Begin jaren ’70 was Mulatu Astatke één van de drijvende krachten achter de transformatie van de Ethiopische muziekscene. Zijn collectief groeide uit van een door de overheid gecontesteerde band tot een onafhankelijke band dat men aan het werk kon zien op heel wat plaatsen in de Addis Adeba. Als eigenzinnig artiest heeft hij zijn eigen pad geëffend en ontwikkelde hij een unieke stijl. Mulatu is de onvervalste (groot)vader van Ethiopian Jazz. De begeesterde vibrafonist combineert typisch Ethiopische muziek met jazz, latin en psychedelica dat hij leerde kennen op muziekacademies in de VS en het Verenigd Koninkrijk.
Op de vooravond van zijn zeventigste verjaardag doet de man dit najaar een tiental Europese concerten. De Brusselse Ancienne Belgique had het voorrecht om dit exclusief gebeuren te mogen organiseren. De stevige prijs voor dit grotendeels zittend concert is meer dan de moeite waard geweest. De achtkoppige band is voor het grootste deel hetzelfde gebleven in vergelijking met vorig jaar. Stuk voor stuk gepassioneerde artiesten die merkbaar genieten van elke gespeelde noot. Een onwrikbare, buitengewoon getalenteerde groep gedreven door een allesbehalve artificiële chemie. Het collectief put nog steeds haar stukken uit Mulatu’s volledige repertoire, weliswaar met heel veel ruimte voor improvisatie.
Het valt niet te ontkennen dat Mulatu’s composities één vette kluif emotie zijn. Bijvoorbeeld, “Yekermo Sew” neemt je mee naar desolate droge Afrikaanse landschappen met aan de horizon steeds verschijnende oases van hoop en optimisme die weemoed laten verdampen. Een soort trance waarvan je hoopt dat die nooit zal stoppen. “Motherland” ademt dan weer pure tristesse uit terwijl “Way To Nice” een opgewekte, swingende groove in zich draagt. Alle stukken worden heel breed uitgesponnen.
Elke groepslid krijgt elk om een beurt de kans om in een improvisatierondje te laten zien waartoe ze in staat zijn. De technische mogelijkheden van hun instrumenten worden voortdurend op de proef gesteld.
Ook Mulatu bewijst dat hij naast een uitstekend vibrafonist ook overweg kan met een organ en andere percussie. Alle nummers bulken van slagwerk. Vaak vallen de subtiele percussielijnen helemaal niet op in het meeslepende geheel. Net toen de band het publiek tot bescheiden danspasjes bracht, hielden ze ermee op. Uiteraard dat er nog een bisronde werd voorzien waarbij “Yegelle Tezeta” het absolute hoogtepunt vormde. Het concert eindigde na anderhalf uur op zijn toppunt. Mulatu en zijn goedlachs gevolg werden oververdiend onthaald op een staande ovatie.
Vanavond hoorden we een vrij herkenbare set. Het spannende zat hem vooral in de in andere jasjes getooide nummers met bakken ruimte voor improvisatie. Een geslaagd concert met obligatoire kippenvelmomenten en een dikke krop in de keel. De nog steeds kwieke en immer lachende Mulatu dompelt zichzelf andermaal onder in het bad der onsterfelijkheid.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op de vooravond van hun Europese tournee stond donderavond Django Django in de AB. Dat de psychedelische pop-rock weer helemaal terug is wisten we al wel langer. Groepen als Clap Your Hands Say Yeah, Ariel Pink's Haunted Graffiti en Tame Impala zijn maar slechts enkele voorbeelden van groepen die de mosterd gingen halen bij deze oude sound en invloeden van bands als Pink Floyd, The Byrds, The Beach Boys en The Beta Band niet onder stoelen of banken steken. Het titelloze debuutalbum van de jongens van Django Django verscheen reeds in januari en werd overal op enthousiaste kritieken onthaald.
Net zoals op dat album opent het Britse viertal met een gepaste muzikale intro die mooi overgaat in "Hail Bop", één van de sterkste nummers van de plaat. Met een stevige surf sound, zweverige zang en zo catchy dat het schandalig is! Constant dreigt de zachte electro sound, en op de één of andere manier moest ik ook constant aan cowboys denken. Ook de tweede song "Storm" ademt zo'n aangename dreiging uit waarbij de drums en samenzang steeds aanzwellen tot ook de synths zwaar invallen en het geheel lekker vol maar toch niet te rommelig klinkt.
"Firewater" vertrekt van een zwoele baslijn en draaft verder op een uitstekende en ratelende gitaarriedel. Ook de dromerige stemmen en dito tekst passen mooi bij de sfeer van het nummer. Een prachtige song die steeds verder groeit en die ik bij elke luisterbeurt nog beter ga vinden. "Firewater" lijkt soms zo weggelopen van het ‘Howl’ album van The Black Rebel Motorcycle Club. Je merkt het, veel muzikale referenties maar geen enkele die zwaar stinkt. Ook "Waveforms" moet het hebben van de harmonieuze samenzang en een repetitieve ritme sectie die het hele nummer op gang trekt. Hun mengeling voor percussie , zachte elektronica en Afrikaanse ritmes past ook hier mooi in elkaar en zorgt voor een arty sound die niet zomaar een pose is.
Je hoort dat de band speelt wat ze zelf graag horen en dat ze hun muzikale invloeden mooi weten te verweven in hun eigen muzikaal universum. De song gaat over in een uitstekend muzikaal intermezzo waarmee op de dansspieren werd gemikt. Er kroop zowaar drie man achter de synthesizers en om het feest helemaal op gang te trekken werd er ook nog een verzameling percussie uit de kast gehaald. Daarna werd dan weer raar genoeg de akoestische gitaar bovengehaald en laste de band een rustmoment in. Over het nummer zelf geen slecht woord. "Hand of Man" is een rustige ballad, met een sterke akoustische gitaar en ook het handjesklap moment in de song klinkt vintage Django Django.
Next up, "Love's Dart", met zowaar een paar kokosnoten in de hoofdrol. Op de voet gevolgd door "Skies of Cairo", dat niet enkel in zijn titel verwijst naar "Egypian Reaggae" van Modern Lover Jonathan Richman maar ook muzikaal lijkt de song eerder een hommage. Pure fun op een lekker exotische afrobeat en een kabbelende Arabische synth! Zelfs Ghost Town van The Specials komt voortdurend zijn om de hoek kijken. Egypte leek zo inderdaad niet ver af. Opzwepende muziek, die mooi de overgang maakt voor "Default", dé hit van Django Django. Een song die al het goeie wat we al schreven alleen maar bevestigde. Vele stijlen, veel verschillende geluiden en effecten maar nooit klinkt het te vol of te gek. Tussendoor was er even tijd om de bandleden voor te stellen maar zelfs dat kon de fun niet uit de song er niet halen. Tijd om de bongo's uit de kast te halen voor een surf uitstapje met "Life's a beach". De vocals mochten wat mij betreft hier zelfs gewoon achterwege gelaten worden, ze zitten zelfs wat in de weg van de heerlijke surf riffs waar de song bol van staat, met heel wat invloeden van groepen als The Tornadoes en The Atlantics.
Een klein uur na het eerste nummer kondigde de zanger reeds het laatste nummer aan, waarbij hij zich verontschuldigde voor het wat korte optreden en beperkte setlist ( "We only have one album.") maar plechtig beloofde terug te komen wanneer de band meer songs klaar had. Dat de jongens oog hebben voor harmonie en ritmes op geniale manier in elkaar weten te verweven komt opnieuw sterk naar voor tijdens het opzwepende "Wor". Ook hier genoeg surf gitaar, vervaarlijke drums en andere effectjes die uitmonden in een te gekke song. Catchy tekst ook in deze moderne Ennio Morricone song.
De band had natuurlijk toch nog een song achter de hand gehouden voor de obligatoire bisronde. "Silver Rays" is de geslaagde afsluiter van hun titelloze debuutplaat en ook live is de song één van de toppers. Het leunt kort aan bij het "Default" universum: Lichte psychedelica, tempowisselingen, drums die het nummer vooruit stuwen, goede harmonie en voldoende Lalala's en oewoehoe's hier en daar om iedereen gelukkig naar huis te sturen. Bij het luisteren naar Django Django dwalen mijn gedachten wel vaker af naar film. Hun album zou evengoed bij een arty Bollywood of een moderne western kunnen passen. Folktronica noemt dat dan tegenwoordig en dat vind ik perfect de lading dekken. "Hail tot the Bop!"
Pics homepag: Bart Vander Sanden http://www.shoothestage.com
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Midden september bracht de Britse progressieve rockband Marillion zijn zeventiende studioalbum uit. Om ‘Sounds That Can’t Be Made’ te promoten was er in juli en augustus al een eerste luik van een Europese tour. Daarna vertrok de band in oktober naar Zuid-Amerika. De respons op het zuidelijk halfrond was enorm. Het was dan ook bijzonder lang geleden dat de band daar nog eens toerde. Momenteel werkt de band het tweede gedeelte af van de Europese tour (European Tour 2012 Second Leg) en als start werd voor het Noord-Franse Lille gekozen. Helaas is er ook deze keer geen plaats op de kalender voor een concert in België. Ongetwijfeld mede daarom zakten heel wat (West-)Vlamingen af naar de Noord-Franse hoofdstad. Een trip die meer dan de moeite waard was want Marillion speelde een van zijn allerbeste concerten in Lille. Vooral de samenstelling van de verrassende setlist met nieuw materiaal maar ook heel veel Marillion klassiekers deden de fans genieten van begin tot eind.
Stipt om 20:00 mocht Carrie Tree openen. Een lieftallige dame met de akoestische gitaar ter hand mocht het publiek een halfuurtje bespelen. Deze Engelse singer-songwriter bleek heel wat in haar mars te hebben. Ze bracht erg breekbare songs die een bepaalde mystiek droegen, gekenmerkt door refreinloze songstructuren en bijzonder knap dramatisch gitaargetokkel. Ook haar stemgeluid was bijzonder mooi en de accenten die ze bracht met haar fluisterende manier van zingen kon de Splendid best bekoren. Nu en dan steeg het geroezemoes echter boven haar stem uit maar voor het grootste deel luisterde iedereen respectvol naar songs uit ‘The Kitchen Table’ haar eerste album.
Uiteraard was iedereen gekomen voor Marillion. Minder verrassend was de opener: “Gaza”, de openingstrack uit het nieuwe album. Deze -net geen twintig minuten durende- song is misschien wel de politiek meest beladen song uit het Hogarth tijdperk. Helaas is dit werkstuk ook vandaag opnieuw brandend actueel. Een indrukwekkende, dreigende start met Steve Hogarth (aka ‘H’), gehuld in een witte zelfgemaakte T-shirt met het vredesteken erop. Aanvankelijk zat de stem van Hogarth wat te nadrukkelijk in de eindmix, één van de weinige minpuntjes van de avond. Het contrast met het daaropvolgende “Beautiful” was bijzonder groot en deze popsong pur sang liet ons een eerste keer uit volle borst meezingen. Aanvankelijk liet zanger Steve Hogarth een wat zenuwachtige indruk na. Hij was niet altijd even stemvast maar gelukkig verbeterde dit naarmate het concert vorderde.
Over de kwaliteiten van Mark Kelly (keyboards), Ian Mosley (drums), Pete Trewavas (bass) en Steve Rothery (guitars) hoeven we al lang niet meer te twijfelen. Zeker gitarist Steve Rothery speelde opnieuw de pannen van het dak! Wat een gitarist en wat een indrukwekkende melodieuze gitaarsound weet deze kolos uit zijn snaren te toveren! Het is bijzonder moeilijk om niet lyrisch te worden over wat er vanaf het podium de zaal werd ingestuurd maar het benaderde de perfectie!!
Het feestje ging onverwijld door met meebruller: “Cover My Eyes” en het verrassende “Slainte Mhath” uit de Fish periode.
Maar er was ook ruimte voor nieuwe songs. De opzwepende, hypnotiserende bass van mister Trewavas zorgde voor een indrukwekkend: “Power”. Een technisch euvel in het synthesizerarsenaal van Mark Kelly was de aanleiding voor een geïmproviseerde, grappige versie van: “Three Minute Boy”. Ook het nieuwe “The Sky Above The Rain” was ronduit subliem. Wat een mooie, pakkende song is dit toch en hier was ‘H’ vocaal op zijn best! Met “The Great Escape” uit het waanzinnig sterke conceptalbum ‘Brave’ nam de band een eerste keer afscheid. In de bisronde greep de band dan weer terug naar enkele ‘gouwe ouwe’, waarbij “No One Can” zeer goed werd ontvangen omdat de band het nog zeer zelden live speelt. Vervolgens grapte Hogarth niet veel zin te hebben in slotsong “Sugar Mice” (van het Fish tijdperk) maar Le Splendid bracht hem met een massale zangstonde meteen op andere gedachten.
Marillion, het is nog steeds een ijzersterke liveband! Dit optreden verraste iedereen vanwege de sterke setlist en de keuze om ook eens wat meer oudere songs, klassiekers te spelen. Voeg daarenboven het aanstekelijke speelplezier op het podium, het zelfrelativisme met een grote portie humor, de gedrevenheid en de onberispelijke deskundigheid van elke muzikant en je hebt alle ingrediënten voor een geslaagde muzikale avond. Een professionele, sfeervolle lichtshow en een uitgelaten Splendid maakten het geheel af!
Marillion anno 2012, samenvattend in twee woorden: Pure Klasse!
Setlist:
*Gaza *Beautiful *You're Gone *Cover My Eyes (Pain And Heaven) *Slainte Mhath *Sounds That Can't Be Made *Neverland *A Voice From The Past *Power
*Three Minute Boy *Pour My Love *Real Tears For Sale
*The Sky Above The Rain *The Great Escape / The Last Of You / Fallin’ From The Moon
Bis: *No One Can *Sugar Mice
Neem gerust een kijkje naar de pics en de video’s via deze Youtube afspeellijst
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbxw3eEZvrk14FWaOj1UlZ-j
http://www.musiczine.net/nl/fotos/carrie-tree-15-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marillion-15-11-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Exitmusic, een Amerikaans kwartet , gevormd door gitarist Devon Church (beetje jonge Thurston Moore lookalike) en de bevallige zangeres en multi-instrumentaliste Aleksa Palladino, eigent zich een plaatsje toe binnen de noemer van etherische indie/trippop; vlagen doom , soundscapes, wave en shoegaze waaien er in golven overheen. Hier zou het vroegere 4ad label een vette kluif aan gehad hebben .
Inderdaad heel wat invloeden worden hier samengeperst; bands als Beach House, The xx , Zola Jesus, Lower Dens , Sigur Ros, Portishead, Mazzy Star en verder een Radiohead (niet voor niks is de groepsnaam ontleend aan een song van hen) en This Mortal Coil zijn terug te horen; in de zang doet ze ons denken aan een diepgravende Nico of een heerlijk uithalende Fever Ray (Karen Dreijer Andersson), Kate Bush of Elisabeth Frazer. Een intrigerende vocaliste dus. De frêle zangeres maakte zich als actrice al opmerkzaam in de serie ‘Boardwalk empire’, waarin een David Lynch duidelijk is ingebed.
Een optelsom leert dat we nogal snel uitkomen bij een beloftevol bandje dus . Na de EP ‘From silence’ is er nu de full cd ‘Passage’, die het kwartet naar Europa brengt en met twee concerten in ons landje, de Vooruit in de Nijdrop.
Tja , voor wie eerder de week hier naar ILikeTrains kwam , zal ook vanavond bij Exitmusic aan zijn trekken zijn gekomen. Ze waren met drie on stage. We werden een uurtje ondergedompeld in hun bezwerende donkere romantiek, met een huiverende, grillige , apocalyptische filmische tune. Een onderhuidse broeierige spanning, meeslepende, voort deinende en aanzwellende ritmes , die durfden te exploderen op de synths , percussie of in de gitaarlijnen . Ze konden naar een climax gaan, om dan opnieuw rust te ervaren. Songs als “The sea”, “The night”, “The city”, “Stars” , “The cold” , “Storms”, “White noise” en “Sparks of light” en de bijhorende mistige projecties spraken tot de verbeelding .
Opnieuw zijn we met Exitmusic een bandje rijker , die graag eenvoud en toegankelijkheid mengt met experiment en uitkomt op een boeiende, muzikale cocktail. Enkel nog wat werken aan die statische houding en podium présence, en ze komen er …
Support was True Bypass , opnieuw een project van zangeres/ multi-instrumentaliste Chantal Acda , van Nederlandse origine , maar die al lange tijd in België woont . Ze maakt deel uit van Sleepingdog en Isbells en tussenin maakte ze opnames met Nils Frahm, en kwam ze een samenwerking met de vroegere dEUS gitarist Craig Ward , die intussen flink wat kilo’s is bijgekomen en er al wat getekend uit ziet. Achter de cd titel ‘Toby’ schuilt een gans verhaal, is een beetje de eigen biografie van Acda geworden; een zekere Toby Litt, een Engelse schrijver , leverde de toepasselijke teksten aan. Een verwerking van Acda wat zich vertaalt in een reeks stilistisch sobere, broze, kwetsbare songs; een minimaal ingehouden, intimistische sound van gevoelig gitaargetokkel en stemmen. Melancholie, tristesse en dagdromen, pakkend, ontwapenend, eerlijk en oprecht. Opnieuw een geslaagd project van Acda , al wil ze in die gedeprimeerde inhoud een optimistisch zonnestraaltje toelaten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/exitmusic-15-11-2012/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/true-bypass-15-11-2012/
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Marc Ribot’s Ceramic Dog
Kreun
Kortrijk
[SIC] is een lokale instrumentale band barstensvol jong muzikaal talent. Ze brengen hun recent gereleasde debuutalbum (te verkrijgen via VlasVegas Records in Kortrijk) met zoveel overtuiging dat je het spontaan op een dansen zou willen zetten. Een waterval aan aanstekelijke saxklanken (4 saxspelers blazen de pannen van het Kreundak), ondersteund door een ADHD-ritmesectie met vervormde catchy bassriffs en hyperkinetische drums zetten de zaal onder stroom. Denk aan een kruising tussen The Ex en een op hol geslagen Battles en je weet ongeveer waar we het over hebben.
Ga ze op 15 december zeker checken in Charlatan in het door Democrazy georganiseerde Glimps Festival voor aanstormend nieuw talent.
Marc Ribot’s Ceramic Dog is het rockende zijproject van muzikale meester-tovenaar Marc Ribot, een muzikale duizendpoot met stevige wortels in de jazzscene. Dat Ribot niet voor één gat te vangen is, bewijzen zijn diverse muziekvertakkingen in zowel rock, punk, noise, avant garde en no-wave als in latin, soul en jazz. Deze bonte mengeling aan muziekstijlen wist hij op krachtige wijze te bundelen in het alom bejubelde debuut ‘Party Intellectuals’ uit 2008.
Het overgrote deel van de set bestaat dan ook uit songs van dit schitterend album.
Maar we onthouden vooral de muzikale coveruitstapjes: een verbasterd “Break On Through” van The Doors, een lang uitgesponnen “Take Five” van Dave Brubeck en een rockende versie van de stokoude stakerssong “Bread & Roses”.
Marc Ribot zelf nog voorstellen is onbegonnen werk daar hij voor meerdere grootheden uit de muziekwereld geen onbekende is. Hij werkte samen met grootheden Tom Waits, John Zorn, Robert Plant en Elvis Costello. Een gitaarvirtuoos die zijn gelijke niet kent en dat werd duidelijk tijdens dit sublieme optreden.
En dat hij zijn partners in crime goed weet te kiezen, is een understatement. Een ritmesectie om het hoofd nederig voor te buigen: Shahzad Ismaily (bas, percussie & Moog synths) en Ches Smith (drums). Dit powertrio schuwt ook het experiment niet: Smith vindt het nu en dan nodig om zijn drumkit wat bij te stellen. Een schijf van de high hats afnemen en op de snaredrum plaatsen om er vervolgens wat mee te frunniken of met de achterkant van de drumstick wat krassende geluiden produceren op de onderzijde van een grotere schijf: het zijn maar enkele fratsen en grollen van deze magistrale drummer. Zijn collaboraties met crazy bands als Mr. Bungle en Secret Chiefs 3 zal er wel voor een groot deel tussen zitten. Ismaily’s verschijning op zich is al buitenaards. Na een zware hersenoperatie is zijn schedel volledig vervormd door afname en ook niet meer voorzien van enige vorm van beharing. Maar wat je nog meer extra terrestrial kan noemen, is zijn basspel: fenomenaal in combinatie met de virtuose gitaarcomposities van Ribot. We staan met open mond ons te vergapen aan zoveel meesterschap. Onder het motto “Een blode hond wordt zelden vet” (Wie niets durft, bereikt niet veel) zet dit power trio alle registers open en maakt ons hierdoor zo trouw als een hond.
Als we na een groot uur en enkele bissen terug uit deze muzikale droom vol energie worden gerukt, zijn we dan ook zo moe als een hond maar gelukzalig voldaan na zoveel slaan en zalven van onze trommelvliezen. We mogen ons bij de gelukkigen prijzen, die wederom een uniek concert in ons muzikaal hart kunnen opslaan, om er nu en dan eens met een brede glimlach aan terug te denken. Terug een zeer geslaagde Kreunavond!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marc-ribot-15-11-2012/
Organisatie: de Kreun, Kortrijk
Joe Jackson heerst nog steeds op het podium …
Joe Jackson And The Bigger Band ft Regina Carter
Kreun
Kortrijk
Joe Jackson heeft een goeie plaat uitgebracht. Het is ondertussen zijn dertigste. Alstublieft. The Duke bevat 15 instantklassiekers van Duke Ellington, weliswaar bewerkt door Jackson himself, én met de hulp van enkele vrienden muzikanten, waaronder Iggy Pop, Sharon Jones (Dap King records!) en Zuco 103.
Om maar te zeggen, Joe Jackson (58) is niet slecht bezig, is verre van in slaap gesukkeld en… er is altijd wel een reden om te toeren. Maar deze keer was het toch uitkijken naar een specialleke. Jazzmuzikant in hart en nieren , knipoogjes naar salsa, en rock nooit ver weg. Joe Jackson is van vele markten thuis. De samenstelling van zijn band deed vermoeden dat het concert méér zou worden dan een voorstelling van ‘The Duke’.
“It don’t mean a thing (If I ain’t got that swing” (Duke Ellington) lijkt wel Jackson’s lijflied geworden. De set start en eindigt met dit zelfde nummer, in diverse arrangementen. Een akoestische openingsversie, gevolgd door een al even ingetogen “It’s different for girls” (‘I’m the man’ 1979). De toon was gezet, de kop was eraf…
Dan maar even een blik muzikanten opentrekken: Regina Carter op viool, de werkelijk (letterlijk dan) imposante Sue Hadjopoulos op percussie – een Grieks-Puertoricaanse ‘la mama’ - en ouwe getrouwe Allison Cornell als instrumentaliste (organ, viool, backing vocals). Nieuwe bandleden zijn Jesse Murphy (bas, vocals, tuba), Adam Rogers (guitare) en Nate Smith op drums. Dat Joe Jackson niet met de eerste de beste het podium opgaat, wisten we al. Maar deze bigger band zoekt de harmonieën op, houdt halt als het moet, stoomt en toetert met harde stoten. U hoort het al, deze mens was onder de indruk van al dat moois.
“Caravan” (Duke Ellington) was dan ook het ideaal moment om de bandleden erbij te halen. Rogers mocht voor het eerst tonen wat hij in zijn vingers heeft…. Een magistrale bewerking van de alom gekende Caravan-melodie, met een sfeertje recht uit The Cotton Club. De melodie uit “Caravan” kreeg een gitaarbewerking mee om U tegen te zeggen. Dat zeiden we dan ook. Adam Rogers moet u trouwens eens checken op het net. Hij haalde ondermeer zijn mosterd bij John Scofield en speelde ondertussen met alle groten der aarde… Het is niet meteen el sympatico, maar dat hoeft ook niet als je het publiek op een andere manier in vervoering kunt brengen.
De setlist wisselt nummers uit ‘The Duke’ af met ouder werk. Enkel “Invisible man” komt uit zijn meest recente plaat ‘Rain’(2008). “Real men” en wat later in de set “Target” (‘Night and day’ 1982) vallen op door hun arrangement. Vooral “Target” groeit uit tot een hoogtepunt, waarbij onze Griekse percussioniste plots de hoofdrol opeist, om dan vervolgens te eindigen met een sublieme fade-out.
Het is door artiesten als Joe Jackson dat oude glorieën als Duke Ellington – de man is al een tijdje komen te gaan – weer tot leven gewekt worden. Verbluffend hoe eigentijds deze bijna 100-jarige muziek is. “I’m beginning to see the light” bijvoorbeeld is een typisch Jackson-arrangement geworden. Hij breit er ineens “Taking the ‘A’” train ‘ en “Cotton tail” aan in een –wat hij op zijn beste Frans ‘een potourri’ noemt. Het instrumentale “Rocking in Rhythm” krijgt dan weer iets clownesk als Jesse Murphy zijn bastuba tevoorschijn haalt. Allison Cornell haalt zwaar uit op Perdido, een nummer dat op plaat is ingezongen door Lilian Vieira van het Hollandse ZUCO 103. Elektrische gitaar maakt plaats voor akoestisch, bas voor tuba, piano voor zang.
Joe Jackson is ondertussen witgrijs, het haar strak achteruit gekamd, breed smoelend en bekken trekkend, achteroverleunend aan zijn – voor een rijzig man als hij – veel te kleine Nord stagepiano. Voor iemand die eerder op de dag nog de dokter moest opzoeken en slecht bij stem was, kon behoorlijk uithalen. Duidelijk genietend van het enthousiaste publiek (die al wat ouder is dan wat De Kreun doorgaans te slikken krijgt), had ie een verhaal in petto bij “Home Town”. Of we graag in Kortrijk woonden, en dat dit de stad is waar we steeds weer naar terugkomen…. Whenever? Dat denk ik nu niet, maar zijn versie – af en toe met een wat hese stem- mocht er wel wezen.
Het einde laat zich al raden. Een magnifieke versie ( de tweede dus) van “It don’t mean a thing”, met een dansende en dirigerende Jackson. Drummer Smith legt er deze keer strak de pees op met ne vetten beat, en violiste Regina Carter laat horen waarom ze erbij mocht/moet zijn (haar inbreng op ‘The Duke’ is redelijk indrukwekkend…) .
Niettemin, een viool als solo-instrument zal wellicht wel nooit mijn grote voorliefde wegdragen, maar het soloduel met Rogers mocht er wel wezen. Grandioze afsluiter en tijd en ruimte voor drie bisnummers: “Is she really going out with him” en “Sunday papers” (‘Look sharp!’ 1979) en “Slow song” als uitsmijter! (‘Night and day’ 1982).
Joe Jackson heerst nog steeds op het podium. Hij is werkelijk niets van zijn uitstraling en professionaliteit kwijt. In een interview stelt Jackson dat zijn hits toevalligheden waren. Niets is minder waar. Je schrijft niet zomaar incidenteel 30 platen vol. Daarvoor moet je vooral goed zijn, én bescheiden. Hij heeft ze alle twee.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joe-jackson-14-11-2012/
Pics gig in Trix, Antwerpen op 16 november 2012
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/joe-jackson-trix-antwerpen-op-vrijdag-16-november-2012-pics/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Shantel & Bucovina (Club) Orkestar – Breaks a leg
Shantel & Bucovina (Club) Orkestar
Ancienne Belgique
Brussel
Stefan Hantel is het Duits-Roemeense brein achter Shantel & Bucovina (Club) Orkestar. Nog vóór hij bekendheid verwierf met het welgesmaakte gypsy-swing-recept kenden we de man vooral van zijn producties met een overwegende elektronische invalshoek. Sinds de release van zijn wereldbekende oorworm ‘Bucovina’ in 2003 leek Shantel echt resoluut te kiezen voor Balkanbeats. Het concept met zijn trawanten zet keer op keer concertzalen volledig op zijn kop en verschaft hem bovendien de status van Godfather of Balkan Beats. Ook vanavond zet hij met zijn Anarchy & Romance-tournee de driekwart volgelopen AB in lichterlaaie. Anderzijds zal hij zijn fans op bepaalde momenten met verstomming geslagen hebben met een aantal nummers van zijn aankomende album dat wordt uitgebracht op het Belgische Crammed. In september schoof hij “The Kiez is allright” als eerste single naar voren. Fans zullen meteen beamen dat hij voluit gaat voor een absolute stijlbreuk.
Ondanks de aangekondigde stijlbreuk krijgt het publiek datgene waarvoor ze uiteindelijk zijn gekomen. Een spetterende show dat van bij het begin bulkt van aanstekelijke Balkan-vibes. Net als eerdere shows lijkt de zevenkoppige band nog steeds te teren op de nummers uit de laatste twee albums. Samen met zangeres en zotte doos, Damla Pehlevan, arrangeren ze strak geproducete albumnummers tot nog spannender dancefloor fillers. Onversneden hits als “Disko Partizani” en “Disko Boy” brengen het knotsgekke publiek in extase. De geniale mix tussen etnische en elektronische muziek werkt uitstekend.
Dit euforisch gevoel wordt prompt de kop ingedrukt wanneer de band een aantal nieuwe nummers op ons afvuurt. “The Kiez is allright” toont aan dat de Balkanguru ineens transformeert in een rockende songwriter met een verhaal. Alle verwachtingen lapt hij op verrassend geniale manier aan zijn laars. Het nummer doelt duidelijk op een publiek in de garage rock scene. Indien hij hiermee iets controversieel en energieks voor ogen had, is hij zonder twijfel in zijn opzet geslaagd. In ieder geval blijkt het publiek uit zijn lood geslagen. Gelukkig bedient het Bucovina Clubje het publiek opnieuw op zijn wenken en laten ze het publiek opnieuw swingen totdat ze zichzelf in een circusact wanen.
Mensen beklimmen het podium en gooien zich uitgelaten terug in het publiek. De band lijkt hier ietwat op te kicken in tegenstelling tot de securityman met ZZ Top-baard. Zijn tussenkomsten lijken steeds grimmiger te worden totdat zich een ongeval voordoet. Peter, één van de stagedivers, werd volgens sommigen door de security brutaal van het podium geduwd. Zijn val heeft ervoor gezorgd dat zijn been in een vrij onnatuurlijke houding is komen te staan. Een ware domper op de feestvreugde! Het concert wordt even stilgelegd om de gewonde af te voeren. Even lijkt het erop dat het concert ten einde is. Frontman Shantel lost het zaakje goed op door een aantal nummers aan hem op te dragen. De gekte wordt terug ten top gedreven wanneer Shantel een twintigtal knappe dames uitnodigt op het podium. In een mum van tijd verdwijnen de bandleden tussen een bootyshakende menigte. Security wordt heel even te kakken gezet. Dit is meteen ook hét hoogtepunt na twee uur performance. Afsluiten doet hij in een akoestisch kwartiertje samen met de accordeonspeler.
Shantel bracht ons het verwachtte , opzwepende balkanfeestje. Meer zelfs, hij heeft ons laten zien waar hij naartoe wil met zijn nieuwe album. Sommigen zullen het haten, anderen zullen ervan houden. “Anarchy & Romance”. De man is duidelijk niet bang om zijn nek te riskeren met dit totaal nieuwe experiment. De pers vond zijn Bucovinaproject jaren terug ook verkeerd. En kijk welk succes hem dit opleverde. “Music has neither morals nor nationality”, aldus Stefan Hantel.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
We worden door de Domzaal, die zich helemaal in de nok van de Vooruit bevindt, fysiek op de proef gesteld en werden verrast door zitplaatsen. Zonder voorkennis van True Bypass, het uitgekozen voorprogramma voor Exitmusic, nemen we plaats en worden we door de fragiele, warme stemmen van Chantal Acda en Craig Ward meteen in een intieme sfeer gebracht. True Bypass bestaat uit twee integere zielen in het gezelschap van hun semi-akoestische gitaar die liedjes brengen waar het hart weemoedig van wordt. Ze spelen elk in hun eigen ritme, maar hun wereld van puurheid en eenvoud is gedeeld. Titel van het album is ‘Toby’ wat verwijst naar de songwriter van het album, de Engelse schrijver Toby Litt.
Exitmusic is Aleksa Palladino en Devon Church, bij gelegenheid aangevuld door drummer Dru Prentiss en elektrogeek Nicholas Shelestak. Ze brachten dit jaar een nieuwe EP 'From Silence' uit onder het label Secretly Canadian.
Hun set bestaat uit meer instrumenten dan bandleden, wat bewijst dat ze houden van experimenteren. Deze filosofie klinkt ook door in de muziek die ze brengen die het best vertaald kan worden als een melange van experimentele noise , onderbouwd met een stem die zowel het vagevuur als de hemel bereikt.
De nummers stralen zowel duisternis als licht uit en de inzet van keyboard, gitaar en samples zorgen van tijd tot tijd voor een apocalyptische sfeer. Ze lijken de muzikale heersers van dualiteiten te zijn waar je je het ene moment waant in een bron van explosieve kracht om kort erna te vervallen in een duizelingwekkende stilte. In welke sfeer ook, de nummers stralen een ontembare primaire kracht uit. Bij het luisteren komen heel wat geluiden op je af, maar nooit vervalt het in een chaos van jewelste.
Het is onbegonnen werk de muziek van Exitmusic in een bepaald genre te gieten, laat staan op te zoek te gaan naar invloeden. Je hoort duidelijk dat ze hun eigen stempel op de muziek die ze brengen zetten en daar kan je als luisteraar enkel dankbaar voor zijn.
Exitmusic zijn duidelijk postexperimentalisten die de magie van muziek in nummers weten te vervatten. Vanuit België trekken ze verder naar Duitsland waar hun tour eindigt. Voor diegene die deze niet te missen show gemist hebben: jullie hadden ongelijk! Op Facebook vind je ze onder: weareEXITMUSIC
Neem gerust een kijkje naar de pics van het concert , 1 dag later in de Nijdrop, Opwijk
http://www.musiczine.net/nl/fotos/exitmusic-15-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/true-bypass-15-11-2012/
Organisatie: Vooruit Gent
Het wonderlijke Archive heeft met ‘With us until you’re dead’ nog maar eens een nieuwe prachtplaat uit die in Vlaanderen alweer voor geen meter aandacht heeft gekregen. Nog een geluk dat de Walen, net als de Fransen trouwens, deze atmosferische band op handen dragen zodat Vorst Nationaal toch nog voor de helft kon vollopen.
Eigenlijk zou een zaal als Vorst tot aan de nok moeten gevuld zijn voor zo veel pracht, want dit is één van de meest tot de verbeelding sprekende concerten die we ooit hebben mogen meemaken in de Brusselse bunker.
De sound van Archive omschrijven is niet zo evident. De band produceert een uniek geluid die zowel neigt naar triphop als naar prog-rock en het experiment wordt hierbij niet geschuwd. De muziek wordt in meerdere lagen op elkaar gestapeld, klinkt dikwijls orkestraal en toch is er geen overdreven bombast mee gemoeid.
Wij horen Radiohead, Massive Attack, Pink Floyd en Primal Scream. Er zijn beats, er is intimiteit en er hangt voordturend een aanhoudende spanning in de lucht die nog wat extra aangedreven wordt door een verbluffende lichtshow. De vocals worden verdeeld onder de twee frontmannen en twee zangeressen, allemaal bezorgen ze ons kippenvel met hun uitmuntende vocale prestaties. Archive verveelt geen seconde, en dit voor een concert van ruim twee uur en 20 minuten. Faut le faire.
De nieuwe plaat is er eentje die u best van naaldje tot draadje in één ruk beluistert, maar hier worden de talrijke nieuwe songs (9 stuks) netjes over de hele set gespreid. Nieuwe pareltjes als “Interlace”, het dreigende “Conflict”, het orkestraal trip-hoppende “Violently” en het intieme “Stick me in my heart” mengen zich tussenin briljante klassiekers als het alweer fantastische “Fuck U” en het immer wondermooie “Again” dat hier een ingekorte en akoestische benadering kreeg, doch even innemend als het origineel.
Een opzwepend “Pills” en een onmetelijk mooi en spannend “Dangervisit” vormen samen met het nieuwe “Damage” het einde van een fantastisch eerste deel, maar Archive heeft naar goede gewoonte nog een knoert van een bisronde in petto.
In die bisronde zit terug indrukwekkend materiaal uit die nieuwe plaat met een ophitsend ritmisch “Hatchet” en een hemelsmooi “Silent” als hoogtepunt. Daarna zijn de wondersongs van die vorige wonderbaarlijke plaat ‘Controlling Crowds’ aan de beurt. Archive schittert in “Controlling Crowds”, “Bullets” en “Kings of Speed”.
Onder luid gejuich en applaus komt de band nog één keer terug voor een sublieme finale met het oudje “Waste” wat heel intiem en ingetogen aanvangt om dan in een verbluffende muzikale apotheose uit te barsten, dit is zo een wereldsong waar Archive het patent op heeft.
Prachtconcert. We zijn er nog niet goed van …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/archive-13-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Als voorbereiding van deze bespreking las ik nog eens de biografie van Steve Harley op de website Allmusic. Het lijkt vreemd hoe men daarin “Judy Teen” uit 1974 aanhaalt als eerste hitsingle. Bij ons was hij met zijn groep Cockney Rebel al wereldberoemd geworden in 1973 met “Sebastian”. “Sebastian” is een bombastisch nummer met een orkest en veel stemvervorming. Je bent er gek van of je haat het. Het geeft een indicatie van de grootheidswaanzin waar Harley in die tijd aan leed.
Bij ons (en in Nederland) werd het een monsterhit, in Engeland en de VS deed het helemaal niets. En dat weet Harley maar al te goed. Hij beseft dat zijn carrière hier begon, en dat vermeldt hij telkens weer als hij optreedt in onze contreien.
Ondertussen schijnt hij vrede gevonden te hebben met een rol op de achtergrond, met optredens in kleinere zalen. Dikwijls zijn dat akoestische sets, samen met violist Barry Wickens en keyboardspeler James Lascelles.
Hij was altijd al een notoir tegenstander van de elektrische gitaar en schijnt zich met deze bezetting heel goed in zijn vel te voelen. Tussen de nummers door durft hij al eens een monoloogje op te voeren, met hier en daar een cynische opmerking. En dat wordt duidelijk gewaardeerd door de trouwe fans, die nog steeds op zijn optredens afkomen. En met reden!
Harley begon als busker in Londen, vóór hij met Cockney Rebel aan een glamrock carrière begon, die uitmondde in een vijftal hits in het midden van de seventies.
Na al zijn omzwervingen is hij teruggekeerd naar zijn oude liefde, weliswaar in een iets comfortabeler omgeving van culturele centra en theaters. Maar daar heeft hij als zestigjarige wel recht op.
Zijn stem klinkt nog steeds als toen, zijn stembereik is nog altijd OK, en hij geeft een doorleefde set, waar je stil bij wordt. Geen geleuter in het publiek, maar totale stilte. Wat een unieke sfeer, bijna een klassiek concert. Het is heerlijk wegdromen op de muziek, luisterend naar de tekst.
Hij kon daar alleen staan met zijn gitaar, maar hij wordt aangevuld door twee rasmuzikanten. Barry Wickens is een echte violist, die heel wat meer kan dan wat riedeltjes te voorschijn toveren. Zijn solos zijn meeslepend, zijn begeleiding is hemels. Keyboardspeler James Lascelles draagt de meeste songs. Hij tovert de meest diverse klanken uit zijn keyboards en op die manier heb je soms de indruk dat je naar een grote groep zit te luisteren.
Het voert je mee, het doet je dromen. Deze keer niet een concert met veel lawaai en drank, waar je staat te wachten tot die hits nu eindelijk eens gespeeld worden. Who cares? Ieder nummer is groots op zijn manier, alles is virtuoos gespeeld en gezongen, wat wil je nog meer?
Zelf werd ik niet gehinderd door een grote kennis van ’s mans werk. OK, de hits wel, maar zijn LP-werk? Nee. Maar dit was een openbaring, zeker in de intieme sfeer en superbe akoestiek van de Brugse Stadsschouwburg.
De hits kwamen voor mij eerder als een anticlimax tussen de andere, mij onbekende, nummers. Alleen “Sebastian” staat nog altijd als een huis, en is in de live versie nog mooier, nog breekbaarder, zonder al die bombast. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik er aan denk, en dat is toch wat je zoekt als je naar een concert gaat?
Hij kreeg een staande ovatie, in de wereld van de klassieke muziek een teken van hoge waardering.
Dank je wel, Steve Harley, je bent een echte grote, je bent eindelijk jezelf op het podium. En daarvoor houden we van jou!
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge
Afgelopen zaterdag stonden The Van Jets in een uitverkochte AB Box voor de integrale voorstelling van hun nieuwe plaat ‘Halo’. Integraal jawel, of ‘From A to Z’, zoals ze zelf luidkeels verkondigden!
Wanneer de Oostendse jongens enkele weken geleden in Humo reeds de loftrompet afstaken over hun nieuwe album (‘Een klassieker in wording’) werd mijn interesse enkel groter. Deze zomer stonden ze enkel op Pukkelpop en Leffingeleuren dus was het niet enkel voor mij uitkijken naar deze redelijk exclusieve zaalshow.
Voor hun derde langspeler kozen The Van Jets voor Jeroen De Pessemier van The Subs als man achter de knoppen en gingen de plaat opnemen in de studio van Philippe Zdar, één helft van de Franse band Cassius, een man met een duidelijke voorliefde voor alles wat met synthesizers te maken heeft.
Aangezien zelfs de songvolgorde van het album werd overgenomen ontplofte de zaal meteen een eerste keer bij de vooruitgeschoven single "Here comes the light". Meteen is ook duidelijk welke invloed de nieuwe omgeving en entourage op de sound van de band heeft gehad. The Van Jets waren na de Rock Rally nog een pure gitaargroep die hun geluid wel steeds meer verfijnden, maar op deze derde plaat worden er meer en vooral nieuwe registers opengetrokken en is er veel meer plaats voor coole synths, classy orgeltjes en nog meer van dat lekkers. Deze vintage electro past goed bij de gitaarsound van de band en zorgt voor diepere songs die toch ook helemaal het stempel van de groep behouden. Live kruipt Floris De Decker (Team William) mee op het podium en zorgt dus mee voor een bredere sound. Dat wil nu niet zeggen dat er geen plek meer is voor heerlijke gitaarsolo's en smerige licks.. Integendeel, de band lijkt perfect het evenwicht te vinden tussen beide invloeden en klinken zo voller, dreigender, complexer en ja hoor, vetter!
De singles van deze nieuwe plaat volgen elkaar in snel tempo op. Zowel "Here comes the light", "Broken Bones" en "Danger Zone" klinken reeds bekend in de oren en kunnen meteen ook wedijveren met enkele oudere en hitgevoelige songs van de groep. De band gaat door op hetzelfde elan met topsong "If I was your man" (met geslaagd meezing moment) en persoonlijke favoriet "Mistify". "Short Notes" en "Cherry" bleven misschien wat minder lang hangen maar met "Bankers" en "Waited Long Enough" zat het er weer pal op.
Afsluiter "Zodiac" vond ik misschien wel het minste nummer van deze nieuwe plaat, maar je gaat me niet horen klagen, integraal is integraal! En misschien denk ik er na enkele luisterbeurten alweer helemaal anders over. Misschien zullen de zware gitaar fans wat ontgoocheld met deze nieuwe richting die de Jets nemen, maar echt zwaar teleurgesteld kunnen ze wat mij betreft toch echt niet zijn.
Ja, groepen worden volwassener en ook aan hun sound merk je dat, maar de sterke punten van The Van Jets zijn nog steeds present! Johannes Verschaeve, met bloot bovenlijk en rode verf, wel een halve Bowie, is een zeer charismatische frontman en … dat wisten we al langer, wat een lekkere, naar The Strokes doen mijmerende, riffs schudt de gitarist uit zijn mouw, wat een vettige synthesizer sound en jaja wat een drums!
En dan was het tijd voor deel 2 van de show want de band had er duidelijk nog zin in. En waarom ook niet: het was zaterdagavond, het publiek wou meer en last but not least, de groep had nog een resem topsongs achter de hand. Geweldig eigenlijk als je van je set bisnummers eigenlijk een 'best of' kan maken met meer dan geweldige uitvoeringen van onder andere "The Future", "Down Below", "Teevee", "What's Going on" en een flard "Electric Soldiers". Afsluiten in stijl zeker wel.
Schrap die (iets) mindere ‘Halo’ songs van de lijst en voeg al dat nieuwe lekkers toe bij de oude garagerock sound, lekker overgoten met die lekkere electro saus en voilà: The Van Jets zijn terug van nooit weggeweest en we zullen het geweten hebben. Van het beste was België te bieden heeft!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-van-jets-10-11-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Alabama Shakes was voor de zomer opeens erg hot met het succes van single “Hold On”. Nu dompelen ze een uitverkochte AB onder in een mix van Southern rock, Gospel en Rock ‘n roll waarbij ze gretig aantonen meer dan een ‘one trick pony‘ te zijn.
Het is an sich toch wel een gedurfde move om je hits helemaal voorin in je set te stoppen. Meer dan een korte prelude met “Goin’ to The Party” is er niet nodig om onmiddellijk keet te schoppen met “Hang Loose” en “Hold On”, de gekendste prijsbeesten. Het blijkt echter een goede tactiek te zijn waarmee Alabama Shakes de singles van zich afschudt om een kleine twintig nummers lang zijn eigen smoel te laten zien. En die smoel is absoluut niet slecht voor een groep die slechts één plaat (en een EP-tje) uit heeft.
Frontvrouw Brittany Howard - hét uithangbord van de groep - kwijt zich muzikaal voorbeeldig van haar taak. Als een predikante begeestert ze ieder nummer waarin ze vaak de dynamiek en emoties opzoekt. In haar beste momenten ontbindt ze met een rauwe stem als een ware Janis Joplin al haar duivels. Dat leidt tot hoogtepunten als “Alway Alright”, het gestaag kwader wordende “Worryin’ Blues” en “You ain’t Alone” waarin ze de zaal muisstil krijgt op haar stem en het knetterende gezoem van een versterker na.
Het publiek hangt haar aan de lippen en tijdens de rustige soulvolle nummers waarin ze een zachtere kant van zichzelf laat zien – “Heartbreaker” en “Boys & Girls”- worden de praters in de zaal zelf een aantal keren zelfregulerend ge-shhhhhhh-t.
Alabama Shakes echter afdoen als een synoniem voor Brittany Howard is de rest van de band te weinig eer aandoen. Met sobere begeleiding en efficiënte uitschieters kleuren ze de songs op de juiste manier bij want de Alabama Shakes zijn op hun best als ze stevig rocken! De uitgesponnen intro van “Rise To The Sun” was geweldig en ook de manier waarop ze “Be Mine” naar het opgefokte einde bliezen. En wat te denken van de onvervalste rock ’n roll die af en toe de set binnensloop zoals in afsluiter “Heavy Chevy”.
Een bis kan er vanaf waarbij vooral het laatste nummer “Heat Lightning” de kers op de taart mag zetten. Of om het met Brittany Howard zelf te zeggen: “Beer, chocolate & gorgeous men, this place is a dream.” Aanstekelijk optreden van een band met veel potentieel!
Voorprogramma Dylan Leblanc beschikte ook over een niet onaardige stem maar zijn binnenmondse articulatie vergalt het een beetje. Desondanks hoorden we toch een mooie cover van Al Green’s “Let’s Stay Together”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dylan-leblanc-09-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alabama-shakes-09-11-2012/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
