In het Belfast van eind jaren ’70 had je als street kid op zoek naar wild muzikaal vertier maar weinig andere opties dan de militante en licht ontvlambare punk van Stiff Little Fingers. Wie zichzelf een beetje ernstig neemt als muziekliefhebber heeft op zijn minst één van de drie essentiële platen van dit viertal in huis: het rauwe debuut ‘Inflammable Material’ (‘79), de gepolijste maar zo mogelijk nog betere opvolger ‘Nobody’s Heroes’ (‘80) en de legendarische live schijf ‘Hanx!’ (‘80). Daarna leek het heilige vuur wat geblust, en dook de band onder leiding van de politiek incorrecte brulboei Jake Burns eerder sporadisch en in tal van verschillende bezettingen nog eens onder de spotlights.
Met de terugkeer van originele bassist Ali McMordie ligt Stiff Little Fingers de jongste jaren opnieuw goed in de markt van het live circuit. Om de opnames van de sinds lang aangekondigde nieuwe plaat te financieren trekt het Noord-Ierse gezelschap deze lente in full force door Europa. Lucky bastards als we zijn konden we een kaartje verzilveren voor de laatste avond van de ‘Up A Gear’ tour in de jarige 4AD club.
De hamvraag bij uitstek blijft of strijdvaardige bands als Stiff Little Fingers na al die decennia hun idealen nog geloofwaardig kunnen neerzetten, en welke songs de tand des tijds hebben doorstaan. Op die laatste vraag kregen vooral de talrijk opgekomen veertigers en vijftigers prompt een niet mis te verstaan antwoord. Oudjes “At The Edge” en “Wasted Life” werden retestrak en melodieus geserveerd, en brachten al meteen enige beweging in de voorste rijen. De grove korrel in de schuurpapieren strot van Jake Burns is met de jaren wel flink wat afgesleten, met als logisch gevolg dat songs uit de eerste platen een pak minder gevaarlijk en baldadig klinken als in ’79. Gebleven zijn de vinnige commentaren van de frontman op alles wat ruikt naar sociale onderdrukking en politieke hypocrisie, zelfs op de vrij potige nieuwe nummers zoals “Trail Of Tears” en “Welcome To The Liars Club”.
Vooral in hun begindagen kreeg Stiff Little Fingers door de Engelse muziekpers wel eens de nickname ‘The Irish Clash’ opgespeld. De groep liet die vergelijking allesbehalve aan zijn hart komen, temeer er toen wel meer groepjes kwamen boven drijven die zich bedienden van working class punk en een vleugje ska. Burns & co werden uiteindelijk dikke maatjes met wijlen Clash opperhoofd Joe Strummer, en droegen ook in de 4AD hun gevallen kompaan een warm punkhart toe getuige het ontwapenende “Strummerville”. Ook de olijke vrienden van The Specials kregen met een vertimmerde versie van hun “Doesn’t Make It Alright” een eresaluut. Het werd zo mogelijk nog luchtiger toen ook “Barbed Wire Love” uit de debuutschijf ‘Inflammable Material’ werd opgevist, volgens Burns één van de weinige pogingen van Stiff Little Fingers om een love song te schrijven die uiteindelijk een soort kruisbestuiving tussen punkrock en doowop opleverde.
Niet dat er tijdens de eerste concerthelft niets opwindends te beleven viel, maar ergens hadden we toch de indruk dat de groep zich een beetje had gespaard voor een soort grand final tijdens het laatste halfuur. Net voor de bisronde hadden de punkveteranen al een eerste splinterbommetje gedropt met een snedige versie van hun allereerste single “Suspect Device”. Vlak daarna werden de encores afgetrapt met alweer een tribute song, dit keer aan het adres van hun semi-legendarische tijdsgenoten The Ruts wiens “Staring At The Rude Boys” van onder het stof werd gehaald. Met een militant “Tin Soldiers” en hun all-time signature song “Alternative Ulster” werden de laatste adrenalinestoten uitgedeeld.
Slotsom: Stiff Little Fingers is meer dan een museum voor en door overjaarse punkrockers. Hun arsenaal aan klassiekers in het genre blijft onaangetast, en alhoewel de nieuwe songs een paar versnellingen lager schakelen blijft hun onderliggende boodschap brandend actueel.
Als opwarmer van dienst kregen we het Westvlaamse Unwanted Tattoo voorgeschoteld. Aan het roer van dit kwartet staan twee ‘ervaren’ dames op gitaar en bas die samen met hun twee mannelijke kornuiten ons een heerlijk potje psychobilly voorschotelden. Referenties naar The Cramps waren bijwijlen wel erg duidelijk, inclusief de obligate tijgervelletjes, maar het speelplezier droop er zo van af dat je dit moeilijk een bezwaar kon noemen.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Karl Hyde, muzikale helft en vocalist van het legendarische Britse duo Underworld, hoeft u helemaal niet te worden voorgesteld. Sinds de jaren '90 maakte hij zich onsterfelijk door zijn elektronisch huwelijk met Rick Smith. Een twaalftal albums en vermoedelijk evenveel grijze haartjes later besloten ze het succeshuwelijk even een pauze te gunnen. The Boy Hyde had na het overweldigende wereldwijde succes duidelijk nood aan wat intimiteit. Terwijl Rick Smith zich engageerde voor de soundtrack van Danny Boyle's recentste film 'Trance' trok Karl Hyde zich terug in een slaapkamer aan de rand van Oost-Londen om zijn solodebuut 'Edgeland' in elkaar te knutselen. Het resultaat werd een donker en uiterst ingetogen album met verhalen over een soort niemandsland dat zich op de rand van de grootstad bevindt.
Karl Hyde gaf onze Brusselse Ancienne Belgique de kans om in een interessant anderhalf uur zijn geesteskind aan een select zittend publiek voor te stellen. Kleinschaligheid was datgene wat Hyde beoogde maar ik weet niet of hij echt zulke lage opkomst had verwacht. Geen volgestouwde tribune maar dat zal de heel expressieve, praatgrage Brit met de volste overtuiging aan zijn laars gelapt hebben. De man doet wat hij wou doen en met deze uiterst persoonlijke performance laat hij een kant van zichzelf zien dat mijlenver verwijderd is van de dansvloer.
Dreunende beats maken plaats voor een etherische electronica/ambient met een duidelijke klemtoon op oprechte, soms bizarre poëtische teksten. Waar hij vroeger als zanger moest vechten tegen het beukende elektronische geweld komt nu een heel pak ruimte vrij om te laten zien wat hij als vocalist in huis heeft. Een onderlaag van atmosferische soundscapes, eenvoudige shoegaze gitaarlijnen en subtiele noises die over de zanglijnen heen waaien, kunnen de invloed van producers Leo Abrahams en Brian Eno niet verborgen houden. 'Edgeland' - dat trouwens integraal wordt gespeeld - is een illustratie van een volwassener geworden en sensitieve Karl Hyde.
Niet alle fans van het eerste uur hebben dit vanavond even goed verteerd. Toch werden de geduldigen onder hen op hun wenken bediend met een aantal opnieuw gearrangeerde en tot de essentie herleidde Underworld-classics zoals “Jumbo”, “Between Stars” en “Dirty Epic”. Nooit kregen de loepzuiver gezongen woorden in deze songs meer betekenis dan in deze lichtjes uptempo versies.
Hyde en zijn nieuwe vrienden reserveerden voor de bisronde het met Eno gecomponeerde en nog onuitgebrachte nummer “Up and Down”. “8 Ball”, een nummer uit de soundtrack van de film 'The Beach', werd tenslotte in een lekker groovende versie uiteengezet. Het publiek kreeg zowaar ineens zin in een feestje.
Een groot fan van dit nieuwe albummateriaal zal ik nooit worden maar de voldoening en de passie die Karl Hyde uitstraalt in dit zeer introspectieve en kwalitatieve werk dwingt mij zachtjes tot een oprechte appreciatie. Als Underworld-fan hoop ik toch stiekem op die beloofde, nieuwe samenwerking met zijn spitsbroeder Rick Smith.
Tracklist:
The Night Slips Us Smiling Underneath It's Dress / Your Perfume Was The Best Thing / Angel Café / Cut Clouds / Boy With The Jigsaw Puzzle Fingers / Slumming It For The Weekend / Shadow Boy / Sleepless / Out Of Darkness / Jumbo / Between Stars / Dirty Epic / Up and Down / 8 Ball
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Gentse Hear, Hear! (A Cheer) mocht het voorprogramma verzorgen in de kleine, maar gezellige zaal van Trefpunt en deed dat met verve. De band haalde vorige week nog de finale van ‘De Nieuwe Lichting’ op Studio Brussel, maar moest uiteindelijk de duimen leggen voor Tout Va Bien, Soldier’s Heart en Rhinos Are People Too. De indierockers brachten sprankelende en melodieuze huiskamperpop met fijne ritmes. Wij moesten –vooral door het dichtgeknepen stemgeluid – spontaan aan Alt-J denken, maar dan met minder elektronica en meer subtiel gitaarwerk. Ook de link met Pavement was snel gelegd door het losse karakter van de songs.
Buke and Gase is een Brooklyns duo dat erom bekend staat zelf zijn instrumenten te maken en daar dan vervolgens zeer inventief mee weet om te springen. Zo had zangeres Arone Dyer een soort van tamboerijn op haar linkerschoen bevestigd. Hun songs – een mix van postpunk en mathpop- misten vaak enige vorm van structuur en sprongen alle kanten uit, waardoor je nooit wist hoe een nummer zou evolueren. Onvoorspelbaarheid troef bij deze band dus, en juist daardoor weet hun recentste album ‘General Doom’ wel te intrigeren. Live kwam hun show echter wat te monotoon over, werkte de scherpe stem van Dyer je al snel op de zenuwen en misten we een soort van urgentie. Bovendien hoorden we te weinig goeie songs. “Houdini Crush” en “General Doom” waren de zeldzame hoogtepunten, terwijl de rest van de nummers als onafgewerkte doorslagjes van die twee klonken. Helaas dropen wij na afloop teleurgesteld af naar huis.
Organisatie: Toutpartout (ism Trefpunt – Democrazy)
The Soft Moon – Camera - Een avondje donkere en verslavende dwangbuismuziek
De voor ons nog onbekende Duitse krautrockers van Camera zorgen voor een opwarming van formaat met hun begeesterende, zweverige en lange songs die het beste van Neu! en Spacemen 3 naar boven brengen. Het trio brengt hun sinistere en sluimerende sound in het halfdonker, met enkel wat sobere blauwe en groene spots om hun wazige spacerock nog wat meer in de verf te zetten. Een ontdekking, absoluut.
Omdat het laatste album ‘Zeros’ tamelijk indrukwekkend is en een behoorlijk verslavende werking op ons heeft, vonden wij dat wij The Soft Moon, het geesteskind van Luis Vasquez, toch live even moesten gaan uitspitten.
Blijkt dat Vasquez, die zich op het podium laat bijstaan door een bassist en drummer, die bezwerende sound op een podium niet allen weet te evenaren, maar ook nog aan kracht weet bij te zetten. Nogal wat geluiden haalt hij uit zijn machinerie, maar toch blijft het geheel echt, rauw en vooral live klinken en wordt het soms gloeiend heet. Suicide, Joy Division, een gedrogeerde Cure en een flinke portie krautrock zijn de ingrediënten en er komt een kolkend brouwsel uit die ons voortdurend weet bij de nek te vatten. Vasquez gaat volledig op in zijn songs terwijl zijn kompanen er zeer stoïcijns bij blijven. De echo’s die hij uit zijn gitaar tovert hebben een repetitief en duister eighties karakter en de sound is bezwerend, donker en bij vlagen claustrofobisch, alsof Vasquez vanuit een dwangbuis zijn demonen op de wereld loslaat. Een optreden dat aan de ribben kleeft en ons een uur lang in een wurggreep houdt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-soft-moon-18-04-2013/ ( gig in de Trix, 18 april 2013, samen met o.m. Wolf Eyes!)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-soft-moon-19-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/camera-19-04-2013/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Warning!! Mr. Scruff is in town!! Wat vorig jaar nog als de nieuwe hype werd bestempeld, is vandaag eigenlijk al een traditie geworden. Scruff is voor het vijfde jaar op rij een graag geziene gast en ook gastheer in Gent. Al vier edities eist hij met de lokale Liquid Brother de volledige avond op en onderwerpt hij zijn publiek aan die onevenaarbare en zalige oormassages van hem. Elke editie was een schot in de roos, elke editie werd groter en raakte vlugger uitverkocht. Hoe kan het ook anders? Andy is op en naast het podium één brok positieve energie. Het totaalplaatje rond zijn leven als DJ, producer, cartoonist, absolute ambassadeur van de positieve vibes en zoveel meer is een onwrikbaar concept. Zijn DJ-sets zijn telkens weer een verrassing. Je weet nooit wat je eigenlijk kan verwachten binnen zijn spectrum van funksouljazzafrobeatlatindubstepdeephousediscoreggaebreaks. De enige échte zekerheden tijdens zijn Keep It Unreal-dansavonden zijn dat hij iedereen moeiteloos meezuigt in zijn eclectisch wereldje van veelal Shazam-bestendige platen en schattige patatvormige cartoonfiguurtjes. En voor de Gentse editie is het voor de man ondenkbaar dat hij het podium niet deelt met zijn goede vriend Liquid Brother. Deze combinatie werkt gewoon en dat is vanavond meer dan tevoren ook gebleken. Beide heren hebben er een fameuze patat op gegeven!
Deze avond deed mij meteen terugdenken aan die ene avond dat ik het geluk had hem in zijn thuishaven aan het werk te zien op zijn maandelijkse feestjes in Band On The Wall. Funkiness and Bass all over the place en minder eigen producties in de playlist!! Scruffy's party mood sloeg keihard over op de heupen van het gelukzalig glimlachende feestpubliek. Nooit hoorde ik zo een harde en uptempo set van hem. Op een gegeven ogenblik haalde hij de zelf die oude raveplaten uit zijn platenzakken. Het feit dat ik feestend op de dool ging en de meest amusante en absurde gesprekken hield met gelijkgestemde en licht aangeschoten feesters is een teken dat mijn dansavond geslaagd was. Voor het echt goed tot me doordrong hadden wij al zijn marathon gelopen. De beweeglijke joelende massa maakte mij attent op het einde van zijn set.
Liquid Brother ging lekker op het elan van zijn maatje verder. Liquid had zichzelf gisteren ongetwijfeld ondergedompeld in Scruff's vat der genialiteit. Zijn set was buitenaards goed. De weinig vrijgekomen ruimte op de dansvloer vulde ik surfend op die laatste energieboost in, totdat er bij de het ochtendgloren aan mijn mauw werd getrokken. Het was welletjes geweest! Benen kapot en lichtjes hese stem maar toch het gevoel dat de batterijen goed opgeladen zijn geweest. Legendarische avond! Wat kijken we nu al uit naar hoofdstuk 6! Graag zelfde plaats, zelfde twee mannen op de affiche. Jullie zijn gewaarschuwd!!
Organisatie: Democrazy, Gent
Wij kunnen zo wel enkele redenen bedenken waarom het concert van Counting Crows, ooit toch wel een grote groep, bijlange niet was uitverkocht. Hun laatste twee platen werden straal genegeerd door de Europese pers en media, hoewel ‘Saturday Nights & Sunday Mornings’ uit 2008 tot hun allerbeste werk behoort, een hit hebben ze in eeuwen niet meer gehad en airplay op zenders als Studio Brussel was er de laatste jaren al helemaal niet.
Het publiek bestond vanavond uit overwegend dertigers en veertigers die de glorieperiode van Counting Crows in de jaren negentig van dichtbij meemaakten, ondermeer een paar legendarische passages in Werchter.
Vandaag mochten we vaststellen dat er nog geen sleet zat op de Crows, dat de heren bijzonder goed musiceerden, maar dat er helaas ook te weinig scherpe kantjes aan hingen. De band klonk soms te gelikt en speelde af en toe op automatische piloot, met een paar aangename uitzonderingen zoals ondermeer een scherp en strak “Catapult”. Zonder Adam Duritz zou dit eigenlijk maar een doordeweeks Amerikaans groepje zijn. Het was immers weer Duritz die met zijn fantastische stem, zijn imposante afro kapsel, zijn hoog entertainmentgehalte en zijn nonchalante maar uiterst sympathieke présence de groep naar een hoger niveau tilde. Zeer voorspelbaar, maar alweer bijzonder indrukwekkend, was nog maar eens zijn moment suprème “Round Here”, de song waar iedereen zat op te wachten. Ontelbare keren moeten Counting Crows die song al gespeeld hebben, maar telkens legt een bezielde Duritz er zoveel emotie in dat hij de song na al die jaren nog steeds boven zichzelf doet uitgroeien. Ook vanavond weer was “Round Here” het absolute hoogtepunt.
Duritz schitterde overigens ook nog in “Rain King” en in “Goodnight LA” waarin hij op zijn eentje achter de piano postvatte en meteen de gans Lotto Arena muisstil kreeg, de song vloeide over in een begeesterend “Long December”, nog zo een klassieker uit de gloriedagen.
Amper één song uit de nochtans schitterende plaat ‘Saturday Nights & Sunday Mornings” kregen we, het mooie en ingetogen “Le Ballet d’Or”. Jammer vonden wij dat, die plaat zal blijkbaar voor altijd een verborgen pareltje blijven. Bovendien staan er ook een paar snedige rocksongs op, en net die verbeten rock waartoe de Crows zeker in staat zijn (we hebben het hen al eerder zien doen), mistten wij vanavond een beetje.
Bij momenten was de magie van de betere dagen wel nog aanwezig, maar die momenten waren schaars. Toch was het uiterst aangenaam te mogen vaststellen dat de groep er zichtbaar echt kon van genieten. Het speelplezier droop er af en de band liet de reacties van het steeds enthousiaster wordende publiek graag op zich afkomen.
Als we er even hun setlists van de laatste dagen op nagaan, dan zien we trouwens dat ze elke avond voor een pak andere songs kiezen, zo houden ze zichzelf scherp en houden ze de spanning er in.
Gemengde gevoelens dus. Counting Crows zijn nog niet afgeschreven, maar een nieuwe vlam zou geen kwaad kunnen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/counting-crows-17-04-2014/
Organisatie: Live Nation
Wallace Vanborn - The Night all hell broke loose
Wallace Vanborn
Depot
Leuven
2013-04-17
Wouter Verplancke
Breng Ian Clement, Sylvester Vanborm en Dries Hoof samen in een ruimte en ze worden Wallace Vanborn, een genadeloze beukende rock machine. Deze keer kwamen ze de boel slopen in het Depot, de foyer was hun strijd toneel.
De zaal was tot de nok gevuld met een overwegend mannelijk publiek, bruisend van testosteron, klaar voor één van de hardste Belgische bands. “White River” werd stevig ingezet, de zaal werd bij de haren gesleurd en niet meer losgelaten voor het komende uur. Hoewel het nummer op de cd behoorlijk rustig is, was het er in het Depot meteen ‘boenk’ op. Na het eerste nummer schreeuwde de zaal voor luider en harder, spijtig dat ons Joke Schauwvliege vorig jaar afkwam met wat regels.
“We are what we hide” sleurde ons mee in een stroomversnelling, de ritmische stukken aangevuld met de rauwe stem van Clement deed het mannelijk testosteron bokken en headbangen tot het zweet doorheen de zaal parelde. “Marching sideways”, gekenmerkt door de hoge zanglijnen, werd goed ontvangen en uitbundig meegezongen.
Zelden zo’n ambiance en sfeer geweten die zo z’n favoriete band ontving en een band die zo van katoen gaf als deze avond.
Tijdens de strakke drumtrack kwam de zaal volledig los en werd hier en daar een poging gedaan tot het placeren van een moshpit. De enige pauze die ons gegund werd, was tijdens de gitaarwissel. Na een pauze van een goeie minuut vloog de band er weer in, dit maal kregen we “Cougars”, hun laatste single. Onmiddellijk gevolgd door “Atom Juggler” een nummer van hun eerste plaat. Dit vormde een belangrijk keerpunt tijdens de show, en vanaf nu werd het publiek ook getrakteerd op de oudere songs. Tussenin ergens, “Jealousy” (een voorlopige titel) , een nieuw nummer; het eerder melodische nummer kon al rekenen op hier en daar sporadische headbang; Ian zag dat het goed was.
“Cowboy Panda’s Revenge” was een knaller en sloot het geweldige concert af; een laatste keer alles geven zowel op als vóór het podium. Het zweet liep letterlijk van de muren.
Ik durf eerlijk bekennen dat in al die jaren in het Depot het nog nooit zo hard gerockt heeft als met Wallace Vanborn. Elke fan , waaronder mezelf, kijkt uit naar hun volgend Depot optreden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wallace-vanborn-17-04-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Dan Smith, ‘the new golden boy of Pop’, maakte op 17 april, in de ABClub, een opmerkelijke halte naar aanleiding van de release van ‘Bad Blood’, de eerste plaat van het Bastille-project. Op talrijke radiostations als StuBru, Pure FM , geïnjecteerd door talrijke specifieke blogs, werd gehamerd op zijn komst, wat ervoor zorgde dat het concert in een mum van tijd uitverkocht was.
Zelf ontdekte ik Bastille uit de mixtape ‘Other’s People’s Heartache Part II’ en de singles « Overjoyed » en « Pompeii », van ‘Bad Blood’. M’n aandacht werd getrokken en Bastille intrigeerde door dit materiaal .
Maar live bleek het toch iets anders en kon de set me van Bastille onvoldoende inpalmen . Dan Smith en z’n haarsnit op z’n Desireless konden mijn verwachtingen niet inlossen. De show van de Londense muzikanten liet me echter een bittere nasmaak. Geen paniek, de gig van ‘Bad Blood’ bood me toch enkele goede herinneringen, met net “Pompeii” met z’n Beirut tunes en “Things We Lost in The Fire “.
Op het podium had Bastille soms iets mee van ‘Kinderen voor Kinderen’. De 30-plussers zochten hun toevlucht meer achteraan in de Vlub. Vooraan werd Smith overmand door een horde meisjes , die duidelijk bij de leest en in vorm waren.
De set werd geopend met “Bad blood”, en meteen werd het nummer meegezongen door de horde jonge fans. Achteraan de zaal overviel de rage ons verrassend. De rest van het eerste deel is consistent, net zoals het zalvende timbre van de zanger. Het percussiewerk heeft iets van de synthpop van Ellie Goulding.
De volgende composities bleken sterker op plaat. Ze kunnen zich live niet echt onthullen, ze zijn eerder lineair en doen de spanning afnemen . De fans van hun kant, zingen de teksten maar mee en houden van de energie , de dynamiek en de gekke capriolen van de zanger . Terwijl wij spijtig genoeg hier afhaken .
Toegegeven, de pop van Bastille is fijnzinnig en doet het goed in de charts . Een handvol nummers hadden die vibe om in juiste stemming te komen; een nummer als “Things We Lost in the Fire” staat dan ook hoog aangeschreven . Het is een soort pop die we letterlijk moeten voelen, beleven en ervaren .
Bastille zal spelen in de Marquee Rock Werchter, zondag 7 juli
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bastille-17-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stavroz-17-04-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Redouane Sbai - Vertaling: Gerrit Van De Vijver en Johan Meurisse
Emeli Sandé behoeft geen introductie meer. Zij die nog nooit van "Next To Me", "My Kind of Love" of "Wonder" (collaboratie met Britse rapper Naughty Boy) gehoord hebben, leefden het afgelopen jaar vast en zeker ergens onder de grond. Een zevental singles, een handvol collaboraties (met o.a. Naughty Boy, Labrinth en Professor Green) en slechts één album, en toch is ze zo goed als een huishoudnaam geworden.
Laten we eerlijk zijn, Sandé's debuut album 'Our Version of Events' is geen meesterwerk. De songs zijn catchy en de lyrics zijn interessant, maar af en toe dreigt het toch een klein beetje de saaie kant op te gaan. Niet zo dinsdagavond tijdens Emeli's bezoek aan de Ancienne Belgique.
Het gebeurt (jammer genoeg) slechts af en toe dat een artiest op een podium staat en performt voor het publiek. Vaak is het moeilijk contact met de toeschouwer te maken, heeft de artiest misschien een iets mindere dag of soms loont de muziek zich gewoon beter tot een duidelijke barrière tussen artiest en fan. Opnieuw, niet zo gisterenavond tijdens Emeli's bezoek aan de Ancienne Belgique.
De muziek was perfect, haar stem kristalhelder en Emeli straalde zoveel pure vreugde uit dat het concert al vanaf de eerste noot perfect zat. De Britse artieste glunderde, leek oprecht uitgelaten om in Brussel te zijn, en slaagde erin om een fenomenaal concert te geven dat 100% voor het publiek was. Alle aanwezigen bedankten haar door luidkeels mee te zingen en als één massa te dansen of klappen. Het was zichtbaar wederzijds genieten.
Openen deed ze met allereerste single, "Heaven" en vanaf dat moment sprong het concert van het ene hoogtepunt naar het andere. Dansen tijdens "Heaven" en "Where I Sleep"; een collectief gebroken hart tijdens een min of meer akoestische versie van "Suitcase"; meezingen tijdens "My Kind of Love"; rustige momenten aan de piano tijdens "Clown" en "River"; en bij nagenoeg iedereen kippenvel tijdens "Read All About It, Pt. III". Moet er dan nog beschreven worden wat er gebeurde tijdens "Wonder", min of meer de beste afsluiter die een artiest zich kan wensen? Of hoe niemand stil kon blijven wanneer "Next To Me" eindelijk langs kwam?
Emeli was in fantastische vorm, zong elke song met hart en ziel en bleef doorheen het volledige anderhalf uur constant in contact met het publiek, zelfs wanneer ze aan de piano zat. De momenten waar de volledige zaal in de handen klapte, recht sprong (zelfs de zitplaatsen!) en uit volle borst meezong (of het nu of Emeli's verzoek was of niet) vallen niet te tellen. Zelfs toen ze kort even van het podium verdween en één van de achtergrondzangers Labrinth's plaats in nam tijdens "Beneath Your Beautiful", kreeg het publiek er niet genoeg van.
Of ze altijd zo'n parel is om live te bezien, is onduidelijk, maar één ding is zeker: Emeli Sandé in de Ancienne Belgique op 16/04/2013 was adembenemend goed. Het lijkt bijna jammer dat we het na deze schitterende avond met het album moeten doen. 'Emeli Sandé, Live at Royal Albert Hall', here we come!
Setlist: Heaven - Where I Sleep - Breaking The Law – Suitcase – Pluto - My Kind Of Love – Clown – River - This Much Is True - Read All About It, Pt. III - Beneath Your Beautiful – Daddy – Wonder
Encore: Mountains - Next To Me
Neem gerust een kijkje naar de pics:
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emeli-sand-16-04-2013/
Organisatie: Live Nation
Nog nodig om Steve Hackett voor te stellen !? Hij is gewoon één van de beste gitaristen in de rock geschiedenis. Hij was eerst actief in Genesis, de legendarische progressieve rockband tussen 1971 en 1977 ; hij droeg bij aan albums die meesterwerken zijn, van ‘Nursery Cryme’ tot ‘Wind And Wuthering’. Zijn solocarrière kon hij vruchtbaar uitbouwen, maar die had niet het succes van vroeger …
Een paar maanden geleden kwam hij met het tweede deel van zijn 'Genesis Revisited', een ambitieuze viervoudige LP (2xCD), opgenomen met behulp van Steven Wilson, Michael Akerberg, John Wetton, etc., befaamde muzikanten btw !
Tijdens een interview zei Hackett dat hij het interessant achtte om nummers als « Can-Utility And The Coastliners (Foxtrot) » 40 jaar later te herinterpreteren, met de huidige technologie en met zijn ervaring als muzikant en producer.
Dus was het met grote verwachting dat ik voor de « live » vertaling van dit album uitkeek. En ik was niet alleen: de Ancienne Belgique was uitverkocht! Verrassend, maar een bewijs van de buitengewone aura waarvan Genesis vandaag nog steeds geniet. Nostalgie heeft blijkbaar succes in deze periode! En terecht !
Plotseling klinken de eerste akkoorden van « Watcher Of The Skies » ; het publiek reageert enthousiast.. Het is duidelijk: wat volgt zal uniek ziijn. En inderdaad, het was uniek. Meer dan 2 uur muziek uitsluitend samengesteld uit nummers van Genesis. We werden getrakteerd op een selectie van volwaardige juweeltjes zoals « The Chamber Of 32 Doors », uit 'The Lamb Lies Down On Broadway', een titel die het uitzonderlijke bereik van het muzikaal spectrum van Genesis duidelijk aantoont: het is orkestraal, krachtig en van een klassieke inspiratie, maar tevens jazzy, burlesque, met passages van regelrechte folk. « Het is maar een klein liedje dat ik op weg naar hier heb gecomponeerd », grapte Hackett.
Op het podium, wordt Hackett begeleid door Roger King, de Amerikaanse toetsenist die sinds de jaren '90 aan zijn zijde is, Rob Townshend op fluit en sopraansax, Gary O'Toole, zijn trouwe drummer en Lee Pomeroy (The English Rock Ensemble, Archive) op bas. Maar de grote vraag is natuurlijk de zanger. Wie heeft Hackett gekozen om de (uitmuntende) zangpartijen van Peter Gabriel en Phil Collins te interpreteren? Het is Nad Sylvan, de zanger van de Engels prog band Agents Of Mercy (ex-Unifaun). Technisch zeerzeker niet slecht: hij heeft een stem die een beetje gelijkaardig is aan die van Gabriel, maar ietwat meer nasaal. Hij heeft een theatrale houding en gothic look met zwarte make-up aan de ogen en lang blond haar. Soms heeft hij heeft de neiging tot over-reacting en komt zelfs wat ongelukkig over in "The Musical Box".
De show zelf is vrij discreet. Geen decor of kostuums, gewoon een geweldige lichtshow en een paar discrete video's.
Eén van de hoogtepunten van het concert is ongetwijfeld « Dancing With The Moonlit Knight », waar het publiek de super bekende melodie "Can You Tell Me Where My Country Lies" meezingt. Tijdens de instrumentale break bewonderen we de uitstekende techniek van Hackett, die één van de uitvinders is van de 'finger tapping', de (door Eddie Van Halen gepopulariseerde) techniek waardoor gitaristen de vingers van de rechterhand op de hals plaatsen om via hammer-on/pull-off zeer snelle opeenvolgingen van noten te kunnen spelen. Hackett ontwikkelde deze techniek door te kijken naar een aantal blues en jazz gitaristen (vooral Emmett Chapman, de maker van de 'Stick'). De eerste 'finger-tap' solo is waarschijnlijk de intro van « The Return Of Giant Hogweed », op 'Nursery Cryme' (1971)!
Tot zover dit stukje geschiedenis ... Na « Fly On A Windshield », waar Gary O'Toole de zangpartij voor zijn rekening neemt, komt een ander langverwacht moment: « Firth Of Fifth ». Het eerste deel van deze beroemde instrumentale passage wordt niet met de fluit, maar met de soprano sax door de uitstekende Rob Townshend gespeeld. Dan neemt Steve Hackett over met een uitmuntende krachtige en vloeiende uitzonderlijke solo, vol 'sustain' ; de melodie is fascinerend en getuigt van een ongelooflijke schoonheid... Een mooi moment.
De introductie van « Blood On The Rooftops" (uit ‘Wind And Wuthering’) geeft ons de kans te luisteren naar Hackett op klassieke gitaar, wat hij ook tot in de perfectie beheerst. Gary O'Toole zingt de partij van Phil Collins. Dan neemt Hackett een 'technische' pauze om een aantal problemen op de keyboards op te lossen, maar de band is snel terug voor drie extra songs uit ‘Wind And Wuthering’, waaronder de mooie en beklijvende "Afterglow". Dan komt het zeer hypnotiserende jazz-rockende "Dance On A Volcano", gevolgd door het sterke "Entangled".
Om het concert af te sluiten, biedt Steve Hackett ons een waar hoogtepunt: « The Musical Box » en « Supper's Ready », twee absolute meesterwerken van Genesis. Ook hier grenst het aan muzikale perfectie. Tijdens de aangrijpende instrumentale passage met de fluit in het midden van « Supper's Ready », zijn Hackett en Sylvan onder de indruk dat de melodie door een koor van mannenstemmen uit het publiek overgenomen wordt: een kippenvelmoment …
Als encore speelt de band een erg krachtige jazzy "Los Endos". Aan het eind van het lied, is de sfeer niet te beschrijven: het lijkt erop dat de AB zal exploderen. Het publiek wil een tweede encore maar tevergeefs, de lichten floepten aan.
We hebben een avond in de AB gehad vol prachtige muziek. We zijn Steve Hackett dankbaar om een tweede leven aan de meest geïnspireerde periode van Genesis te geven, hoewel sommige aspecten , waaronder de keuze van de zanger, open discussie zijn. Nu is het tijd om zich nog even onder te dompelen in de oorspronkelijke versies van deze unieke composities! Steve Hackett heeft hier zijn missie volbracht ...
Setlist : Watcher of the Skies - The Chamber of 32 Doors - Dancing With the Moonlit Knight - Fly on a Windshield - Firth of Fifth - Blood on the Rooftops - Unquiet Slumbers for the Sleepers... - In That Quiet Earth – Afterglow - Dance on a Volcano – Entangled - The Musical Box - Supper's Ready
Encore: Los Endos
Philippe Blackmarquis - Vertaling Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Opvallend veel Britten in de Orangerie van de Botanique die avond voor Stornoway. Veel Britser kon het ook niet klinken. Dit viertal uit de omgeving van Oxford charmeert met pastorale, Keltisch geïnspireerde folk pop die je onmiddellijk associeert met zonovergoten groene heuvels in de countryside en waarin de gewone dingen des levens zoals gemiste treinen of dagdromen op zolder even idyllisch als geromantiseerd bezongen worden.
Tijdens de voorstelling van hun tweede album ‘Tales From Terra Firma’ kwamen duidelijk meer wolken langs drijven. Op zich nog geen reden tot paniek, al bedierf het wel soms de pret in de zaal. Erger was dat de inspiratiebron minder rijkelijk vloeide en weinig nieuwe nummers konden tippen aan het niveau dat weliswaar erg hoog gespannen werd op debuutalbum ‘Beachcomber’s Windowsill’.
Opener “Knock Me On The Head” werd nogal lauwtjes onthaald, waardoor Stornoway zich genoodzaakt zag om direct een versnelling hoger te schakelen met het onweerstaanbare road movie refreintje van “Fuel Up”. Dit was meteen tekenend voor een set waarin het constant aftasten was.
Overdadige orgel- en vioolarrangementen knepen de noodzakelijke luchtigheid uit nummers als “You Take Me As I Am” en “(A Belated) Invite To Eternity”. Stornoway was slim genoeg om dit zelf te beseffen. Met spaarzame unplugged uitvoeringen van “November Song” en “The Ones We Hurt The Most” kregen ze het publiek wel muisstil en des te enthousiaster achteraf.
Op “The Great Procrastinator” sloeg de verveling toe, terwijl de intro van doorbraaksingle “Zorbing” getrakteerd werd op een luid nostalgisch herkenningsapplaus.
Gelukkig had Stornoway aan no nonsense spontaniteit nog lang niets ingeboet. Meer zelfs, de charismatische zanger/gitarist Brian Briggs met zijn verrukkelijk hoge tenor stem voelde zich tijdens dit slotoptreden op het Europese vasteland duidelijk in zijn sas in de groene Botanique na enkele minder idyllische settings op toer in Duitsland. En ook de rest van groep wil iedere café uitbater graag over de vloer krijgen voor een live sessie.
De swingende bisronde die met “I Saw You Blink” en “Watching Birds” integraal opgebouwd was uit nummers van het debuutalbum van 3 jaar geleden stuurde ons met gemengde gevoelens naar huis. De fans van het eerste uur werden uitbundig getrakteerd, maar een Belgische doorbraak zit er met “Tales From Terra Firma” nog niet direct aan te komen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Wie donderdagavond trek had in een flinke portie muziek met gevoel kon afzakken naar de concertzaal in de Vooruit in Gent. Daar werd immers een zogenaamde ‘double bill’ geserveerd. Eerst warmde Marble Sounds het publiek helemaal op, daarna kopte Isbells de voorzet staalhard binnen.
Marble Sounds
Marble Sounds is bezwaarlijk een voorprogramma te noemen. Het vijftal, met Pieter Van Dessel als zanger, stelde in Gent hun nieuwe plaat ‘Dear me, Look up’ voor.
Wat eerst leek op het testen van de instrumenten mondde uit in het begin van “The Summer Of The Sun”. Het publiek werd even verrast maar het duurde niet lang voor iedereen mee was. Na deze opener speelden Van Dessel en co “No One Ever Gave Us The Right” en “Photographs”. Met “My Friend” werd voor de eerste maal teruggegrepen naar het debuutalbum ‘Nice is good’. De songs waren opvallend net en afgewerkt. Toch bleef het melancholisch gevoel dat Marble Sounds typeert steeds behouden. Die pure melancholie maakte tijdens “Ship In The Sand” – een cover van Sophia – zelfs even plaats voor zwartgalligheid. Daarom was het volgens Van Dessel dringend tijd om ‘een vrolijk nummer te spelen’. Met “Dance Clarence Dance” gingen de kopjes inderdaad opgewekt heen en weer. De lichte en fijne melodie zorgden voor een kleine adempauze in een set die vooral zwaarmoedig bleek. Daarna was het tijd voor een vrouwenstem in “Sky High”. Bij de eerste noten haperde Chantal Acda nog wat, maar ze herpakte haar onmiddellijk. Het zorgde voor een mooi en integer nummer. Vooral de overgang van de enkele stem van Acda naar het instrumentele stuk deed deugd aan de oren. Acda was alvast opgewarmd voor het optreden van Isbells, waar zij nog eens ten tonele kwam, maar dan als vast bandlid. (Dat gold trouwens ook voor Gianni Marzo, lid van Marble Sounds en Isbells) . Kortom, een erg geslaagd optreden van de zangeres. Het was dus dubbel spijtig dat het duet “Leave A Light On” niet werd gespeeld.
Het concert liep al bijna op zijn eind wanneer Van Dessel zijn megafoon uithaalde voor “Never Lost, Never Won”. Het toonde aan dat Marble Sounds niet bang is om te experimenteren. Bovendien slagen ze er wonderwel in om die variatie simpel te houden. Het vijftal klinkt zeker niet overdadig.
Als bisnummer kreeg het publiek nog “The Time To Sleep” te horen. Daarin zat er zowaar nog redelijk stevig gitaargeweld. Het vatte het optreden van Marble Sounds samen: tussen de rustig glijdende melodieën door waren meer dan eens scherpe klanken en harder werk te horen. Het zorgde voor een topconcert, al werden nummers als “Good Occasions”, “Redesign” en “Leave A Light On” wel gemist.
Isbells
Het legde druk op de schouders van Isbells. Met het optreden in de Vooruit speelden zij hun laatste concert in België (Marble Sounds en Isbells gaan dit najaar nog samen in Duitsland gaan spelen). Het was de vraag of er na al dat touren in 2012 geen sleet op de band was gekomen. Dat bleek allerminst het geval. Er gebeurde constant wat. Frontman Gaëtan Vandewoude had daarin de hoofdrol en deed zijn verhaal over ‘de prachtige zaal’. Daarmee charmeerde hij onmiddellijk de vele aanwezigen. Bij de intro werd “Stoalin’” – naar de gelijknamige plaat – lang uitgesponnen en kwam de band letterlijk uit het donker getreden. De magische xylofoon en zachte trompetgeluiden werden geleidelijk luider en begeleid door een soort marstrommel. Ondertussen kon men de groep vol in het licht zien en na wat Vandewoude een ‘interactief hey-ho moment a la Snoop Dogg’ noemde, vonden de leden het tijd voor wat snelheid in de set. “Heading For The Newborn” zorgde daarvoor. Het catchy gitaarspel van de band betekende de tweede start van het concert. Even later minderde Isbells alweer vaart met mooie samenzang in een prachtige versie van “Letting Go”. Met “Falling In And Out” deed Vandewoude ons eraan denken dat ‘ruzie maken ook heel romantisch kan zijn’. Na dit nummer kon men zich echter niet meer voorstellen niet verliefd te zijn op de band. Dat gevoel werd nog extra versterkt wanneer ze hun grootste hit “Reunite” speelden.
Dat ook Isbells wel eens wil rocken werd duidelijk wanneer zij “Wolf Like Me” van TV On the Radio coverde. Het feit dat zij dat probleemloos deden, bewees nog meer eens hun muzikaal talent. De spuitende confetti tijdens het nummer waren misschien wat van het goede teveel. Vandewoude en co bleken wat uitgeput door het heen en weer springen.
Ze besloten dan maar tot een akoestisch moment vooraan op het podium. Ze speelden er “Baskin’” en “As Long As It Takes”. Marzo haalde er zijn banjo voor naar boven. Het publiek nam er de onstembare Chinese gitaar graag bij voor een charmant intiem moment als dit. Voor iemands rinkelende telefoon waren de meesten minder genadig. Vandewoude loste het allemaal op met de glimlach. Die speelsheid kwam terug bij een minder geslaagde cover van Tim Hardins “Reason to Believe”. Vandewoude vergat de structuur van zijn arrangement tot tweemaal toe. Een derde kans kreeg hij niet: het publiek begon namelijk te klappen voor het nummer eindigde om de zanger uit zijn lijden te verlossen. Marzo grapte dat hij hen ‘altijd zo in verlegenheid bracht’. Gelukkig had de band nog “Erase And Detach” als laatste nummer om het foutje recht te trekken.
Als hoogtepunt van de avond kreeg het publiek nog een geheel nieuw bisnummer te horen. Daarvoor werden de mannen van Marble Sounds terug op het podium geroepen. Het bewees dat de leden van de twee bands meer dan goede vrienden zijn, ze kunnen ook erg goed samen muziek maken. Van Dessel en Vandewoude genoten zichtbaar van hun samenzang en iedereen, inclusief het publiek, stond te glunderen van de warmte die van de song “Celebration” afstraalde.
Na dit feest ging het tiental met een theatrale buiging het podium af. Het publiek kon niet anders dan tevreden naar huis gaan.
Marble Sounds toonde in de Vooruit dat zij klaar zijn voor een stap hogerop. ‘Dear me, Look up’ heeft genoeg potentieel om een breed publiek voor zich te winnen. Isbells bewees zich als sterke live band. De spontaniteit van de band en de charismatische Vandewoude kan nog vele harten veroveren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/isbells-11-04-2013/
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
