Gabriel , Dominic en Nik vormen samen Factory Floor , één van de laatste ontdekkingen van het label DFA . Sterk punt van DFA, het opsporen van beloftevol talent. En het trio is geen uitzondering op de regel . Hun eerste LP , ‘éponyme’, ligt in de rekken sinds september jongsleden en zal zeker de top bereiken tegen het eind van dit jaar . Factory Floor toonde zich in de AB Club , en bewees dat hun sound even geweldig is op het podium als in de studio .
De AB Club was volledig uitverkocht op het moment dat de Londenaars het podium betraden. Voorafgegaan door een set van schreeuwende , maar veelbelovende East India Youth, begonnen de Londenaars met hun hybride mix van electro, harde noisy sounds en ander abstracte melodische exploraties. "Turn It Up " lanceerde een soort vijandelijkheid . Harde klappen op het openingsnummer dus. De percussie liet je trommelvliezen vibreren terwijl de verraderlijke beat je voeten verplichtte om mee te doen.
Op het podium , speelden de Londenaren los en speels zonder zich zorgen te maken over het publiek . De sound was evenwichtig, en dat was het belangrijkste voor hen. In het publiek viel er lichte danspas te noteren van enkele fans, maar zoals steeds in de AB, bleef de meerderheid van het publiek onbewogen. In het algemeen van weinig belang.
Maar het moet gezegd, de minder ‘coole’ kant van het trio, is niet bijzonder uitnodigend; ondanks de performance op de scene, zelfs de hits “Two different ways”, “Fall back” of “Reallove” hielpen niet.
Het trio verliet de set na bijna een 1h20 performen. Hoewel de set knallend begon, waren de laatste 20 minuten niet echt nodig of overtuigend. Vooral de sfeer in de zaal was opmerkelijk teruggevallen na de eerste 3 kwartier. Factory Floor is, op het moment, een groep die ongetwijfeld meer fans gaat maken op de festivals dan op scene. Goed, maar het kan zeker beter.
Redouane Sbai - Vertaling Gerrit van De Vijver
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fleetwood Mac is één van de ‘old time favorits’ die nog op het lijstje stond om aan het werk te zien . Terecht , van de huidige Brits – Amerikaanse rockband is van de originele bezetting uit 1967 alleen Mick Fleetwood, net de 70 voorbij btw, er nog bij. De drummer en oprichter van de band verzamelde doorheen de geschiedenis heel wat muzikaal talent , maar vaste vorm kwam er natuurlijk met John McVie , Christine McVie en verder de americanos Lindsey Buckingham en Stevie Nicks . Een straffe bezetting op gezegende leeftijd en door de jaren uitgegroeid tot topmuzikanten.
Een afspraak met de muziekgeschiedenis kregen we , want de band van Mick Fleetwood maakte met 'Rumours' het op drie na meest succesvolle album aller tijden, waarbij de hits “Dreams” , “Don’t stop” en “Go your own way” niet ontbraken .
Naast het eerste werk met Peter Green zit thuis een ‘Tusk’ of de 80s ‘Mirage’ , ‘Tango in the night’ en het 90s album ‘Behind the mask’ niet te ver verstopt.
Fleetwood Mac trad op voor een avondje nostalgie , en kwam naar hier om de sterke songs van hun repertoire te spelen , met een blik op de toekomst , want er is een nieuwe plaat op komst en daar hoorden we al een rockend “Sad angel” van .
Vier jaar na hun vorig optreden stonden ze opnieuw in het Sportpaleis . Op weg waren we benieuwd of Christine er zou kunnen bij zijn , gezien ze in Londen aanwezig was op twee gigs. Stiekem hoopten we het , maar nee, vanavond was ze er niet bij , waardoor hits als “Little lies”, “Everywhere” en “You make loving fun” in de kast bleven, naast de wondermooie instrumental “Albatross” .
Het gerespecteerde kwartet werd bijgestaan door een tweede gitarist , een toetsenist en twee backing vocalisten. In de bijna drie uur durende set werden we meegevoerd, - gedreven in hun rijkelijk gevulde oeuvre. We hadden een muzikale rit van pop , rock , roots, blues en psychedelica, waar ruimte was voor gesoleer, strakke drums , emotievolle vocals, subtiel uitgewerkt en gespeeld met een dosis sentiment en gevoeligheid . Het maakt hen zo invloedrijk en bepalend .
We kregen een gezapig optreden , een rockende en een sfeervolle , dromerige, breekbare Fleetwood Mac. De extraverte en intieme aanpak en de daarbijhorende prachtprojecties zouden in een zaaltje als de AB nog meer tot hun recht komen . Die projecties gaven extra dimensie aan de nummers en soms gaf het de indruk dat we Fleetwood Mac in 3D zagen spelen . Goed gevonden dus .
In het begin moest de band nog wat op dreef komen, ondanks de twee kleppers “Second hand news” en “Dreams” die al passeerden . Pas na het mooi uitgesponnen , uitgewerkte “Rhiannon” kwam de fluwelen doorleefde stem van Stevie er goed door . “Lets get the party started” riep ze . Imponerend was “Tusk”, retropoppsychedelica ten top, wat me even deed terugblikken naar die set van Camper Van Beethoven , die een kleine tien jaar terug in de AB de ganse plaat speelde.
Ergens kan je Stevie in één adem opnoemen met Marianne Faithfull en Patti Smith, met haar bezwerende danspasjes die ze o.m. op de sfeervolle “Sisters of the moon” , “Sara”, “Landslide” , “Gypsy” en het rockende “Stand back” uitvoerde . Lindsey op z’n beurt is een begenadigd gitarist en perste er alles uit als op “Never going back again” en “Big love” , die hij solo met die herkenbare akkoorden perfect beheerste ; of bij een “I’m so afraid” en “Gold dust woman” waar zijn gitaargepingel knap en indrukwekkend was. Kippenvelmomenten! Verder een McVie sterk geconcentreerd op z’n bas en Mick die er op de drums het tempo in hield . Natuurlijk kon hij de menigte eens prikkelen met het product van de jaren ’70, een ophitsende drumsolo; als een bezetene ging hij tekeer; zijn kreten tussenin en de samenhorigheidsquote “Are you with me” waren een toegevoegde waarde . Ook de duetten Lindsey – Stevie , zorgden steeds voor magie , “Without you” , “World turning” , “Don’t stop” en het afsluitende “Say goodbye” emotioneerden en pakten ons in .
Enkel de tien minuten uitleg hoe Stevie en Lindsey in de seventies bij Mick en John zijn geraakt is goed voor een babbel achterna , of bij een tv of radio interview , maar hier werd het op den duur vervelend en slaapverwekkend.
Fleetwood Mac is een succesvolle, geliefde band . Het is en blijft iets unieks, een optreden van bijna drie uur is niet niks , en weet naast (bijna) leeftijdsgenoten toch ook wat (nieuwsgierige) jongeren te bereiken . Deze tour valt samen met de 35ste verjaardag van ‘Rumours’ , in de spotlights vanavond met ruim vijf nummers.
Missie voldaan , we kregen een heerlijke, uiterst aangename , genietbare set! . TW Classic lonkt … “Take care , be kind to one another” , deze quote van Mick Fleetwood koesteren we .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4192
Organisatie : Live Nation
Party on the stage, and everyone is invited! Zo is het concert van Rudimental zaterdagavond in de Ancienne Belgique in Brussel het best te beschrijven. Het Londense viertal en entourage zette een energieke, entertainende en vooral een erg leuke show neer, en zeg nu zelf: zijn er betere manieren om een zaterdagavond te spenderen?
Voorprogramma kwam in de vorm van Billie Kawende, een Belgische schone met roots in Congo. Billie is voor het concertseizoen 2013/2014 door de AB gekozen als één van hun Artists In Residence (in navolging van onder meer Selah Sue en The Black Box Revelation), en meer dan terecht, bleek al snel. Haar sound neigt vooral naar de soul, maar er zijn ook duidelijke invloeden van Afrikaanse muziek en gospel te bespeuren. Hoogtepunt van de set was vast en zeker de trage cover van Kelis's “Caught Out There”. Billie stelde haar kwaliteiten ruimschoots ten toon: een uitstekende stem, een vernieuwende sound en bakken vol talent. Belgische soul diva in de maak!
Als het publiek het voorprogramma al goedkeurde, dan ging het voor de hoofd act al helemaal uit de bol. Toen Rudimental in mei een concert moest annuleren was de teleurstelling groot en wanneer er een nieuwe datum werd aangekondigd, was de zaal dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Het publiek had er duidelijk zin in, en wat meer was: de goedgeluimde bende op het podium ook. Twee essentiële elementen voor een uitstekend concert, dus.
De set op zich bracht weinig verrassingen, maar dit kwam het concert niet ten nadeel. Ondanks hun korte bestaan heeft Rudimental al een paar hits die door bijna allen gekend zijn en de onbekende songs zijn aanstekelijk genoeg om het publiek aan te spreken. Ook de grote groep muzikanten op het podium (negen in het totaal) was nooit echt overweldigend. Zingen werd netjes afgewisseld tussen één mannelijke en twee vrouwelijke vocalisten en het was DJ Locksmith die het meeste vooraan op het podium stond om de verbroederen met het publiek.
De band was zich duidelijk aan het amuseren op het podium en dit gevoel verspreide zich onvermijdelijk doorheen de volledige zaal, met als gevolg dat de aanwezigen "I can feel the love, can you feel it too?" bleven schreeuwen tot lang nadat de bende al teruggekeerd was voor een encore.
Rudimental + Guests + Brussel: samen gooien, goed mixen en af en toe een vleugje disco of zelfs reggae erbij: het recept voor een eersteklas concert.
Setlist: Give You Up (feat. Alex Clare) - Right Here (ft. Foxes) - More Than Anything (ft. Emeli Sandé) - Spoons (ft. MNEK & Syron) - Baby (ft. MNEK & Sinead Harnett) - Not Giving In (ft. John Newman & Alex Clare) - Home - Hell Could Freeze (ft. Angel Haze) - Free (ft. Emeli Sandé) - Powerless (ft. Becky Hill) - Solo (featuring Ella Eyre & Mark Crown) - Ready Or Not (Fugees cover) - Feel The Love (ft. John Newman)
Encore: Now (Paramore cover) + Sun Is Shining (Bob Marley Cover) - Hide (featuring Sinead Harnett) - Waiting All Night (featuring Ella Eyre)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Billie Kawende - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4172
Rudimental - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4171
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Axelle Red – Geweldige sfeer!
Axelle red
Depot
Leuven
2013-10-05
Elien De Cock en Wouter Verplancke
Axelle Red - Als een gezonde jongeman roept Axelle Red alleen maar nostalgie op. De herinneringen gaan terug naar lange reizen richting het zuiden van Frankrijk, de vader die wel fan is van de roste vamp, en wij; de kinderen moesten het ook maar goed vinden. Nu zoveel jaren later lijkt dezelfde bewondering overgedragen te zijn, we trokken naar Het Depot. En we waren niet alleen, zelden stond er zo’n lange rij om het Depot te mogen betreden. Eenmaal in de zaal was het wachten geblazen, gelukkig konden we de tijd doden door ons te vergapen aan het opgestelde decor. Een prachtige rode vleugelpiano en een resem tl lampen waren genoeg om onze fantasie op hol te laten slaan.
Eindelijk was het zo ver, het concert begon. Axelle Red nam plaats achter de micro met haar gitaar en zette “Amour Profond” in. Hoewel het een mooie opening was, was de cd versie niet ver weg te denken. Gelukkig was de vrees voor een cd concert vlug verdwenen. Bij het tweede nummer leek Axelle Red wat losgekomen te zijn, hier startte de rode draad doorheen het concert. Ze stak van wal met een verhaal waarrond haar nieuwste cd opgebouwd is, namelijk het romantische scenario ala Romeo en Julia. Het tragische verhaal waarbij man en vrouw voor eeuwig verliefd zijn, maar niet bij elkaar kunnen zijn. “La Claque” wordt gekenmerkt door sterke blues invloeden die de krachtige stem van Axelle Red ondersteunen. Het cd gevoel verdween, de zaal zong lustig mee en de toon was gezet voor de rest van de avond. Vanaf hier kregen we een walk through memory lane, aangevuld met nieuwe nummers. De oude nummers “A Tâtons”, “Sensualité”, “Parce que c’est toi” sloegen in als een bom. Axelle Red dartelde over het podium alsof ze er op geboren was. Jaren ervaring straalden af op het publiek.
Het concert kende een goede afwisseling tussen oude en nieuwe nummers, tussen trage en snelle. Nummers als “Quelque Part Ailleurs”, “Si tu savais” brachten rust in de set. Axelle Red is niet alleen een showbeest, ze schuwt ook een intieme akoestische set niet. “Ce Matin” en “Je t’attend” werden door de akoestische begeleiding naar een hoger niveau getild.
Het was een concert die zowel jong als oud kon boeien, de perfecte mix tussen de nieuwe en de oude nummers zorgden voor een geweldige sfeer in de zaal en zelf hier en daar een kippenvel momentje. Het was een eer en een genoegen dat we hier bij mochten zijn.
Setlist: Amour Profond- La Claque- A Tâtons- Sur La Route Sablée- Elle Danse Seule- C’est Une Ville- Quelque Part Ailleurs-Sensualité- Temps pour nous- Si Tu Savais- Rester Femme- Je Te L’Avais Dit-Ce Coeur En Or-Jure-Ce Matin-Je T’Attend-Le Monde Tourne Mal- Ma Prière- De Mieux en Mieux- Rouge Ardent-Parce Que C’est Toi- Venez Vers Moi
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4186
Organisatie: Depot, Leuven
Fuck Buttons verbaasden een paar maanden terug door met ‘Slow Focus’ een nog betere plaat af te leveren dan in 2009, toen ze na het uitbrengen van ‘Tarot Sport ‘ alom geprezen werden door de muziekcritici. Heel veel sleutelde de band desondanks niet aan hun sound, en ‘Slow Focus’ voelde dan ook aan als een logische stap in hun ontwikkeling. Door een betere productie (die ze volledig in eigen handen namen) en een iets toegankelijkere en ook duistere sound zette de groep weer een stap vooruit. Hun grote minpunt blijft wel dat hun songs dynamiek missen, maar anderzijds is de massieve, pompende sound hun belangrijkste handelsmerk. De soms industriële, soms dromerige elektronica wordt recht in je gezicht gesmeten, en je moet zelf maar zien wat je ermee aanvangt.
De verwachtingen waren dan ook hoog, niet in het minst omdat Fuck Buttons eind juni op Best Kept Secret Festival een dijk van een set neerzetten. Helaas zijn we iets minder lovend over het optreden dat ze in de Ancienne Belgique brachten. Slecht was het absoluut niet, maar helaas slaagde Fuck Buttons er deze keer niet in om ons opnieuw volledig mee te zuigen in hun trippy elektronische noisetrip. Was het omdat de jongens zich moesten houden aan de rigide geluidsnormen van Schauvliege of was het de meer rechttoe-rechtaan aanpak - die op papier nochtans wel veelbelovend klonk-, die ervoor zorgde dat enkele songs niet helemaal tot zijn recht kwamen?
Neem nu bijvoorbeeld “Olympians”, op plaat één van hun sterkere nummers. Op Best Kept een euforische, adrenalineopwekkende trip die ons alle kleuren van de regenboog liet zien, in de AB een ietwat fletse bedoening waarbij we toch een aantal keer onze aandacht dreigden te verliezen. Het agressievere jasje dat de song kreeg aangemeten, zorgde ervoor dat elke zin voor nuance als sneeuw voor de zon verdween. De details geraakten zoek in het geheel en de song verzoop om nadien nooit meer boven water te komen.
Gelukkig was er genoeg materiaal dat wel voor de nodige opwinding zorgde. “Red Wing” was een onhoudbare stormram en zowaar zelfs dansbaar en “Hidden SX” klonk als een elektronische variant van een postrocksong met een melodie die ’s nachts nog steeds door je hoofd blijft spoken.
Ook visueel gezien was het genieten geblazen. De silhouetten van Andrew Hung en Benjamin John Power werden geprojecteerd op een doek, terwijl beide heren zijdelings hun kant van de draaitafel bedienden. Achter hen was een discobal opgesteld die lichteffecten de zaal injoeg, terwijl het duo hun nummers laagje per laagje opbouwde door nog wat meer knoppen open te zetten.
Al bij al leverde Fuck Buttons toch weer een straf optreden af, dat helaas net niet kon tippen aan hun acte de présence op Best Kept Secret. En in zo’n geval zijn we natuurlijk net even wat strenger dan gewoonlijk. Maar vergis je niet, Fuck Buttons blijft één van de strafste live elektronica-acts van het moment.
Pics homepag Bart Vander Sanden (http://www.shootthestage.com - http://www.indiestyle.be)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op een dinsdagavond, terwijl de zon ondergaat in Leuven, reist deze terug naar Het Depot. Juan Zelada, een singersongwriter uit Madrid, vult het hele podium met enkel zijn gitaar. Zijn feel good songs en catchy rhythms zorgen voor een zomers gevoel dat goed wordt onthaald door het publiek. Hij slaagt er zelfs in om de enthousiastelingen te laten meezingen met zijn ‘ooo-ooo-ooo-tjes’. Zijn Spaanse origine steekt hij niet onder de tafel en verrast het publiek met een nummer in zijn moedertaal. Als voorprogramma vond ik hem geslaagd, al vond ik dat er weinig variatie was tussen de verschillende nummers. Kort samengevat: leuke zomerse liedjes.
Maar dan gebeurde het. Daar verscheen de vijf koppige band Noisettes, begeleid door geroep en getier van een aanwezige fanclub, op het podium. Shingai Shoniwa, de frontvrouwe, opende het spektakel op haar knieën met het nummer “I want you back”. Direct draagt ze het publiek op haar handen en wanneer na het derde nummer “Sometimes” de band onverwachts een feilloze overgang maakt naar “Don’t upset the rhythm » werden de zitplaatsen van het Depot al snel ingeruild voor de dansvloer vóór het podium. Vanaf dat moment was het optreden één groot feest tot het einde !
Shingai Shoniwa heeft bewezen dat ze als frontvrouw een topper is. Continu maakte ze contact met het publiek en reageerde op situaties uit de zaal. Zo kreeg een jongeheer genaamd Stef twee dikke kussen en mocht een zekere Maria de intro van een nummer zingen. Aan energie had Shingai niets te kort. Zo huppelde ze continu in haar schattige kleedje heen en weer op het podium, met hier en daar een acrobatische stunt. En als dat nog niet genoeg was, stond ze plotseling tijdens de bis in het midden van de zaal tussen het staande en zittende publiek. Zij was duidelijk dol op ons, en wij op haar!
Muzikaal was de band tiptop in orde. Ze maakten onverwachte overgangen, brachten de nummers in gevarieerde versies, maakten het publiek stil voor een stukje akoestisch en als kers op de taart een smerige solo op de gitaar en een jazzy solo op de piano tijdens het nummer « Don’t give up ». Het publiek werd met andere woorden rijkelijk getrakteerd op veel afwisseling, waardoor niemand in de zaal zich ook maar 1 seconde verveelde.
Tijdens het optreden maakte Shingai vele quotes, waarvan één mij altijd zal bij blijven. Zo droeg ze aan het begin van het optreden een plastieken jas en werd ze belaagd door vele ‘mooie’ complimenten van haar mannelijke fans zoals ‘you’re hot’. Met haar geslepen tong wist ze hierop te reageren : ‘This jacket is making me so hot that in a few minutes I’ll be cooked and ready to eat’. En inderdaad twee nummers later roept ze het uit ‘I’m cooked, it’s time to party!’ waarna ze haar plastieken jas uitzwiert en haar beste dansmoves boven haalt. Wat een showbeest !
The Noisettes kwamen, zagen en veroverden het Depot ! Ze gingen de strijd aan met mijn dansheupen waardoor ik nu nog nageniet van een beetje spierpijn. Werkelijk een topconcert dat mijn verwachtingen oversteeg.
Setlist: I want you back, Wyld young hearts, Sometimes (acoustic), Don’t upset the rhythm
Hey hey , 24 hours « or » free , Every now & then, Rag top car (mandolin), Dont give up, Travelling light (dan piano), Prisoner of love, Never forget you
Bis: Atticus, Saturday
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4181
Organisatie : Depot, Leuven
Wiz Khalifa – HipHop in Vorst!
Wiz Khalifa
Vorst Nationaal
Brussel
30 september 2013, een mooie maandagavond in Vorst en perfecte omstandigheden voor een heerlijk hiphop feestje! …
Het zag alleszins niet zwart van het volk in Vorst Nationaal noch letterlijk, noch figuurlijk. De zaal was eigenlijk maar goed half gevuld (bovenste gedeelte was zelfs helemaal afgesloten) en het publiek bestond vooral uit jonge blanke hiphop liefhebbers terwijl ik toch meer een multiculturele bende had verwacht, tenzij die allemaal vooraan het podium stonden natuurlijk.
Het voorprogramma bestond uit een zekere Tuki. Een rapper uit de entourage van Mister Khalifa zo zou later blijken toen hij samen met Wiz een nummer mocht vertolken “Rise Above”. Diezelfde Tuki zet blijkbaar ook alle tattoos op de torso van Wiz! Wat de jonge kerel solo presteerde (geflankeerd door een DJ en een andere rapper) was misschien wel verdienstelijk maar toch redelijk zwak als je vergelijkt met wat daarna zou komen. Enkel het nummer “She said” bleef hangen.
Daarna was het de beurt aan Trinidad James, die naar eigen zeggen voor de eerste keer op een Belgische bodem stond. James ging de hiphop clichés niet uit de weg en stormde getooid met de obligate gouden halsketting, raar hoofddeksel en vergezeld van een stoere bodyguard, het podium op! Muzikaal was het al iets straffer dan Tuki maar ook hier een vrij eentonige set en ook heel wat moeite om het publiek in beweging te krijgen. Pas bij de iets gekendere nummers “All gold everything” en “Females welcomed” kwam de sfeer er een beetje in en werden zelfs enkele fans op het podium gelaten om mee te feesten.
Tijd voor de echte ster van de avond! Om 21u15 was het zover. Van bij de intro was duidelijk dat dit optreden van een heel andere orde zou zijn als de 2 opwarmertjes van daarnet : more sound, more light, more everything…en voor het eerst deze avond met live muzikanten! Het publiek liet van bij het begin enthousiast merken voor wie het naar Vorst was gekomen!
Wiz Khalifa verscheen in een bizarre zwart/wit outfit op het podium (inclusief een soort plooirok rond zijn achterwerk) en gaf meteen van jetje! Flarden “walking on a dream” van Empire of the Sun galmden door de boxen en heer Khalifa rapte er wat overheen tot groot jolijt van de fans. Vroeg in de set zat het nummer “Work hard, play hard” en zorgde meteen voor een eerste hoogtepunt! Heel de zaal brulde het refrein mee en dan ging zo door bij de nummers “Paper Bond” and “We own it”. In een sneltreinvaart werkte Wiz zich door een energieke set en bewees hij echt één van de huidige grootmeesters van het genre te zijn! “Let it go”, “Beat it” en vooral “Young wild and free” zette Vorst meermaals in lichte laaie! Heel aanstekelijk en plezant om zien, ook voor een niet hiphopper als ondergetekende!
Tijdens enkele minder gekende en meer ingetogen nummers liet Wiz Khalifa ook meermaals op overtuigende manier horen dat hij daadwerkelijk kan zingen en die avond echt wel goed bij stem was!
De uitsmijter zat natuurlijk helemaal op het einde met het duo “Black and yellow” en “Roll up”! Iedereen op de tribunes veerde recht en zong en danste heerlijk mee, terwijl op het podium het feestje compleet was door alle rappers van de avond samen de set te zien afsluiten!
Nooit gedacht dit ooit te zullen zeggen van een hiphop concert maar het was geweldig! Benieuwd of Lil Wayne dit over 2 weken kan evenaren in dezelfde zaal!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4158
Organisatie: Live Nation
Het uit Toronto , Canada , afkomstige Born Ruffians is met ‘Birthmarks’ al aan hun derde cd toe en heeft het rauwe karakter van het debuut en de ‘moeilijke’ tweede duidelijk gepolijst . Het rommelige , rechtlijnige van vroeger heeft dus plaats gemaakt voor een fris, clean, broeierig geluid . Ook vocaal weet Luke Lalonde te ontroeren , hij kreeg van de andere bandleden zelfs de ruimte alleen “Undone” , een verstilde liefdessong, van z’n soloplaat, te spelen en pakte ons volledig met z’n heldere , indringende stem .
Het nieuwe materiaal mag dan nog meer intelligent doordacht zijn , qua stekeligheid moeten ze niet onderdoen, “6-5000”, “Ocean’s deep” , “Too soaked to break” en “Needle” zijn doordrongen van het gitaarspel, de – riedels , de drums en de diepe basstunes , soms mooi aangevuld door de sfeervolle, zalvende keys, die hier voor de bredere laag zorgden, en de groove van Vampire Weekend , Beach Fossils of Talking Heads omarmden .
Het hartverwarmend onthaal was nog iets groter bij die directe, sprankelende nummers als “Kurt Vonnegut”, opener, “Retard canard” , “Hummingbird” en “What to say”, waarbij de drummer en de bassist hier nadrukkelijk meer speelruimte kregen en lekker gecontroleerd te werk gingen, zonder in chaos te verzuipen . “Foxes mate for life” koesteren we en is één van die onweerstaanbare oudjes!
Born Ruffians zorgde voor een uiterst aangename, gevarieerde set , kon uit twee vaatjes tappen, maar gaat stapsgewijs richting catchy dromerige indiepoprock.
Een andere Canadese band , Moon King, leek regelrecht van de Nieuwe Lichting van StuBru geplukt . Het piepjonge trio , dat een zekere punky touch had in hun kledij, speelde heerlijke onschuldige dreampop , doordrongen van elektro en psychedelica . De galmende , etherische zang zweefde over de sound . Een broeierige dynamiek schuilde in het materiaal . Een gretig spelende band , die uiterst amicaal was in de omgang, genoot van de respons bij hun eerste oversteek naar Europa .
Organisatie: Botanique , Brussel
Crocodiles – debuterend bandje? Nee hoor. Opkomend talent ? Jawel , het uit San Diego , Californië afkomstige kwintet in intussen al een kleine vijf jaar bezig en heeft nu al hun vierde cd uit, ‘Crimes of passion’. Een klein uur lang waren we in hun muzikaal web verweven van indiepop , shoewave , garagerock’n’roll en Britpop, met een pak goede melodieus songs , in de aanpak nergens overdreven , wat er net voor zorgde dat we geboeid bleven .
Ze waren vorig jaar al te gast in de Witloof Bar van de Bota . Spijtig genoeg hebben ze niet aan fans gewonnen , maar wie houdt van bochtenwerk tussen Echo & the Bunnymen, Spacemen 3 , Jesus & Mary Chain , Stone Roses, Raveonettes , BRMC, Dandy Warhols en Black Angels, moet toch eens gaan kijken wat dit respectvol bandje te bieden heeft . Op gemoedelijke wijze worden deze invloeden verwerkt in hun songs!
We waren meteen bij de leest bij “Hearts of love”, “Teardrop guitar” en “Cockroach” , die live duidelijk venijnig, pittig , snedig en opwindend klonken . De gitaarlicks – riedels , het psychedelisch orgeltje en de bezwerende , hitsende drumpartijen gaven extra dimensie . De moedige zangpartijen van Welchez doen niet erg Amerikaans aan , integendeel hier komt de Britpop voor de geest.
Het kwintet ging gretig te werk en de broeierig slepende songs , onderhuids gepast voorzien van een dosis fuzz , galm en een echoënde zang , volgden elkaar snel op . “Refuse angels” , “Neon Jesus” en “Marquis de sade” , één van de twee bissen , wakkerden het vuur nog eens aan door de opbouwende, licht exploderende ritmiek , waarbij we enkel maar kunnen vaststellen dat hier een vindingrijk , creatief en gemotiveerd bandje te zien was , op basis van hun materiaal en hun extraverte liveset .
Crocodiles houden we in het oog ; deze band verdient meer airplay!
Organisatie: Botanique, Brussel
Dat Gent Dok Noord gaat missen is wel heel duidelijk. Zondag werd de zomer én DOK definitief uitgewuifd met twee fantastische Belgische topbands op het programma. Dans Dans zorgde voor een zinnenprikkelende set in DOKarena en in laatste instantie werd 50 Foot Combo aan de affiche toegevoegd. Een betere avond om ons geliefde DOK vaarwel te zeggen konden wij ons niet inbeelden.
Een zachte nazomeravond, een steeds vroeger invallende duisternis en de intieme gezelligheid van de arena vormden het perfecte decor voor de ingetogen sound van deze Gentse jazzrockers. Dans Dans wordt sinds een paar maanden in de nationale en internationale pers de hemel in geprezen. Met hun tweede album ‘I/II‘ lijken ze echt hun doorbraak te forceren. Gitarist Bert Dockx (Flying Horseman), bassist Fred Lyenn en drummer Steven Cassiers (Dez Mona) experimenteren op dit nieuwe album met nummers van onder andere Bowie, Tom Waits, Morricone en Sun Ra. Ze vallen moeilijk in een vakje te duwen maar hun experimentele jazzrock is ingetogen, soms psychedelisch en hun zinderende gitaarwerk is ronduit meeslepend. Alsof ze je meenemen naar gortdroge en broeierige woestijnlandschappen. Het gitaarwerk van Bert Dockx tast voortdurend de technische mogelijkheden af: live detunen, gebruik van vocal samples op cassetjes die hij door de snaren van zijn gitaar jaagt. Broze nummers als “Au Hasard” en hun versie van Morricone’s “The Sicilian Clan” zorgden voor een extra piek in hun act dat eigenlijk één langgerekt hoogtepunt was.
Om het afscheid van DOK helemaal legendarisch te maken werden in extremis de immer aanstekelijke mannen én vrouw van 50 Foot Combo gevraagd om er een lap te komen op geven. Terwijl Dans Dans ons mentaal wist te prikkelen, veroorzaakten de Gentenaars van 50 Foot Combo voor een ware aanslag op onze heupen. Die spreekwoordelijke lap was eerder een aangename uppercut dat zeker zal blijven nazinderen zijn bij het begin van de nieuwe werkweek.
Bedankt Democrazy voor deze prachtige avond. Bedankt DOK voor de fantastische zomeravonden dat we er konden beleven. Wij gaan dit keihard missen.
https://soundcloud.com/undayrecords/sets/dans-dans-i-ii
https://soundcloud.com/urgent-fm-official/dans-dans
Organisatie: Democrazy, Gent
65daysofstatic is één van die bands die moeilijk onder één noemer te vangen zijn, en als je op het publiek van de erg drukke Handelsbeurs afging, zal het wel zo zijn dat het onder postrock valt, dan toch qua doelpubliek. Gasten in ieder geval die hun muziek ernstig nemen. Ze zijn onderhand een 10-tal jaar bezig en in de vroege jaren bouwden ze op hun platen gigantische gitaarexplosies op die zo ongeveer organisch groeiden, zonder dat je er nog echt songstructuren in kon herkennen. Muziek voor heads dus.
Op hun laatste platen, onder meer hun laatste worp ‘Wild Light’, zijn ze ook wat meer dan vroeger met elektronica beginnen experimenteren, wat wel de trend van het nieuwe millenium zal zijn, of een begin van gebrek aan inspiratie. De eerste nummers live hadden dat wel wat meer, en op één of andere overtuigde het niet helemaal. Het ging meer om het klankexperiment of de vervorming van het geluid dat ze in hun hoofd hadden dan om het bouwen van een groove. Geweldige feedback, dat wel. Het was niet de sound waar ze in het post-rockwereldje groot mee waren geworden.
65daysofstatic heeft het concept song al lang verlaten, zoals elke goede post-rockband en hun slepende composities dienen dan ook meer als mantra voor een meditatie-oefening.
Hoe verder het concert vorderde hoe meer de band terug ging naar hun vertrouwder sound, met lange introspectieve stukken piano die opbouwen naar een explosie van feedback. Loeihard gespeeld trouwens.
Muziek om je echt in te verliezen. Wat dan ook collectief door het publiek gedaan werd.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs)
Graham Parker - The Bastard of Belgium strikes again
Graham Parker
Minardschouwburg
Gent
2013-09-26
Dirk van Eyken
Er is iets vreemd met voorprogramma Tiny Legs Tim. Als je je ogen dicht doet, dan klopt het allemaal. Zijn bluesgitaar klopt, zijn stem klopt en de teksten kloppen. Maar op één of andere manier rijmt het niet met het beeld van die tengere jonge West-Vlaming. Niet aantrekken, Tim, het ligt aan mij. In elk geval heeft hij het wachten op de hoofdact een stuk korter gemaakt.
Eind jaren zeventig was er Elvis Costello, Joe Jackson en er was Graham Parker. Het is niet de eerste keer dat ze in één adem worden genoemd. Maar terwijl de twee anderen tot nu toe met ups en downs in de spotlight gebleven zijn, is Parker al heel lang uit de actualiteit verdwenen. Nochtans toonde hij in die dagen minstens even veel talent en energie, en was hij net als zijn twee collega’s zeer bedreven in het schrijven van geweldige songs. Maar toen de samenwerking met zijn groep The Rumour in 1980 stopte, werd het stil rond hem en kreeg hij de status van cultartiest.
Op donderdagavond stond hij na 15 Jaar nog eens op een Belgisch podium. De laatste keer dat hij hier was, in de Ancienne Belgique, was hij blijkbaar zo opgetogen dat hij het concert op 2 live albums zette. (‘Live Alone: The Bastard of Belgium’ en ‘Live Alone: The Belgium Bastard’s Brother’).
Voor ik naar Gent trok bekeek ik nog een paar YouTube filmpjes van de angry young man Graham Parker, en ik moet zeggen, het is een heel andere performer die we in de Minard te zien kregen.
Vandaag is hij een zeer aangename en grappige entertainer die niet nalaat de wereld rondom hem te relativeren. In de eerste plaats zichzelf. Tussen de songs door ging hij de dialoog aan met het publiek en vertelde over zijn verleden, over zijn visie op de Amerikaanse politiek (“Sommige parlementsleden zijn letterlijk ziek in hun hoofd”) maar ook over de UFO hype die een hele tijd geleden in België opleefde. Ook grappig was toen hij vertelde dat hij de Gentse Vrijdagsmarkt had herkend als de Oude Markt van Leuven waar hij in 1986 nog optrad.
Maar laten we het vooral over zijn muziek hebben. Opener “Watch the Moon come down” uit zijn album ‘Stick to Me’ (1977) zette meteen de toon. Het rocknummer werd herleid tot zijn essentie en GP, zoals hij zichzelf noemde, gooide het met zijn akoestische gitaar en zijn scherpe stem in het theater. En dat was eigenlijk zijn plan voor de ganse avond. Zo maakte hij van “Fool’s Gold” een walsje en bracht ook nog mooie versies van bijvoorbeeld “You Silly Thing” en “Problem Child”.
”Black Honey” noemde Graham één van de mooiste liedjes die hij ooit schreef, en wie zijn wij om hem tegen te spreken. “Waiting for the UFO’s” leidde hij dan weer in als ‘de slechtste song die hij ooit maakte’ en ook tijdens het nummer, waarin hij de zaal aan het meezingen probeerde te krijgen, bleef hij ons geruststellen dat het zo meteen over zou zijn.
Halfweg de set schakelde hij over op zijn elektrische gitaar. Een gitaar trouwens die voor hem gemaakt werd en waar hij nog wat reclame voor maakte omdat, zei hij, elke verkochte gitaar goed was voor honderd pond in zijn zak.
Er volgde onder andere een heel mooie versie van “Love gets you twisted” en ook “Black Lincoln Continental” waarvan hij trots vertelde dat Nick Lowe het ooit coverde.
Het stilst in de zaal werd het wellicht tijdens “Long Emotional Ride “ uit het comebackalbum van Parker met zijn Rumours uit 2012, dat vertelde hoe hij terugkeek op zijn carrière.
Wie wachtte op zijn bekendere nummers was er aan voor de moeite. Toen iemand uit het publiek tijdens de bisronde vroeg om “You can’t be too strong”, zei hij “Nee, dat is veel te triestig zo laat op de avond”. Alleen bij zijn allerlaatste bisnummer kregen we een zeer mooi “Hey Lord, don’t ask me questions” te horen.
Vóór het concert begon , herinnerde ik me Graham Parker als een jonge rocker met het mes tussen de tanden. Nu heb ik vooral een aangename man voor ogen, waarmee het waarschijnlijk heel fijn moet zijn om eens aan de toog te hangen. Blij dat ik er was.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Graham Parker - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4157
Tiny Legs Tim - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4168
Organisatie: Greenhouse Talent ism Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
