Enkele maanden geleden bracht Efterklang zijn vierde album ‘Piramida’ uit. Een werk geïnspireerd op één van de reizen die ze maakten langs een eiland vlakbij de Noordpool, waar vroeger een mijnstad lag. Tijdens deze rondreis op zee nam de groep klanken en sfeergeluiden op, die vervolgens dienst deden bij de creatie van het album. Om die koude en atmosferische sfeer over te brengen bij hun live optreden hebben de Denen eenvoudigweg beslist om zich tijdens hun tournee te laten vergezellen door een symfonisch orkest.
In samenwerking met de Bozar en het Muziekgebouw van Eindhoven verwelkomde de Ancienne Belgique dus Efterklang en het Rotterdams orkest ‘Sinfonia Rotterdam’ onder leiding van Matthew Coorey. Voor de gelegenheid werden alle zitplaatsen bovengehaald en er lijkt geen enkele plaats meer vrij.
Het voorprogramma is zeker niet vreemd voor Efterklang, aangezien het om Peter Broderick gaat, een oud groepslid. Deze multi-instrumentalist afkomstig uit de VS komt zijn nieuwe soloalbum promoten. Hij maakt indruk met zijn vlotheid, zowel op instrumentaal als op persoonlijk vlak. Nummer na nummer verandert hij van instrument (banjo, viool, gitaar,…) en straalt een danige zelfverzekerdheid uit dat we vaak de indruk krijgen dat hij al van kindsbeen af de planken van de AB als speelterrein gebruikt. Met grote passen loopt hij over het podium, alleen, met zijn viool, en zingt bijna a capella. Na een dik half uur verlaat hij het podium. Voor eventjes maar, want Broderick maakt deel uit van de backing group van Efterklang, en neemt er het keyboard voor zijn rekening alsook de gemeenschappelijke zang.
Efterklang
Om 21 uur betreedt het orkest van Rotterdam het podium. Het verenigt een dertigtal muzikanten, waaronder een groep koperblazers, een groep strijkers en een percussionist. Verder wordt het basistrio ondersteund door drie koristen, door Budgie (de drummer van Siouxsie and The Banshees) en door Peter Broderick.
Alleen al bij de aanblik van het podium, zonder ook maar één noot gehoord te hebben, weten we dat het een topavond zal worden.
Het eerste uur van het concert is gewijd aan hun laatste LP. De stukken worden gebracht in de volgorde van de traklisting. Het orkest brengt samenhang aan de composities. De zanger Casper Clausen en zijn handlanger op de bas, Rasmus Stolberg, bezetten het voorste deel van het podium en lijken het verloop van het optreden te waarderen.
Wat later zal Clausen uitleggen dat dit concert het laatste was van de huidige tournee; Bovendien heeft hij ons eraan herinnerd dat de AB één van de eerste zalen was buiten Denemarken die hen ontving, in 2005. Dit verklaart ongetwijfeld dit duidelijk zichtbare en aanstekelijke plezier. De stukken vloeien uit elkaar voort. Al wordt het beste moment van het optreden bereikt tijdens de interpretatie van “Black Summer”, we zullen vooral de 30 minuten onthouden waarin het orkest een echte performance neerzet, voor de ogen en voor het plezier van de oren van de groepsleden van Efterklang.
Na “Monument”, het laatste nummer van de LP, verlaat het volledige, mooie gezelschap het podium, niet zonder meerdere malen de muzikanten te hebben bedankt in de vorm van applaus van een publiek dat rechtstaat en vraagt om meer.
Het publiek zal beloond worden, aangezien Efterklang, nog steeds in het gezelschap van het orkest, terugkomt om twee oude nummers te brengen. Eén daarvan is de zeer verwachte hit “Modern Drift”. Tijdens dit nummer wordt Clausen één met het publiek door zich tussen hen te mengen.
De groep verlaat nogmaals de planken, maar komt enkele ogenblikken later terug. Het enige probleem is dat alle stukken reeds gebracht werden en een impro proberen met een orkest van 30 personen is nogal riskant. De groep verontschuldigt zich hiervoor, maar herneemt dan toch “Hollow Mountain”, een compositie die in het begin van het concert werd gespeeld.
Een spektakel van hoog niveau. Het publiek is voldaan. Het verlaat langzaamaan de zaal, in feeststemming, bewijs dat dit concert meer dan geslaagd was!
Berenger Ameloot – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Tja waar is tijd dat het Britse trio Kosheen uit Bristol ons overspoelde met een reeks hits . Kosheen draait rond de producers Markee Substanc , Darren Decoder en zangeres Sian Evans. Vooral hun debuut ‘Resist’, elf jaar terug, is in het geheugen gegrift. De singles “Slip & slide suicide”, “Hide U”, “Catch” , “Hungry” en “Harder” waren meer dan de moeite. Die formule van pop, drum’n’bass, triphop en electro borrelde, en was aanstekelijk, groovy en dansbaar, bepaald door het bezwerende herkenbare stemgeluid van Evans. In een mum van tijd speelden ze voor uitverkocht zalen . Ze zorgden ervoor dat pioniers Roni Size, Adam F, Goldie , Grooverider en anderen, die al jaren stoeiden met het genre , mee in de belangstelling kwamen . De opvolger ‘Kokopelli’ uit 2003 was al iets minder; songs als “All in my head” en “Wasting my time” maakten het net nog de moeite . Met de derde cd verdween het trio uit de spotlights.
Met de heropleving van de drum’n’bass sound in ons landje , o.m. door ons eigen Netsky , kwam Kosheen nu zelf plots ook aandraven met een vierde cd, ‘Independance’ .
Duidelijk was de belangstelling niet meer het niveau van vroeger was ; hier werd de nostalgie van onder stof gehaald. In de Vk* was dit het afsluitende concert van hun tour . Geen gekte meer om aan een ticket te geraken. De recente plaat claimt wat aan de drum’n’bass , maar zit in het vat van de hedendaagse elektropop met chillout en trance invloeden. Kosheen wisselde het goed af, met “Hungry”, “All in my head”, “ Slip & slide suicide” , “Hide You” en een greep van het nieuwe, “Addict”, “Manic” en “Dependency”, de sterkste track trouwens .
Een mishmash aan stijlen, waarbij op die laatste tracks de mainstream dance de boventoon haalt. Eén constante: de zangkwaliteiten en live uitspattingen van Sian Evans .
De bijhorende alcoholische dranken konden alleen maar de show positief beïnvloeden en het vuur aan de schenen brengen . Want we hadden hier een energiek , dynamisch en opwindend optreden, goed anderhalf uur lang, waarbij ze het leuk hielden en ons met een aangename herinnering thuis voerden.
Een nostalgische overweging voor elke Kosheen fan , die er mee op z’n wenken bediend werd.
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Carlton Melton – Moon Duo - Repetitieve spacerock en postrock op een donker podium vormden vanavond het muzikaal decor in de Kreun, Kortrijk …
Het Amerikaanse trio Carlton Melton is al een paar jaar bezig en wentelt zich in een web van postrock , krautrock, progrock en 70s Pink Floyd. Heel wat mistige, slepende, repeterende, opbouwende lagen en drones, waarbij variatie en drive te noteren viel door de schurende gitaarsoli, de gitaareffects en een ‘Animal ‘ dwepende percussie. De sound en act kreeg meer draagwijdte en verraste toen vooral de gitarist effectbejag en echoënde klanken aansloeg vóór de boxen . Een intense spanning dan , waarbij de vonken er wat meer afvlogen. Aangename ontdekking
Evenveel tijd kreeg Moon Duo toebedeeld , het groepje van keyboardspeler Sanae Yamada en songwriter/gitarist Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips. Een welig vertier van slepende , voortdrijvende , repetitieve, eentonige ritmes, psychedelische tunes en aanzwellende beats. Een twee - drie akkoorden sound op een ‘repeat’ toets brachten bezwerende muziek , die de sfeer van Spacemen 3, Sonic Boom, Spiritualized, Silver Apples en Suicide ademen, minder paranoia , meer rustgevend door de ritmische onderbouw en de zalvende , ingehouden zang .
Op de achtergrond zagen we psychedelische patronen en wat video’s die meteen ook het lichtdecor vormden bij het duo .
Erik ‘Ripley’ Johnson buigt zich over z’n gitaar , dwarrelende gitaarloops volgen, die wel eens durven gieren, maar beheerst. Hij ziet er als een jongbejaarde man uit, met z’n lange deels grijze baard , de onverzorgde haren en de versleten t-shirt. Sanae Yamada is de schone zwarte raaf , in spannende leren broek, de haren voor de ogen, die sensuele heupwiegende pasjes rond haar keys maakt . Met een paar vingers zorgt zij voor de basistune. Meer moet dat soms niet zijn .
Een handvol songs doen het wel, “Sleepwalker”, “I can see” en “Circles”, door de opbouwende lagen , de aanzwellende, dansbare beat en de krachtige gitaarpartijen; op andere nummers wordt wat aangemodderd , sleept de song zich voort en baadt het duo ietwat te veel in die eentonige tune , wat de spanning wat doet afnemen. “Mazes” , goed bewaard tot het eind , dreunde lekker door, dweepte op en dreef het duo als publiek naar hogere regionen .
Tja, veel gebeurde er niet op het podium , en echt verrassend klonk het allemaal niet, maar wat niet wil zeggen dat hun lofispacerock en sixtiespsychedelica te appreciëren was …
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Godspeed You! Black Emperor heeft na een lange winterslaap eindelijk een nieuwe plaat uit en daar hoort natuurlijk een tournee bij. Het was dus reikhalzend uitkijken naar de komst van de Canadese cultgroep. Dat de band allesbehalve vergeten is, bleek uit de schare fans die vol ongeduld op hun helden stond te wachten.
Baby Fire had de eer de zaal te mogen opwarmen. De twee rockchicks uit het Brusselse deden hard hun best om de garagerock van weleer tot leven te brengen maar hebben duidelijk nog veel te leren. Het duo kwam eerder schattig dan gevaarlijk over. Blood Red Shoes zonder ballen, The White Stripes zonder riffs.
Godspeed You! Black Emperor (GY!BE voor de vrienden) toonde gelukkig wel hoe het moest. De achtkoppige band kwam kalm, bijna onopvallend op, en opende het optreden met de dreigende geluiden van “Hope Drone”. Omringd door een halve kring van luidsprekers liet de band de spanning toenemen. Op een scherm werden ondertussen abstracte, melancholische beelden geprojecteerd. Een goed begin van het optreden.
Het was echter pas bij het nieuwe “Mladic”, toen de ritmesectie met een verschroeiende beat de aanval inzette, dat het optreden naar een hoger niveau getild werd. GY!BE houdt niet van half werk, en we zullen het geweten hebben. De band blies het dak van de zaal, en liet het nooit echt meer neerkomen. Iets waar de meeste bands alleen maar van kunnen dromen. Violiste Sophie Trudeau kreeg alle tijd om haar kunsten te etaleren tijdens het prachtige “Moya”, en het half afgewerkte “Behemoth” liep nu al over van de ideeën. Nog niet elk stuk voelde even goed aan, maar bij een drie kwartier durend muzikaal epos is het ze graag vergeven.
“The Sad Mafioso” werd op gejuich onthaald en vormde een emotionele afsluiter van een geweldig optreden.
GY!BE heeft geen frontman nodig om te overtuigen en doet niet aan vuurwerk of ontploffingen. Sfeer en vakmanschap staan centraal. GY!BE bewijst dat het ook vandaag de dag nog kan.
Organisatie: Botanique, Brussel
Purity Ring
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Achteraf overheerste de indruk dat velen in het publiek net een tikkeltje meer verwacht had van Purity Ring, een piepjonge (opgericht in 2010) hype uit Montreal rond Megan James (vocals) en Corin Roddick (elektronica) …
Op hun dit jaar verschenen debuutalbum ‘Schrines’ deelt Purity Ring de avontuurlijke experimenteerdrang van Fever Ray en Björk, al sluiten de composities wellicht nog het dichtst aan bij de ‘witch house’ van landgenote Grimes. Maar terwijl deze indie party chick in haar aanstekelijke live performances resoluut een ‘rave’ registertje durft open te trekken houdt Purity Ring het meer ingetogen en afstandelijker. Iets meer ‘witch’ en iets minder ‘house’, ook visueel door de tribale verschijning van de in heksenkapsel en lange gewaden gehulde zangeres. Dat de band hierdoor waarschijnlijk nooit de sensuele uitstraling van voorgenoemde vrouwelijke artiesten zal evenaren zullen we er maar bijnemen.
Onder een zwerk alien achtige coconnen die aan het plafond ritmisch in alle kleuren oplichtten verdeelde het jonge duo onder elkaar netjes de aandacht van het publiek. Elektronica brein Corin Roddick sloeg iets te druk gesticulerend een batterij elektronische drums aan (voor ons blijft de klinische, robotachtige manier waarop Kraftwerk dit veertig jaar geleden al voordeed nog altijd ongeëvenaard), terwijl zangeres Megan James sporadisch haar gezicht verlichtte met een soort van draagbare gloeilamp en af en toe ook een gong aansloeg. Helaas was die aanslag zelden in de maat van de muziek, waardoor dit tafereel na verloop van tijd eerder storend van verrijkend werkte.
Hoogtepunten vielen er wel degelijk te noteren. De knappe single “Fineschrine” bijvoorbeeld, waarop Megan bedwelmend verleidelijk klonk. Of het retro futuristisch klinkende “Obedear”, waarop dubstep ritmes een onbeslist duel aangingen met kitscherige eighties synth motiefjes.
Toch klonken veel nummers te inwisselbaar met als gevolg dat de set nooit volledig loskwam. Purity Ring leverde op plaat een boeiende “chillstep” introductie af, maar live mankeert nog de noodzakelijke ervaring en présence om te blijven boeien. Als dit duo hun kuisheidsgordel durft uittrekken zijn ze zeker nog tot spannender dingen in staat!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wie Hot Chip de laatste jaren aan het werk heeft gezien , weet dat de Britse electropop band garant staat voor een avondje uiterst genietbare dans plezier waarbij stilstaan echt een helse opdracht blijkt. Voor de afsluiter van hun 5 weken durende tournee op het vasteland stond de band dinsdagavond in Lille geprogrammeerd.
Net zoals op Pukkelpop afgelopen zomer brengt Hot Chip live een soort 'best of' van hun vorige albums. De band heeft na 4 albums een mooie setlist weten te destilleren en omdat ze soms al jaren aan de songs sleutelen klinken deze live steeds harder, beter en vetter. De groep weet met de laatste albums misschien de middelmaat niet te overstijgen, live merk je daar alvast bitter weinig van en volgen de hits elkaar aan een razend tempo.
Wie nog aan de bar stond aan te schuiven en wat later binnenkwam had al meteen "Shake a Fist", topsong "Boy from School" en "Don't deny your Heart" gemist. Een stevige binnenkomer waar meteen de sterke punten van Hot Chip naar boven komen. Het podium staat vol met synth's, drums en allerhande percussie. Zeven man (al zit sinds kort Sarah Cane van de New Young Pony Club achter de drums) die een gladde mix brengen van disco, soul, psychedelica en groovy synthpop, en dat alles met een vette knipoog en maar één missie: complexloze fun. De stemmen van opperhoofd Alexis Taylor en Joe Goddard vormen een mooi geheel, songs hebben catchy maar cheesy meezing momenten, en de hele tijd zit het tempo er strak in. "Night and Day" en "Flutes" gingen naadloos over in misschien wel de grootste hit "Over and Over".
Een eerste rustpunt werd ingebouwd met "Look at Where We Are" en "How do You do" om daarna het feest weer op gang te trekken met "Ready for the Floor", een song die het altijd doet (en zal blijven doen ook) en de Fleetwood Mac cover "Everywhere", die qua sound en uitvoering perfect past in het Hot Chip universum.
Geen enkele song viel uit de toon en er was geen tijd om je aandacht te laten verslappen. Toch was het publiek in Lille op zijn zachtst uitgedrukt niet echt in feeststemming. Waar ik op vorige concerten van de band het publiek telkens zag veranderen in een uitzinnig dansende massa bleef het vanavond uiterst rustig.
Applaudisseren en de armen in de lucht steken tot daar aan toe, maar rond mij stonden echt een heleboel mensen waar ik niet eens een voet zag meebewegen op de moddervette beat waarmee je toch wel heel de avond rond de oren werd geslagen, ‘faut le faire’. De band liet het in elk geval niet aan hun hart komen en speelde een nagenoeg perfecte show.
Hot Chip bedankte beleefd het publiek, de technische crew voor de geslaagde Europese tournee en sloten die gepast af met nog 3 bisnummers waarvan we vooral "I Feel Better" zullen onthouden: "I only want one night, together in our arms… I feel better"!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hot-chip-06-11-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Sam Sparro, die in Vlaanderen dankzij The Magician Remix en vooral door de “Zet die ploat af”-versie van “Happiness” op een geelzwarte zondag in no time hot was geworden, kon niet genieten van dat De Wever-effect, want de Ancienne Belgique was verre van volgelopen. Zelfs de zijbalkons waren dichtgeluikt. En heel happy werd de Australiër daar blijkbaar ook niet van.
Zij die er waren, kwamen met veel (dans)verwachtingen. Van alle slag, vijftigers met hun tienerdochters, vrolijke gays en met snorren beschilderde moeders met idem dito kinderen. Voor Bodyspasm, twee DJ’s die een heel zachte en lauwe opwarmer verzorgden, was het in geen geval.
Om stipt 21 uur keek Sam Sparro de slechts voor driekwart gevulde AB in. Opgetut met pet en zonnebril, attributen die nummer na nummer zouden verdwijnen. Dat hij na een wildedans op het einde ook zijn broek zou scheuren, was wellicht niet in het vestimentaire schema vastgelegd. Maar erg vond hij het evenwel niet, want hij schudde wat graag met zijn kont naar het publiek.
Sparro, dat is electrofunk en soul doorweven. Een volger en fan van Prince, bij momenten zowel muzikaal als qua stem. Een stem die veel toonaarden aankan, al zat hij er bij een occasionele keer ook wel even naast. Dat deden de twee backing ladies niet, ook niet qua ornamenten, want in sexy zwart textiel stonden ze naast Sparro zelf vooraan vooral in de spotlights, geruggensteund door een toetsenist, een drummer en een basgitarist.
De Australiër, die zowel in Londen als in de States van alles ging proeven, startte heel funky en verzorgde – noblesse l’ oblige – ook de danspasjes met zijn meisjes die bij “The Shallow End” rond zijn micro kwam oehoe-en. Waarna hij ‘zomaar’ liet ontvallen dat hij drie dagen later verjaarde (30). Na het obligate ‘Happy Birthday’ zette hij “Yellow Orange Rays” (heel Princegetint) zelf helemaal verkeerd in en legde hij het nummer meteen stil. ‘I always mess up my lyrics’.
De originele “Happiness” volgde, zonder veel poeha of extra beleving, haast onherkenbaar voor de niet-kenners. Zijn bindteksten beperkten zich tot het uitleggen in welke trieste liefdesperiode van zijn leven hij de songs gecomponeerd had. “Paradise People”, naar eigen zeggen zijn eigenste favoriet, was sloom en traag, op het randje van het saaie af. Met “Black and Gold” kreeg hij eindelijk de dansvibes in de tent, waarna hij na driekwartier al van het podium verdween.
Zijn toegiften – na een heel kort wachten op stimulerend applaus dat maar matig kwam – waren dan wel weer dansmaterie waarbij hij – in stoere vest met een marcelleke eronder - niet naliet om vreemde eendjes (onder meer “Gypsy” van Christal Waters) in zijn bijt te leggen. Met een gescheurde broek en een verloren schoen. En de remix van “The Magician” als hoogtepunt en afsluiter na amper een uurtje werken. Wat zo leek het soms wel. De shift zat erop, hij holde van het podium. Plezier op het werk, dat zorgt toch voor happiness?
Play List 1. We Could Fly 2. The Shallow End 3. Yellow Orange Rays 4. Happiness 5. Closer 6. Sick/Pocket 7. Paradise People 8. I Wish I Never Met You 9. Black And Gold
Bis 10. 21st Century Life/Gypsy (Christal Waters) 11. Woman/ Nasty MF 12. Happiness Remix
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sam-sparro-05-11-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Twin Shadow is het alter ego van multi-instrumentalist George Lewis Jr . Twee jaar terug debuteerde hij sterk met z’n sfeervolle elektronicapop, ‘Forget’. Dominicaan van geboorte, opgegroeid in Florida en NYC als thuisbasis, verdiepte hij zich in modieuze elektronica. Een ‘artyfarty’ geluid , graaiend en tuimelend in eightiesbakken; bands als Roxy Music, Talking Heads , maar vooral Giorgi Moroder en Flash Gordon ’s “Together in electric dreams” borrelden, gerelateerd aan een zalvende zang van Talk Talks Mike Hollis.
Materiaal dat een romantisch verlangen uitstraalt; de eigenwijze tics en de variaties zorgden toen voor een boeiend geluid, en ook live kon hij toen op ‘Les Nuits Bota’ voldoende overtuigen.
De opvolger ‘Confess’ , die Lewis Jr eerst op eigen houtje ineen knutselde , verrast minder, die typerende subtiliteit , fijnzinnige elekronicasounds , gitaarloops en drums dwarrelen minderen … Gewoonweg is er minder sprake van broeierig spannend materiaal.
Dit had ongetwijfeld z’n weerslag op het concert; tja, het eerste en laatste kwartier was Twin Shadow op z’n best en daar zat de keuze van de songs tussen: “Golden light”, “5 seconds” en “When we ‘re dancing” hebben een ontwapenend, rijker geluid; qua songstructuur , sounds en vocals zat het goed snor, net als de laatste drie “Forget” , “Castles in the snow” en “Tyrant destroyer” , die de sfeer van een ‘road trip movie’ ademden . Een heerlijk evenwichtig , spannend concept van synths , geprogrammeerde beats , gitaren, percussie en zangpartijen . Ook “Beg for the night” intrigeerde door de diepe basstunes, de grooves en de John Foxx/Gary Newman ‘achtige synths .
Twin Shadow verloor voor de rest die intensiteit , en zat in een drassige Seal poel vast, zonder dat we deze man de vinger willen wijzen.
Het optreden werd verder gered door een puike bis : “The one” , solo gespeeld, was ontroerend mooi en ook “Tether beat”, ook al van het debuut , klonk bezwerend en stuwde door de evenwichtige instrumentatie en zang , wat we tijdens de set te veel misten.
Twin Shadow zal ons niet bijblijven na vanavond , we konden het al vermoeden, een mindere tweede plaat had z’n invloed op de livegig . Benieuwd hoe Twin Shadow bij de volgende de nieuwsgierige popliefhebber naar zich toe zal trekken …
Organisatie: Botanique, Brussel
Er valt nauwelijks een etiket te kleven op deze band die zichzelf noemt naar een of ander schaapachtig sokkenpopje. De meesten kennen Wagner en co enkel van de eigenzinnige, maar superbe cover “This Corrosion”, ooit grijs gedraaid op StuBru – wie daarvoor kwam, was er meteen aan voor de moeite. Lambchop heeft al jaren een patent op de ongemeen boeiende mix van alternatieve country, folk, soul en rock.
Begin 2012 verscheen Mr M, de elfde langspeler van de groep. Na vier jaar stilte werd het ook een van hun betere schijven met hun typische warme sfeerrijke en ontroerende liedjes, of noem het maar composities. Deze keer opgedragen aan ons aller Vic Chesnutt. “Gone tomorrow” weze hier een perfect voorbeeld van. Slow motion soul noemt Kurt Wagner het zelf, die meeslepende mix van countrysoul, jazz en orkestrale pop, waarin hij zijn mooie, sombere poëzie drenkt.
Met zijn zessen stonden ze op dat podium. Stuk voor stuk klassemuzikanten. Vooral onze multi-instrumentalist viel in het oog. Geef die goozerd eender wat en hij weet er muziek uit te puren.
Kurt Wagner staat erop dat de volumeknop niet hoger gedraaid wordt dan pakweg 3 (op een schaal van 10). Aanvankelijk is dit even wennen, maar naarmate het optreden vorderde was het aangenaam vertoeven in de warme, akoestische klanken. Je bent voor of tegen het karakteristieke stemgeluid van Kurt Wagner, dat ergens het midden houdt tussen een verkouden Kermit en Robert Wyatt. De nummers zelf zweven tussen Americana en softe jazz, maar steeds met een eigen draai, en dit dankzij het selecte clubje Nashville cats waarmee Wagner zich graag pleegt te omringen. Songs als “Gone tommorow” , “Buttons”, “2B2”, “Mr Met” kabbelen rustig verder. De tijd lijkt trager te gaan, als was het dat je met Wagner en co eventjes in een obscuur rokerig koffiehuisje over koetjes, kalfjes, de lokale en nationale politiek, of een passerende straathond zit te morren. De drummer streelt zijn troms en schijven, de bassist wandelt Fernando Saundersgewijs door de melodieën, de toetsenist raakt met de grootste voorzichtigheid de toetsen van zijn Nord aan alsof hij net zijn vingers niet verbrandt, onze zopas vermelde multi zorgt voor meesterlijke tapijtjes en arrangementen , en onze Kurt weet best wat een gitaar is.
Relativeren kunnen ze ook wel met opmerkingen als ‘This song sounds like all the other songs.” De (misschien wat belegen) mopjes van Tony Crow, de min of meer vaste sidekick van Wagner maakten de vaak duistere sfeer een beetje lichter (“You know why Republicans are very good in doin' the laundry? Because they're used to separate colours from white”). Dit warme familiaire en vrienden-onder-elkaar-gedoe komt echter niet geforceerd over.
Een eerlijk, warm en intens optreden
Organisatie: Aéronef, Lille (ism Grand Mix Tourcoing)
Kadavar: psychedelischer Rockhimmel über Antwerpen
Kadavar
JC Kavka
Antwerpen
The Machine, een Rotterdams trio van jonge wolven, laat er zondagavond van bij de start van hun set geen gras over groeien en doet vanaf de eerste noot hun live reputatie alle eer aan. Ze serveren ons een groot half uur rauwe, psychedelische stonerrock die door het talrijk opgekomen publiek gretig in de gehoorgangen wordt opgenomen. De Nederlanders maken de laatste jaren het mooie weer op de legendarische festivals in het genre: Stoned From The Underground, Roadburn (2 maal), Up In Smoke tour en vorige zomer Dunajam. Hun recente album ‘Calmer Than You Are’ is de vijfde schijf die de jonge snaken uitbrengen en tevens ook hun beste album tot op heden. De titel refereert naar de legendarische quote van Walter Schoback (gespeeld door John Goodman), de opvliegende vriend van The Dude, in de hilarische film van de Coen brothers: ‘The Big Lebowski’. Een foto van de beruchte scène staat dan ook ostentatief tegen één van de monitors richting publiek te prijken. Uit dit laatste album worden dan ook de meeste songs voor hun set gehaald. Een gebalde set met als toemaatje een nieuwe song, die op het op stapel staande nieuwe splitalbum met landgenoten Sungrazer, zal verschijnen. Het doet ons aan het beste van Sleep denken en dat is een referentie om U tegen te zeggen.
Kadavar toert al een geruime tijd rond met hun debuutalbum dat sinds begin dit jaar zowel op TeePee records (USA) als op This Charming Man (Europa) wordt uitgebracht. In Antwerpen openen ze met een krachtig “All Your Thoughts”. Een song die je meeneemt met de teletijdmachine naar de vroege jaren zeventig, wanneer het jonge Black Sabbath heer en meester is. De vergelijking met “Paranoid” is gemakkelijk te maken, maar het Berlijnse trio steekt er nog wat stonerrock en een dosis psych bij. Hierdoor wordt er een zodanig aanstekelijke sound verwekt dat het onmogelijk blijkt om hier gelaten bij stil te staan. Wiegende heupen, headbangende hoofden vol lang haar, wegwaaiende olifantenpijpen van seventies jeansbroeken, shakende asses… we zien het allemaal de revue passeren.
Ook op het podium een overdaad aan seventies nostalgie en memorabilia. Lupus Lindemann (guitar/voice) ziet eruit als een wolfachtige holbewoner met hoofdhaar en baard tot aan de navel en een set ivoren tanden aan een ketting rond de nek. Javier Mammut Kadavar (bass) lijkt juist weggelopen uit een seventies soap en drummer Ted Tiger Tinski is een reus van 2 meter die eruit ziet als Animal uit de Muppetshow. Bebaarde barbaren in seventies klederdracht, voorzien van de nodige ornamenten rond de nek en teveel opvallende ringen aan meerdere vingers. Kortom ‘the seventies revisited’ op het podium van jeugdcentrum Kavka. Hun sound is een mengeling van groovy riffs en sludgy gitaargeweld, dat onderbouwd is met een ritmesectie die swingt als een tiet.
Hoogtepunten van hun groot uur durende set zijn ongetwijfeld de opzwepende coverversie van Aqua Nebula Oscillator’s “Flying Mountain”, dat wordt opgedragen aan onze Brusselse Shazzula (zangeres van Aqua Nebula Oscillator) en een krachtig “Purple Sage” (op deze song uit hun debuutalbum laat Shazzula de theremin alle hoeken van de studio laat zien). Dat Shazz juist naast ons in het publiek staat te glunderen en headbangt dat het een lieve lust is, is mooi meegenomen en geeft deze schitterende avond nog meer cachet. Kavka staat eventjes in lichterlaaie en wij allen in vuur en vlam. Vooral als we zien hoe een ontketende Ted Tiger Tinski zijn drumkit bijna van het podium mept met zijn typische repetitieve, rituele drumstijl (Animal van The Muppets verbleekt bij zoveel drumgeweld). We geraken gedurende deze song in een soort oer trance die ons onder een psychedelische hypnose houdt.
Kadavar is een band om in het oog te houden. Ze gooien nu al hoge ogen met hun fantastische debuutplaat en we popelen vol ongeduld om wat hun opvolger zal brengen. Indien ze ergens in je buurt opduiken: niet twijfelen en blindelings een ticket kopen! Live zijn ze beresterk! En dat kunnen we na hun doortocht in Jeugdcentrum Kavka alleen maar bevestigen.
Hier het bewijs: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Ql2taUyDUI4
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kadaver-04-11-2012/
Organisatie: Jeugdcentrum Kavka, Antwerpen
Cloud Nothings - Een avondje scheurende en noisy gitaren
Cloud Nothings – Lotus Plaza
Kreun
kortrijk
2012-11-04
Sam De Rijcke
Cloud Nothings is nog eens zo een gitaargroepje die uit het goede hout gesneden is, met een hitsige punky sound en heftige noise rock songs die aan een prille Nirvana en Sonic Youth doen denken. Het is er aan te merken dat die laatste schitterende plaat ‘Attack on Memory’ in een productie van niemand minder dan Steve Albini op de wereld werd losgelaten.
Quasi de ganse plaat werd er met een tomeloze energie in een half uurtje doorgejaagd, en dat was meer dan genoeg om ons te overtuigen van de kracht en intensiteit van dit bandje. Onze favorieten op plaat bleken ook live de meest tot de verbeelding sprekende tracks, en dan hebben we het over de fameuze gitaaruitbarstingen in “Wasted Days” en de naar Shellac neigende tonen van afsluiter “No future/no past”, de enige song in de set waar het gejaagde tempo ietwat werd ingetoomd. (zie Pics homepag)
Van Lotus Plaza hadden wij zo geen hoge verwachtingen, en dat omdat hun plaatje ‘Spooky Action at a Distance’ volgens ons geen uitschieter is binnen het huidige (over)aanbod van al die nieuwe Shoegaze revival bandjes die overal uit de grond rijzen.
Maar, kijk, de groep van Deerhunter gitarist Lockett Pundt wist ons zeer aangenaam te verrassen. Hun Shoegaze werd hier veel heter, spannender en krachtiger geserveerd dan op dat album. De galmende noise gitaren gingen fel en luid te keer en scheurden dat het een lust was, zoals het hoort bij dit soort muziek.
Zo hebben we vanavond weer onze portie rammelende en shuurpapieren gitaren gehad, dit van twee puike bands die compromisloos hun eigen ding doen en die de gitaren laten scheuren zoals ook de Velvets, The Stooges, Nirvana, Sonic Youth, Jesus & The Mary Chain en The Pixies het allemaal bedoelden, rauw en snedig.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/clouds-nothings-04-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lotus-plaza-04-11-2012/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Het uit Brooklyn, NY afkomstige Grizzly Bear bracht in 2009 het soliede meesterwerk
‘Veckatimest’ uit , en hadden met “Two weeks” meteen een classic afgeleverd .
Wat viel op? De magistrale, sfeervolle, opbouwende (folky/americana), ontroerende popsound en de afwisselende en aanvullende stemmenpracht , beheerst door het duo Ed Droste en Daniel Rossen. We hoorden , naast enkel goed in het gehoor liggende nummers , dat ze een huwelijk aangingen met experiment en vernieuwingsdrang. De songs waren rijkelijk gevarieerd en werden minutieus uitgewerkt.
De band , live nu met vijf , nam ruim de tijd te werken aan die volwaardige opvolger, ‘Shields’, en maakten het hun luisteraar niet makkelijk . Geen echt singlewerk terug te vinden, eerder bevreemdend, complex werk, dat opnieuw subtiel is uitgekiend en waarbij allerhande stijlen elkaar kruisen als indie , americana, folkpop, progrock en psychedelica . Niet de meest makkelijke wijze, én toch Grizzly Bear heeft zijn publiek, want op nogal korte tijd was het concert in de AB uitverkocht.
Het kwintet zocht een evenwicht tussen de complexiteit en de toegankelijkheid . Ed Droste, spil van deze Grizzly Bear (btw vóór hun doorbraak was Grizzly Bear eerder z’n soloproject), was sterke geëmotioneerd van het sterke onthaal en de warme respons en bedankte overvloedig het publiek … Mooi!
Een sober , elegant lichtdecor, een soort lantaarn en baxter knipperlichtjes gingen omhoog en omlaag en sierden het muzikale decor … Spitsvondig !
Er werd gretig geput uit de laatste twee cd’s, en hier en daar drong een song door van de soundtrack ‘Blue Valentine’. Het elektronisch vernuft kreeg een voornaam plaatsje in het materiaal, maar beheerst en gepast.
Het publiek luisterde aandachtig naar de vernuftig in elkaar gestoken composities en de grillige wendingen . Het eerste rondje “Speak in rounds” , “Adelma” en “Sleeping ute” waren niet vies van wat gitaareffects en erupties . “Half gate”, “Foreground” en vooral “Yet again”, beetje het uitgangsbord van de nieuwe cd, liet een schurend rockende band horen met een stuwend baspartijtje , songs die nog elan kregen door de lighteffects en stroboscoops .
De heerlijk wisselende zangpartijen en de’ oohoohs’ zijn en blijven een belangvolle pijler. Vervlogen blazers en flutes waaiden soms over een song heen: “Lullabye” en “Sun in your eyes” werden met veel variatie en finesse gespeeld.
Een hobbelig parcours dat voor de modale muziekliefhebber inspanning vergde , maar wat werd het materiaal tot in de puntjes uitgewerkt; de instrumentatie en de zangpartijen kwamen verder tot hun recht op een “I live with you” en ”While you wait for the others” … Wat een broeierige intensiteit.
Ademruimte … jawel hoor …e n dan kon je genieten van de ingetogen pracht van het sobere “Shift” , één van de oudjes van Droste en natuurlijk “Two weeks” , de single die meer & meer mijlenver begint te staan van het nieuwe materiaal.
De eenvoud en de directe aanpak haalden het in de bis: een innemende “Knife” en een rockende “On a neck , on a spit”; het haardvuur knetterde op het akoestisch gespeelde “All we ask” , 4 stemmen en spaarzaam gitaargetokkel … Heerlijk.
Niet alledaags , en toch toegankelijk … Complexe grilligheid, eenvoud, finesse, subtiliteit met een sterke gevoeligheidsfactor . Het is allemaal verweven in de GB muziekdoos . Het getuigt welke richtingen GB allemaal met popmuziek inslaat.
Eerder op de avond stonden Villagers, het project van de Ierse sing/songwriter Conor O’Brien, geprogrammeerd; ook al zo’n band die indie , americana en folk graag mengt met elektronica. Hartverwarmend materiaal.
Spijtig genoeg stonden ze erg vroeg , waardoor we de band misten , maar volgend jaar staan ze in de Bota . Herkansing dus …
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
