I Am Kloot kwam de kop aan het venster steken in 2001 met een knappe debuutplaat ‘Natural History’. Er was toen een revival van akoestisch muziek aan de gang en I Am Kloot paste daarin perfect met hun warme en emotievolle songs. Een vijftal albums verder is er van een stijlbreuk geen sprake, hooguit wat accentverschuivingen, en heeft de band alweer een fijne nieuwe plaat uit met ‘Let it all in’, in een productie trouwens van Elbow boegbeeld Guy Garvey, en dat is er aan te horen.
Vanavond bleek eens te meer dat de centrale figuur in deze band John Bramwel is. De man was snipverkouden, maar dat ontnam hem geenszins de zin om er een mooie avond van te maken. Bramwell toonde zich, ondanks de kriebel in de keel, een begenadigde zanger die met tonnen bezieling zijn vaak bloedstollend mooie songs vertolkte. Zijn akoestische gitaar werd met de nodige zachtheid behandeld en dompelde de songs in een heerlijke warme sfeer. De band speelde feilloos en haalde op de juiste momenten de piano, de blazers en zelfs een occasionele accordeon boven.
Het klonk akelig perfect maar ook zeer toegewijd, I Am Kloot kleurde mooi binnen de lijntjes maar deed dat met zoveel bezieling en verfijning dat het intens genieten was. Vooral de gitarist toverde bij momenten een paar wonderlijke solo’s uit zijn instrument, heel beheerst maar behoorlijk indrukwekkend.
Er werd vooral geput uit de laatste twee platen met als hoogstandjes van de avond “Let Them all in”, “Bullets”, “To the Brink” en een prachtig “Hold back the night” waarin de hele band met muzikale genialiteit schitterde.
Ook in een uitmuntend “Lately” werd op het hoogste niveau gemusiceerd en met de door Bramwell in zijn eentje gebrachte “No fear of falling” en “At the sea” steeg de intimiteit met een extra aantal graden. Op die momenten werd het ijzig stil in de Orangerie, een zaal die voor dit soort concerten lijkt te zijn gemaakt
Later in de set was er voldoende ruimte en herkenningsapplaus voor de hartveroverende songs van het eerste uur en klassieke pareltjes “Proof”, “Twist” en “From your favourite sky”.
Bramwell plakte er, ondanks zijn door het griepvirus geplaagde stembanden, toch nog de hoge noten van “To you” aan. Met de nodige hulp van het publiek steeg ook deze track uit tot een hoogtepuntje, het was meteen helaas ook de laatste song van deze ontzettend mooie semi akoestische avond.
Organisatie: Botanique, Brussel
Deze bijdrage wijkt af van hetgeen in de andere concertreviews te lezen valt aangezien Youp Van ’t Hek in zijn laatste show, ‘Wigwam’, de muzikale intermezzo’s tot een absoluut minimum beperkt.
Echt zingen doet de man trouwens niet meer. Hooguit declameert hij gedichten op vooraf opgenomen muziek. Toch wel een verschil dus met ’s mans laatste oudejaarsconférence (2011) toen violiste Emmy Verhey op de voorgrond mocht treden en er daarbovenop nog een uitstekende live-band op het podium kroop waardoor van ’t Hek, zoals de titel van die conférence al aangaf, die avond eerder “De 2de viool” speelde.
Ook in ‘Omdat de nacht’ (2009) kreeg de muziek een prominente plaats. Zangeres Lotte Horlings mocht er af en toe op de voorgrond treden onder de muzikale begeleiding van de band die Youps vaste muziekleverancier Ton Scherpenzeel mocht samenstellen.
Blijkbaar is het tegenwoordig zelfs ten huize van ’t Hek crisis want in de uitverkochte Ancienne Belgique was er in geen velden of wegen een muzikant te bespeuren. Als je daarbovenop weet dat het muzikale hoogtepunt er kwam toen hij het uit ‘Ergens in de verte’ (1992) stammende “Meneer Alzheimer” ten berde bracht, dan besef je meteen dat één van onze favoriete Hollanders tegenwoordig een creatief dipje kent op muzikaal vlak. Of misschien bespaart hij zich de moeite vanuit de wetenschap dat de kans miniem is dat hij nu nog steeds zulke pareltjes (want dat is “Meneer Alzheimer” wel degelijk) tevoorschijn kan toveren.
Voor alle duidelijkheid: het is niet omdat we muzikaal weinig verwend werden dat we teleurgesteld huiswaarts keerden. Gedurende twee keer een uurtje werden onze lachspieren immers om de haverklap gestimuleerd. Qua thematiek blijft Youp van ’t Hek al vele jaren lang uit hetzelfde vaatje tappen, maar ook deze keer doet hij dat op een zodanige manier dat slechts een grote kniesoor maalt om die voorspelbaarheid.
De tegen de zestig aanlopende cabaretier vertelt over een avond waarop hij wegloopt van zijn eigen house-warming-party om terug te keren naar wat hem zo vertrouwd is (zijn oude woonst) en zijn toevlucht te zoeken in hetgeen hij gans zijn leven zo hartelijk gekoesterd heeft: levenslust, lak aan omhooggevallen arrivisten, hunkering naar intensiteit, schofferen van al wie de verkeerde prioriteiten stelt en/of bedenkelijke waarden heeft, “spelen met je leven” (1994), enzovoortsenzoverder.
Nog steeds wil van ’t Hek overrompeld worden door al het wonderlijke dat ons omringt en in één tijd ook voluit kritiek spuien op de woekerende debiliteit. Ouder wordend beseft hij echter dat de tijd en de (fysieke en mentale) mogelijkheden stilaan uitgeput raken waardoor er tussen de vele dolle momenten ook nu en dan wat tristesse om de hoek komt schuilen. Die meer ingehouden kant schuilde ook al in vroegere voorstellingen toen hij herhaaldelijk het besef van de vergankelijkheid in de verf zette.
Nu de man zelf grootvader geworden is (iets wat hij in de voorstelling aangrijpt om een grap over het paardenvleesschandaal te brengen), is er geen sprake meer van een besef van wat komen zal maar van het - via zijn beste vriend - heel dichtbij ervaren van het einde van de mooie rit. Dit alles uiteraard nooit zonder humor want ondanks de almaar naderende dood blijft het zijn credo dat geen enkele situatie het niet toelaat om mee te lachen. Niks of niemand heeft het recht om een ander te dicteren waar wel en waar niet mee gelachen mag worden. Enkel over het moment waarop en de plaats waar en het gezelschap waarin valt er misschien wel te discussiëren.
Op de eerste lente-avond in het door winter geteisterde Brussel hield er ons alleszins niets tegen. En lachen hebben we die avond dus volop gedaan! Om de gebruikelijke ingrediënten maar ook o.v. het feit dat hij in ‘Wigwam’ meer dan ooit heerlijk absurd uit de hoek durft te komen.
Hier en daar en toe past van ’t Hek zijn show aan het Belgische publiek aan (iets wat feitelijk niet echt nodig is want we werden in Brussel omringd door zowat alle in onze hoofdstad wonende of werkende Nederlanders), soms beseft hij blijkbaar niet dat Belgen wel degelijk vertrouwd zijn met wat Nederlanders moeten meemaken. Beschaamd vertelt hij bijvoorbeeld over het feit dat half Nederland zich verkneukelt aan iets als “Boer zoekt Vrouw”, niet beseffende dat “Boer zkt Vrouw” al in de Vlaamse ether kwam vooraleer ook maar één Hollandse boer de kans kreeg om zich voor de Nederlandse tegenhanger in te schrijven. Blijkbaar heeft geen enkele Belg hem hier durven op te wijzen na één van de drie voorstellingen die voorafgingen aan dat in de AB. Begrijpelijk misschien. Ach wat, dit laatste piepkleien puntje van kritiek is slechts het zoeken van spijkers op laag water.
Globaal genomen is er namelijk maar één conclusie mogelijk na een avondje in de wigwam van Youp: klasse van een cabaretier-tot-in-het-graf.
Op het einde van de show belandt van ’t Hek terug thuis bij zijn echtgenote die zijn uitstapje gewoontegetrouw met de mantel der liefde bedekt. Net als zijn publiek weet ze dat hij het nu eenmaal nodig heeft om af en toe met een grote bek te dolen door de nacht. Eens men hem nadien sussend in de armen neemt, kan de uiteindelijk toch wel kwetsbare man er weer een tijdje tegen. En dat gevoel sloeg over naar alle andere grote kinderen in de AB.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het West-Vlaamse The Van Jets bracht Bed Rugs mee uit Limburg om in het Vlaams-Brabantse Leuven een concert te geven. De strijd om de beste provincie is zo stiekem begonnen…
Bed Rugs brengen een mengeling van psychedelische rock met een grunge kantje. Je kan ze zien als de Beatles, samen gesmolten met The Pixies. Hun set was een afwisseling van rustig opbouwende nummers die een blijvende spanning creëerden zonder echt te ontploffen, en recht in your face rock nummers. Het sterke aan de Bed Rugs is dat ze weten hoe ze psychedelische rock moeten brengen, de strakke ritmesectie doorheen de nummers zorgt voor een stevige basis waarop de gitaristen hun ding kunnen doen. De muziek en de lichtshow gaan bij deze band samen, ze vertellen immers hetzelfde verhaal. Als voorprogramma voor The Van Jets konden ze zeker tellen. Ondertussen hebben ze een nieuwe EP uit ‘Rapids’ waarvan de single “Blinds” het best gekend is. Dit nummer wordt gekenmerkt door een ‘typische’ Bed Rugs stijl waarbij het explosieve en het rustige in elkaar verweven worden tot een perfecte harmonie.
Na Bed Rugs werd het strijdveld overgelaten aan The Van Jets. Deze kwamen naar Leuven om hun 3e cd ‘Halo’ voor te stellen. Eén waarop de Jets duidelijk hebben geëxperimenteerd met andere klanken, maar daarom niet minder stevig.
Met “Here Comes the Light “ was het meteen raak, het perfecte evenwicht tussen de gitaar en de synthesizer zorgt voor een onovertrefbaar geheel. Het siert de band ook dat ze niet zomaar de cd afspelen, ze variëren doorheen het nummer en halen ze het onderste uit de kast. Deze lijn werd verder gezet met “The Other man” waarbij de stevige solo’s het nummer tot een hoger geheel tillen, aangevuld met de on-stage show van Johannes Verschaeve. Dit werd gevolgd door “Electric Soldiers” waarbij het publiek duidelijk los kwam en spontaan begon mee te klappen. Met “Bankers” brengen de Van Jets een meer funky nummer waarbij de rocksolo’s met een stevige ‘grain’ het nummer duidelijk meer power geven. “Short Notes” bracht dan weer het experimentele in de set naar boven, de meer new wave sound van de piano kon niet iedereen in de zaal bekoren, maar is desalniettemin een sterk opgebouwd nummer.
Als eerste bisnummer werd het publiek getrakteerd op “Our Love is strong” een prachtig nummer dat vanuit rustig getokkel explodeert naar bluesakkoorden, begeleid door de stem van Johannes.
Doorheen de set werd het publiek getrakteerd op oude klassiekers en klassiekers in wording, deze variatie in de set toont de evolutie van The Van Jets aan. Ze zijn duidelijk volwassener geworden, ze weten hoe ze goede nummers schrijven en hoe ze een show moeten verkopen. De beschilderde Johannes stal vaak de show en bracht het geheel op een hoger platform.
Setlist: Here comes the light - The Other Man - Electric Soldiers - If I Was Your Man – Bankers – Mystify - Short Notes - Broken Bones – Onawa - Down Below - Waited Long Enough - Danger Zone
Bis: Our Love is strong – Teevee - High Heels - The Future
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-bed-rugs-20-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-van-jets-20-03-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Het Antwerpse Dylan Rufus and The Sons of Monarchy zet een vettige van VU en garage rock doordrongen sound neer. De gitaren scheuren wild door de bochten en een paar songs blijven wel degelijk aan de ribben hangen. Snerpende, vunzige en bezwerende rock is het. Nu nog wat meer aan een stel songs met poten en oren werken en er kan wel degelijks iets moois (of iets vuils in hun geval) uit voort groeien.
Niet alleen qua sound maar ook qua klederdracht en kapsel hebben de Zweden van Dean Allen Foyd de klok maar liefst 40 jaar teruggedraaid. Dit is pure retro, we zien en horen Cream, Hendrix, Hawkwind, Zeppelin en Sabbath. Hun acid-rock brouwsel wordt aangelengd met een vloeiende lap garage nuggets psychedelica en een gesmoorde streep blues. Als er al enige raakpunten zijn met hedendaagse bands, dan zijn het ook weer net die groepjes die al even onbeschaamd voor een retro sound hebben gekozen, denk Wolf People, Howlin’ Rain, Radio Moscow en Graveyard.
Dean Allen Foyd laat de eerder magere opkomst in de Trix niet aan hun hart komen en doet de heavy psych met Hendrixiaanse solo’s, psychedelische rifs en ware seventies keyboards door de ruimte zweven. Naast een hap met weed overgoten songs uit die fameuze debuutplaat ‘The sounds can be so cruel’ komt de groep hier hun pas verschenen nieuwe EP ‘Road to Atlas’ voorstellen. Daaruit puren ze een handvol zweverige tracks die ook al van de nodige geestesverruimende substanties doordrongen zijn. Het klinkt begeesterend, spacy en behoorlijk wild.
Doorheen die onbezonnen sixties en seventies flow valt ons toch zeker de muzikale kunde van deze halve hippies op. We staren ons trouwens zot naar de drummer die op een wel heel schamel drumstelletje zeer bedrijvig te werk gaat, zijn drumwerk is even indrukwekkend als zijn blonde afro kapsel. Met daarnaast een keyboard speler die de kunsten van pakweg Jon Lord en Ray Manzarek benadert en een gitarist die regelmatig naar de ongenaakbare Hendrix lonkt, mogen we toch wel van aan aardig stel uiterst bedreven jonge muzikanten spreken. En van een bruisend concertje !
Het kan ons geen fluit schelen dat er ongegeneerd uit de sixties en de seventies gejat wordt, we houden van dit soort groepjes.
In de Trix weten ze daar trouwens wel weg mee, voor de liefhebbers van geschifte psychedelische rock staat er nog veel lekkers geprogrammeerd : Eternal Tapestry (17/04), Endless Boogie (21/04), Lumerians (11/05), Danava + Lecherous Gaze (15/05), Thee Oh Sees (20/05), Wolf People + Uncle Acid and The Deadbeats (01/06). Vergeet uw gerief niet !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dean-allen-foyd-20-03-2013/
Organisatie: Trix, Antwerpen
Poliça, een vijfkoppig ensemble uit Minneapolis, Minnesota, komt hoog aangeprezen: een eervolle vermelding op de Life+Times website van Jay-Z en daar bovenop door Grammy-winnaar Justin Vernon (u beter bekend als het brein en de stem achter Bon Iver) uitgeroepen tot ‘de beste band die ik ooit al gehoord heb’. Een mens zou voor minder afzakken naar Brussel om uit eerste hand te ondervinden waar het allemaal om gaat.
Poliça is een relatief nieuwe band, pas opgericht in 2011. Ze plaatsten zich een tijdje geleden definitief op de Belgische muziekhorizon met de super-catchy single “Dark Star”, en brachten iets meer dan een jaar geleden hun debuut uit, ‘Give You The Ghost’. Het album werd positief ontvangen, en ook de live performances van de band werden uitvoerig geprezen in de Amerikaanse media. En terecht, zo mocht gisteren blijken na hun passage door België.
Het voorprogramma werd verzorgd door Barbarossa, de artiesten naam van de Britse James Mathé. Zeker ook het beluisteren waard en uitermate geschikt als voorprogramma voor een act als Poliça, zorgde Barbarossa voor een goede inzet van de avond. Hij omschrijft zijn eigen muziek als melancholisch en soulful, met een elektronica/keyboard invloed en slaagde er alvast in om de aandacht van het publiek te krijgen én vast te houden. Hoogtepunt van de set was een fantastische cover van Terence Trent D'arby's “Wishing Well” en afsluiter (en gloednieuwe single) “The Load”.
Ook Poliça zelf zorgde voor een zeer goed concert. Het gebeurt niet vaak dat er meer drummers dan gitaristen op het podium te zien zijn, maar aan de muziek was dat in elk geval niet te horen. Zuivere sounds, fantastisch (en gesynchroniseerd!) drumwerk en de uitstekende stem van Channy Leaneagh, de drie elementen die ervoor zorgden dat het plaatje klopte.
Het concert kwam traag op gang, gedeeltelijk te wijten aan het gul invoegen van nieuwe nummers aan het begin van de set, toch een ongewone keuze. Maar eenmaal 3Fist, Teeth, Money3 aan de beurt kwam, kreeg het publiek er zin in, en daarna werd het alleen maar beter. Toen de populaire single “Dark Star” zich halverwege de set roerde, was het publiek helemaal mee en ook het latere “Violent Games” werd op luid gejuich onthaald.
Als we misschien dan toch een klein minpuntje kunnen geven is het misschien dat zangeres Channey bij sommige momenten zich toch iets teveel terug trok in haar eigen wereldje. Channey danste ongeveer het volledige concert met zichtbare passie, maar deed dit dikwijls toch weg van de frontstage of met de rug naar het publiek. De noodzaak om haar aandacht vaak te verdelen tussen het zingen en de juiste instellingen op de stemvervormer ingeven, kwam de situatie ook niet ten goede.
Maar er kan natuurlijk geargumenteerd worden dat dit bij het genre muziek dat Poliça maakt juist heel passend is. Het is nu eenmaal geen muziek waarbij toeschouwers gaan gillen, springen of luidkeels meeschreeuwen.
Samengevat een zeer aangenaam concert met indrukwekkende muzikale talenten op display. Een topper waar we hopelijk meer van zullen horen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/polica-19-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/james-math-19-03-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dog Is Dead is een jong Brits bandje uit Nottingham, dat volledig in de stijl past van het Noord-Ierse Two Door Cinema Club. Niet toevallig dat ze vorige week als support fungeerden van TDCC, want ze hebben duidelijk een fris twinkelend , opborrelend, aanstekelijk, dansbaar poprockgeluid en een jeugdig enthousiasme gemeen .
Beetje een rare , bizarre , (wat ridicule) groepsnaam , die allesbehalve ‘honds’ en ‘doods’ klonk …
De vijf jonge gasten, die studentikoos aandoen, kwamen voor de dag met een fijn, onschuldig, sprankelend debuut , ‘All your favourite stories’ . “Teenage daughter” werd een bescheiden radiohitje , en bracht vanavond heel wat jong volk op de been. Ze stonden garant voor een vrolijk sfeertje , optimistische, levenslustige tunes en een ontspannen vibe . Het kon dan ook niet anders dat een partygevoel ontstond en iedereen zich goed in z’n sas voelde.
Heerlijk klinkende deuntjes , sprankelende bubbels , zwierige sounds , meezingrefreinen, puike samenzang en de toevoeging van kleurrijke synths en blazers . Er hing elektriciteit in de lucht en het materiaal werkte aanstekelijk op de dansspieren , energiek , vaardig , compromisloos en relaxt .
Meteen werden we in de juiste stemming gebracht met “Any movement” en “Talk thru’ the night” . Ook al vielen er een paar zwakkere nummers te noteren, ze vingen het op door hun jeugdig enthousiasme en de frisse aanpak, als op “Do the right thing” , de komende single middenin de set , de opbouwende en exploderende ritmes van “River Jordan” en de uitbundigheid op het afsluitende “Glockenspiel song”; de eerste rij meisjes zetten hier de danspasjes verder op het podium bij het jonge kwintet .
Spelplezier en leute ten top . Band als publiek amuseerden zich, wat verderop onderstreept door “Teenage daughter”, hun doorbraak . Dat ze vocaal als boysband sterk voor de dag kwamen , hoorden we in de meerstemmige, maar spaarzame compositie “The well”.
Dog Is Dead , muzikaal niet nieuws onder de zon , dertien in een dozijn indiebandje , maar eentje met vitale, springerige songs, én eentje die houdt van fun , z’n publiek entertaint en het uitermate leuk maakt !
Ook interessant was de support, het Brusselse Robbing Millions. Ze houden er een bredere smaak op na dan Dog Is Dead . De songs hebben een lichte groove , en intrigeren door de verrassende wendingen en de avontuurlijke geluidjes en experimentjes. Groep met potentieel. In het oog te houden .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/robbing-millions-17-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dog-is-dead-17-03-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Long Distance Calling + Solstafir + Sahg
Magasin 4
Brussel
Deze avond pakte Heartbreaktunes (ism Magasin 4) opnieuw uit met 3 bands. En dat op een zondagavond hoor ik u denken, hoe lang zal dat niet duren. Tot 22u15 zo blijkt, wat ideaal is om nog op tijd te gaan slapen …
De avond start met Sahg, een Noorse rock-metal band die reeds sinds 2004 de oren van iedereen die het wil horen pleziert. Ze brengen een mix van stoner en metal die veel volk op de been brengt naar Brussel. Opvallend hoeveel muziekliefhebbers er al staan op het vroege aanvangsuur van de show. Sahg brengt hun mix met overtuiging en overgave. Maar het vele solowerk van de gitarist haalt de vaart en de drive uit het optreden en de nummers. De zanger heeft het aan het eind van het optreden ook moeilijk om zijn in het begin sterke stem toonvast te houden. Maar ondanks alles toch een goede openingsact.
Daarna was het beurt aan Sόlstafir. Deze IJslandse band werd in 1994 geboren, wat toch al een hele tijd geleden is. En zoals zo vaak met IJslandse band wordt ons geen kant en klare muziek voorgeschoteld. Ze laveren tussen metal, doom, post-rock en post-metal, met af en toe een vleugje folk. Een zeer verrassende en zeer interessante mix. Hard en zacht, melodieus en monotoon, … wisselen elkaar af zonder dat het te moeilijk wordt of de samenhang verdwijnt. Voor mij was deze band een grote verrassing. Ik hoop van ze snel nog eens opnieuw te mogen aanhoren.
Long Distance Calling mocht als laatste hun kunsten op het podium tonen. Met hun ‘The Flood Inside’ -tour stellen ze hun nieuwe album voor, dat toevallig ook zo getiteld is. Long Distance Calling is altijd al een band geweest die twee soorten publiek kon aanspreken. Met hun instrumentale rock en metal maakten ze aanspraak op zowel een metal-publiek alsook bij de post-rockers. Zo mochten ze het voorprogramma verzorgen voor zowel 65daysofstatic als Anathema. Maar met hun nieuwe cd slaan ze een ander pad is, weg van de instrumentale nummers.
Live blijkt al snel dat de nieuwe nummers een hele verandering zijn ten opzichte van het oudere werk. De lang uitgesponnen instrumentale nummers hebben een ongelofelijke drive en groove in zich. Aan een rustige opbouw zijn ze nooit geweest en de oude nummers zijn dan ook dreigend en overdonderend vanaf begin tot einde. Nooit krijg je het gevoel dat er zang ontbreekt. Maar voor de nieuwe nummers komt die er toch bij. Van post-metal en –rock schakelen ze over naar de meer prog side of metal. De drive en groove waarvan eerst sprake wordt in de nieuwe nummers onderuit gehaald. Ze zijn niet zo hard, niet zo luid en niet zo dreigend als voorheen. De zang is zeker niet slecht en van valse noten is er zeker geen sprake. Toch is het verschil te groot en ook het publiek voelt dit.
Waar bij de oudere nummers de massa tot een kolkend en enthousiast geheel wordt gekookt, blijven bij de meeste nummers de kopjes wat stiller en is het applaus een stuk zachter.
Long Distance Calling is een band geworden die last heeft van een gespleten identiteit. En hoewel het proberen heruitvinden van een band nooit slecht is zijn de nieuwe nummers te zwak om van een geslaagd experiment te spreken. Is de wissel er gekomen uit verveling of om een groter publiek te bereiken? Ik kan het niet zeggen, maar ik blijf me afvragen of de wissel wel nodig is. Afwachten dus welke weg ze bij een volgend album zullen inslaan. Zo houden ze het natuurlijk wel spannend.
Organisatie: Heartbreaktunes ism Magasin 4, Brussel
‘A little bit of feel good’, dat is waar de Jamie Lidell fans op zondag 17 maart op hebben gewacht. De zanger hield een express stop in het hartje van de Belgische hoofdstad voor een concert dat in een oogwenk uitverkocht was. Enkel alleen met zijn instrumenten stelde Lidell zijn nieuwe, vijfde album voor : een toegankelijke en funky plaat met dezelfde naam als de zanger, die echter niet zo veel voorstelt in vergelijking met de muzikale stukken van « Muddlin Gear » of met de Soul van « Jim ».
21 uur. De man neemt plaats op een vrij sober podium, met een reusachtig scherm achteraan en zijn giganteske mengpaneel vooraan. Hij legt vervolgens uit dat het zijn bedoeling is om terug naar de oorsprong te gaan, of liever, naar zijn bronnen. Geen backing band, zoals bij één van zijn vorige tournees. Mister Lidell wil alles alleen doen. Toeval of niet, de man gehuld in een regenjas en zwarte tenue vangt het optreden aan met “I’m selfish”. Een titel die perfect de eerste helft van het concert beschrijft.
Vol inwendig genot brengt Lidell enkele nummers van zijn gelijknamige album, terwijl de sfeer onder de aanwezigen een beetje stroef blijft. « You Naked », « You Know My Name », « What A Shame », « Don’t You love Me ». Stuk voor stuk nummers waar de fans van Chromeo op zouden springen van geluk, maar de fans van Lidell blijven er een beetje perplex bij. En wanneer Jamie Lidell zich naar zijn micro begeeft, die vlak voor zijn mengpaneel staat, maakt hij enkele nogal onhandige danspasjes…
Slechts na drie kwartier neemt de Engelsman opnieuw plaats achter zijn reusachtige muziek console en is het eindelijk de beurt aan het serieuze gedeelte. Vanavond geen sprake van “Jim” of van klassiekers als “Another Day” en “Little Bit Of Feel Good”. In plaats daarvan brengt Lidell wat energie in de keet door songs een echte groove te geven, en enkele herwerkte elektro versies van een paar van zijn oudere nummers te spelen, om tot slot met een allesomvattende “Big Love” af te sluiten.
Kortom, een concert die van verschillende walletjes houdt , van een jongeman die zijn publiek indertijd veel meer en beter gewoon maakte. Een beetje zoals « Jamie Lidell », een vrij stevig album, maar waar we - zoals ook bij zijn voorganger « Compass » - meer van hadden verwacht.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jamie-lidell-17-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ludwig-persik-17-03-2013/
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Als doorwinterde liefhebber van de betere alternatieve muziek moet ik met het schaamrood op de wangen opbiechten dat dit pas de eerste keer is dat ik de ultieme cultgroep Yo La Tengo aan het werk zie. De indie band der indie bands, zeg maar. Een trio die uit liefde voor The Velvet Underground in de jaren tachtig een eigen groepje oprichtte, net als generatiegenoten The Dream Syndicate, The Feelies, Sonic Youth en nog zovele andere. Een groep die al die tijd dwarse, eigenzinnige en creatieve platen heeft gemaakt, zich niets aantrekkende van de commerciële markt rondom hen en daarmee toch een trouwe aanhang heeft verworven. De AB loopt aardig vol voor deze culthelden. Terecht zo blijkt, geen mens zal het zich beklagen.
Met alweer een voortreffelijke en gevarieerde nieuwe plaat ‘Fade’ onder de arm trekt Yo La Tengo de wereld rond, deze keer met een interessant concept. Een support act wordt niet getolereerd, Yo La Tengo zet iedere keer de avond in met een intimistische akoestische set van een uurtje. Meer dan geslaagd trouwens, ze hebben er de songs, de klasse en de finesse voor.
Tijdens dat briljante akoestische uur schemert ook al duidelijk The Velvet Underground door in hun songs, pareltjes als “Two Trains” en “Cornelia and Jane” bewijzen dat. De band heeft met de frêle drumster/zangeres Georgia Hubley trouwens ook hun eigen Maureen Tucker in de rangen, bescheiden en schuchter maar onmisbaar.
Het valt op dat Ira Kaplan, die doorgaans zijn gitaar kan laten scheuren dat het geen naam heeft, een werkelijk fenomenale gitarist is die zijn instrument ook met de fluwelen handschoen kan behandelen en er de meest zachte en subtiele klanken uithaalt. Tijdens de verstilde, heel intieme en overigens sublieme akoestische set krijgt de groep het respect die ze verdienen, het is adembenemend stil in de AB en die ene sukkelaar die per abuis zijn drankbekertje laat vallen wordt aangestaard alsof ie Kim De Gelder zelf is.
Dat bassist James McNew er vocaal wel eens naast zit, daar nemen we geen aanstoot aan, want dit is een uurtje naakte en fragiele schoonheid. Helemaal in de wolken stappen we de pauze in.
Na de rust tapt Yo La Tengo uit een gans ander vaatje, ook eentje waar ze briljant in zijn. De stekker gaat er onherroepelijk in, alle remmen mogen los, alle registers worden opengetrokken, distortion en feedback trappen de voordeur in, het punkbloed borrelt op en Crazy Horse en Sonic Youth komen op de koffie. Ira Kaplan gaat volledig loos en laat zijn gitaar op de meest geniale manier piepen, scheuren en kraken. Yo La Tengo schittert in “Stupid things”, “Ohm”, “Autumn Sweater”, “Before we run” en “Deeper into Movies”.
Wederom is de branie van The Velvet Underground alomtegenwoordig, wat hoegenaamd geen probleem is want elke aanwezige in de zaal heeft volgens ons minimum twee Velvet platen in huis, daar verwedden we onze kop op.
Als ultieme apotheose is het aan alle kanten openscheurende en alles verpulverende “Pass the hatchet, I think I’m goodkind” een brok indrukwekkende noise van zo een slordige 15 minuten waarin een ontploffende Ira Kaplan zijn gitaar laat briesen, grommen en blaffen. Het is ronduit geniaal, hier kan een mans niet genoeg van krijgen. Deze striemende hap gitaargeweld maakt de bisronde een beetje overbodig want Yo La Tengo neemt afscheid met een trio aardige en sympathieke, maar niet echt onvergetelijke songs, maar dan zijn wij toch al lang verkocht.
Een marathonconcert dat nog heel lang zal nazinderen. Geweldige band, formidabel concert!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Foals bewijst al drie platen lang dat ze één van de meest relevante Britse bands van het moment zijn. Ze combineren de gretigheid van Bloc Party in hun beginjaren en de intelligente ritmes van Talking Heads of recenter TV on The Radio, maar hebben toch vooral een eigen herkenbaar geluid.
Hun debuut ‘Antidotes’ bevatte nog elf verdomd catchy mathrocksongs met een vleugje ska en postpunk, maar opvolger ‘Total Life Forever’ liet een totaal anders en meer uitgesponnen geluid horen. De hooks waren niet verdwenen maar zaten wel beter verstopt onder sfeervolle soundscapes en Talking Heads-ritmes. Minder Sturm um Drang, maar daardoor wel langer houdbaar.
Op ‘Holy Fire’ trachtten ze met het explosieve “Inhaler” en het poppy “My Number” duidelijk een breder publiek aan te spreken, terwijl ontoegankelijkere songs als “Milk & Black Spiders” en “Stepson” moeten aantonen dat ze volwassener zijn geworden en dat ze niet van plan zijn zichzelf uit te verkopen. Dat resulteert in een ietwat onevenwichtig album dat onze verwachtingen maar half inloste, maar ons tegelijkertijd wel al reikhalzend doet uitkijken naar hun volgende worp.
Live viel alles echter wel al op zijn plaats en na gisterenavond kunnen we met zekerheid zeggen dat Foals het in zich heeft om nog grotere zalen te doen ontploffen.
Het gruizige “Prelud” mocht het concert openen, gevolgd door het vinnige oudje “Olympic Airways” waarop het publiek meteen uit zijn dak ging. “Olympic Airways” was niet het enige nummer van hun debuut dat ze speelden. En terecht, want eens te meer bleken hun oudste songs live helemaal op te leven en rechtstreeks naar je benen te mikken. De catchy refreintjes en explosieve climaxen werden op luid gejuich onthaald door het enthousiaste en jeugdige publiek.
Wat ook opviel: zelden een optreden gezien waarbij de verdeling meisjes/jongens ongeveer fifty-fifty was. “Miami” was dan weer ongelooflijk funky met een refrein dat dagenlang in je hoofd blijft rondspoken. Ook de nieuwe nummers slaagden met glans. Het warmbloedige “Late Night” begint zeer ingetogen, broeit ondertussen onderhuids, bevat indrukwekkende vocalen van frontman Yannis, en eindigt met een soulvolle gitaarsolo. Het bewijs dat Foals ook zonder memorabele hooks kan boeien.
Het lichtvoetige popnummer en de recentste single “My Number” is nu al enorm populair en werd luidkeels meegebruld door het publiek. “Providence” is een beest van een livetrack gestoeid op de oneliner ‘I’m an animal just like you’ en de zwaarste gitaarriff uit hun repertoire. Ook met het stoere “Inhaler” dat zijn inspiratie uit de dubstep haalt en helemaal gebouwd is rond een overweldigende drop, gooiden ze een bommetje in de AB.
Opener van de bisronde “Moon” stelde inhoudelijk echter te weinig voor om te boeien en we hadden meer aandacht voor de groene laser waarin we wolkjes meenden waar te nemen. De ingetogen apocalypsesong kwam nooit echt van de grond en de tekst is helaas te clichématig en oninteressant om dat goed te maken.
Absoluut hoogtepunt was de afsluiter van de bisronde. “Two Steps Twice” met zijn hoekige gitaarrifs deed de zaal een laatste keer exploderen. Opeens waren we vergeten dat we zo hard op ‘Cassius’ hoopten en ook het feit dat twee van onze absolute favorieten “After Glow” en “Black Gold” niet op de setlist stonden, deerde ons niet meer.
Uitgeput maar voldaan vertrokken we weer naar huis. Als het na een optreden lijkt alsof je een halve marathon hebt gelopen, weet je dat je net één van de betere concerten van het jaar hebt gezien. Als we tegen dan gerecupereerd zijn, zijn we ook present op het volgende optreden van Foals. Chokri, Schueremans en Carlo Di Antonio: twijfel niet langer en leg deze groep onmiddellijk vast! De dreun die Foals ons gisterenavond gaf zal nog een tijdje blijven nazinderen.
Ook voor het voorprogramma Jagwar Ma hebben we niets dan lof. Hun ‘old school’ psychedelica ontaardde steeds in een elektronische trip die je van de ene naar de andere kant van de kosmos transporteerde. Deze hippies moeten we zeker in het oog blijven houden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foals-15-03-2013/
Organisatie: Live Nation, Brussel
Wie een Foals ticket had , kon daarna nog terecht in de AB Club om nog even na te genietenvan de spacy spacecake van Egyptian Hip Hop , een kwintet uit Manchester. Egyptian Hip Hop heeft eigenlijk weinig met hiphop te maken en klinkt ook niet Egyptisch, maar ergens hangt er een ‘Mad’chester sfeertje rond in het materiaal.
Afgaand op het niveau van hun debuut ‘Good don’t sleep’ was hun gig een goede zet na de zinderende set van Foals , die eerder de AB een paar keer deden ontploffen en ‘the next big thing’ zijn. Verdiend. (zie livereview http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/foals/foals-ab-ontploft/) .
Een ‘after party’ was er dus met een gekoelde cocktail door deze jonge gasten , waarvan hun muziek ergens onder de ‘indie’ noemer te plaatsen valt, maar bochtenwerk levert van electro , psychedelische tunes , wave en Indiase invloeden . Ze plukken graag in die muzikale kofferbak voor sfeervolle en aanstekelijke dreampop.
Een lounge event eerder van ‘laidbackpop’, die een aangename reis verzekeren door een psychedelische dimensie . Vanavond zaten sommige bandleden in een leefwereld waar het heerlijk vertoeven was , waardoor de set op een algemene repetitie uitdraaide, die rommelig, maar komiek en leuk klonk.
De zanger schoot hier zeker de hoofdvogel af , in zijn Polyphonic Spree/Loop Guru gewaad; hij brabbelde er maar op los , een neuzelende zang waardoor de verlegen, betoverende zanglijnen van op de plaat duidelijk de mist ingingen . ‘Love, Peace , Freedom , No rules’, in welk decennium hebben we dit nog gehoord …
De donkere wave was op die manier zalvend en de zweverige tunes werden aangewakkerd door synths en tintelende gitaarlijnen; de band koos duidelijk voor optimisme en een ‘laissez-faire’. Het materiaal baadde in die dromerige , loungy sfeer.
Af en toe kon er kracht worden bijgezet, kregen de gitaar- en soundeffects wat meer ruimte, en dan sijpelde meer hun invloedrijke bands door als Talking Heads/D.Byrne, Japan, Caribou, Yeasayer , Battles en ook Foals in de hypnotiserende ritmes en grooves.
“Yoro diallo”, “SYH” , “One eyed king”, “Pearl sound “en de single “Tobago” waren vanavond in deze drassige muzikale poel het sterkst en kregen een aangenaam meeslepende , opbouwende, frisse tune mee, en vielen op door enkele geslaagde experimentjes.
Egyptian Hip Hop krijgt alvast een lovende kritiek betreffende hun album , een muzikale trip die ze graag omschrijven als ‘dansbare loomheid’. In hun set zijn ze er duidelijk in geslaagd dit gegeven letterlijk te nemen . Hun groeikansen plaatsen we nog even ‘on hold’.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
We hebben om te beginnen een dikke pluim voor de potige bluesrock van The Devilles. Een band die een ronkende song als “Preachers and devils” kan uit zijn gortige mouw schudden, verdient altijd onze aandacht. En ook de uwe.
Vorig jaar in juni waren wij al meer dan aangenaam verrast door de venijnige swamp blues van The Delta Saints. Toen was er echter maar een povere opkomst voor deze gedreven jonge snaken in zaal de Zwerver te Leffinge. Nu was het al anders, het compacte en sympathieke clubje 4AD was helemaal uitverkocht en er hing de ganse avond elektriciteit in de lucht dankzij de bruisende en vettige bluesklanken van The Delta Saints. Ze noemen zich saints maar op het podium zijn het eerder sinners die al hun duivels uitdrijven, een beetje als Dave Eugene Edwards met zijn al even gloeiende broeihaard Woven Hand.
De heren hebben met ‘Death Letter Jubilee’ een licht ontvlambaar nieuw album uit en kwamen dat hier met verve, gretigheid en de nodige power voorstellen. Hun hitsige songs kwamen rechtsreeks vanuit de moerassen van het diepe Amerikaanse zuiden, met het nodige respect voor de authentieke blues van de voorvaders uit de Mississippi delta maar met de lont in de kont. Naast de grote bluesiconen refereerden de Delta Saints ook naar Led Zeppelin met een gezegende bewerking van “When The Levee Breaks”, verder broeide ook nog een flinke scheut Nort Mississippi Allstars en Black Crowes doorheen hun sound.
Wij zagen een bende bezeten kerels die met de nodige grinta de blues nieuw leven inbliezen met driftige songs als “Liar”, “Chicago”, “Death Letter Jubilee” en de gospel bezwering “Jezebel”. Een verbluffende harmonicaspeler was de ster van de avond, het vuurwerk dat hij uit dat kleine instrument haalde was spetterend en het bracht het geluid van The Delta Saints naar opwindende hoogtes.
Een groepje naar ons hart, de volgepakte 4AD bruiste eens te meer, met dank aan de organisatie want men heeft er blijkbaar een neus voor het betere roots talent.
Hier in België lijkt het er trouwens op dat men enkel nog maar in de Westhoek deze bluesrevelatie heeft ontdekt, vorig jaar in Leffinge en Dranouter, nu in Diksmuide en Lichtervelde (20/04 Delirium Blues Festival).
De Westhoek, beste mensen, daar moet je zijn !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-delta-saints-15-03-2013/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Nederlands 
Français 
