Bakje vol voor Two Door Cinema Club! De drie artiesten die door de patenlabels Kitsuné en Pias onder de vleugels werden genomen slaagden erin de grote zaal van de AB uitverkocht te krijgen. Dit minder dan 4 maand na een gelijkaardige verovering in de Botanique. Terwijl sommigen – waaronder de auteur van dit verslag – het er over eens zijn dat ‘Beacon’, hun laatste LP, wat moeilijker verteerbaar is dan zijn voorganger, laten de Noord-Ieren de critici een poepje ruiken door op 14 maart een concert te brengen dat uitermate standvastig is en niet op de minste imperfectie betrapt kan worden.
Sinds 2010, jaar waarin ‘Tourist History’, de perfecte bundeling van de beste Pop, uitgebracht werd, onderhoudt Two Door Cinema Club een naadloze relatie met zijn Belgische publiek, dat keer op keer de rode loper uitrolt voor hun komst. Zo is de traditie sinds een indrukwekkende prestatie in de AB als voorprogramma van Phoenix. Sindsdien heeft het trio zijn publiek aanzienlijk uitgebreid dankzij festivals en andere evenementen: Pukkelpop 2010 en 2012, Werchter 2011, twee concerten in de Botanique en zelfs een avondje ‘Libertine Supersport’ voor een DJ Set! In de loop van zijn verschillende Belgische bezoekjes heeft het trio een feilloze ‘live’ reputatie opgebouwd, die het ook vanavond weer eer zal aan doen.
Nadat ze voor de tournee in november voor hun landgenoten van Kowalski kozen, hebben de drie jongens van 2DCC dit keer geopteerd voor de Engelsen van Dog Is Dead als voorprogramma van deze tweede etappe. Maar net op het moment dat het kwintet, dat ik zo graag voor de eerste keer op een podium aan het werk wou zien (die “Glockenspiel Song” !), op de planken verschijnt, worden de deuren van de AB bestormd. Geen geluk. Het is pas bij hun allerlaatste noten dat ik erin slaag binnen te dringen in de stampvolle zaal. En mijn ongeluk kent geen grenzen, want de vijf jongens hebben hun concert dat aanvankelijk gepland stond voor februari dit jaar, verschoven naar zondag 17 maart: dezelfde avond als Jamie Lidell. Zaak gesloten dus.
21 uur. Uur van de waarheid. Aangezien « Beacon » me wat onverschillig liet bij een eerste luisterbeurt, zijn mijn verwachtingen voor de prestatie van vanavond niet al te hoog. Maar wie Two Door Cinema Club kent zou beter moeten weten. De groep verschijnt op het podium in de vorm van een kwartet en de eerste noten van “Sleep alone” wekken onmiddellijk hysterie op bij het publiek.
De setlist richt zich vervolgens op ‘Tourist History’, met nummers als “Undercover Martyn”, “Do You Want it All?” en “This Is The Life” die perfect gebracht worden. De temperatuur van het publiek gaat al voor minder de hoogte in. Het gebrek aan contact tussen de Ierse muzikanten en hun publiek wordt overschaduwd door een setlist die bijzonder goed uitgedokterd is en een perfect evenwicht weet te vinden tussen oude nummers (“You’re Not Stubborn”, “I Can Talk”, “Costume Party”, ”Something Good Can Work”, enz. ) en nieuwe composities (“Wake Up”, “Sun”, “Handshake”…).
Deze laatsten slagen overigens met lof voor de ‘live’ test. Meer zelfs, ze zetten als het ware een nieuwe maximumstandaard. En zo worden de (mijn) kwade tongen zonder pardon de mond gesnoerd. De nummers volgen elkaar razendsnel op en vanop het balkon is te zien hoe het publiek al gauw meegevoerd wordt op indrukwekkende trillingen (nvdr: niet zo indrukwekkend als de dag nadien bij Foals, maar toch bijna). Bij wijze van afsluiter brengt de Ierse band drie mooie bisnummers: “Someday”, “Come Back Home” en “What You Know”, het liedje dat u een energieboost geeft en u eraan herinnert met Euromillions mee te spelen.
Het trio en hun collega verlaten het podium na iets minder dan 20 nummers, die allemaal meer toegankelijk geworden zijn.
Geen twijfel mogelijk dat het aantal fans snel zal blijven toenemen, want de jongens beschikken over een buitengewoon talent om nummers met hoog potentieel te produceren. Nummers van een ongekend optimisme, ideale middelen tegen een dipje. De ultra-geoliede machine van 2DCC draait op volle toeren en niemand zal haar nog kunnen stoppen. Volgende stap : Lotto Arena? Intussen zullen de Noord-Ieren het Belgische publiek laten springen op vrijdag 5 juli, op het hoofdpodium van Rock Werchter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-door-cinema-club-14-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dog-is-dead-14-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dog-is-dead-17-03-2013/
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie : Live Nation
Met Roza Parks had het Depot alvast een topper van een voorprogramma vast voor Meuris. Spijtig voor het iets wat tamme publiek. Hun onversneden rock met een melodisch kantje toont een band die weet waar ze naar toe willen. De strakke ritmesectie weet de nummers goed te begeleiden, zeker in het nummer “Cold, Hungry and Dry”. De stem doet denken aan Talking Heads en de drum track aan The Black Box Revelation. Ondanks dat de zang niet altijd even juist zat (beter dit dan playback) kon de band toch enkele nieuwe fans sprokkelen. Met de nakende release van hun CD op 15 april kunnen we alleen maar hopen op meer concerten en misschien wat radio time.
Dan was Meuris aan de beurt, ondertussen is hij al in half België gekend als de zot met zijn tamboerijn. Hij kwam naar het nieuwe Depot naar aanleiding van zijn nieuwe cd ‘Mirage’. Een cd waar we niet onderuit kunnen, het is op en top Meuris. Hij schiet met scherp en raakt zijn doel, “Dichter bij de liefde” moet toch wel de topper zijn op de plaat en zal weldra de rangen sluiten bij andere klassiekers zoals “Panamerenko”, “Satelliet Suzy”, “Ik hou van u…”. Ondanks de pracht van dit nummer bleef de zaal behoorlijk kil en levenloos. Je voelde aan Meuris dat hij wat respons miste, met “Zondagskind” en “Een heel klein beetje oorlog” begon de zaal stilaan op te warmen. Teken voor Meuris om de naar een volgende versnelling te schakelen, karate stampend, tamboerijn spelend als gevolg. Met “Panamerenko” (alweer een Noordkaap klassieker) werd de rauwe stem van Meuris begeleid door de vette gitaren van Dave Hubrechts en Kris Delacourt.
Meuris bracht een set met veel afwisseling tussen de nieuwe plaat en oudere klassiekers, maar af en toe sloeg hij de bal mis. Nieuwe nummers zoals “Ziel Verloren” en “Zonder Moraal” misten hun effect, even spijtig als het prachtig ingezette “Satelliet Suzy” dat uiteindelijk verviel in een samenspel tussen synthesizers en gitaren. Geef ons dan maar het origineel, dit geldt ook voor “Druk in Leuven”.
De tour is nog maar net begonnen, Meuris is nog wat op zoek, de bindteksten zijn nog niet wat ze moeten zijn. Liever dit dan een geroutineerde machine. Met “Van God Los” herinnerde Meuris er ons nog eens aan dat hij zijn plaats op het podium weldegelijk verdiend heeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rosa-parks-13-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/meuris-13-03-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Noteren we een koersverandering bij The Bloody Beetroots?!. Na vanavond zeker! Het aangekondigd hels lawaai heeft niet plaatsgevonden. Afgelopen woensdag, nadat ze de AB op z’n grondvesten deden daveren drie jaar terug, komen Simone Cogo aka ‘Bob Cornelius Rifo’ en zijn gemaskerde kornuiten van The Bloody Beetroots terug naar de ‘lieu du crime’. En zeggen dat de tweede passage van de Italianen in de Ancienne Belgique meer meehad van een sisser effect deze keer …
21h – The Bloody Beetroots – de ‘drie bloederige bieten’ komen het podium op voor een ‘echte’ live. Er hangt elektriciteit in de lucht .Het moet gezegd , dat de fans veel van de Italiaanse band verwachten, gezien ze in 2010 op de knieën zaten van hun verpletterende gig. Maar ipv explosies van BPM en elektropunk riffs , die The Bloody Beetroots drie jaar geleden aan het Belgische publiek serveerden, wordt de grote ‘Cornelius’ en C° gekenmerkt van een tekort aan overtuiging, zowel op het podium als op het niveau van hun materiaal .
In de eerste plaats, en logischerwijs, kwam dit door de nieuwe songs, stukken die eerder flets aandoen (de vreselijke single “Chronicles Of A Fallen Love” is er zo’n voorbeeld van), ver van hun muzikale gekte en flitsende, pompende beats. De drie muzikanten halen zelfs het niveau van een schitterende « Romborama » naar beneden. Of zoals die compleet verwoestende « Talkin’ In My Sleep »: in zijn originele versie is « Talkin’ In My Sleep » een hitsige, driftige compositie met een Lisa Kekaula (The Bellrays) in topvorm , die al haar vocale kracht gebruikt om onze oren te doen trillen . Maar vanavond is de kracht van de basses en de stem té gedempt !
Hun furieuze, knallende BPM vond ergens plaats temidden het parcours, wanneer het trio hun de klassieker « Warp » speelt. Een nummer met het verwachte effect, waar iedereen naar hunkerde .
Maar het tsunami effect bleef vanavond uit . Een gemiste kans . The Bloody Beetroots zijn een beetje téveel gekalmeerd… Zucht …
Redouane Sbai – vertaling Jolien Kerkhofs en Johan Meurisse
Organisatie : Live Nation
Na een van de verschrikkelijkste sneeuwnachten deze winter en een nooit geziene chaos tijdens de daaropvolgende ochtendspits zag het er aanvankelijk niet al te best uit om naar Antwerpen af te reizen voor het concert van Steven Wilson. Gelukkig lag ons wegennet er tegen de avond erg goed bij….meer zelfs we reden zelden zo vlot richting de metropool. Wilson had de rampzalige berichtgeving gevolgd op zijn Facebookpagina en vertelde dan ook zeer gelukkig te zijn toen hij op het podium stond voor een volle, uitverkochte Arenbergschouwburg.
Begin dit jaar verscheen Wilson’s derde studioalbum: ‘The Raven That Refused To Sing (And Other Stories), een dijk van een plaat en Steven’s beste soloalbum van de drie! De productie liet hij voor het album over aan niemand minder dan Alan Parsons. In slechts 6 songs slaat Steven Wilson op een perfecte manier de brug tussen de progressieve rock uit de jaren ’70 en de alternatieve progrock van vandaag. We horen heel veel Camel, Caravan, King Crimson, en Pink Floyd klanken in symbiose met de hedendaagse gebalde rocksound van Rush en Porcupine Tree. De complexiteit om dit alles live te brengen op de bühne van de Arenbergschouwburg was voor Wilson en band geen partij want het werd een onvergetelijke progrock avond waarbij je als aandachtige toeschouwer werd meegesleurd in een bijzonder divers en kleurrijk klankenpalet.
Wilson had dan ook niets aan het toeval overgelaten en nam dezelfde sterke muzikanten mee op tour waarmee hij ook het album maakte: Guthrie Govan (Guitar), Adam Holzman (Keyboards/Piano), Theo Travis (Flute/Sax), Nick Beggs (Bass/Chapman Stick!) en Marco Minnemann (Drums)….samen met Wilson een hecht en onverwoestbaar sextet dat na de introvideo (‘Raven….artwork’) keihard van leer trok tijdens de 12 minuten durende opener “Luminol”. De retestrakke baslijn van ‘Kajagoogoo’ Nick Beggs ging door merg en been, samen met de bizarre dwarsfluitklanken van Theo Travis zorgde deze opener voor een indrukwekkend startkwartier. Een volledig andere sfeer kwam er nadien met de dromerige compositie “Drive Home”, een song die zo op een nieuwe plaat van Porcupine Tree zou kunnen staan met aan het eind een waanzinnige gitaarsolo à la David Gilmour maar wel uitgevoerd door klasbak Guthrie Govan. Ook tijdens “The Pin Drop” moest ik vaak aan Porcupine Tree denken waarna het sterk georkestreerde “Postcard” de enige song was die onder de vijf minuten klokte. Wilson liet trouwens weten dat hij voor dergelijke, gebalde songs niet echt in de wieg was gelegd.
We kregen trouwens een bijzonder communicatieve Wilson te zien die meer dan eens interactie zocht in de zaal en af en toe een leuke, grappige anekdote op ons los liet, waardoor hij duidelijk liet blijken dat hij zich momenteel het best voelt met dit soloproject.
Na het bijzonder rustige en melancholische “Deform To Form A Star” kregen we een korte adempauze. Honderden klokken tikten (net zoals in “Time” van Pink Floyd en opgenomen door Alan Parsons!) terwijl een doorzichtig doek naar beneden viel. Niet echt origineel want deze Sigur Rós projectietruc mistte duidelijk zijn effect, want de projecties kwamen niet echt tot hun recht in deze kleinere schouwburgomgeving. “The Watchmaker” begon rustig waarbij vooral Theo Travis met de sfeervolle fluit zich in de kijker speelde en zo een vergulde ode bracht aan Pink Floyd.
Het experimentele einde was dan weer typisch Rush ten tijde van ‘A Farewell To Kings’ (1977). Nog meer experimenteel gefreak kregen we tijdens de waanzinnige finale “Raider II”, een lang uitgesponnen instrumentaal jazzy-fusion-progrock werkstuk van maar liefst 25 minuten! Af en toe klonk het als een ondoordachte, krankzinnige jamsessie maar ook hier benaderde het experimentele getokkel zowaar de perfectie. Het dreigende en wat minder avontuurlijke “The Raven That Refused To Sing” sloot het concert perfect af. Bissen deed Wilson & band met een medley van twee niet ‘Raven…’ songs…..het werd nogmaals een pure krachtpatserij tussen de muzikanten.
Het hardnekkige gerucht deed die avond de ronde dat Steven Wilson’s moederband Porcupine Tree, mede door het succes van zijn solocarrière, voorgoed zou ophouden te bestaan. Laten we vooral hopen dat dit volledig uit de lucht gegrepen is en dat we in de toekomst deze geniale muzikant nog steeds in diverse vormen en projecten mogen aanschouwen…..want wat we te zien en vooral te horen kregen was geniaal! Bij deze zien we Steven Wilson graag terug voor een uniek zomeroptreden in het Rivierenhof….ja toch Arenberg???
Setlist:
*Luminol *Drive Home *The Pin Drop *Postcard *The Holy Drinker *Deform To Form A Star *The Watchmaker *Index *Insurgentes *Harmony Korine *No Part of Me *Raider II *The Raven That Refused To Sing
-----------
Remainder The Black Dog / No Twilight Within The Courts Of The Sun
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/steven-wilson-12-03-2013/
Organisatie: Arenbergschouwburg, Antwerpen (ism Live Nation)
Did you forget to take your METZ?
Blackup + Metz
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
De gure weersomstandigheden nopen onze teerbeminde hoofdredacteur om dit concert aan zijn neus te laten voorbij gaan. Hij zit volledig vast tijdens de autorit. Dan maar opteren voor plan B: mezelf. Gelukkig had ik de wagen thuis gelaten, of toch aan het station, en gekozen voor het openbaar vervoer. Zo kon een helse avondspits in Brussel vermeden worden. Veel mensen lieten het fileleed niet aan hun hart komen en de AB-club was dan ook aangenaam vol gelopen. Zelf het bordje sold-out mocht boven gehaald worden en dat op een maandag avond.
Jammer genoeg zorgde dit weer er wel voor dat ik enkel het laatste nummer van de Blackup heb kunnen aanhoren. Veel te weinig dus om een genuanceerde review te schrijven. Hier zal ik dan ook aan verzaken. De kans is groot dat een rematch er wel nog zal inzitten, want deze jongens zijn van Gent. En dat is niet echt de andere kant van de wereld. Het leeuwendeel van de leden van deze band hebben hun strepen reeds verdiend bij o.m. Fifty Foot Combo, The Andrew Surfers & The Feather. Groentjes zijn het dus niet. Ze plakken zichzelf het label post-punk en punk-rock op en hebben al menig nationale en internationale podia onveilig gemaakt. Tot een volgende keer.
Na het kortste intermezzo in jaren (in 15 minuten was de bandwissel al achter de rug) was het tijd voor de hoofdbrok van de avond: METZ. Deze Canadese snaken zijn al jaren aan de weg aan het timmeren. Al dat getimmer resulteerde slechts tot 1 album, dat dan ook nog maar eens 29 minuten duurt. De plaat werd wel uitgebracht onder de magistrale vleugels van de oerlabel Sub Pop. En meer dan 29 minuten hebben deze jongens niet nodig om lovende kritieken te krijgen. Ook hun cover van “Pig” van Sparklehorse (gratis te beluisteren op hun bandcamp-pagina) mag er wezen. Meer dan genoeg redenen om Metz eens live te gaan bekijken.
Dat het luid ging gaan mag geen verrassing wezen. En al bij de eerste noten wordt deze verwachting al ingelost: loeiharde gitaren en drums, soms heeft een mens niet meer nodig. Metz klinkt vuil, rommelig, hard, luid,… De nummers zijn geen parels vol liederlijke gezangen en opbouwende composities. Alles is strak, kort, snel, simpel en vet. Een pletwals die over je heen davert en alles mee sleurt op zijn pad, trommelvliezen eerst.
De jongens van Metz tonen zich erg gedreven en gemotiveerd, ook al zijn het de laatste dagen van hun 2 maanden durende Europese tour. Ze spreiden een enthousiasme ten toon dat mij zeer hard doet denken aan de Belgische band The K. Maakt niet uit wie, wat of waar, altijd alles geven.
Met hun noise-grunge doen ze de vroege jaren 90 opnieuw herleven, wat voor oudere jongeren als ik toch nog steeds een/de muzikale topperiode was. Dit echter zonder klakkeloos hun grote voorbeelden te kopiëren. In een tijd waar meerstemmigheid en melodie de leidraad zijn voor alles wat hip en alternatief is, kiest Metz voor de ouderwetse aanpak: dreunende riffs en bonkende drums, zonder franje, zonder nuance, zonder compromis.
Het stomende feestje is na amper 40 minuten voorbij. Toch laten ze me achter met een voldaan gevoel. Een agressieve en stevige show moet soms niet langer duren.
Zij die er niet bij waren hebben misschien wel de laatste kans verkeken om deze band in een kleine zaal te zien. De band heeft het zeker in zich om naar grotere hoogten door te stijgen. Alhoewel ik sterk betwijfel of ze ooit echt commerciële muziek zullen produceren.
Ja Sire, er zijn nog Belgen die een tocht van 4 uur ondernemen door weer en wind, voor een optreden van 40 minuten. En met alle plezier.
(Pics homepag Bart Vander Sanden /Indiestyle.be http://www.indiestyle.be )
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Trixie’s plaat ‘Fourth Corner’ is vooralsnog geen echte hoogvlieger, maar wel een beloftevol plaatje die getuigt van een onmiskenbaar talent. In Gent moest Trixie niet veel moeite doen om het publiek aan haar voeten te krijgen, het was al op voorhand een gewonnen thuismatch, want de 25 jarige deerne wordt in haar geboortestad echt op handen gedragen.
Trixie’s talent schuilt vooral in haar stem die meermaals schitterde deze avond. “Breathe You in my Dreams” ontpopte zich zo tot een knappe soulballad die volledig rond haar prachtige stem is opgebouwd. Maar Trixie heeft ook nog zoiets als een gitaar en daar zat kennelijk nog wat van vaders bloed in vanavond, alsof Chris Whitley vanuit de eeuwige jachtvelden nog steeds dochter lief haar gitaren stemt. De grauwe blues en desolate americana van daddy zat er niet in, daarvoor zijn Trixie ’s songs een beetje te clean en te afgelikt, maar de intensiteit en de bezetenheid herkenden wij wel.
Het enige wat we het kind verwijten is dat alles een beetje te proper klonk en dat er nooit eens over de rooie werd gegaan, maar Trixie deed vooral haar eigen ding, aan de andere kant sierde dat haar dan ook. Trixie koos voor haar eigen songs, haar bloedeigen kindjes die ze koesterde en met zorg behandelde. In haar eentje legde ze tonnen bezieling in haar meest intieme songs, of ze dat nu deed op gitaar (een wondermooi “Morelia”) of van achter de piano, telkens waren het pareltjes die schitterden in al hun puurheid.
Elders, als haar puike begeleidingsband op volle toeren draaide, kregen de nummers dan een stevig rockkleedje aangemeten en ook daar kon Trixie goed mee om, het was wederom vaders bloed die hier stroomde. Van ons mocht het zelfs een beetje meer van dat zijn. Maar goed, Trixie Whitley’s talenten kwamen rijkelijk naar boven vanavond en ook wij zagen dat het goed was.
Dat er bovendien nog heel wat potentieel zit in die dame, weten wij nu ook, en dat had onder andere Daniel Lanois ook al door. Het Black Dub avontuurtje vinden wij trouwens een betere plaat van ‘Fourth Corner’, doch dit volledig terzijde.
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set in de AB, Brussel een dag eerder
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trixie-whitley-09-03-2013/
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
We houden wel van die eenvoudige ‘campfire’ folkpop van het uit Denver, Colorado afkomstige The Lumineers die eigenlijk lang aan de weg hebben getimmerd en nu pas met die boost van Mumford & Sons en Of Monsters and Men de verdiende erkenning krijgen. Basiswoorden, singalongs en meezingers in de zin van “Ho hey” , Oohooh”, “Aah aah” , “Eeh eeh” hebben altijd wel iets aanstekelijks , luchtig , fris en opbeurends .
Wesley Schultz (zang/gitaar), Jeremiah Fraites (drums/tierlantijntjes/zang) en Neyla Pekarel (cello/bas/zang) zijn de spil en live worden ze aangevuld met een tweede gitarist en iemand op keys en piano. De zang van Wesley Schultz heeft iets mee van Cold War Kids en Arcade Fire, twee voorname ankerpunten voor de band.
Uitbundige, sprankelende, meeslepende folkpop door een volle, rijkelijke instrumentatie en lichtvoetige, dromerige, lekker in het gehoor liggende pop, waarvan de basis gitaar –mandoline – banjo – piano – keys - drums – cello zijn. Verwezenlijkt door getokkel, de stampende ritmes , de foot- en drumtics, de handclaps en de meerstemmige zangpartijen . Ze krijgen vaart, worden opgezweept en boeien door de huppelende ritmes , de verrassende wendingen en het meezinggehalte .
Je komt al meteen uit op drie overtuigende songs als “Submarines” , “I ain’t nobody’s problem” en “Flowers in the hair”, die beetje de sfeer ademen van saloon bars van ‘streaming whisky’, ergens uit de vorige eeuwen . En toch lonkt de romantiek, de ontroering en de intimiteit in sommige nummers , door een sobere, pakkende en spaarzame instrumentatie , “Charlie boy”, “Slow it down” en “Flapper girl” , die het halen door akoestisch getokkel , drumtics , tamboerijn, tierlantijntjes en de indringende , meerstemmige zangpartijen.
Moeiteloos bieden The Lumineers een leuke en relaxte afwisseling in deze gevoelsaspecten .
En ze hebben hun helden die ze in de set verwerken, de sing/songwriting van Dylan “Subterrain homesick blues”, de spontaniteit en speelsheid van een Patrick Watson en Violent Femmes , niet toevallig hun “American music” , en verder ook de retro van een “The weight” van The Band die doorsijpelt en die ze af en toe coveren.
En we worden op golvende wijze meegevoerd op die verrassende wendingen van “Classy girls”, “Dead sea”, “Stubborn love” , “Morning song” en vooral “Big parade” . Best spannend, die van Klasse en Eenvoud getuigt .
The Lumineers – sterke podiumprésence en ruikend naar de folky landelijkheid van hooimijten … Onderlijfjes - Hemden – Bretellen - Hoeden en dames bloemetjesshirt. De sound kriebelde, tintelde , en sprankelde …
Hun muziek zit in de lift en spreekt een jong publiek aan . Op het eind haalden ze er hun support nog bij en ruilden het rustige zondagavondgevoel voor weekend singalongs. Een overdonderend gevoel en ambiance .
De weemoedige emotievolle tunes van “Atlantic city” van Bruce Springsteen wuifde hen uit en liet ons verweesd achter .
Ook de support Langhorne Slim is al een tijdje bezig en houdt het op folkyamericana, opgezweept door banjo, mandoline en staande bas. Iets rauwer dan The Lumineers met een knipoog naar The White Stripes en – opnieuw- deze Violent Femmes. De band rond de Amerikaanse sing/songwriter toont twee gezichten , want ook hier dringt de emotie, de gevoeligheid door in enkele innemende , ingetogen songs , die gedragen worden door man vocals . Op het eind staken The Lumineers een handje toe . Over vriendschap en samenhorigheid gesproken …
Hier borrelde bij beide bands een Festival Dranouter van z’n jongste jaren op …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-lumineers-10-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/langhorne-slim-10-03-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel
Wat de kracht en de sterkte van een single kunnen doen , « Little talks » …. Aan zo’n zwierige song hebben de IJslanders van Of Monsters And Men genoeg en danken er hun bekendheid aan. Toen ze een jaar terug de ABClub inpalmden, is hun publiek vertienvoudigd en vult het nu een uitverkocht grote ABzaal.
Een snelle groei, maar deze is nog niet in verhouding met wat de band te bieden heeft op het podium.
Al heel wat volk is aanwezig bij de support Mugison. Uitgerust met een laptop, twijfelt de man tussen elektronica, folk en misschien zelfs lawaai, niet vies van wat metalinvloeden. Het resultaat is moeilijk verteerbaar en soms ondraaglijk.
Het IJslandse septet Of Monsters And Men komt tevoorschijn vanachter een rookgordijn, op de tonen van “Dirty Paws” – de eerste ballad in een lange serie. De toon is gezet. En Of Monsters And Men wijkt er niet van af. Vanavond wordt hun debuut album ‘My Head Is An Animal’ volledig gespeeld. De meerstemmige zangpartijen zijn op elkaar afgestemd en lijken zelfs een beetje op elkaar.
De zeven jonge bandleden hebben wel iets gemeen met de plaatselijke jeugdvereniging , chiro of scouts . Alles is goed voorbereid op de stage en het wordt na enkele nummers duidelijk dat het publiek niet op hen moet rekenen voor wat zotte toeren en capriolen. Afwijken van de route zit er niet in …
Maar Schattig als altijd, Of Monsters and Men speelde een serie mooie folky composities; soms in koor meegezongen door de fans. De groep liet, naast de songs van hun debuut, een kleine omweg toe met een cover van de Yeah Yeah Yeahs. En ook al bezit het New Yorkse duo nogal wat hitsig , nerveus, snijdend materiaal de IJslanders kozen “Skeletons“, een suffe ballade uit ‘It’s Blitz!’. Maar kijk de zeven muzikanten leverden een overtuigende charmante versie af , die perfect in de rest van de setlist paste.
Niettemin bleef ik wat op m’n honger zitten en was er vanavond toch meer nodig om mij wakker te schudden . Het meest vermakelijke moment van de avond was toen Nana, co-songwriter van de band, aan het publiek vroeg: « I think you guys speak French and German in your country, right ? » Als antwoord kreeg ze een golf van “Nooo!” en andere protesten . “Maar, jongens, volgens de laatste berichten spreken we toch ook Duits in België, niet?” . Het arme meisje verontschuldigde zich voor de ongelukkige opmerking en vroeg hoe “Love” vertaald werd naar het Nederlands. Het woord “Liefde” werd dan ook warm ontvangen, toepasselijk gevolgd door “Love Love Love” .En dan “Little talks” , waarop de hele zaal zat te wachten: Boven, links, rechts, iedereen kende de song en zong luidkeels mee!
“Little talks” - Het hoogtepunt van de avond, zonder meer . Ze kwamen terug en na twee bissen verdwenen de zeven muzikanten in de duisternis.
Een goed afgewerkt , uitgebalanceerd concert , maar braafjes , zonder verrassingen , alsof Arcade Fire een gewoon , routineus , concert afhaspelde. Het grote publiek kan hen op RW aan het werk zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/of-monsters-and-men-10-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mugison-10-03-2013/
Redouane Sbai - vertaling Jolien Kerkhofs/Johan Meurisse
Organisatie : Live Nation
Maudlin - Steak Number Eight – Ridders der Postmetale paarden
Heights – Maudlin – Steak Number Eight
4AD
Diksmuide
Heights is een energiek kwartet uit Londen die onder het fameuze label van Transcend Music zit. Heights brengt later dit jaar een nieuwe plaat uit, 'Old Lies For Young Lives'. Hun dynamische act op het podium verdoezelt de muzikale eenvoud. Goed voor wie even alles op nul wil zetten en zich kan laten meeslepen in de rommelige sfeer van het moment. Wie liefhebber is van post hardcore zal Heights echter een lage score geven op vlak van kwaliteit. Nee, Heights gaf ons toch meer een low en het was uitkijken naar de volgende show van Maudlin.
Maudlin was het wonderkind van de avond. Met hun nieuwe plaat ‘A Sign of Time’ die zowel nationaal als internationaal reeds op positieve kritiek kon rekenen kwamen ze de 4AD inpalmen niet lang na hun releaseshow in de Grote Post, Oostende. Voorganger van ‘A Sign of Time’ was debuutalbum ‘Ionesco’, in 2008 gelanceerd voor het grote publiek onder Offerandum Records. Ze stonden reeds samen met grote namen als Amenra, Rosetta, These Arms Are Snakes, Kylesa, Cult of Luna op het podium en mochten deze avond rekenen op een uitverkochte 4AD. Maudlin bracht ‘A Sign of Time’ zowel uit op cd als vinyl, respectievelijk onder ConSouling Sounds en Moment of Collapse Records.
Maudlin heeft op muzikaal vlak de kinderjaren al lang achter zich gelaten en brengen een inspirerende mix van psychedelische doomrock. Maudlin is gekend voor hun intense live act en stellen ons deze avond hierin dan ook niet teleur. De meerzang creëert een melancholische sfeer, een opwekken van wat zich in de diepte schuilhoudt om dan onderbroken te worden door een portie geschreeuw van frontzanger Davy De Schrooder.
Maudlin staat voor emotie die ze vertalen in rijke instrumentale stukken in een doomerig psychedelisch stonerjasje waarin vocals zowel afwisselend als simultaan tegenstellingen benadrukken. Hart, ziel en lichaam brengen ze via deze vormen tot uiting, en hierdoor is Maudlin een live band om U tegen te zeggen.
Enkel jammer dat de stem van frontzanger Davy niet meer doorklonk maar daar had kennelijk niemand in de zaal last van. Maudlin is de komende maanden te bewonderen in Mechelen, Aalst, Brussel en Oostburg en ik heb een klein vermoeden dat het daar niet bij zal blijven…
Top of the bill deze avond was de show van Steak Number Eight. We kennen dit jeugdig viertal uit Wevelgem sinds 2008. Intussen hebben ze al twee albums uitgebracht en kunnen ze heden ten dage rekenen op internationale erkenning. Ze speelden in buiten en binnenland en brengen deze maand hun nieuw album ‘The Hutch’ uit onder Indie Records die ook Cult of Luna en Kvelertak promoot.
‘The Hutch’ is opvolger van ‘All is chaos’ en hun set deze avond was een tocht doorheen de stadia van ontwikkeling waar ze hun oude nummers, die kaderen in de prematuriteit van destijds, combineerden met nieuwe nummers die duidelijk naar een voller, meer volwassen sound gaan. Je hoort verschillende stijlen doorheen de set; van postrock tot postmetal, van postemo tot screamo telkens van een atmosferisch rijk niveau. Stevig opgebouwde nummers waar alle instrumenten worden ingezet, vaak simultaan, ondersteund met de volle stem van Brent Vanneste.
Waar voorheen de nadruk lag op de oerschreeuw en instrumentale stukken hard en uitdagend waren, horen we nu een evolutie op gebied van sound die meer clean en minder stroef klinkt. Waar Steak Number Eight in hun beginjaren meer een explosie van kracht leek te zijn, is er nu meer sprake van een implosie, een bundeling van krachten die wordt aangehouden tot het einde van een nummer.
Persoonlijk gaat de voorkeur uit naar hun beginperiode waar alles nog rauwer en meer bezield klonk. Steak Number Eight heeft duidelijk volwassendom bereikt en dat merk je muzikaal. Het is één van die bands die er staan en hebben gevochten om te blijven staan. Daar moet je respect voor hebben.
En aan respect was geen gebrek, het publiek was duidelijk voldaan na een show van anderhalf uur. Ze sluiten de avond met ooguitstekende bisnummers af die even hard knallen als hun lichtshow.
Pics set Vooruit Gent op 12 maart 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/steak-number-eight-12-03-2013/
Organisatie, 4AD Diksmuide
Het moet gezegd, ik was vrij sceptisch toen ik het aanbod kreeg om Trixie Whitley live aan het werk te zien in de AB. Maar wat geef ik graag mijn ongelijk toe nu ik stilaan aan het bekomen ben van haar meer dan geslaagde passage in Brussel!
Iedereen kent intussen de geschiedenis van Trixie : dochter van, roots in Gent, vertrokken naar New York, samenwerking met Daniel Lanois en vooral bakken talent!
Het voorprogramma werd trouwens met veel overgave verzorgd door een ander jong talentvol muzikant uit Gent : Ian Clement. Misschien kennen sommigen hem als frontman van het stevige Wallace Vanborn… maar de man kan het blijkbaar ook iets rustiger en gevarieerder, maar even pakkend van veel lef en muzikale feeling. Getuige hiervan de sfeervolle nummers die hij bracht van zijn te verschijnen solodebuut ‘Drawing Daggers’ (verschijnt op Unday Records/N.E.W.S., inderdaad hetzelfde label van Trixie). Daar waar in sommige nummers toch de intensiteit van de felle Wallace Vanborn om de hoek kwam piepen, vielen vooral de zachtere nummers van de set op en werden deze het meest gesmaakt door het publiek. “Little knife” en “The Great Escape” zijn de 2 nummers die me het langst zijn bijgebleven die avond…Tot Miss Whitley het podium betrad!
De AB was intussen helemaal vol gelopen! Trixie Whitley was meer dan welkom! En zou niet teleurstellen.
De set begon heel intiem met “A thousand thieves’ en maakte meteen duidelijk wat een prachtige stem deze frèle dame toch heeft! Hoe verlegen en bescheiden Trixie ook overkwam op het podium, het zette nog meer de kracht en klasse van haar stem in de verf!
“Irene” en “Fourth Corner”, beiden van haar debuut CD , volgden met veel overgave en het was toen al duidelijk dat het een heel fijn optreden zou worden! Zelfs wat technische mankementen en een af en toe wel heel stil publiek konden daar niets aan veranderen. Trixie dankte trouwens voor die ‘stille’ momenten. Het publiek dankte met wat meer volume en enthousiasme!
Ze was natuurlijk wel omringd met een stel klassemuzikanten en is zelf outstanding op gitaar en toetsen! Speciaal voor het optreden vloog haar toetsenman en muzikaal vertrouwenspersoon net op tijd over van Australië en op de bas herkenden we de immer coole Alan Gevaert van dEUS. “Pieces” en “Morelia” werden heel ingetogen gebracht maar op een manier die echt wel aantoont wat een enorme klasse en grote toekomst deze dame heeft!
In het tweede deel van de set zaten de meer gekende nummers “Need your love” en “I’d rather go blind”, in 1 vloeiende beweging gevolgd door “Hotel no name” en “Breathe you in my dreams”.
Ten slotte was het tijd voor enkele gevarieerde bisnummers : “Oh the joy” solo, herneming van “A thousand thieves” (met band deze keer) en terug solo het prachtige “Undress your name” dat ze schuchter opdroeg aan haar vader.
Zonder twijfel een heel geslaagd concert van een breekbare, eigenzinnige maar toch zo talentvolle muzikante en stem!
Er zit ongetwijfeld nog groei in haar performance maar het geheel is nu al van een vrij uitzonderlijk niveau! Maar we mogen al eens chauvinist zijn en eindelijk trots zijn op onze eigen Anouk…al is dit misschien een wat vergezochte vergelijking die Trixie allicht zelf niet ziet zitten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trixie-whitley-09-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ian-clement-09-03-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vijf jaar geleden vroeg ik me het volgende af: Is er hier geen sprake van een hype en wordt niet alles opgeblazen? Een roedel jonge genieën die op amper 15 jarige leeftijd zomaar eventjes de Rock Rally wint? Zullen deze jonge adonissen door hun gebrek aan maturiteit zich niet te snel verbranden? Het antwoord is drie maal: ABSOLUUT NIET.
Na ‘When The Candle Dies Out’ en ‘All is Chaos’ komen onze postrockers ‘The Hitch’ voorstellen. Steak Number Eight is duidelijk volwassen geworden en hebben met de vingers in de neus eventjes komen bewijzen dat ze in hun genre tot de gevestigde waarden behoren. Voor eerst door het wat lauw onthaald – tja, spreek maar Frans tegen Kortrijkzanen - voorprogramma na de eerste noten al naar huis te spelen. En verder, gewoon alles klopt : Perfecte sound, perfecte belichting en live art painting ( thanks, Simon Verschelde en co). Wat deze knapen presteren is zonder weerga: Heel professioneel en heel aardige songs. En als Brent zijn keelgat open zet….. je zou je beginnen afvragen waarom hij een micro nodig heeft. Hij heeft zijn stem precies net niet naar de kloten gezongen en geschreeuwd.
Liefhebbers van Mogwai, Godspeed ! You Black Emperor en ja, Metallica en Tool komen ruimschoots aan hun trekken. Minimalistische lijnen worden gelaagd en opgebouwd tot het je strot vastheeft en niet meer loslaat. Je hoort zelfs flarden van Pink, Floyd, The Cure, Nirvana… En dit geldt eigenlijk voor alle nummers: Als basis heerlijke eerlijke rockschema’s, met een saus van zalige soundscapes, gebracht door vier jonge fantastische muzikanten. En toch zou je zweren dat die gasten al een stuk of dertig jaar bezig zijn.
In hun genre zijn ze niet echt vernieuwend maar gelukkig hebben ze niet de pretentie om het warm water nog eens te moeten uitvinden. En toch…. zijn ze uniek in hun genre, hoe paradoxaal dit ook mag zijn.
Pics set Vooruit Gent op 12 maart 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/steak-number-eight-12-03-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Een volgepakt Aéronef was hier vanavond om de beloftevolle Schotse singwritster Emeli Sandé aan het werk te zien . Veel jonge fans , gillende meisjes en ‘welldressed’ ladies; die Emeli op handen droegen .
Het gaat haar voor de wind . In 2012 kaapte ze al de Brit Award Critics Choice weg , als de meest beloftevolle artieste . Ze trad in zowel de opening als de slot ceremonie van de Olympische Zomerspelen in Londen op en was de winnares van de European Border Breakers Award (EBBA), uitgereikt als de jonge, veelbelovende Europese artieste . Niks dan lof dus over deze dame , die een kapsel heeft die doet denken aan de Scandinavische Robyn. Natuurlijk rijst de vraag, kan zij na een Florence Welch en Adele op het podium én met band zich manifesteren. Het antwoord is eenvoudig , ‘jawel’ .
Haar melodieus materiaal - of het nu innemende, gevoelige balladpop is , breder is door de instrumentatie en orkestratie , of om zich heen durft strak te rocken -, is knap ingenieus uitgewerkt en dermate geoefend , gedragen door haar heldere, indringende soulfulle stem , die me meer en meer als een herrezen Whitney doet denken .
Een enthousiaste lady, die optimisme uitstraalt, hoop biedt en houdt van een smiley en een zonnestraal . Ze plaatst zich moeiteloos op dezelfde golflengte van haar publiek , brengt iedereen (dichter) bij elkaar, en kan de ‘gevoelige snaar ‘ raken.
“Thanx being with me for this show – you are here with me – I’m here with you – Ik hope you enjoy the music” – thanx for the wonderful night” …Meer hebben we soms niet nodig om in een ‘knuffel knuffel’ Emeli Sandé sfeer te worden ondergestopt!
Meteen at het publiek uit haar hand met de single “Heaven” , de poppy groovy single , die niet vies was van een opzwepend beatje en een bredere instrumentatie . Ook de backing vocals maakten de song compleet . Het nummer stond als een huis, de basis van de anderhalf uur durende set . De sfeervolle lovesong “Where I sleep” met een reggaetune, volgde; het opbouwende “Breaking the law” plaatste alle zorgen opzij , de stemmenpracht overtuigde, moedigde aan tot handclaps en werd ondersteund van allerhande flikkerlichtjes.
Of je had het ingetogen “Suitcase” , sober , pakkend en elegant door het gitaargetokkel , een spaarzame toets en haar emotievolle stem . Iets verderop slaagde ze daar opnieuw ‘en verve’ in met de ballads “Clown” en “River” .
Ook één van de backing vocalisten kreeg ruimte voor een duet op het dromerige, zeemzoeterige “Beneath your beautiful”. In haar spontane , losse contacten en de interacties nodigde ze uit om de refreinen mee te zingen van “My kind of love” en “Read all bout it” van Professor Green.
Variatie was een kernwoord in de set; een “Daddy” en “Wonder” bouwden op en kregen een rockend kleedje aangemeten , wat op het einde uitmondde in de hitsingle “Next to me”. Ook andere songs moesten niet onderdoen aan sterkte en intimitiet als “Half of me” , haar Rihanna cover , “Kill a boy”, “Mountains” , of één van de nieuwe , het boeiende , broeierige “This much is true” , dat goed in elkaar stak.
Emeli Sandé slaagde erin een vlekkeloze set te spelen. Ze heeft alles om een grootse lady te worden na Adele . Haar melodieuze songs , haar uitstraling , haar interacties, de prijzenpot, … Ze heeft ‘het ‘ gewoonweg . Moeiteloos en ongedwongen betrekt ze de hele zaal bij haar contrastrijk , gevarieerd materiaal . Moedig en boeiend . Een volgende popdiva is opgestaan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emeli-sand-08-03-2013/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Nederlands 
Français 
