel de dansbare als de mysterieuze kant . Er schuilt een zekere weemoed in « Locura » en « La Grande Fëte » … en toch moet het een meer feel-good album zijn., als bij nummers als « L'homme », « 'Tribute to F ». « Transit II » en « 'The Anchor ». Uitbundigheid en kippenvelmomenten staan dus centraal.
'La Grande Fëte' is een aanrader door z’n uiteenlopend karakter en cultuur . Het is verbonden tot een magisch geheel. Een totaalbeleven.
Sumac y C rcuma / Locura / La Grande Fête / Pontos / Petit Chemin / The Musketeer of Love and Fear / La Br jula / All my Love / L'homme / Tribute to F. / Transit II / Hora D'ora / The Anchor / Afritiep
Amenra heeft door de jaren heen voldoende zijn stempel gedrukt op het postmetal/sludge/doom genre. Er zijn er weinig die pijn, verdriet en donkere gedachten zo intens kunnen doen klinken. Uiteenlopend materiaal brachten ze reeds uit , en met deze 'De Doorn' treedt Amenra uit zijn comfortzone. Wij lieten ons gewillig meedrijven naar een poëtisch aanvoelend landschap.
“Ogentroost” is al een bewijs hoe de band poëzie verbindt met hun verschroeiende muziek. Die ingetogen momenten zorgen voor een huivering, wat een donkere intensiteit. “De Dood in bloei” start ook ingetogen, en is nog steeds dreigend. De registers worden open getrokken in een emotionele waterval aan pijn, woede en verdriet.
Ze bewandelen die weg verder op “De Evenmens”. De dood heeft nooit zo confronterend geklonken als bij “De Evenmens”, je voelt je wegglijden naar het licht of naar de andere kant in ons leven. Amenra bouwt een intense sound op, mede door de vocals . Je zakt weg in diepe gedachte.
Op het einde van "Ogentroost" horen we trouwens de betoverende stem van Oathbreaker-frontvrouw Caro Tanghe. Het volgende nummer, "De Dood in Bloei" is een dichtduet tussen Colin en Caro. Het klinkt donker en mystiek. Grenzen worden afgetast en verlegd.
“Voor Immer” onderstreept dit. Een sluitstuk dat ons verweesd doet achterblijven.
Amenra vindt zichzelf opnieuw uit op; poëtisch klinkt het, ingetogen eerder, telkens wordt die stilte doorbroken door een stem uit donkere krochten die schreeuwt om genade. Een weelde aan donkere gedachten.
Dit is een indrukwekkende plaat, die een heel andere kant van Amenra laat zien.
Ogentroost 10:01 De Dood In Bloei 04:38 De Evenmens 08:01 Het Gloren 11:30 Voor Immer 12:42
Sludge/doom
De Doorn
Amenra
Het nieuwe album van The Ultimate Dreamers bevat songs die tussen 1986 en 1990 gecomponeerd werden. Ze ontstonden in 1986 in Lessines. In 1990 namen ze songs op en zetten deze op een C-60 (cassette) als naslagwerk van hun bestaan. Gedurende de covid ruimde Fred Cotton zijn huis op en vond een aantal van die opnames terug. De bal ging aan het rollen toen Wool-E deze hoorde. Hij zag er wel brood in en zo krijgen we een elpee met 11 nummers. Op de cd versie krijg je er nog 10 bonustracks bij.
Muzikaal vat de titel de muziek helemaal samen: mistroostig en koud met een monotoon klinkende zang. Dat hoeft niet saai of mooi te zijn. De songs op de C-60 werden gerestaureerd en opgepoetst maar de kwaliteit verschilt wel soms een beetje. Niettemin blijft alles aangenaam beluisterbaar.
We horen jaren 80 synths, een postpunk bas en gitaar.
Opener “I Love You” is uptempo met catchy synths net als “Female Zone” trouwens. Op “Japanese Death” krijgen we een Japans aandoend synthlijntje. De beste nummers volgens mij zijn o.a. “Funeral Waltz” (sfeervolle basis doorheen het nummer), het stevige “Is This Hate?!” en “Long Time Ago” dat met zijn gitaar en bas ergens tussen Red Zebra en New Order hangt. Ook “Laughing Furniture” is muzikaal boeiend maar een beetje jammer van de bij momenten dissonante vocals. Afsluiter “S’ Envoler” is lang en mooi opgebouwd.
Ik vermoed dat de volgorde van de nummers ook de tijdslijn van opnames volgen. De eerste helft bevat synths gerichte tracks terwijl op de tweede helft de gitaar erbij komt. Dit album bevat een aantal leuke nummers die typisch zoals de wave uit de jaren 80 klinken. Liefhebbers hiervan gaan hier zeker aan hun trekken mee komen.
Ik heb ook meermaals gedacht: moest dit heropgenomen worden en de zang wat bijgevijld zijn dan zou dit nog aantrekkelijker geweest en zou de sterkte van de songs nog beter tot hun recht komen. Anderzijds was dit waarmee de meeste bands het moesten doen in die jaren 80. Een fijne release.
Postpunk/Cold wave
Live Happily while waiting for Death
The Ultimate Dreamers
Nederlands 
Français 
