Ik heb iets met Japan, zijn mensen en zijn cultuur, die vreemde mengeling van traditionele waarden en hoogtechnologische samenleving, die heel veel Westerse invloeden omarmt, maar daar een heel eigen twist aan geeft, en die voor ons toch altijd ondoordringbaar en lichtjes bizar blijft: waar eten ze nu bijvoorbeeld rauwe vis, gepekelde groenten en gefermenteerde bonen als ontbijt, waar hebben de toiletten een verwarmde bril en sproeikoppen, en waar begon een fenomeen als ‘Cosplay’, je verkleden en leven als een manga-personage? Juist, Japan.
Eind de jaren zeventig, begin de jaren tachtig, stak punk de Stille Oceaan over, en bereikte die ook het land van de rijzende zon. Twee zusjes, Naoko en Atsuko Yamano, en hun vriendin Michie Nakatani, waren gek op The Ramones, en richtten in 1981, in Osaka, Shonen Knife op, een pop-punk powertrio dat meer dan dertig jaar later nog altijd bestaat. In de jaren negentig werd Shonen Knife plots de lievelingen van de alternatieve scene, zo mochten ze onder meer het voorprogramma van Nirvana doen, en nu zijn ze terug. Van de originele bezetting blijft enkel nog Naoko Yamano over op gitaar, in 2009 kwam Ritsuko Taneda er bij op bas, terwijl de huidige drumster Emi Morimote Shonen Knife in 2011 vervoegde.
Het is ook in deze bezetting dat Shonen Knife in 2011 als Osaka Ramones een volledige Ramones-coverplaat uitbracht. Vorig jaar kwam hun nieuwste plaat uit, ‘Poptune’, die ze vanavond in Opwijk kwamen voorstellen.
De Nijdrop was aardig gevuld vanavond, zowel jong als oud, punk en metalhead, wou dit Japans powertrio wel eens aan het werk zien. Zo rond halftien klonk de intromuziek, en Shonen Knife maakte een spectaculaire intrede: de drie dametjes, nauwelijks een meter vijftig groot, alle drie in mouwloze Yves Saint-Laurent sixties Mondriaan-jurkjes , zwarte Shonen Knife polsbandjes, gingen wijdbeens op het podium staan en staken hun Shonen Knife-sjaaltjes boven hun hoofden, om daarna een traditionele Japanse buiging te maken.
Shonen Knife omgordde de instrumenten, en vroeg het publiek : “Konichiwa, are you ready to rock?”, wat meteen ook het eerste nummer was van een set die er aan Shinkansen tempo van door ging, The Ramones indachtig. Bassiste Ritsuko stal de show vanavond, alle rock en metalposes haalde ze van stal, inclusief het duivelsteken met pink en wijsvinger: iedereen in het publiek had een brede glimlach op het gelaat door zoveel enthousiasme: ook de simpele, bijna idiote songteksten deden iedereen grijnzen: zangeres Yamano vroeg in grappig Engels of we snoep lustten, waarna de tekst van Banana chips als volgt ging: “Banana chips for you! Banana chips for me! In the afternoon, banana chips and tea”.
Vergeleken met Shonen Knife waren The Ramones intellectuelen. Een echt vuil punkgeluid heeft Shonen Knife niet, het is eerder Powerpop met punk-attitude; geïnspireerd door de girl bands van de jaren zestig: stel je voor dat The Ronettes nummers van The Ramones zouden spelen, en je komt aardig in de buurt van hun sound. Naoko was blij dat ze voor het eerst in “Opwiek, Opwijk Rock City” mocht spelen, en zette daarna “Osaka Rock City” in. Ook drumster Emi mocht een nummertje zingen: “ I am a cat” bracht ze met zoveel overtuiging en lachebekjes dat het enthousiasme oversloeg op het publiek.
Natuurlijk mochten The Ramones ook niet ontbreken vanavond: we werden getrakteerd op “Rockaway beach”. Vervolgens vroeg Naoko of er in Opwijk een Sushi bar was, waarna de volgende onvergetelijke songtekst volgde: “Sushi sushi sushi bar. Going to a sushi bar. Suuuushiiiiiii! Sushi sushi sushi bar. Going to a sushi bar.” Hilarisch en geniaal. Ook het typische Japanse instituut van de onsen, het publieke badhuis, kreeg een gepaste ode, volledig met sixtiesgitaarklanken en de volstrekt geflipte tekst:” I like public baths, i like public baths, baths are very good for my body. I’m looking forward to eat ice cream after my bath time”.
Shonen Knife was vanavond onvergetelijk, bizar en grappig, een optreden waarvan je een week later nog altijd met een glimlach op je gezicht rond loopt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Polaroid Fiction - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4140
Shonen Knife - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4139
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Kate Nash: De meer dan geslaagde metamorfose
Kate Nash
Botanique (Orangerie)
Brussel
2013-09-24
Emile Dekeyser
Kate Nash heeft een metamorfose ondergaan. Van braaf meisje achter een piano met aanstekelijke popsongs naar een schreeuwende riot grrrl. Voor wie haar ooit live zag in haar ‘poppy’ periode kwam dat niet echt aan als een grote verrassing, haar optredens waren steevast een flink stuk harder dan de platen. Van waar dan de ommekeer om die platen nu ook lekker vuil te doen klinken? Misschien heeft ze wel een leeftijd bereikt waarop ze begint te beseffen dat ze beter doet wat ze graag doet dan te wachten op de Grote Doorbraak. Aan haar om te bewijzen aan de talrijk opgekomen Belgische fans in de Botanique dat ze deze ommekeer en de daaruit volgende wijsheid (do whatever you wanna do), ook live kan overbrengen.
Als supportact bleek Bleached aanvankelijk op de affiche, maar wegens tourverplichtingen in Amerika moest de meidengroep verstek geven. Geen nood, met The Tuts vond de organisatie een vergelijkbaar meidengroepje met een flink pak enthousiasme. Met een bandnaam als dat denk je vooral aan betuttelende muziek van meisjes met schattige snoetjes.
Zo’n vaart leek het aanvankelijk ook te nemen. Het begon voorzichtig met vrij trage, alledaagse songs met teksten als “if you have a shit boyfriend, dump your boyfriend”. Pas toen ze het tempo gingen opdrijven met pure garage Ramonesachtige songs wisten ze naast de visuele ook de muzikale aandacht te trekken.
Bovendien was dit hun livedebuut op het Europese vasteland, die in een bindtekst vertelden dat ze hun thuisstand Londen flink ingeduffeld in grijs regenweer verlaten hadden, om hier toe te komen in de prachtige tuin van Le Botanique bij zomerse temperaturen.
Onbetwistbaar hoogtepunt in de set was het coveren van “Rudie Can’t Fail”, een van de beste nummers van The Clash dat ze in een nieuw kleedje hadden gestoken. Voor de geïnteresseerden: zo verover je mijn hart.
Kate Nash - Om me heen kijkend merkte ik dat mijn geslacht duidelijk in de minderheid was vanavond. Kate’s mixtape met nummers van Pink, Destiny’s Child, Peaches, etc gaf de avond een nog meisjesachtiger karakter. De titel van haar laatste plaat is dan ook niet toevallig ‘Girl Talk’.
De stagesetting mocht er zijn. Mooie projecties op het scherm die je bovendien ook nog eens kon volgen op televisieschermen op het podium. Mede door een lang introductiefilmpje met van die beelden van een vorige tour waarbij je het alleen maar beklaagd dat je zelf niet in een (succesvolle) band zit, begon Kate Nash met haar all girl band ruim een kwartier “te laat”.
Na zo’n lange introductie zou het logisch geweest zijn als de band er direct in gevlogen zou zijn met 1 van de nieuwe uptempo riot grrrl nummers. Ze begon met “Sister”, dat traag en opbouwend begon en na een dikke minuut volledig losbarste. Het voelde een beetje onnatuurlijk aan om eens te meer op te bouwen, maar de toon was wel gezet voor het optreden.
Wat vooral raar was, was dat Kate opvallend hard aan dorpsgek Mark E. Smith van The Fall deed denken, (gelukkig) niet uiterlijk, maar wel vocaal. Een schreeuwen dat zangcoaches het stuipen op het lijf zou jagen, maar wél overkomt. Wie blijkbaar ook de stuipen op het lijf gejaagd werd was de platenfirma, Kate gaat nu door het leven als independent artist die doet wat ze zin in heeft. Haar ‘metamorfose’ is dus ook geen stunt van de platenfirma, maar komt recht uit het hart. Kate Nash is geen puppet on a string. Niet dat ze haar verleden volledig verwaarloosd dezer dagen. Nummers als “Foundations” en “Mouthwash” werden netjes gespeeld en waren niet echt buitenbeentjes in de set.
Aan veel merkte je wel dat dit het eerste optreden van de tour was, zo vertelde Kate soms net iets te veel tussen de nummers door, gaande van haar halsketting tot een boek vol vagina’s tot een beklag over de twerkende Miley Cirus, die een iets minder geslaagde gedaanteverwisseling onderging. Girl talk. Bovendien konden de twee gitaristes amper hun lach inhouden bij het zingen van de backingvocals in “Free My Pussy”, een feministische song ter ere van Pussy Riot. Buiten dit ene nummer kregen we geen feministisch gepreek, iets waar ik op voorhand fel voor gevreesd had. Niet dat ik geen feminist ben, de gelijkheid tussen mannen en vrouwen is de normaalste zaak van de wereld, maar het eindeloos preken op een optreden kan ook gewoon tegensteken of ongepast zijn. (Ja, Roger Waters)
Wie dacht dat Kate het podium op gekomen was met een kaars omdat ze die graag ziet, had het aan het verkeerde eind. De kaars werd gebrand voor een vriendin die dag op dag 1 jaar geleden overleden was, aan haar droeg ze “Mermaid Blue” op, een vrij emotioneel moment.
Een onverwachte cover was dan weer “Cocaine” van Fidlar dat ze veranderde naar “Grrrl Gang”, all I want for breakfast is my good grrrl gang. Nu ja, geheel onverwacht is veel gezegd sinds ze eerder al op de achtergrond te horen was in Fidlar’s song “Awwwkwarrrddd” en ze, hoewel niet officieel bevestigd, het liefje is van zanger Zac.
Het laatste nummer van de set was “Under-Estimate The Girl”, waarin Kate werkelijk klonk als Mark E. Smith trapped in a woman’s body en ze geflankeerd werd door The Tuts en een tiental fans die het podium opklommen. Van het vrouwelijke geslacht, uiteraard.
Op haar eentje kwam ze vervolgens terug om acapella “Lullaby For An Insomniac” te zingen, wat een intieme manier was om afscheid te nemen van een publiek dat ze meermaals bedankte zo talrijk opgekomen te zijn, zeker nu ze something completely different doet. Graag gedaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Tuts - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4146
Kate Nash - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4147
Organisatie: Botanique , Brussel
Drenge – Petula Clarck
Botanique (Rotonde)
Brussel
Het is de taak van het Waalse duo Petula Clarck (niet te verwarren met de Engelse gelijknamige chanteuse die inmiddels al zo’n 110 jaar oud moet zijn) om het niet al te talrijke publiek op te warmen. Ze doen dat verdienstelijk met een soort opgehitste noise rock die het midden houdt tussen Death from Above 1979, Mc Lusky, Vandal X en een met punk geïnjecteerde Karma To Burn. De vocals zijn niet meer dan wat onverstaanbare junglekreten en het hitsige duo speelt eigenlijk meer een opeenstapeling van loeiharde riffs en mokerslagen van drums dan echte songs, maar de twee kerels verspreiden een danig onbegrensde en tomeloze energie dat wij niet anders kunnen dan hier gunstig knikkend in meegaan.
De nog piepjonge broertjes Loveless mogen dankzij een duwtje in de rug van de Britse pers, maar toch vooral dankzij een vette debuutplaat, al de wijde wereld rondtrekken. Eergisteren nog stond Drenge in het legendarische Amsterdamse Paradiso, nu in een amper half gevulde Rotonde. De magere opkomst zegt echter meer over de onwetendheid van het Belgische rockminnend volkje dan over de brute kracht van dit bruisende duo.
De gedreven kereltjes laten het niet aan hun hart komen, ze spelen zonder scrupules quasi hun volledige debuutplaat met een hongerige intensiteit, een gretige punkattitude en een fel opengedraaide feedbackknop. Ze weten ons te overtuigen met forse krachtstoten van songs als “Backwaters”, “I want to break you in half” en “Face like a skull” die er met een razende vaart, een flinke dosis noise en een kwak gezonde agressie worden doorgejaagd. We denken aan Sonic Youth, Dead Moon, Nirvana en het meest explosieve van the Pixies. Om maar te zeggen, dit is een explosief bandje. Met de scheurende motherfucker “Let’s pretend “ gaat de snelheidsmeter wat naar omlaag maar de distortionknop kleurt bloedrood. Met het aanvankelijk rustige “Fuckabout” , een zeer knappe song, gaat de gitaar in tweede instantie toch weer lekker aan het scheuren en zetten de jongens een dijk van een punt achter een intens concertje. Drie kwartier herrie van het betere soort, Drenge is een groepje naar ons hart. Wij hebben zo een vermoeden dat er bij een volgende doortocht al heel wat meer volk zal zijn.
Pics homepag @ Bart Vander Sanden (http://www.indiestyle.be - http://www.shoothestage.com)
Organisatie: Botanique, Brussel
The Black Angels - Bezwerende psychedelica in een sixties bad
The Black Angels
Aéronef
Lille
We hadden ons voorgenomen om op tijd te komen vandaag, we hadden immers op voorhand ons huiswerk gemaakt om het Canadese Elephant Stone even te checken en waren aangenaam verrast. Hun eerder dit jaar verschenen tweede album ‘Elephant Stone’ blijkt een verborgen pareltje te zijn.
De band zorgde voor een boeiend en meeslepend geluid dat dweepte met een Manchester sound (en dan vooral Stone Roses) doorspekt met sixties- en Indische invloeden. Frontman Rishi Dhir speelde een aardig stukje sitar zonder daarbij in een geitenwollensokken hippie sound te vervallen, een beetje zoals Kula Shaker dat destijds ook kon. De man heeft trouwens al diensten geleverd aan onder andere Brian Jonestown Massacre en Soundtrack of Our Lives, op zich geen grote verrassing aan de sound van Elephant Stone te horen.
Vooral de sterke songs, die af en toe baadden in de sixties (“Setting Son”, “Heavy Moon”), haalden ons over de brug en deden ons deze band met stip in onze agenda en in ons muzikaal brein noteren. Een heuse ontdekking.
‘Indigo Meadow’, de vierde plaat van The Black Angels, is alweer een sterk staaltje bezwerende psychedelische rock met één been in de sixties en het ander been verscholen achter een stapel dreigende onweerswolken. Nieuwe fans hebben ze er niet mee gewonnen, daarvoor klinkt de sound te vertrouwd, maar voor de trouwe volgelingen is ‘Indigo Meadow’ uiteraard een goede reden om nog eens een live set The Black Angels mee te maken, want dat is altijd een belevenis.
Ook in l’Aéronef wist de band hun broeiend optreden terug tot een zompige en slepende climax te loodsen. Bovenop de spannende en sluimerende geluidsgolven die de band creëerde (een flard shoegaze met duistere sixties en een gulp Velvet Underground) wist zanger Alex Maas zijn demonische en galmende vocals, gedrenkt in een walm van echo’s, op de zaal los te laten. Zoals steeds had dit weer een bedwelmend effect waardoor we nog maar eens met volle overgave konden meegaan in de trip die deze zwarte engelen teweegbrachten. Venijnige lappen bijtend zuur uit de nieuwe plaat als “Indigo Meadow”, “Evil things” en een denderend “Don’t play with guns” stonden hun mannetje tussen moordende klassiekers “Bloodhounds on my trail”, “You on the run” en “Young men dead”.
Naar de finale toe werd de set alsmaar giftiger en meer en meer verslavend. Dat is nu net de sterkte van The Black Angels, ze sleuren hun publiek keer op keer mee in een verzwelgend geluid om dan telkens uit te monden in een brandende apotheose.
Ook wij lieten ons gewillig meeslepen tot de laatste streep feedback het licht kwam aansteken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Elephant Stone - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4144
The Black Angels - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4145
Organisatie: Aéronef, Lille
Wie nog nooit van Smith Westerns gehoord heeft denkt bij zo een naam eerder aan potige stoner/desert rock. Zeker als de langharige frontman in een ‘Parental Advisory Explicit Lyrics’ T-shirt en op zijn legerbottines het podium betreedt. Hoe lang zal het duren voor die eerste mokerriff de boel opensplijt?
Niets van dit alles die avond in de Botanique. Wie hun puike tweede album ‘Soft Will’ al op zak heeft wist dat dit viertal uit Chicago grossiert in catchy, zoetgevooisde popmelodieën. Met een licht melancholische eighties toets à la The Smiths en een vleugje sixties psychedelica van The Byrds. Het deed hun op ronduit geweldige nummers als “Varsity”, “Best Friend” en “White Oath” ergens niet ver van The Shins uitkomen. Of beter nog van Teenage Fanclub, wat een fantastisch nostalgiegroepje was dat ook al weer.
Spilfiguur van de groep is ongetwijfeld gitarist/toetsenist Max Kakacek, die tijdens “XXIII” zelfs een bescheiden Pink Floyd instrumental in petto had. Ook de rest van de set was opgebouwd rond nummers die nooit stadions zullen uitverkopen maar wel ideaal gedijen in een besloten setting zoals die van de Rotonde. Tussendoor viel geen woord over hun noodlottige Pukkelpop passage twee jaar geleden (de Chapiteau stortte in tijdens hun optreden). Het is maar beter zo.
Intens te koesteren indiepop groepje!
Organisatie: Botanique, Brussel
Psychic Ills , Carlton Melton
Kreun
Kortrijk
Psychic Ills – uit NY zijn ze afkomstig en al jaren fungeren zij in de marge van de retropsychedelica . De groep nodigt op gezapige wijze uit mee te stappen in hun bedwelmende sound en dampend wierooksfeertje. Een donker sfeervol decor hadden we van gebroken licht en vloeistof dia’s.
Muzikaal situeert het kwintet zich ergens tussen die psychedelische drones van Spacemen 3 en Spiritualized en de retro van bands als Warlocks, Black Angels, White Hills en het oude Black Mountain . En natuurlijk kan je niet omheen de sixties van de VU , de indie van de Feelies en de slepende droompop van Galaxie 500 , die het plaatje maar compleet konden maken . Genoeg fijne referenties dus voor deze band.
Hun songs hadden een repetitief bezwerende opbouw, rustig voortkabbelend, soms iets meer crescendo, maar al bij al gematigd binnen het muzikaal raamwerk. Een goed uur werden we meegevoerd in dit muzikaal avontuur. Het kwintet heeft een nieuwe cd, ‘One track mind’, waar in het begin gretig uit geput werd , met “Depot”, “CU here” , “One more time” en “Might take awhile” , dat probleemloos aansloot bij het vroegere werk.
Contact met het publiek bleef grotendeels uit , en ondanks hun muziek niet echt iets nieuws onder de zon is, genoten we van een uiterst genietbare set , die aangevuld werd met meeslepende pareltjes “Mind daze”, “Electric life” en “January rain”.
Eerder werden we in de stemming gebracht van de instrumentaal stuwende retropsychedelische jams van Carlton Melton . In de eerste songs bleef het beperkt tot traag slepende , opbouwende lagen van gitaren , bas en drones van voorgeprogrammeerde keys; een hypnotiserende werking door lang aanhoudende repetitieve ritmes . Meer vaart kwam erin met de drumpartijen , bezwerende riffs en de zalvende , licht exploderende ritmes . De drie heren waren gefocust op hun instrument . Met een referentie aan Earth werden de handvol nummers op z’n minst tot op het bot uitgediept . Op het eind viel de spanning even weg en konden ze lekker venijnig loos gaan door een snedig felle aanpak .
Carlton Melton stond garant voor een filmisch intrigerend geluid, maar er kon iets meer pit en gedrevenheid vanaf om het een vol uurtje boeiend te houden!
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Evenwichtig concert van Oudjes Wire
Wire – Mum – Wolf Eyes
Amerikaans Theater
Brussel
2013-09-20
Akim Serar
Een beetje geschiedenis eerst van de locatie om te beginnen, want zelden komt men in dit paviljoen, gebouwd in 1958, ter gelegenheid van de World Expo … In ieder geval, voor mij, was het de eerste keer.
Een ongewone en enigszins vergeten plek, maar hier hebben we al een aantal grote namen in de jazz als Benny Goodman, Count Basie, Duke Ellington en Sarah Vaughan zien passeren. Een prachtig gebouw dat de tijd trotseert en een tweede jeugd ondergaat.
Tijdens dit weekend (en in afwachting van verdere programmering even spannend en uitdagend in de toekomst), plaatste de Ancienne Belgique zichzelf daarom in de kijker van het Amerikaans Theater.
De dag na het concert van BRNS, stelde de affiche vandaag een trip voor in 2 stappen , met experiment en tijdloze durf. Een leidraad welke toelaat dat verschillende artiesten zichzelf terugvinden in deze omgeving , gekozen vanwege zijn opmerkelijke akoestiek (met name in de grote zaal).
Bij aankomst blijkt Anna Von Hausswolff al halfweg haar set . Een bijzondere wereld die ik ontdekte door het luisteren naar 'Ceremony ' , een album welke me achterliet met gemengde gevoelens. Mijn indruk werd de avond versterkt na de voorstelling van de jonge Zweedse . Anna von Hausswolff - Michaela Ebba Electra , is niet erg groot ( in tegenstelling tot haar achternaam) , maar haar energie vertienvoudigt haar krachten op het podium , een voedingsbodem voor de dynamische groep en een luidruchtige dimensie in de kleine pocket theater . Maar de sonische invallen incluis de duidelijke lyrische vaardigheden ( het dochtertje heeft wel degelijk power in haar ribbenkast ) kan me toch niet helemaal overtuigen . Is dit te wijten aan mijn late aankomst of gewoon mijn terughoudendheid in eerste instantie , hoe dan ook , de reeks eindigt minder sterk .
Mum - Ik was toch wel verbaasd over het kleine aantal toeschouwers die plaatsnamen voor het zware zwarte gordijn ... Ik onderga de muziek, zodat ze tot mij doordringt. " Sanda Sveitin Mila " is nog maar net begonnen , en ik raak betoverd door de gratie en nauwkeurigheid van dit mooi ensemble uit het Noorden . Spelend met zowel licht als zwaartekracht , distilleren de IJslanders in dit feeërieke stuk, op magistrale wijze, analoge geluiden en avontuurlijke experimenten in de elektronische wereld. Deze atypische groep voegt een grote rijkdom van instrumenten toe als een melodica, dansend zingend als een vallend herfstblad, een speels klokkenspel, ukelele en geschraapte strings aan de composities.
Magie hoorden we , een lappendeken van traditioneel geluid, gelinkt aan moderne instrumenten die een breekbare schoonheid vormen door gedurfde experimenten. … Experimenteren. Het sleutelwoord van vanavond. … Het woord is er uit .
Het beest ook - Wolf Eyes is qua melodische aspiraties juist het tegenovergestelde van MUM. Hier zal het destructieve concept zich meer aangetrokken voelen tot de hel, tegenover het paradijs, afdalend naar de Styx, en passant een bad nemend van corrosieve lava. Een concept dat echter een eindpunt mankeert en de grenzen niet ver genoeg overschrijdt.
Wolf Eyes - resulterend in geluid om het geluid, wisselend tussen improvisaties en nihilistisch aan banden gelegde mantra , maar helaas belemmerd door hypnotische overtredingen.
Het publiek is verscheurd, maar molesteert hen niet, dankzij de goede beurt die het trio ten allen tijde maakt in deze avontuurlijke context.
In een goed gevulde zaal, begint Wire zijn concert. Veteranen van Punk en Post Punk ( + andere labels die ze opgelegd kregen ) bewezen de Engelsen dat ze niks van kwaliteit verloren hebben . Actief sedert 1977, kan de groep geleid door Colin Newman, ons een hoogwaardig concert aanbieden, dankzij een enorm repertoire, en puttend uit een enorme discografie. Geconcentreerd rond « From Change Becomes Us », de laatst gedateerde , maar verre van achterhaald, met hergebruikt materiaal van de jaren ‘80.
En het werkt!
Een voorstelling die ironisch genoeg in het verleden startte ( " 23 Years Too Late " ) en die de aparte loopbaan van het trio weet te raken. Enkele tijdlozen uit hun cataloog en « Marooned » als encore, gecombineerd met toekomstige, onuitgegeven werk (« The Flying Dutchman », « Blogging Like Jesus » et « Swallow Corn ».
Als je de tand des tijds kunt aflezen van hun gerimpeld gezicht, heeft de god chronos geen impact op hun creativiteit en Wire raakt één voor één de sterren aan, die deze avond de vlag van het paviljoen versieren.
We noteren ook de rijkelijke ondersteuning van een reeks effecten aangepast door Matthew Simps, de gitarist die de groep vervoegde in 2011, en van wie de muzikale aanpak toegespitst op het geluid, een meerwaarde kan bieden aan de groep.
Het besluit is: een evenwichtig concert van de Oudjes. Mijn god, het was schitterend!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Anna Von Hausswolff
Wolf Eyes
Mum
Wire
Akim Serar – vertaling: Gerrit Van de Vijver
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
Radio Moscow - Gitaren in de retro stand
Radio Moscow
DOKBox
Gent
2013-09-19
Sam De Rijcke
Het retro powertrio rond briljant gitarist Parker Griggs zit momenteel op een nieuwe plaat te broeden en daar kregen we in Gent een bijzonder aangenaam voorsmaakje van. Geen bruuske stijlbreuken, waarom zouden ze. Radio Moscow blijft vasthouden aan een sound die meer dan 40 jaar geleden gecreëerd werd door sprekende namen als Jimi Hendrix, Black Sabbath, Cream en Blue Cheer.
Om zich te kunnen meten met het grenzeloze genie van Jimi Hendrix moet men al wat aangeboren talent in de aderen hebben, Parker Griggs heeft dat. Eens te meer bleek in Gent dat Radio Moscow zijn, en alléén zijn, ding is. Een nogal statische bassist en een iets meer bedrijvig drummer zorgden voor een potente ritmesectie, maar de songs, het brein en de geweldige gitaarsolo’s van Griggs bepalen duidelijk het geluid van Radio Moscow.
Radio Moscow slaagde er in om die schaamteloze retro rock om te zetten in een eigentijdse sound die krachtig, fel, snedig en begeesterend voor de dag kwam. De songs werden naar goede seventies gewoonte al eens wat langer uitgesponnen dan hun vrij korte studioversies. Ze werden overladen met vettige lagen heavy psychedelica en stevige bluesrock, en steeds waren er daar die vinnige solo’s van Griggs die het geheel naar hogere sferen loodsten. Het nieuwe materiaal, dat naar ons gedacht nog een stukje meer Hendrixiaans klonk, was alleszins veelbelovend en wij kijken vol verlangen uit naar die nieuwe plaat.
Dit was een uurtje pure en krachtige retro met de gitaar in een glansrol.
Ook support act Carousel had de klok zowat 30 jaren teruggedraaid. De band serveerde een stevige pot old school hardrock met splijtende riffs en gierende solo’s (twee leadgitaristen in de rangen, kwestie van er een beetje volume in te steken), soms traag scheurend, maar meestal snel en heavy. Een heftige versie van de AC/DC klassieker “Let there be rock” kon als statement wel tellen en zette een krachtig punt achter een korte en knallende set.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Radio Moscow - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4135
Carousel -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4136
Organisatie: Democrazy Gent (ism Heartbreaktunes)
Macklemore & Ryan Lewis – Belgian Celebration
Macklemore & Ryan Lewis
Vorst Nationaal
Brussel
Het was een afgeladen volle Vorst Nationaal dat dinsdagavond Macklemore & Ryan Lewis, het Amerikaanse duo dat eind 2012 de Europese hitlijsten bestormde met de ondertussen alom bekende singles "Thrift Shop" en "Can't Hold Us", mocht verwelkomen. Er was duidelijk reikhalzend uitgekeken naar de Belgische stop op The Heist World Tour en tot grote tevredenheid van vrijwel alle aanwezigen stelden ze niet teleur.
Support werd verzorgd door Chance The Rapper, een combinatie van rapper en DJ die er met behulp van populaire klassiekers goed in slaagde om het (vrij jonge maar uitermate enthousiaste) publiek op de warmen. Muziek van de Black Eyed Peas, Justin Bieber, OutKast, … schalde door de luidsprekers, tot groot plezier van de dansende menigte. Een groot half uur nadat Chance het podium opkwam verliet hij het opnieuw op de nagalmende tonen van de Harlem Shake en het uitgelaten publiek dat ondertussen meer dan klaar was voor de veelbelovende hoofd act.
En die beloftes maakten Macklemore & Ryan Lewis meer dan waar. Zelden een artiest gezien die er in slaagt om een derde van zijn set te babbelen en toch het publiek niet kwijt raakt, maar hier is het bewijs: het kan! Verhalen over onder meer zijn gevecht met drugsverslaving werden afgewisseld met bekende en minder bekende songs, stuk voor stuk heerlijk dansbaar. Ook Macklemore en partner in crime Ryan Lewis leken zich enorm te amuseren, merkbaar in zowel hun woorden als lichaamstaal als duidelijke uitbundigheid.
Het was misschien een vreemde keuze om zowel "Thrift Shop" als "Same Love" en "Can't Hold Us", in Europa toch hun bekendste nummers, doorheen de set te spelen. Maar als het publiek naar het einde een climax miste, lieten ze dit niet merken. Van het bejubelen van de Belgische wafels tot het lenen van een bontjas uit het publiek, alles wat Macklemore deed werd op luid gejuich onthaald.
De set liep als een uitermate plezante trein waarbij zelfs de aanwezigen in de stoeltjes binnen de kortste keren stonden te dansen en luidkeels mee te brullen. Het eind kwam duidelijk voor velen veel te snel, en toen de rappers na een uitgesponnen bedanking van hun muzikanten en dansers het podium verlieten, was het protest letterlijk oorverdovend. Niets aan te doen dan, behalve om een nog betere encore neer te zetten, en ook hier slaagden ze in hun doel. Bij de herhaling van "Can't Hold Us", was Vorst Nationaal op ei zo na te klein.
Macklemore & Ryan Lewis zetten een hoogst entertainende en aanstekelijke show neer (compleet met pyrotechniek, vuurwerk een hele hoop glinsterende confetti) die door iedereen gesmaakt werd. Terugkomen, en snel, alstublieft!
Set list: BomBom (featuring The Teaching) - Ten Thousand Hours - Crew Cuts - Life is Cinema - Thrift Shop (featuring Wanz) – Otherside - Starting Over (featuring Ben Bridwell of Band of Horses) - Same Love (featuring Mary Lambert) - Can't Hold Us (featuring Ray Dalton) - White Walls (featuring Schoolboy Q and Hollis) - Wing$
Encore: And We Danced - Irish Celebration - Can't Hold Us (featuring Ray Dalton)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Macklemore & Ryan Lewis - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4133
Chance The Rapper
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4134
Organisatie: Live Nation
Chic – Good times!
OLT Rivierenhof
Antwerpen
De temperatuur was er naar om iedereen nog te doen denken dat het nog vakantie was, en er was dan ook meer dan genoeg volk naar het Rivierenhof afgezakt om Nile Rodgers met zijn in de loop der jaren qua samenstelling flink gewijzigde Chic te zien optreden. Laten we hem maar terecht de godfather van de disco noemen, in ieder geval iemand met een staat van dienst om U tegen te zeggen, en dat besef je pas helemaal als je een concert van hen ziet waarbij ook een hoop van de hits die hij voor grootheden als Diana Ross, Madonna of David Bowie schreef ten uitvoer gebracht worden.
Bij een optreden van Chic weet je wat je mag verwachten, maar dat hoeft helemaal geen nadeel te zijn. Een feestje krijg je toch, en de band is top op een manier die je heden ten dage nog weinig te zien krijgt. Afgetrapt werd er naar wat blijkbaar traditie is met “Dance Dance Dance”, niet Chics sterkste song, maar wel eentje dat de heupen in beweging brengt, met aansluitend “Everybody Dance”.
Het was enigszins grappig hoe de man een beetje al te duidelijk meende te moeten zeggen dat hij wel degelijk al die hits voor grote namen als Madonna en Diana Ross had geschreven, en dat hoefde niet eens. Het kwam niet eens tongue in cheek over, en in een ideale wereld hoeft hij het niet eens te vermelden.
Het ging verder met het vaste repertoire hits dat je bij een Chicconcert mag verwachten, en het is ergens verfrissend dat ze weten waar het publiek voor komt en de hits dan ook gewoon zo goed mogelijk speelt. Bands met veel mindere songs kunnen er nog iets van leren.
Zo kregen we “I Want Your love”, een vrij korte versie van “We are Family”, “He’s the Greatest Dancer”, “Like a Virgin”, “Notorious” en “the Original Sin”. Om toch even te tonen waar het allemaal vandaan kwam. Tussenin was met “Thinking of You” ook al het enige introverte moment gepasseerd, wat hij aan de overleden helft van het gouden schrijversduo Bernard Edwards opdroeg. Aan een redelijke rotvaart ging we zo naar het einde van het concert met een leuke samenzang op “Spacer”, dat ondanks dat het geschreven werd voor het vrij obscure discobandje Sheila & the Black Devotion toch luidkeels meegezongen werd door het publiek, en Niles zag dat het goed was.
Tegen het einde van het concert werd het pas echt een feestje met geselecteerd publiek dat mee het podium op mocht, een uitgebreide voorstelling van alle bandleden en kreeg de band met “le Freak” en “Good Times”, met een stukje “Rapper’s Delight” rap ertussenin, iedereen recht. “Lucky” kon als grootste zomerhit van dit jaar niet anders dan afsluiter zijn en was eigenlijk des te meer indrukwekkend als je beseft dat er sinds “Good Times” al 34 jaar verstreken zijn en de man er nog in slaagt om instant klassiekers te schrijven. De zomer is vrees ik definitief voorbij, maar een betere afsluiter dan dit kon niet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4058
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4022
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4021
Org: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
“ The promoters have enforced Belgian LAW because they are AFRAID of the Belgian AUTHORITIES.
mbv would like to tell you this is the only country to date which has enforced such an UNINTELLIGENT LAW”
De boodschap op het scherm zo’n vijf minute voor showtime loog er niet om.
My Bloody Valentine is lawaai. Hemels voor de een, hels voor de ander. Achter die wall of sound zit wel vaak wel wondermooie song verscholen die je pas hoort na 2 à 3 intensieve luisterbeurten. Live kan je iets geen 2 à 3 keer herbeluisteren en kiezen ze er steevast voor een teringherrie door de versterkers te jagen.
Ik leerde hen kennen tijdens een les Biologie. Wellicht, samen met de studies van de vacuole met tonoplast (hence the sarcasm), het interessante wat ik daar geleerd heb. Een jaar of 14 was ik en het ging over Geluid, de leerkrachte had een artikel mee over hun passage op Pukkelpop dat jaar. “De luidste band ooit op een Belgisch festival”, “Zelfs fans op de eerste rijen moesten vluchten”. Zonder ook maar 1 noot gehoord te hebben was ik al op slag verliefd, een beetje zoals vallen voor iemand die je enkel kent van de straffe verhalen die er de ronde doen over haar. (/hem, schrap, indien nodig, wat niet past)
Maar in de AB was het dus niet zo. Niet dat het stil stond, op pakweg De Lokerse Feesten en BSF stond het deze zomer een flink stuk stiller, maar we hadden graag eens willen weten wat het was, je oren laten terroriseren door Shields, Butcher en co.
Toen ze opkwamen en iemand LOUDER riep begon Kevin Shields doodleuk volumeloos gitaar te spelen en grapte hij dat dit het volume was voor de hele avond. Wanneer dat op gelach en gejuich onthaald werd waarschuwde hij ons kurkdroog niet té luid te roepen want you might break the law!
Kevin Shields. Hij heeft wat weg van uw alleenstaande, postzegelverzamelende nonkel. Alleen is het brein achter MBV geen filatelie- maar een geluidsfreak. En freak is hier nog een understatement, zijn eindeloos gepuzzel aan hun debuutplaat, dé hoeksteen van de shoegaze ‘Loveless’,was 1 van de factoren waardoor het legendarische label Creation Records op z’n zachtst gezegd eventjes in het rood ging. Hij sleutelde ook nog eens ruim 22 jaar aan een vervolg, het dit jaar op de wereld losgelaten ‘m b v’.
Nog nooit een betweter (meestal circa 45 jaar oud en ondertussen al lang hun ziel verkocht aan de consumptiemaatschappij met hun bureaujob) tegengekomen die jouw favoriete bands The Horrors, A Place To Bury Strangers of Crocodiles slappe kopieën van het mythische My Bloody Valentine noemde? Nee? Als je erbij was in de AB op 3/09 kan je nu zelf 1 van die strontvervelende droplullen zijn, want de Schotten bewezen na al die jaren nog steeds de ultieme shoegazeband te zijn. Ongenaakbaar in hun, ja hun!, genre.
Volledig volgens het boekje geldt: een shoegazeband is niet spannend of aangenaam om naar te kijken, de naam van het genre slaat ook letterlijk op naar je eigen schoenen staren tijdens het spelen. Live lossen ze dat op op 2 manieren:
-Er is de zangeres/gitariste en ex-vrouw van Shields: Bilinda Butcher. Na al die jaren nog steeds Queen Bilinda. Het engelengeluid van haar stem brengt je naar de hemel. Shoegazeheaven.
-In een andere wereld beland je ook door de ronduit indrukwekkende visuals, die perfect aansluiten bij de muziek en alles nog trippier maken dan het al was.
En vrouwelijke collega (met verlof!) van een ‘concurrerend’ online muziekmagazine omschreef sommige songs als ideale filmmuziek, vermoedelijk door de mooie aansluiting met die visuals. Wie contacteert Gert, euh, Jan Verheyen? Van Looy mag ook, als die het niet te druk heeft met NVA’ers te lanceren en hen te bombarderen tot stemmenkanon in zijn quiz.
U vraagt hoogtepunten? Wel, volgende songs staken er bovenuit: opener “I Only Said”, het meest old school MBV nummer uit de nieuwe plaat: “Only Tomorrow”, de eerste track van ‘Loveless’: “Only Shallow”, de adembenemende versie van “Soon” en het laatste nummer van de set: “You Made Me Realise”, met halverwege in de song 5 minuten rammen op de basgitaar en pure feedback voortkomend uit de gitaren, waarbij iedereen zo graag de volumeknop volledig open gedraaid had gezien. En dan plots, uit het niets, werd de song terug ingezet door de voltallige band tegelijkertijd. Ongelooflijk knap.
“Sorry voor de onmenselijk stille sound”, zei Shields nog. De vraag is nu: moeten we blij zijn dat we hen op deze manier zagen, of toch niet?
De personificatie van De Wet (iets wat we zo eventjes van onze goede vriend Franz Kafka geleend hebben), was de grootste tegenstander van de band.
Noot na het optreden van My Bloody Valentine
… De review had niet de intentie stenen te gooien naar de organisatie waar alleen maar bewondering voor gekoesterd kan worden. Mede door de manier van communiceren door My Bloody Valentine zelf (de boodschap op het scherm, de grapjes met het publiek) zetten ze de organisatie ietwat in een negatief daglicht omdat het leek het alsof de band slechts 3 minuten vóór ze van start gingen geïnformeerd werd over de geluidsnormen. Nu blijkt dat ze het niet 3 minuten, maar wel 3 maanden op voorhand al wisten en het zelfs in het contract vermeld stond.
Dit was geen pleidooi voor volumes waarbij iedereen met tinnitus, al dan niet voor het leven, huiswaarts keert, er werd gewoon getracht melding te maken van het gemor van publiek en band en we stelden ons de vraag of het goed was een band te zien op een manier waarop ze zelf niet willen spelen.
De nummers verdronken niet in het lawaai, iets wat, afgaande op reviews van MBV concerten in andere landen, wel vaker gebeurt, in dat opzicht zat het dus zeker goed.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Samen met generatiegenoten 10cc, Procol Harum en ELO stond Supertramp symbool voor de betere gestyleerde progpop die tijdens de jaren ’70 niet weg te denken was uit de betere platenkast. In 2010 mocht de groep 40 kaarsjes uitblazen, en om de pensioenkas van de nog overgebleven leden nog wat te spijzen werd daar uiteraard een anniversary tour aan vastgeklonken. Grote afwezige op dat verjaardagsfeest was Roger Hodgson, die 13 jaar lang een songwriting tandem vormde met oprichter Rick Davies maar in ’83 Supertramp definitief verliet.
Hoe groot de verdiensten van Davies als zanger en componist ook moge zijn, het is Hodgson die de meeste van Supertramp’s grootste hits heeft ingezongen en dus voor het grote publiek voor altijd het gezicht van de groep zal blijven. Het was dus enkel een kwestie van tijd of de naar Californië uitgeweken Brit zou op zijn beurt de erfenis van Supertramp proberen verzilveren. We troffen de 63-jarige Hodgson en zijn vierkoppige band in het statige Oostendse Kursaal voor één van de laatste Europese haltes van zijn huidige ‘Breakfast in America’ wereldtournee.
Aan de ingang kregen we een foldertje toegestopt maar daarop een lijst van 33 songs waaruit Hodgson put tijdens deze tour. De eerste op dat lijstje, “Take the Long Way Home”, is tevens steevast de opener van deze concertenreeks. Meteen werd duidelijk waarom de overigens erg relaxte Hodgson zich nog steeds met recht en rede ‘the golden voice of Supertramp’ mag noemen. De man heeft zich al die jaren duidelijk goed gesoigneerd onder de Californische zon, want zonder overdrijven kunnen we stellen dat zijn van melancholie doortrokken hoge stem werkelijk geen spat is veranderd, en misschien zelfs expressiever klinkt dan vier decennia geleden. Naast zijn karakteristieke stem is er natuurlijk dat typische vibrerende geluid van zijn onafscheidelijke Wurlitzer piano die de signature sound van de meeste Supertramp evergreens heeft bepaald. Hodgson brak ooit beide polsen, maar heeft daar zichtbaar niets aan over gehouden te oordelen aan het enthousiasme waarmee hij twee uur lang zijn ‘wurly’ betastte en bepotelde.
We kunnen ons wel inbeelden dat het bovenvermelde songlijstje een aangenaam geheugensteuntje betekende voor het 50+ deel van het publiek, maar anderzijds wisten we ook meteen welke nummers we aan onze neus zouden zien voorbij gaan. Persoonlijke Supertramp favorieten als “Bloody Well Right” en “Crime of the Century” dragen nu eenmaal de handtekening van Rick Davies, dus moeten we leren leven met Hodgson’s keuze om enkel zijn personal darlings in de set te stoppen. En waarom niet, want de man heeft op die manier nog altijd keuze te over.
Alleen al tijdens het eerste concertuur zette de man met “School”, “Breakfast in America”, “Lord is it Mine” en “Hide in Your Shell” een indrukwekkende Supertramp reeks neer. Dat die songs er nog steeds staan was trouwens niet enkel de verdienste van Hodgson, maar evenzeer van de twee Amerikaanse en twee Canadese muzikanten die de gelaagde en bijwijlen symfonische sound van Supertramp virtuoos onder de knie hadden. De grandeur die sommige songs hierdoor uitstraalden leek wel weggelopen uit de Night of The Proms, het soort nachten waar we trouwens vriendelijk voor bedanken. Terwijl al zijn muzikanten hun métier als hun broekzak kennen stak Hodgson toch expliciet een pluim op de hoed van Aaron MacDonald, een polyvalente kerel die naast extra keyboards en backing vocals ook vlotjes laveerde tussen klarinet, fluit en natuurlijk de karakteristieke saxofoon.
De eerlijkheid gebied ons om te stellen dat de ruim twee uur durende show ook een aantal minder beklijvende momenten opleverde. Niet zelden ging Hodgson daarvoor te rade bij de drie solo albums die hij in zijn post-Supertramp periode uitbracht en amper memorabele songs hebben opgeleverd. Eén opmerkelijk lichtpunt was echter “Death and a Zoo” uit zijn laatste solo exploot ‘Open the Door’ (‘00), een muzikaal erg avontuurlijke song waarin de typische progpop van zijn oude band werd gedrapeerd met geluiden uit de Afrikaanse rimboe.
Bleef het publiek aanvankelijk nog netjes in de comfortabele zeteltjes zitten, tegen het eind van de set kwam er een stuk meer beweging in de massa. Na een magistraal “The Logical Song” en een lang uitgesponnen “Child of Vision” met een schitterende piano outro ging het hek toch van de dam tijdens het nog steeds onweerstaanbare “Dreamer”. De kale en grijze herenkoppen en de wulpse dames die massaal naar het Kursaal waren afgezakt zetten het op een dansen als betrof het hun eerste T-dansant ergens in de zomer van 1974 toen dit nummer Supertramp definitief op de kaart zette. Met de progpop suite “Fool’s Overture”, volgens Hodgson het resultaat van drie onafgewerkte songs die op een dag het begin, midden en einde bleken te zijn van een groter geheel, zwaaide de groep een eerste keer af.
Ietwat voorspelbaar maar daarom niet minder doeltreffend werd de sfeer luchtig gehouden met “Give a Little Bit” en “It’s Raining Again” als encores. Hodgson had vanavond reeds bewezen dat hij een pak betere nummers heeft gepend en gezongen, maar toch bekende hij dat net deze twee songs hem avond na avond nog erg veel voldoening geven. Ergens willen we hem wel geloven, ook toen hij twee uur ervoor het publiek had verzocht om alle dagdagelijkse problemen en zorgen even aan de kant te zetten.
De man is met verve in die opzet geslaagd, vraag dat maar aan die overjaarse dame die voor onze neus eensklaps een bloedrode paraplu tevoorschijn toverde en een averechtse regendans inzette tijdens “It’s Raining Again”.
Organisatie: Kursaal Oostende - AJA concerts
Nederlands 
Français 
