Anderhalf uur lang waren we gekluisterd aan wat Patrick Watson en z’n Band bracht. Een set, ‘Beklijvend!’ – ‘Krop in de keel!’ – ‘Elegant’! ‘Meesterlijk!’. De songs , fijnzinnige sfeervolle composities van kleine en dierbare avonturen balanceerden tussen ingetogenheid en extravertie en waren gedrenkt in eenvoud of in een wondere klankenwereld. Ze boeiden, ondergingen verrassende wendingen, zwollen aan en werden gekenmerkt door een zachtmoedige, voorzichtige, treffende aanpak . Ze hadden oog voor detail. Een verzameling aan instrumenten , weliswaar, een kamerorkest met z’n zessen, met Watson als gids … Zijn weemoedige falsetstem bood die extra emotionaliteit, ergens tussen Jeff Buckley en Thom Yorke .
Muzikaal talent uit Canada dus, die prettig gestoord kan zijn , maar alles goed onder controle heeft en z’n publiek entertaint . Hij amuseert zich , heeft een aanstekelijke lach , brabbelt er wat op los in gebroken Frans en zorgt voor prachtige muzikale motiefjes … Een muzikale speeltuin …
Ze namen het publiek mee op hun ontdekkingsreis , op hun ‘adventures in their own backyard’. We kregen een enorme variatie te horen.
In het donker hadden we de intieme , spaarzame pianoklanken van “Lighthouse” , het startsein van de tocht . Het gezelschap bouwde op en bracht een intenser, breder, voller, soms stormachtig geluid; een soort ‘barokpop’; “Black wind “ zette die toon: een lichtvoetige beweging van melancholie en opgewektheid, een songstructuur die vertraagt en versnelt en durft open te barsten, ondersteund van herfstige zangharmonieën . Continu had je die slingerbeweging, wat een reeks parels opleverde . De selectie songs waren alvast de moeite verder: “Step out for a while” , “Quiet crowd” , ”Big bird in a small cage”, “Morning sheets”, “Luscious life”, “Noisy Sundays” en de titelsong van de nieuwe ‘Adventures in your own backyard”; tja, te veel om op te noemen …
Fascinerend materiaal van een fascinerend artiest … Kippenvelmoment noteerden we toen de leden in een cirkel dicht bij elkaar gepakt op sobere wijze, al of niet versterkt, “Words in the fire” en “Into giants” speelden, voettics uitdeelden en zongen met een echoënde klank . Magie!
En dan de lighteffects: beelden en lichten die door een witte halve bol aan weerszijden het podium werden geprojecteerd; of de kerstlichtjes die op hun instrumenten stonden. Aan alles werd gedacht om sfeer te creëren en de songs een meerwaarde te bieden … Knap.
Geen probleem om zich in ‘t Frans uit de slag te trekken, de paar mankementjes werden met de glimlach opgevangen; in de bis trakteerde hij met een filmisch bezwerende “Where the wild things of Beijing” , liet hij in een volle Grand Mix solo een innemende “Je te laisserai des mots” horen en nam hij z’n publiek op sleeptouw op het dromerige “Man under the sea”, waarbij ze de kans kregen mee te neuriën en te fluisteren .
Patrick Watson & Band – theatrale pracht, een apart overtuigend optreden, bol van wisselende spannende passages …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Met classic rock millionsellers als ‘Fly Like An Eagle’ (‘76) en ‘Book Of Dreams’ (’77) heeft Stevie ‘Guitar’ Miller zich dan wel van een stevig pensioentje verzekerd, toch lijkt de inmiddels 69 lentes tellende Amerikaan nog bijlange niet uitverteld. Na een lange radiostilte verschenen afgelopen jaren immers twee nieuwe albums waarop de kwieke Miller met ongeziene spontaniteit en virtuositeit teruggrijpt naar de bluesroots die hij als kleine Texaanse uk persoonlijk kreeg ingelepeld van ondermeer Les Paul en Muddy Waters.
Wie de man tegenwoordig live aan het werk ziet wordt getrakteerd op een genereuze set waar interpretaties van blues standards netjes worden afgewisseld met een ferme graai uit zijn indrukwekkende lijst poprock classics. Tot die laatste categorie behoren “Jungle Love” en “Take The Money And Run”, de twee opwarmers van dienst waarmee de zeskoppige Steve Miller Band de talrijk opgekomen veertigers en vijftigers in de vlotjes uitverkochte AB welkom heette. Tijdens “Abracadabra” kreeg de bejaarde rocker een tekstvel voor de neus gepland, maar desondanks leek het nummer hem vocaal wat te ontglippen. Het zou achteraf gezien het enige schoonheidsfoutje blijken in een set die verbluffend vitaal en nergens gedateerd klonk.
Met het aan ZZ Top schatplichtige “The Stake” en het funky “Mercury Blues” ontplooide Miller zich vervolgens als een doorleefde bluesgitarist waar Blues Peer een moord zou voor begaan. Het geheime wapen van de Steve Miller Band anno 2012 is echter de 72-jarige soulman Sonny Charles. Deze voormalig frontman van het bij ons minder bekende 60ies r&b combo Checkmates, Ltd. mocht met volle overtuiging originals van Bobby ‘Blue’ Bland en Otis Rush nieuw leven inblazen, en fungeerde tijdens de rest van de set als een volleerd publieksanimator.
Naar aanleiding van de recente reissue van diens eerste platen ging Miller ook erg diep in zijn eigen back-catalogue grasduinen. De Amerikaan refereerde met enig cynisch leedvermaak naar zijn eerste stappen in de muziek business waar hij door zijn toenmalig label Capitol al vlug als een artistieke melkkoe werd aanzien. Miller en zijn maats vonden het toen dan ook niet meer dan normaal om vier albums in te blikken op amper twee jaar tijd. Uit die tijd stamt ook “Kow Kow”, een bijzonder aanstekelijk psychic bluespareltje dat in een betere wereld tot het collectief geheugen zou behoren.
Zoals het een echt 70ies icoon op leeftijd betaamt stond de even minzame als goedlachse Miller ineens ook eventjes moederziel alleen en enkel gewapend met een acoustische gitaar op het podium. Met uitgeklede versies van “Wild Mountain Honey” en de grappige niemendalletjes “Gangster Of Love” en “Dance, Dance, Dance” bewees hij eens te meer een neus te hebben voor perfecte popliedjes die in om het even welke vorm met sprekend gemak overeind blijven.
De grand final van de avond werd ingeleid door het instrumentale “Space Intro” dat naadloos overging in “Fly Like An Eagle”, één van de onbetwiste signature songs van de Steve Miller Band die hier een uitgesponnen funky spaceblues versie meekreeg dankzij de virtuoze orgelexploten van ‘choral master’ Joseph Wooten. De classic rock radio staples “Jet Airliner” en “Rock’N Me” maakten het feest der herkenning compleet.
De kaap van de twee uur werd netjes gehaald toen Miller en zijn vijf maats het funky “Swingtown”, “Space Cowboy” en het even onvermijdelijke als redelijk overbodige “The Joker” als encores serveerden. Toeval of niet, maar laat die twee laatste nu net de populairste nicknames zijn die Miller al een paar decennia lang achtervolgen. De kwieke veteraan ziet er ongetwijfeld de humor van in en geniet met volle teugen van de hernieuwde aandacht. Festivals zoals Blues Peer zijn nu aan zet om daar binnenkort een vervolg aan te breien.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/steve-miller-23-10-2012/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
The Gaslight Anthem - Rock’n’Roll Pur sang …
Blood Red Shoes en The Gaslight Anthem
Ancienne Belgique
Brussel
Wat een wervelend avondje hadden we hier ... Blood Red Shoes samen met The Gaslight Anthem: dynamiek , pit , vitaliteit en gedrevenheid . Oké , let’s start met de Blood Red Shoes, die eigenlijk op zich een AB kunnen vullen . Ze zijn voor een reeks concerten op tour met The Gaslight Anthem. Het amicale duo Steven Ansell – Laura-May Carter kunnen als geen ander met z’n twee perfect beheerst rockmuziek brengen. Standvastigheid dus, en ze staan garant voor opwinding. Een treffend en stevig samenspel; al is de nieuwe plaat ‘In time to voices’ minder hitsend. Ze speelden weliswaar een korte furieuze lijst van “Keeping it close” , “Don’t ask”, “Lost kids” , “This is not for you” , “Light it up” , “Cold” en “I wish I was someone better”. Een Laura-May in beste doen en bij de pinken en een Steven die gebruikelijk de fans weet aan te porren . Al meteen raak , vuurwerk en een pak zwetende lichamen …
The Gaslight Anthem uit New Jersey is zo’n bandje die erin slaagt onvervalste rock te schijven en te spelen; energieke, potige, opwindende en broeierige rock , een ijzersterke melodie en een aanstekelijk refrein . ‘American music pur sang’ , waarbij eindeloze vergelijkingen met ‘Bruce the Boss’ worden opgeroepen. De groep heeft een eigen identiteit , beschikt op een goede 5 jaar tijd over een hondstrouwe fanshare, en kan per album rekenen op meer publiek.
Fel en pittig klinkt het altijd wel, maar met de jaren brengt het gezelschap subtiele, meeslepende songs met een reeks uitschieters. Hier is sprake van ambachtelijk uitgewerkt materiaal, goed onderbouwd, vol vuur en passie en aandacht naar finesse en sentiment, zonder dat het kwintet rond Brian Fallon hun eigen geluid verloochent. The Clash, The Replacements, New Model Army, Big Country en The Men They Couldn’t Hang zitten gegrift in het geheugen van die mannen; ontvlambare Amerikaanse muziek met tempo, power, explosies en brains, met gevatte , gepaste soli, die in een sfeertje zitten van ‘Pirates of the Caribbeans’ of gemaakt zijn voor een ‘US Highway 61’ lang rit.
Er werd gretig geput uit Tthe ‘59 sound” en het onlangs verschenen ‘Handwritten’. ‘American slang’ werd opvallend links gelaten . Het eerste half uur was de wind in de zeilen en snelde men over de highway met songs als “Mae” , “Cassanova baby”, “Old White Lincoln”, “’59 sound” en de huidige single “45”. Het publiek droeg z’n band op handen en de refreinen werden luidkeels meegezongen . Het kwintet , tattoes van kop tot teen, genoot van de warme respons.
Passie en vuur was er zeer zeker op dat moment , maar dan knetterde het minder en sprongen de vonken er wat minder af; de vaart nam af , en de klemtoon kwam op het broeierige, vaardige materiaal, van “Handwritten”, “Howl” , “Johnny” en noem maar op, zondermeer een reeks songs waarvan het publiek hield.
Bright Eyes werd hier vernoemd, want net als Conor Oberst doen de heren van Gaslight Anthem hun eigen ding, zonder zich al te veel critics aan te trekken. Na een rondje ‘goed vertrouwd’ en ‘geen bijzonderheden’, ging het er uptempo en snedig aan toe met “Too much blood” en “Great expectations”.
Een stevige bisronde werd geserveerd , meteen een handvol splijtbommen als “Our father’s son” - nog maar weinig gespeeld , het opbouwend felle “Here comes my man” en “American slang” , het intense “Film noir” en een gebalde “Backseats” om de set te besluiten, waarbij de vrouwen vooraan op de schouders getorst werden . Mooi om op die manier hun lievelingen van dichtbij te kunnen benaderen …
Rocken kunnen ze als de beesten … goudeerlijke , hartverwarmende ‘straight forward’ rock’n’ roll, zonder al te veel effects of toevoeging van synths of toetsen. Toegegeven, iets minder beklijvend en zweterig als vroeger , maar nog even onvervalst, puur, oprecht en puntig. Geslaagd dus!
Organisatie: Live Nation
Katie Melua is net getrouwd, heeft net een nieuw album uit en is op tournee op het Europese vasteland. Het gaat haar voor de wind. Zaterdag 20 oktober landde ze in Vorst Nationaal en uw reporter was er bij.
De parterre is voor de gelegenheid volgezet met stoelen. Een ongewoon zicht voor wie al eens een rockconcert meepikt in Vorst. Ook het podium valt eerder klein uit maar dat heeft alles te maken met het feit dat Katie haar set moederziel alleen inzet. ‘Me and my guitar’, zeg maar. Haar sound is breekbaar maar de zaal is muisstil en luistert.
Na een viertal nummers én het voorstellen van het ‘Secret Symphony String Quartet’ opent het doek en zie… Daar zit een volledige band. En met het invallen van de volledige band rijst ook meteen het probleem van de avond. De balans valt ongelooflijk tegen. Melua’s stem, is te hard, maar toch vaak onverstaanbaar, de contrabas klinkt dunnetjes en nog nauwelijks hoorbaar als de rest van de band invalt …
Ook de feel is er niet helemaal. Melua schrijft leuke songs die blijven hangen, daar niet van. Helaas doet de band haar geen eer aan. De Jazz is net niet helemaal Jazz, de Blues net niet bluesy genoeg en de funk al helemaal niet funky. Slechte muzikanten? Helemaal niet; geen foutje te bespeuren, maar er ontbreekt iets. Mevrouw Melua vermeldt dat het over muzikanten gaat waarmee ze net samen speelt en misschien wringt daar het schoentje. Niet of niet genoeg op elkaar ingespeeld zijn, kan dodelijk zijn. Naarmate de avond vordert, wordt het beter, maar helemaal goed komt het toch niet.
Het licht in de duiternis zelf is Melua zelf. Rustig, zelfzeker en goedgeluimd staat ze op het podium. Haar bindteksten zijn ‘to the point’ en nooit te lang. Geen enkele keer valt ze te betrappen op een valse noot.
Technisch is hier helemaal niks op aan te merken. helaas is het allemaal net te statisch om het een boeiende show te vinden, en dat kan zelfs een betrekkelijk goeie versie van “Nine Million Bicycles” niet goedmaken
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/katie-melua-20-10-2012/
Organisatie: Live Nation
Al sinds haar oprichting bijna 10 jaar geleden kleeft aan Dirty Projectors een ietwat moeilijk, tegendraads imago. Muziek van een jong stelletje ‘artschool students’ uit New York waarmee je zowel hippe muzikale vrienden kan maken als je schoonmoeder op de kast kan jagen.
… Maar met een veelgeprezen nieuw album onder arm klonk Dirty Projectors die avond opvallend toegankelijker dan verwacht. Met meer melodieuze psychedelica van The Beatles en studentikoze popgevoeligheid van Belle & Sebastian, zonder de grilligheid van pakweg Scott Walker volledig uit het oog te verliezen.
Met opener “Swing Lo Magellan” uit de gelijknamige nieuwe plaat demonstreerde de zeskoppige band (3 jongens en 3 meisjes) uit Brooklyn meteen hun goede wil. Een perfecte popsong met veel vakkundigheid gebracht, eentje die zeker niet misstaan zou hebben tussen het beste van wat Pavement ons naliet. Het met rollende hiphop beat ingezette “Gun Has No Trigger” leek dan weer op maat geschreven van de betreurde Amy Winehouse.
Niet dat het allemaal hapklare brokken waren, maar zijn het ook niet de beste biefstukken waarop al eens gekauwd moet worden? Om het Björk universum te bereiken waarin “See What She Seeing” zich ontvouwde had je best enkele voorgezette opleidingen op je cv staan. En wie zich in Vlaanderen graag laaft aan de belegen meisjesfolk van Laïs moet zich tijdens “Just From Chevron” ongetwijfeld een bult geschrokken hebben aan de overstuurse samenzang en handclaps van de 3 meisjes in het gezelschap.
De échte hoogtepunten van de avond werden opgespaard tot de driekoppige bisronde.
“Dance For You” klonk als vintage Roxy Music, terwijl publieksfavoriet “Stillness Is The Move” de ABBox zowaar omtoverde tot een vette r&b party. “You’re My Love, And I Want You In My Live” zong frontman Dave Longstreth in afsluiter “Impregnable Question”. Dit bleek een ideale toespeling voor de gretigheid waarmee het publiek Dirty Projectors in haar hart gesloten had.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Silencio, het Franse duo, doet gedurende een half uur zijn naam alle eer aan. Laat de stilte boekdelen spreken is hun motto. Nu en dan hoor je een speld vallen in de Kreunzaal. Hun laatste album ‘When I’m Gone’ is een gracieus, mooi en mellow plaatje geworden. We laten ons gewillig meeglijden op een mix van pure schoonheid en helende en hartverwarmende soundscapes. Een muzikaal haardvuur vol melodisch semi-ambient akoestisch neoklassieke composities. Op de achtergrond dromerige visuals met een wazige vrouwelijke schoonheid die zich op het ene moment in het duinzand nestelt, om daarna via een golfbreker een toegang tot de zilte zee te verschaffen om er zich vervolgens volledig in onder te dompelen. Geniet mee van “Gone” uit hun recente album en dan weet je waar we het over hebben. http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=j6falpWO8k8#!
Bohren & Der Club of Gore staat sinds 1992 voor ‘deutsche Gründlichkeit’ in de vorm van voortreffelijke dark jazz of doom jazz. Hoewel de meeste bandleden een muzikaal hardcore verleden hebben (met bandnamen als Chronical Diarrhoea en 7 Inch Boots) is de muzikale weg die ze met Bohren inslaan mijlen ver van hun roots verwijderd. Ze geven ons tussen 1994 en 2011 zeven albums om vingers en duimen bij af te likken. Eén gepolijste parel lichten we eruit: ‘Dolores’ uit 2008 (uitgebracht zowel op het Belgische PIAS-label als het IPECAC-label van niemand minder dan Mike Patton, die een grote Bohren-fan blijkt te zijn). Een album dat je van begin tot einde doet wegdromen naar de donkere schoonheid van een zwoele zomernacht in een verlaten haven. Hoe toepasselijk kan dit zijn op een warme oktoberherfstdag in Kortrijk. Alle ingrediënten zijn aanwezig om ons een muzikaal oorgasme te bezorgen.
Een verduisterd podium met enkel spots boven de muzikanten en een overload aan dampend droogijs zorgt voor een mistig decor dat perfect de sfeer van de typische Bohren-sound visueel weergeeft. Een luid applaus wordt door de dichte mist richting podium gestuwd wanneer de heren rond 21h30 het donkere podium besluipen. Een beklijvend “Staub” zet meteen de toon van deze set. En dat de heren humor hebben, bewijst saxofonist/pianist/orgelspeler en boegbeeld Christoph Clöser door direct na het eerste nummer al een tien minuten durende pauze in te lassen wegens problemen met een geluidsbox om dan na twee minuten al terug te keren (er was niets aan de hand met de box = Duitse droge humor) voor een ingetogen “Unkerich” met als een kabbelende ondertoon een zalige mix van orgel, bas en drums en Clöser op de voorgrond in een glansrol op zijn altsaxofoon.
Tussen de songs blijkt Clöser ook een voortreffelijke stand-up comedian te zijn, die met zijn typische droge humor de lachers moeiteloos op zijn hand krijgt en telkens voor ontspanning zorgt bij zoveel spannende, intense nummers.
Wat voor een welkome afwisseling zorgt en gesmaakt wordt door het overgrote deel van het publiek. Er wordt verder nog meer gegrasduind in zowel “Dolores” (2008), “Black Earth”(2002) als “Beileid” (2011) en we worden overspoeld door magistrale golven van jazz noir die perfect zouden passen in een David Lynch movie.
Clöser speelt de pannen van het dak op zowel altsax, Fender Rhodes en piano en dit terwijl zijn partner in crime Morten Gass (Organ, Vocoder, 8-String Bass, Synthesizer, Mellotron) hem daar perfect in ondersteunt, samen met ritmesectie Thorsten Benning op drums en Robin Rodenberg op bas.
Na een hartverscheurend “Beileid” maant Clöser het publiek aan om na het volgende en tevens voorlaatste nummer van de set “Constant Fear” heel hard te applaudisseren zodat er zeker een bisnummer volgt. Hilariteit alom en geschaterlach vanuit het publiek bij deze droge opmerking. En er is dus nog tijd voor een bisnummer.
Met een prachtig “Midnight Walker” stuurt Bohren & Der Club of Gore ons de zwoele, donkere Kortrijkse herfstnacht in.
Een gedenkwaardig concert dat in ons muzikale geheugen voor eeuwig gegraveerd staat!
Set list Bohren & Der Club of Gore: [1] Staub [2] Unkerich [3] On Demon Wings [4] Zombies Never Die [5] Schwarze Biene [6] Still Am Tresen [7] Painless Steel [8] Grave Wisdom [9] Prowler [10] Beileid [11] Constant Fear // Encore: [12] Midnight Walker
Organisatie: De Kreun, Kortrijk
Net iets meer dan twee jaar terug werd de Zwitserse band Gotthard getroffen door een grote tragedie. Frontman en zanger Steve Lee stierf immers op 5 oktober 2010 in de Amerikaanse staat Nevada bij een indirect motorongeval. Steve Lee, amper 47 jaar, was een supertalent en één van de allerbeste zangers in het genre. Groot was dus onze verwondering toen de band na amper 4 maanden al kwam met het bericht om verder te gaan met Gotthard.
Gotthard zonder Steve Lee, leek me in eerste instantie absurd. Maar na enkele maanden werd het duidelijk dat de band niet over één nacht ijs was gegaan. Na vele contacten met Steve Lee’s nabestaanden kwam men samen met de band tot één duidelijk besluit: de dood van Steve Lee mocht niet het einde betekenen van Gotthard. Steve zou immers gewild hebben dat er voor Gotthard nog een toekomst was! De zoektocht naar een nieuwe zanger verliep opvallend vlot en zo liet de band op 11 november 2011 reeds weten via hun Facebook pagina dat Nic Maeder, Gotthard’s nieuwe vocalist zou gaan worden. De gratis downloadtrack: “Remember It’s Me” was de eerste kennismaking met Gotthard 2.0 en in juni van dit jaar verscheen: ‘Firebirth’, het eerste full-album met Maeder, het tiende studioalbum van de band.
Toen de tickets midden dit jaar voor dit najaarsconcert werden verkocht was er nog sprake van een gezamenlijke tour met de nieuwe melodic metal-sensatie Unisonic. Helaas haakte Unisonic af voor deze Franse tour en kregen we in de plaats het Franse Dead N Crazy als opwarmact. Alle songs kwamen uit hun titelloze debuutplaat. Een behoorlijke sound met een leuke mix van metal, prog rock en poprock. Muzikaal aardig maar vocaal beneden topniveau.
Het laatste optreden dat ik van de Zwitsers zag was in februari 2008. De openingstonen van “Dream On”, maakten echter meteen duidelijk dat de geroutineerde Gotthard motor nog steeds op volle toeren draaide. Maar natuurlijk was iedereen vooral benieuwd hoe zanger Nic Maeder in het plaatje paste. “Gone Too Far”, nam meteen alle twijfels weg. Maeder’s stemgeluid sloot aardig aan bij de oude songs en zonder Steve Lee te willen imiteren maakte hij indruk door de Gotthard klassiekers toch een eigen timbre te geven. De set was een stevige rockset en meteen was dit misschien wel het meest opvallende aan Gotthard 2.0, dat net iets steviger, strakker en heavier klonk als voorheen. Omdat Maeder (die ook vaak de gitaar ter hand nam) zich minder opwierp als frontman, dan dat Steve Lee dit deed, was er nog meer ruimte voor de gitaarcapriolen van Leo Leoni.
Nieuwe songs zoals “Starlight”, “Give Me Real” en “The Story’s Over” zaten even sterk in de set als de klassiekers. Toch waren het de ‘golden oldies’ die de vlam in de pan sloegen, zodat het letterlijk ondraaglijk heet werd daar in Le Splendid. “Hush”, de alombekende Billy Joe Royal cover uit 1967 en het ijzersterke “Fist In Your Face” (uit het fantastische ‘G’ album van 1996) lieten ons stevig headbangen.
Een rustpauze kwam er alleen met het indrukwekkende “One Life, One Soul”, dat een waardig herdenkingsmoment werd voor Steve Lee. Een minutenlang applaus ging er aan vooraf en deze superballade zorgde ook nu weer voor een echt kippenvelmoment. Even mooi was die andere ballad: “Tell Me”, waarin Nic zijn ferme stem in de verf mocht zetten. De finale met “Lift U Up”, “Master Of Illusion” en “Anytime Anywhere” gaf de fans meer dan ze ooit hadden durven dromen.
Een zeer strakke set, waarbij Le Splendid tot het kookpunt werd gebracht. Emotioneel was dit een moeilijke avond en vele fans hebben ongetwijfeld voortdurend de vergelijking gemaakt met wijlen Steve Lee.
Toch wist Gotthard 2.0 zich ook zonder Steve Lee meer dan staande te houden. Meer zelfs, de band is nog steeds die sterke liveband, net zoals ze voordien was. Met Nic Maeder zijn ze begonnen aan een nieuw hoofdstuk en naar mijn gevoel zijn de fans dit echt gaan accepteren. Steve Lee zal altijd in ons hardrockhart een plaatsje hebben, maar op basis van het nieuwe album en dit live optreden is het volkomen rechtvaardig om dit nieuwe Gotthard een kans te geven voor de toekomst. Gotthard 2.0 was sterk in Lille, zo sterk dat iedereen die deze band in het verleden koesterde deze nu zeker een tweede kans moet gunnen!
Setlist:
*Dream On *Gone Too Far *Starlight *Top Of The World *Remember It's Me *Sister Moon
*Fight *Hush *One Life, One Soul *Shine *The Story's Over *Fist In Your Face *Give Me Real *Tell Me *Mountain Mama *Right On *Lift U Up
*Master Of Illusion *Anytime Anywhere
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gotthard-19-10-2012/
Neem gerust een kijkje naar de video’s via deze Youtube afspeellijst
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbzsR8_wAi-CxVjvPL7jm5ef
Organisatie: A Gauche De La Lune , Lille
We glippen nog net voor het einde van de set van Schoolbusdriver het Magasin 4 binnen. Schoolbusdriver komt uit Frankrijk en wordt omschreven als noiserock. Noise kan in een goed onderbouwd geheel als zaligheid in de oren klinken, op het chaotisch ritme van Schoolbusdriver klonk het echter als storend.
Flipo Mancini heeft wortels in Luik en bestaat uit ex leden van onder andere Vandal X en Da Critic. De planken van Pukkelpop, Ancienne Belgique, Rock Herk, 4AD en de Effenaar zijn hun niet vreemd en ook op de bodem van Magasin4 leken ze in hun element. Met drie vormen ze een energiek noiserocktrio die er geweldig veel zin in hebben. Iedere pion wordt optimaal ingezet in het spel van ‘die hard’ rock. Ze verrassen ons met strakke drumritmes, snoeiende gitaarriffs en een repetitieve, aanstekelijke baslijn. Wanneer de zang z’n intrede doet, vlakt de instrumentale noise soms wel af. Ze konden echter rekenen op een trouw publiek die hun hits uit volle borst meezongen. Flipo Mancini is intussen aan hun derde album ‘Hide/ Seek/Lost/ Found’ toe en ze lijken allerminst aan het einde van hun latijn te zijn.
Dope Body, headliner van de avond, is een powerpunkquatro uit Baltimore. Ze brachten in mei 2012 hun tweede album ‘Natural History’ uit. De zanger vertoont een eindeloze energie uitspatting en danst alsof z’n leven ervan afhangt. De muziek van Dope Body is een vreemde mix van experimentele funk, punk, rock en noise. De energie bruist niet enkel uit het lichaam van de zanger, maar ook de hyperkinetische ritmes uit de bas, drum en gitaren zorgen voor voldoende swung in hun set. Voor wie een fun night out in gedachten heeft, vervult Dope Body dus alle verwachtingen. Na enkele nummers haken we toch af en blikken we vooral terug op het optreden van Flipo Mancini die ons door hun stevige noiserock toch meer kon bekoren.
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Het Australische broer- zus duo Angus & Julia Stone gaan nu al tweetal jaar hun eigen weg. Dromerige freefolky songs , die ons lekker deden wegdromen en een sprookjesachtige sfeer creëerden . Zowel in Frankrijk als in ons landje is het duo redelijk populair. Intussen heeft Julia al twee soloplaten uit ‘The memory machine’ en het pas verschenen ‘By the horns’. Angus op z’n beurt bracht onlangs ‘Broken brights’ uit .
Wat bedeesd en onwennig trad Julia met haar band aan ; gaandeweg de set was ze podium vaster. We hoorden leuke en trieste lovestories, met een woordje Frans. Ook het gemis van haar broer kwam aan bod; voorlopig worden er samen geen platen gemaakt; tijdens deze tour liepen ze elkaar tegen het lijf in hetzelfde restaurantje in Frankrijk. Een happy weerzien dus.
Eerlijk gezegd, ook op hun soloplaten merken we ‘het gemis’ van de andere; de kenmerkende hippe stijl wordt hier omgezet in sfeervolle , broeierige , dromerige songs, die durven aan te zwellen en te rocken; ze zijn minder ongrijpbaar en hebben een soliede opbouw; een klankenpalet van akoestische , elektrische gitaren, toetsen , trompet en drums, gedragen door haar heldere , indringende mooie stem , die ergens een Hope Sandoval (Mazzy Star) en een jonge Marianne Faithfull opriep. De ‘flower power’ is nooit veraf door haar handbewegingen, de bolletjesjurk en een los ontspannend sfeertje van ‘smileys’.
Een boeiende , afwisselende aanpak en een uiterst genietbare avond; niks anders dan warmte , liefde en genegenheid , als je de sobere, ingehouden songs hoort als “The memory machine” en “By the horns” . “It’s all OK” , “The horse with the wings”, de single “Let’s forget all the things that we say” en “Justine” hadden een breder, voller geluid en rockten!
Ook overtuigden enkele goed bewerkte covers als “Blood buzz Ohio” van The National, en de ‘Grease’ crooner “You’re the one I love”; gezien de band tussen Angus en Julia uitermate ‘close’ is, ontbraken enkele nummers niet, o.m. “And the boys” en “For you” bleven overeind door dezelfde prikkeling en finesse, maar misten nét dat tintje zeemzoet , magie en onweerstaanbaarheid. “Santa Monica drums” werd ideaal opgevangen door Paul Thomas Saunders op gitaar ; eerder speelde hij al een gevoelige set , en naast het gitaargetokkel , overtuigde hij met enorm zachte, nasale emotievolle vocals.
Op het eind haalde ze erg sterk uit met een opbouwende “Here for the night” , een aan The Doors gerelateerd “Private lawns” (opnieuw nummertje van de familie Stone) en een pakkend “Somehow “.
Droom en een zorgeloos bestaan komen voor als Angus/Julia samen op pad zijn, solo hadden we een beduidend kwetsbare Julia, die een reeks ingetogen , sfeervol en broeierig rootsfolkend materiaal speelde.
Ohja , in de AB komt Julia nog op 29 oktober, en eerder was haar broer nog in de Bota Rotonde …
Organisatie : Grand Mix, Tourcoing
How To Dress Well
Ancienne Belgique (Club)
Geen donker podium met muzikanten die zoals geestesgenoten The XX hun existentiële angsten liever schuchter belijden in de schaduw. Nee, plaats nemend voor een oogverblindend wit scherm sloeg How To Dress Well het publiek vanaf de eerste noten knockout met een frontale emotionele uppercut. Vooral Tom Krell’s ontwapenende falsetto stem, die dankzij een ingenieuze, dubbele micro opstelling tot in de perfectie verklankt werd, sloeg met verstomming. De boeiende schemerzone van eighties r&b, dubstep ritmes, ijle ambient klanken en breekbare stiltemomenten deed moeiteloos de rest.
‘Total Loss’, de tweede plaat van deze Brooklyner, die volgens de bio grotendeels in de huiskamer zou opgenomen zijn, werd recent - geheel terecht - onder de superlatieven bedolven. Maar wie dacht dat achter How To Dress Well een nerdy, verlegen jongetje zou schuilgaan kwam aangenaam bedrogen uit. Wij zijn in ieder geval nog niet zo gek veel performers tegengekomen die zich, in tegenstelling tot wat de bandnaam zou kunnen laten vermoeden, dermate naakt en breekbaar durven presenteren aan de toeschouwers.
Met een nagenoeg perfecte set bewees Tom Krell, vergezeld van twee kompanen, dat hij vandaag in een ongeëvenaard creatief universum circuleert. “Running Back” was misschien wel de ultieme missing link tussen zwarte r&b soul en hippe blanke electronica, de dansbare neosoul op“& It Was U” degradeerde Jamie Lidell moeiteloos naar de tweede klasse, “Say My Name Or Say Wathever” en “When I Was in Trouble” begonnen als veelbelovende ‘Boards Of Canada’ songs, inclusief nostalgische projecties op de achtergrond, om vervolgens onvoorspelbaar te evolueren tot midnight r&b waarin ook ‘Frank Ocean’ onderdak vindt. Het overrompelende “Set it Right” naar het eind van de set toe liet het publiek met een verdwaasde blik in de ogen achter.
How To Dress Well bracht die avond in de AB Club een onvergetelijk concert dat nog lang zal blijven nazinderen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Twee jaar. Zoveel tijd hebben The Vaccines nodig gehad om hun status ‘geheel onbekend’ te veranderen in ‘supersterren van de rock’. Hun gekke weg naar de top? In januari 2011 maakt het Britse viertal zich bekend bij het grote publiek dankzij “Post Break Up Sex”, een muzikale hypergevitamineerde ufo die de rockplaneet snel verovert. In maart van datzelfde jaar volgt een eerste album en een wereldtournee. De kritieken zijn zeer lovend, het oorlogswapen is gelanceerd. Het tweede opus komt uit in september 2012 en gaat dezelfde weg als zijn kleine broertje. De glorie en het nageslacht reikt hen de hand.
Het is in de Ancienne Belgique dat de groep besliste er een avondje van te maken. De zaal is overbevolkt, klam en geurt naar een walm van zweet en vrolijk geconsumeerde hop ; een geur die u (bijna) nostalgisch doet terugdenken aan de tijd dat de sigaret haar zoete walmen in uw neusgaten vlijt.
21u00 : Sobere en zeer klassieke intrede op het podium van een zelfverzekerde band, overtuigd dat ze zichzelf niet meer hoeven te bewijzen, toch niet voor een publiek van minder dan 2000 personen. De beginnummers zijn bulderend en aangenaam opgewonden. De levendigheid en energie zijn niet geforceerd. Hier is alles natuurlijk en volslagen spontaan, wat doet denken aan de beginjaren van The Clash. Een klein extreem opwindend half uurtje, met open armen ontvangen door een publiek dat ontvankelijk is als nooit tevoren. Daarna doet zich een minidrama voor.
21u28 : De eerste noten van het stuk dat de groep bekend heeft gemaakt weerklinken. Het publiek juicht… even. “Post Break Up Sex” is onherkenbaar, veel te snel gespeeld. De woorden worden gehakkeld in een microfoon die veel te ver staat. De breuk tussen publiek en echte toehoorders is een feit (op uitzondering van enkele onvermurwbare fans). De groep heeft zo’n drie songs nodig om het hoofd weer boven water te krijgen en de voorliefde dat het hoofdstedelijke publiek voordien voor hen voelde, terug te winnen. Gelukkig blijkt “If You Wanna”, een ander kenmerkend lied van The Vaccines, zeer dantesk in zijn ‘live-versie’. Een stoot die ruim vijf minuten duurt (met ander woorden: bijna de helft zo lang als de opgenomen versie).
Trots dat ze erin geslaagd zijn het publiek weer voor zich te winnen verlaten de Engelsen het podium vol zachte hoop terug op hun speelterrein geroepen te worden door een uitgelaten publiek.
21u45 : Ze komen terug, met een overwinningsblik in de ogen, en als bij wijze van verontschuldiging voor de wisselende kwaliteit van het optreden schenken ze Brussel een mondiale exclusiviteit: “Aftershave Ocean”, nooit tevoren live gespeeld. Daarna volgen tot slot “Bad Moon” en “Norgaard”, op de allermooiste manier gebracht.
21u55 : Na een optreden van 55 minuten, inclusief bisnummers, verlaten ze definitief het podium en laten een zure smaak van ‘te weinig’ na bij het publiek. Maar laten we onszelf troosten: het optreden was kort, dat is zeker, maar oh zo intens! Bovendien was het misschien wel de laatste keer dat de groep België bezocht in menselijke dimensie, want de klim op de treden der succes kan hen maar niet vermoeien.
Setlist 1. No Hope, 2. Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra), 3. I Always Knew, 4. Tiger Blood, 5. A Lack of Understanding, 6. Wetsuit, 7. Teenage Icon, 8. Under Your Thumb, 9. Ghost Town, 10. Post Brek-Up Sex, 11. All in White, 12. Change of Heart, Pt. 2, 13. Blow It Up, 14. If You Wanna
Bis: 1. Aftershave Ocean, 2. Bad Mood, 3. Norgaard
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-vaccines-19-10-2012/
Adrien Fassotte – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Radiohead gaf na vier lange jaren nog eens een optreden op Belgische bodem en dat zullen we geweten hebben. Voor hun optreden in het Sportpaleis kom ik superlatieven tekort. Helemaal foutloos was het allemaal niet, maar het totaalplaatje was er eentje om in te kaderen. Bedwelmend, opzwepend, intiem en bij wijlen ontroerend. Fans van het eerste uur, die weinig konden aanvangen met platen als ‘Kid A’, ‘Amnesiac’ en het recente ‘The King Of Limbs’, zullen echter teleurgesteld het Sportpaleis verlaten hebben. De nadruk lag immers op de elektronica en het experiment, en de meeste van hun klassiekers besloten ze links te laten liggen.
“Lotus Flower” opende de set nog aarzelend, alsof Thom Yorke eerst zijn stembanden nog moest opwarmen, maar vanaf “Bloom” geraakte de band op stroomsnelheid. “Bloom”, dat op plaat nogal zoutloos en statisch klinkt, transformeerde live tot een spannend, intrigerend en dynamisch geheel. De vele lagen werden op geniale wijze over elkaar gedrapeerd en maakten de song springlevend. Bovendien zorgde de tweede drummer, Clive Deamer, bekend van Portishead, voor een grote meerwaarde. De ritmesectie van de band werd zo nog meer dan anders in de verf gezet. “Bloom” was niet het laatste nummer van ‘The King Of Limbs’ dat aangenaam wist te verrassen. “Seperator” bloeide live wel helemaal open, op het Prodigy-achtige “Feral” gingen de bassen heerlijk in het donkerrood , en “Morning Mr. Magpie” kende een onweerstaanbare groove, waarbij stil blijven zitten uit de boze was. Opmerkelijk toch dat de studioversies van deze nummers in het niets vervallen bij wat we in het Sportpaleis te horen kregen.
Ook ouder materiaal werd soms in een nieuw jasje gestoken. Het neurotische en dwingende “The Gloaming” en de wervelwind “Myxomatosis” maakten indruk, en Yorke danste alsof zijn leven ervan af hing. “The National Anthem” sloeg iedereen murw met zijn allesverpletterende baslijnen en het bloedstollende “Pyramid Song” betoverde en beroerde. Het enige nummer dat te rommelig klonk was de afsluiter van de reguliere set, “Bodysnatchers”, dat verloren ging in een brei van geluid. De rest van de songs van ‘In Rainbows’ waren er wel pal op. “Weird Fishes” was een vroeg hoogtepunt in de set, een bedwelmend en pakkend nummer dat tegen de perfectie aan schuurde. Misschien wel het beste nummer dat ze ooit geschreven hebben. “Nude” toonde aan dat Yorke nog steeds over een immens stembereik beschikt. Degenen die twijfelden aan de huidige staat van zijn vocale mogelijkheden werden terstonds weer gerust gesteld. Ook “Reckoner”, nu al een moderne klassieker door die indringende falsettozang van Yorke, kreeg het publiek muisstil.
Naar het einde van de set toe kregen we dan toch nog een aantal onvervalste klassiekers te horen. Het conventionele “Karma Police” stak echter fel af tegen de rest van de setlist en was eigenlijk verkeerd gecast, ondanks dat het merendeel van het publiek extatisch werd wanneer de eerste pianoklanken uit de speakers klonken. “Paranoid Android” daarentegen heeft nog niets aan kracht ingeboet, en was een terechte afsluiter van de eerste bisronde. De tweede bisronde ging van start met “15 Step”. Het tegendraadse ritme en de vele wendingen beletten niet dat dit nummer goed in het gehoor lag. Het schrijven van onconventionele songs die toch niet klinken als moeilijkdoenerij is een kunst die Radiohead perfect beheerst.
Afsluiten deden ze tenslotte met “Ideotique”, een song, die overigens geheel terecht, al jaren niet meer van hun setlist weg te denken is. Met zijn neurotische beats is het de ideale song voor iedereen die graag eens een ‘spastisch danske placeert’. Thom Yorke nam in elk geval het voortouw en enkele rabiate fans volgden gezwind zijn voorbeeld. Zo’n taferelen kun je alleen maar bij een optreden van Radiohead meemaken.
Vier jaar wachten is lang, maar het heeft geloond. Radiohead bewees in het Sportpaleis dat ze nog steeds één van de meest relevante bands van het moment zijn. De ontwikkeling die ze de afgelopen twee decennia hebben doorgemaakt is onwaarschijnlijk. Fans van het eerste uur konden zich enkel nog optrekken aan “Karma Police” en “Paranoid Android”, maar mensen die Radiohead ook nog de moeite vonden na het ‘Ok Computer’ – era kregen waar voor hun geld. Om het met de woorden van Yorke te zeggen: ‘We are not dead yet!’
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
