Op een doordeweekse dinsdag een concert meepikken breekt sowieso de werkweek. Zeker als Mauro Pawlowski op het podium staat. Deze muzikale duizendpoot heeft meer muzikale projecten lopen dan een projectontwikkelaar in Dubai. Zo zagen we hem deze zomer aan het werk met Gruppo Di Pawlowski in de Handelsbeurs op de Gentse Feesten en enkele weken terug schitterde hij tijdens een samenwerking met het dansgezelschap Ultima Vez van meesterchoreograaf Wim Vandekeybus in Brussel. Daarnaast kennen we hem natuurlijk ook van het ter ziele gegane Evil Superstars, Mauro and the Grooms, Somnabula, Mauro and the Maurons, The Love Substitutes, Mitsoobishy Jacson, Nieuw Zwart Trio en heden als vaste gitarist bij dEUS.
In de Kreun kwam hij onder de noemer Possessed Factory met goede vriend Jef Cuypers zijn kunsten botvieren op allerlei elektronica en keyboards. We kregen drie kwartier Mauro-gekte in de vorm van geluidsorkanen en golven van reverb en noise. “Downer Noise” of “Lukewarm Noise” zoals Mauro het zelf achteraf in een gesprek aan de toog van de Kreunbar omschreef. Een muzikaal hoorspel met door een resem effectpedalen vervormde klanken en songteksten ondersteund door bizarre, geniale electronica-noise en distorted gitaarspel. Geen spek voor de bek van muzikale watjes en des te meer door ons zeer gesmaakt als opwarmer voor hoofdact Black Dice!
Black Dice deed qua weirdness er nog een schepje bovenop. Het drietal uit Providence (USA) bracht een groot uur durende set die vooral uit kopstoten van beats, duivelse elektronica en zeer luide (ear plug alarm!) noise bestond. Terwijl het publiek eerst met de mond open stond te gapen naar deze rare kwieten, werd het langzaam maar zeker losser naar mate de set vorderde om op het einde volledig uit de bol te gaan. De 3 heren op het podium stonden dan ook zelf geen seconde stil tijdens deze wervelwind van smerige beats en bezeten noise. En dit werkte op de duur zo aanstekelijk dat je zelf niet meer stil kon staan. Om wat referenties aan te halen: denk aan een mix van de strakke EBM van Front 242 en het soepzootje van Aphex Twin en je weet ongeveer hoe Black Dice live klonk. Niet voor muzikale analfabeten dus. Ons konden ze alvast zeer bekoren. Terug een geslaagde avond kreunen in De Kreun!
Organisatie: De Kreun (Kortrijk)
Na het voorprogramma (vakkundig verzorgd door The Darkness, u weet wel, die van “I Believe In a Thing Called Love” en waarschijnlijk de meest authentieke hedendaagse glamrockband) is het even wachten want La Gaga zou pas om 20u30 van start gaan. Klassieke muziek weerklinkt door het Antwerpse Sportpaleis en de spanning is te snijden. Het is uiteindelijk kwart voor 9 als het licht dooft en zowat iedereen instant compleet gek wordt. Het doek dat het hele boeltje voor ons verborgen hield, valt. De scene bestaat uit een indrukwekkend sprookjeskasteel, compleet met kantelen, torens, trappen en een ijzeren toegangspoort.
Als een ietwat duistere hofdame die te paarde haar kasteel verlaat komt Gaga het podium op. Al bij de eerste noten die we horen wordt één ding duidelijk: Muzikaal zal hier bitter weinig op aan te merken zijn. Al zie je niet meteen muzikanten, je hoort ze! En het eerste nummer is meteen al retestrak. Niet veel later vouwt het immense kasteel open, en daar zijn ze! De gitaristen, als twee ridders in lederen jekker, hebben hun vertrekken op de bovenverdieping, drums en toetsen zijn op het gelijkvloers gehuisvest.
Heel de show is trouwens rond het kasteel opgebouwd. Het constant veranderende interieur doet dienst als slaapkamer, even later als lugubere slagerij, en waarschijnlijk zelfs als kleedkamers voor Gaga en haar persoonlijk ballet, die zich meer dan eens in een ander plunje hullen in een tempo waarvan je je afvraagt of er magie mee gemoeid is.
Het gevolg is dan ook een visuele show die zelden verveelt, zelfs al verdwijnt de frontvrouw enkele keren voor het einde van een nummer van het podium.
Lady Gaga staat niet alleen voor muziek. Alles wat ze doet, alles wat ze vertelt, draagt dezelfde boodschap mee. “be yourself/be real!” Zij zelf is naar eigen zeggen al altijd de excentriekeling geweest die ze nu is, oppert ze in een speech tot het publiek. "I started wearing leather and studs when I moved out of my parents house at 18." zo klonk het. "Deze muzikanten zijn stuk voor stuk mensen die al vanaf hun kinderjaren muziek spelen en al mijn dansers dansen al sinds hun jeugd." Veel moeite om dat te geloven, moet je niet doen. Zowel de dansers als de muzikanten zijn als vissen in het water.
De excentriciteit van het collectief zorgt echter regelmatig voor taferelen die niet echt geschikt zijn voor de jongere toeschouwers. De erotische verwijzingen en de suggestieve bewegingen zijn schering en inslag en de dansers zijn bijzonder fysiek met elkaar.
Geen kostuum is haar te zot. Één keer maakt ze zelfs deel uit van een motorfiets die de scène komt opgereden, bereden wordt door één van de danseressen en uiteindelijk transformeert tot piano. Gaga neemt even tijd voor haar fans. Ze haalt een 10-jarige fan uit het publiek en brengt solo een nummer voor ‘hem en voor al haar fans’. Fans die haar erg dierbaar zijn, zegt ze. Het moet gezegd dat ze in elk geval die indruk geeft, zeker wanneer blijkt dat één van de fans uit de 'monster pit' (hoe noem je anders dat gedeelte tussen de catwalk en het podium op een Lady Gaga concert?) jarig is en ze spontaan in 'happy birthday' uitbarst.
Even later komt de schwung er weer met een steengoeie versie van “Pokerface”, verlaat een ridder het kasteel voor een Spaanse gitaarsolo, die uitmondt in “Alejandro” en krijgen we nog “Pokerface” te horen, waarvan de eerste strofe gezongen wordt door een soort holographisch hoofd dat boven de bühne zweeft.
Uiteindelijk komt aan alle liedjes een eind en komen we aan het laatste nummer, “Sheiße”!
Het publiek bedankt met minutenlang applaus, en het kan dan ook niet anders, of Gaga verschijnt in het hoogste torentje van haar nederig stulpje voor wat begint als een summier solo-stukje, maar evolueert naar een bombastische versie van “The Edge”. “Marry The Night” krijgen we er nog gratis bij en dan is het definitief afgelopen en verdwijnt ze samen met een klein dozijn zelf uitgekozen fans in het podium.
Indrukweddend? Alleszins! Steengoed? Dat zal van uw smaak afhangen. Is uw reporter blij dat hij erbij was? Absoluut!
Organisatie: Live Nation
Een fijne ontdekking , waar we nog van kunnen horen . Benieuwd alvast of ze breder zal gaan in haar ingetogen materiaal.
‘I predict a graceful expulsion’ is een terechte titel van het debuut van Cold Specks aka Al Spx, een Canadese zangeres met Afrikaanse roots . Haar heldere, indringende, doorleefde, krachtige stem weet de ziel diep te raken.
Een eenvoudig , timide jong meisje in zwarte jas getooid, half biddend en de ogen naar de hemel gericht; een nieuw stemwonder, die haar ervaringen uit de gospel en de blues tentoon spreidt, en ons moeiteloos inpalmt met een reeks intieme , sfeervolle , ontroerende , aangrijpende songs. Soulfulle en bezwerende rootspop, spaarzaam en sober door gitaar en een pianotoets omgeven, en dan doordacht en rijkelijker ingekleurd door een ‘verloren gewaande’ sax of basklarinet, gitaarklanken, -effects en een toegevoegde bas.
Een talent, een beloftevolle dame die weet te huiveren ... “The mark”, opener van de gig, zette ze eerst solo in , overwaaiende klanken en de ingehouden backing vocals van haar gitarist , een soort zingende zaag, vulden aan . Uit het hart … treffende songs, kort van aard, innemend, meeslepend en sober opgebouwd. Haar sound slaat aan . Boeiend. …
De single “Blank maps”, “Heavy hands” , “Winter solstike” en “When the city lights dim” volgden. Toegegeven , de songs zijn nog wat beperkt, het materiaal moet nog wat groeien, dezelfde sfeer blijft behouden en er is nog onvoldoende afwisseling. Middenin hoorden we de sterke gevoelige single “Hector (bring me down)” en “Send your youth”, met repetitieve pianotunes en gedragen door haar zuivere stem. Iets verderop, meer instrumenten, geluidjes en soundscapes bij “Elephant head” , “Holland” en “Steady”, pakkende songs die durven aan te zwellen.
Ze mag verlegen zijn , ze getuigt van durf en moed; de kracht van haar zoetgevooisde stem gebruikte ze bij een acapella version van het thema van ‘The fresh prince of Bel-Air’ en bij de cover “Milesteps”, in de bis , half versterkt, en op sombere wijze gezongen, wat kippenvel bezorgde. Doe het haar maar na.
“Lay me down” besloot definitief de set van deze beloftevolle dame, die door de BBC opgehemeld werd en hier eerst in de spotlights kwam op Radio 1.
Als support hadden we de Naamse jongelinge Li-Lo , die solo lichtvoetige pop presenteerde; songs op akoestische gitaar en ukelele en gedragen door haar innemende stem . Ze was goed bij stem , en ook zij zat er niet mee een cover te spelen en te zingen, “Feel good inc” van Gorillaz , die iedereen kon overtuigen …
Organisatie: Botanique , Brussel
Onder de slogan: “’t is Begun”, trapte cultuurbeleidscoördinator Dirk Ghys het nieuwe Gistelse cultuurseizoen af. Hiervoor had hij niemand minder dan The Scabs naar CC Zomerloos gehaald voor een toch wel uniek zaaloptreden in de regio. The Scabs deden Gistel aan als deel van hun exclusieve zomertournee. Dit optreden in de grote zaal van Zomerloos was 1 van de 4 unieke indooroptredens die de populaire Belgische band deze nazomer gepland had. Zomerloos liep dan ook aardig vol voor Guy Swinnen en de zijnen….en als toemaatje kregen we de coverband Sparkling Pistols er nog bovenop!
Voorprogramma Sparkling Pistols bleek de ideale opwarmer voor wat komen zou. Deze coverband is een bont allegaartje met o.a. leden uit Gorki, Ozark Henry & Revenge 88. Gitarist Misten van Revenge 88 stond hier trouwens enkele maanden terug ook al, toen in het voorprogramma van het Britse Nazareth. De leukste van deze bonte bende was zonder twijfel zanger Luc Dufourmont die ons met scherpe, grappige en soms ook platvloerse commentaren doorheen het oeuvre van de Sex Pistols loodste. De ‘fuck off’ houding leidde tot enkele hilarische momenten, net zoals Johnny Rotten & co het hen hadden voorgedaan. De hommage aan de Sex Pistols mocht er zijn, alleen stond de volumeknop te veel naar rechts gedraaid, waardoor het zonder oordopjes echt gevaarlijk werd.
Gelukkig hadden The Scabs even later beter begrepen dat je niet per se met de gehoorpijngrens moet flirten. Verwonderlijk dat er in deze multifunctionele hal een quasi perfect geluid werd geproduceerd. Al vanaf de start met: “Keep On Driving” lieten Guy Swinnen, Willy Willy, Frank Saenen en nieuwkomer Geert Schuurmans zien dat ze er zin in hadden. Bijgestaan door twee bevallige backgroundzangeressen brachten ze een sound om handen en vingers bij af te likken. “Let’s Have A Party” knalde even later door de boxen…en dat werd het ook… een authentiek, nostalgisch Belpop feestje! Of wat dacht je van de setlist met o.a. “I Need You”, het akoestische “Stay”, “Time”, “Nothing On My Radio” en het uitbundige meegebrulde: “Hard Times”.
Ook de fans van het oudere The Scabs werk kwamen aan hun trekken. Een sublieme versie van “Matchbox Car” en de song waarmee het voor de band allemaal begon: “So Called Friends” refereerden naar de beginperiode .
Sinds de reünieconcerten in AB (september 2007) kon men The Scabs regelmatig live meemaken. Helaas brachten de weinige studiobezoeken geen nieuwe plaat op. Slechts één nieuwe single: “Why?” zag ondertussen het levenslicht. Deze single werd opgenomen om de verzamelaar ‘The Singles’ (2010) wat extra aandacht te geven. Die single werd live ook heel overtuigend gebracht, wat ons deed verlangen en hopen dat er ooit nog eens een volledig nieuwe The Scabs plaat komt. Sterke versies van de The Clash cover: “Londen Calling” en die andere klassieker: “Rockin’ In The Free World” (zowaar eigenlijk een The Scabs klassieker) bevestigden alleen maar ons vermoeden dat deze Belgische rocklegendes anno 2012 nog steeds bestaansrecht hebben en nog helemaal in staat zijn om een publiek een zeer vermakelijke, nostalgische rockavond te bezorgen.
Gistel genoot….dat moeten we meer doen Dirk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-scabs-29-09-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sparkling-pistols-29-09-2012/
Organisatie: CC Zomerloos, Gistel
De titel van hun meest recente album, ‘Anastasis” (Grieks voor ‘wedergeboorte’) was veelbelovend. We hebben inderdaad een echte ’anastasis’ bijgewoond op 29 september laatstleden van het in een mum van tijd uitverkochte concert van Dead Can Dance in het Koninklijk Circus. Het laatste bezoek van de groep dateerde van 2005 (in de Bozar) en op discografisch vlak was hun laatste originele productie in 1996 (‘Spiritchaser’). Het was dus hoog tijd om de schone slaper hevig wakker te schudden en hem in de dans te re-integreren…
Dead Can Dance (‘De Dood Kan Dansen’), een zeer mooi ‘oxymoron’ dat zijn verklaring onthult op het hoesje van het eerste gelijknamig album uit 1984. We zien er een houten masker uit Nieuw-Guinea: een object dat bewijst hoe dood hout kan blijven dansen als het gebruikt wordt bij rituele ceremonieën. Geleid door de Engelse Ier Brendan Perry en de Australische Lisa Gerrard was Dead Can Dance, samen met Bauhaus en Cocteau Twins, het vlijmscherpe wapen van label 4AD.
In de loop van hun lange carrière evolueerden ze met groeiend succes van cold-wave over klassiek geïnspireerde, gotische en middeleeuwse muziek tot betoverende, zelfs magische klanken, om tot slot uit te komen bij een ‘World Fusion’, waarbij ze hun klanken ontlenen aan traditionele Noord-Afrikaanse, Zuid-Amerikaanse en Aziatische muziek.
Bij het voorprogramma zijn we dus niet verbaasd een duo te ontdekken dat eveneens in ‘world music’ gespecialiseerd is, bestaande uit Vladiswar Nadishana, Siberische multi-instrumentalist, en David Kuckhermann, Berlijns percussionist. Met hun traditionele instrumenten voeren ze ons naar een geluidsuniversum dat een vluchtgevoel oproept. Het centrale instrument van het duo is een ‘hang’ of ‘hangdrum’, een soort ovale ‘steel drum’ die doet denken aan de vorm van een vliegende schotel. Een eerste geraffineerd en fijngevoelig deel , de ideale voorbereiding op de reis van Dead Can Dance …
Wanneer Dead Can Dance zich het podium toe-eigent, vult een oorverdovend applaus het Koninklijk Circus. Nog voor de groep één enkele noot heeft gespeeld, krijgen ze een echte ovatie. Daarna weerklinken de eerste sinthersyzerklanken van “Children Of The Sun”, het eerste stuk van ‘Anastasis’, een nummer met een vleugje flower power. De diepe baritonstem van Brendan Perry vervult de ruimte, verheven en autoritair. Met zijn gerimpelde aangezicht en grijs wordende baardje, lijkt hij een oude wijze vol passie voor zijn muziek. Lisa Gerrard ziet er prachtig uit, gehuld in een jurk van bruin velours en met een met goud en zilver geborduurd brokaat dat om haar schouders zweeft.
In het tweede stuk, “Anabasis”, ontdekken we nauwkeurig haar sublieme altstem, wellicht de mooiste vrouwenstem ter wereld. Een lage, ontroerende, verdragende en sombere stem, met een warme en oprechte tessituur. Zoals in het merendeel van haar composities zingt Gerrard in een eigen taal, die ze vanaf haar twaalfde ontwikkelde: een vreemde en onverstaanbare ‘idioglossie’ met Arabische klanken. Een magische sfeer baant zich een weg doorheen de zaal en het publiek is aangedaan en rilt van geluk.
In het algemeen bestaat de setlist hoofdzakelijk uit passages van ‘Anastasis’, maar de groep zal toch enkele buitenbeentjes opnemen in haar zeer rijke discografie. Zo weerklinken een triangelgeluid en zelfs enkele tonen van een yangqin, de Chinese dulcimer. Het publiek applaudisseert omdat het “Rakim” herkent, uit ‘Toward The Within’, het live album uit 1994. Het is vooral Perry die zingt op dit Afrikaans klinkende stuk. Diezelfde tune herkennen we bij “Kiko”, misschien wel de mooiste track van ‘Anastasis’. De bedwelmende stem van Gerrard biedt er antwoord op de terugkerende bouzoukiregels van Perry.
In het midden van het stuk voltrekt zich een prachtig moment, wanneer de zeer bijzondere ritmiek (een ‘time signature’ van 4/4-5/4), die gepaard gaat met de zeer mooie harmonieën en de bouzoukisolo, een soort duistere, uiterst intense mars creëert. Wat een aangrijpende schoonheid…
Brendan Perry kondigt vervolgens “Lamma Bada” aan, een oud lied afkomstig uit het Moorse Andalousië. Geschreven in een oude Arabische taal verhaalt het het verdriet van de liefde die iemand koestert voor het beeld van iemand anders, die zich aan de andere kant van een ruimte bevindt. Perry toont er al zijn maestria op de twaalfsnarige, fretloze gitaar. £
Na “Agape” en “Amnesia”, twee andere nieuwe nummers, die niet zo sterk zijn, komt er een volgend sleutelmoment van het concert: het sublieme “Sanvean”, op meesterlijke manier vertolkt door Gerrard. Ze componeerde het lied in 1993 samen met Andrew Claxton, denkend aan haar familie die ze in Australië had achtergelaten. Op het violentapijt dat Jules Maxwell op de toetsen tekende, begint ze haar melodie, die zo mooi is dat je ervan kan huilen. Je kan een speld horen vallen en het is een magisch moment. Het publiek is versteend door de melancholische perfectie die opstijgt uit een muziek die alle liefde op aarde in zich draagt (zie http://www.youtube.com/watch?v=iryLWYBJ4mQ voor de video).
Met “Nierika” (van ’Spiritchaser’), één van de uiterst zeldzame stukken waarbij de twee zangers samen zingen, keren we terug naar Afrika. Daarbij toont Perry, met een trommel tussen zijn benen geklemd, eveneens zijn talent als percussionist. Daarna volgt “Opium”, een stuk in Aziatische sfeer, verfraaid met zachte hangdrumtonen.
Vervolgens verscheuren paukenslagen de zeilen van een plechtig orgel: het is “Host Of Seraphim”, van ‘Serpent’s Egg’. Zo bevinden we ons opnieuw in de gotische periode van de groep, die voor heel wat fans de merkwaardigste blijft. Meer bepaald omdat de twee protagonisten op dat moment een stadskoppel waren en hun composities bedrukt waren met de stempel der hartstocht (zie http://www.youtube.com/watch?v=BlehmMmzOlI ). Bovendien merken we op dat “Host Of Seraphim” één van de bekendste stukken is van het duo, aangezien deze in talrijke films als muziek wordt gebruikt.
We ruilen even de zwaar beladen sfeer in voor de luchtigheid van “Ime Prezakias”, een Rembetika, een muzikaal genre uit het Griekenland van de jaren ’30. De titel betekent “ik ben een verslaafde” en op het Perzische, swingende ritme van het stuk dansen de gele en gouden lichten tegen het zwart geruite doek dat het podium achteraan bedekt.
Lisa Gerrard neemt het over met haar meest geprezen nummer “Now we are free”, gecomponeerd door Hans Zimmer voor de soundtrack van ‘Gladiators’ (2000), een muziekstuk dat het duo een Golden Globe Award heeft opgeleverd. Met haar handen op een lessenaar, sluit ze haar ogen om elke ademhaling die haar stem produceert te controleren. Een break op zijn Afrikaans laat daarna plaats aan het laatste, sublieme klaaglied.
Het spektakel eindigt vervolgens in uiterste zachtheid met “All In Good Time”, een trage melopee van Perry, misschien niet het ideale stuk om een optreden af te sluiten maar wanneer de muzikanten weggaan weerklinkt een immens kabaal voor een bisnummer.
Terug op het podium spelen ze het zeer Indische “The Ubiquitous Mr. Lovegrove” van ‘Into The Labyrinth’ (1993), gevolgd door het rillende “Dreams Made Flesh”, een stuk gecreëerd door Perry en Gerrard voor het album ‘I'll End In Tears’ van het 4AD project This Mortal Coil.
Nu vervoegt Perry Lisa Gerrard om haar te begeleiden op de yanghin en het vertedert ons om het oude koppel opnieuw zij aan zij te zien (zie video http://www.youtube.com/watch?v=iryLWYBJ4mQ ).
Voor het tweede bisnummer blijven we bij hetzelfde album uit 1984 met “Song To The Siren”, waaraan Perry ons vertrouwd heeft gemaakt tijdens zijn soloconcerten. Zijn versie staat dichter bij het origineel van Tim Buckley en Larry Beckett (1970) dan de versie van This Mortal Coil... Prachtig. Uiteindelijk geeft “The Return Of The She-King”, doordrongen van een diep Keltische schoonheid, de kans aan Astrid Williamson, backing vocal op piano, om de schoonheid van haar stem in echo met die van Gerrard te laten zien. Op dat moment schetsen de spots arabesken uit licht op het podium en we wanen ons in een Middeleeuwse droom. Perry voegt zich vervolgens bij de twee zangeressen om er samen een koortje te vormen dat het lied in een prachtige a capella laat eindigen (voor de video, zie: http://www.youtube.com/watch?v=SowPy3CSMkM ).
Als kers op de taart van dit onvergetelijke concert, zal Lisa Gerrard terugkomen om “Wandering Star”, uit haar laatste album ‘The Silver Tree’ (2006), voor te dragen.
Op het moment dat we het Koninklijk Circus verlaten, hebben we een krop in de keel van de hevige emoties. Uiteraard hadden we liever wat meer oude nummers gehoord of had de setlist voorkeur mogen geven aan meer ‘geritmeerde’ nummers, vooral naar het einde toe, maar we kunnen niet ontkennen dat de terugkeer van Dead Can Dance zonder meer geslaagd is.
Als ik hun optreden vergelijk met de tournee ‘Into The Labyrinth’ , die ik in 1993 zag, kan ik enkel concluderen dat de groep niets heeft verloren van haar muzikale kwaliteit. Het magische duo is terug, en weet je, het is alsof ze nooit zijn weggeweest…
Setlist : Children of the Sun, Anabasis, Rakim , Kiko, Lamma Bada, Agape, Amnesia, Sanvean, Nierika, Opium, The Host of Seraphim , Ime Prezakias, Now We Are Free, All in Good Time
Bis: The Ubiquitous Mr. Lovegrove, Dreams Made Flesh (cover of This Mortal Coil)
Bis 2: Song to the Siren (cover of Tim Buckley), Return of the She-King
Bis 3: Wandering Star
Philippe Bauwens - vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation
Cave had vorige vrijdag de moeilijke taak om ons op te warmen voor headliner White Hills. De band uit Chicago liet er echter geen gras over groeien en schotelde ons - in de slechts 30’ die ze toebedeeld kregen - 5 prachtsongs voor. Repetitief, minimalistisch, fris en telkens met een catchy groove. Denk aan een mengeling van nu-jazz, psych en krautrock in een hedendaags jasje. Ons hart hebben ze alvast veroverd. Overtuig jezelf en luister naar hoogtepunt “Ravens Hash”: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=VhbSSixq1Pg
White Hills koos Trixbar Antwerpen als startvenue voor hun herfsttour, die nog gedurende de volledige maand oktober kriskras door Europa loopt. Het drietal uit New York bracht onlangs het schitterende album ‘Frying On This Rock’ uit. Een album dat barst van rauwe energie en compacte songs vol verschroeiend gitaarwerk en trippy psychedelia en dat het alom bejubelde ‘H-p1’ uit 2011 ruimschoots overstijgt. White Hills deelde het podium met bands Flaming Lips en Sleep en stond op het prestigieuze ATP New York en Roadburn Tilburg. En nu dus in Antwerpen.
Live brengen White Hills (oorspronkelijk het duo Dave W. en Ego Sensation) hun studiodrummer Nick Name (what’s in a name…) mee. En wat voor een drummer! Een groot uur work-out powerdrummen zonder ook maar één verkeerde slag: het is niet aan iedereen gegeven. Samen met de ravissante Ego Sensation (denk aan een kruising van bassiste Candy Del Mar van The Cramps en bassiste Kim Gordon van Sonic Youth) die in een rood gestreept broekpakje de bass en synths sexy onder handen nam en Dave W. met zijn van fuzz en feedback doorspekte gitaarpartijen vormde hij een drietal dat van bij opener “The Condition Of Nothing” in vuur en vlam stond. En de vlammen sloegen aanstekelijk over op een goed gevulde Trixbar. Een feestje was in de maak en wij mochten er dankbaar deel van uitmaken. Er volgde nog een groot uur space rock waar zelfs extraterrestals versteld van zouden staan. Dat het gaspedaal niet altijd volledig ingeduwd kon blijven, was ontegensprekelijk noodzakelijk. Daarom werden telkens na 3 songs de teugels er eventjes afgelegd en trakteerde Ego Sensation ons op een muzikaal synth intermezzo. Maar dit was telkens van korte duur om de vaart niet uit dit opzwepend concert te houden. We onthouden nog hoogtepunten “You Dream You See” en “Under Skin Or By Name” en natuurlijk de 2 encores “H-p1” en “Dead”. En we waren zelf een klein beetje dood van het vele headbangen op zoveel spacy energie die rechtstreeks uit de ruimte ons hoofd op hol bracht.
Voor een eerste gig van een tour kon deze van White Hills wel tellen. Ze zijn nu al helemaal op elkaar ingespeeld en dat belooft alleen maar voor de volgende concerten. Wij konden er achteraf niet over zwijgen aan de toog van Trixbar. DJ Aldolino (Aldo Struyf) die de afterparty verzorgde en zijn kompaan Jan Wygers van Creature With An Atom Brain konden ons enthousiasme over dit fenomenaal concert alleen maar beamen. We verkeerden namelijk in goed gezelschap toen we deze geslaagde avond met glans en enkele glazen bier beëindigden. Op naar de volgende!
Set list: [1] The Condition Of Nothing [2] Monument [3] Robot Stomp [4] Pads Of Light [5] Song Of Everything [6] You Dream You See [7] Enlightenment [8] Under Skin Or By Name *** Encores: [9] H-p1 [10] Dead
Hier kan je nog even meegenieten van de spacy White Hills op dreef in Trixbar. Sonic Youth on acid! Footage by GoDi foto. http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=1iOBoBR3zvE
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-hills-28-09-2012/
Organisatie: Trix, Antwerpen
De Nederlandse punkrockers De Heideroosjes nemen na 23 jaar afscheid van hun Belgische fans met twee uitverkochte concerten in de Ancienne Belgique. Vóór we de zaal betraden, troffen we in de inkomhal een bandje aan die Heideroosjes-nummers coverden.
Omstreeks 20u30 gingen de lichten uit in de zaal en kregen we een filmpje te zien met Urbanus in de hoofdrol. Zo zagen we hem van Tollembeek naar Horst stappen waar De Heideroosjes begraven lagen. Daar wou hij voor een laatste keer een cd van de Heideroosjes opleggen, maar omdat hij geen stroom had, trapte hij het kwaad af. De plaat startte zelf en we zagen dan de band het podium op verschijnen.
De sympathieke Nederlanders vlogen er meteen stevig in met “Tot Hier”, een nummer dat op hun recentste album ‘Cease-Fire’ te vinden is. Na enkele nummers haalde frontman Marco Roelofs aan waarom ze er mee stopten; tijdens de show hoorden we alvast volgende weerkerende woorden: “It's better to burn out than to fade away".
De Heideroosjes weten als geen ander hoe hun publiek te bespelen, naar hun kant te krijgen, er een leuk feestje van te maken en ‘het kot’ af te breken. In geen tijd zagen we pinten door de lucht vliegen en ontstonden spontane mosh- en circle pits.
Anderhalf uur lang gaven ze het beste van zichzelf, een strakke set van een fijn repertoire. Nummers als “We smelten de paashaas” en “Sjonnie en Anita” , die ze anders bijna nooit live spelen, haalden ze van onder het stof. Sjiek.
Halverwege de set verrasten ze ons, toen links en rechts van het podium een mannenkoor verscheen. De heren brachten hun versie van ” Lekker belangrijk”, knap en origineel, … alleen was de zaal onvoldoende stil om het geheel écht goed tot zijn recht te laten komen.
Na dit intermezzo viel het doek , waar ‘De Heideroosjes’ opstond, achter de band naar beneden en kwam er ‘Ramroosjes’ tevoorschijn. Ramroosjes had als doel enkele covernummers te spelen van hun muzikale helden.
Net vóór de bisronde maakten ze nog even reclame voor hun fotoboek en de live dvd die ‘s anderendaags zou worden opgenomen in de AB. Muzikaal sloten ze af met “Damclub Hooligan”. Natuurlijk kwamen ze terug en begonnen ze met een akoestisch nummer , waarbij bassist Fred Houben even de zang op zich nam. Toen volgde “I'm not Deaf, I'm just ignoring you” , het nummer dat op vele t-shirts van de fans is te vinden . En “United Scum” trok definitief de stekker uit het Heideroosjes avontuur ; een dolenthousiast publiek kon voor een laatste keer nog eens uit z’n dak gaan …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/heideroosjes-afscheidsshow-28-09-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een paar kleppers van nummers , een goede set , maar niet verrassend, opvallend genoeg. Afwachten what’s up next …
Electric Guest , opkomend bandje uit de Verenigde Staten, L.A., die na Les Nuits Bota hier nu terug aankloppen en op hun debuut ‘Mondo’ aantonen meer dan zomaar een synthpopbandje te zijn .
Ze gaan duidelijk breder en houden het op een frisse, aanstekelijke mix van pop , electro, funk en psychedelica . ‘Mondo’ klinkt hitgevoelig , dansbaar, lichtvoetig en smaakvol. Ze hebben alvast met “This head I hold”, pas op het eind van de set afgevuurd, een eerste hit op zak; ze hebben meer in hun mars, zagen we, en songs als “Waves”, “Under the gun”, “Awake” , “Amber” en “Troubleman” onderscheiden zich door de huppelende, twinkelende, dromerige ritmes en de subtiele, fijnzinnige en bruisende elektronicatunes, – bleeps en pianoloops. De zang wisselde , een moeiteloze overstap van indringende, emotievolle vocals naar een hoge(re) falset. En de zanger Asa Taccone laveerde van de ene naar de andere kant op het podium en was niet vies van enkele sensuele danspasjes. Samen met z’n kompaan Matthew Compton en de broers Todd en Tory Dahlhoff zagen ze er als ‘real american school teenagers’ uit en refereerden muzikaal aan Foster The People, Phoenix, Two door cinema club, Hot Chip, MGMT en Empire of the sun. Trouwens de productie van hun debuut was in handen van Danger Mouse , die al z’n strepen verdiende met James Mercer van The Shins , Gnarls Barkley, The Black Keys , The Rapture en Gorillaz.
Een goed gevulde Orangerie genoot van het korte pittig , gedreven setje van het kwartet, een 45 tal minuten en tien songs lang . Op die manier was hun debuut er in een mum van tijd doorgeraasd.
Kort zagen we nog de support Last dinosaurs, die de gitaren krachtiger boven haalden, en het even aanstekelijk, fris en catchy wilden houden als Electric Guest.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/electric-guest-24-09-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel
We wachtten ongeduldig op de terugkeer van Dan Deacon naar België, deze prettig gestoorde die op 7 juni de Botanique letterlijk op zijn kop had gezet. Maandag 24 september trad hij hier opnieuw op, maar dit keer in de Rotonde. Door de gebruikelijke theatrale codes aan zijn laars te lappen, slaagde de Amerikaan erin een gevoel van perfecte eensgezindheid met het publiek te creëren. Niet verwonderlijk dan ook dat de zaal vol zat om een lekker ‘Deaconiaanse’ performance te zien, of - beter gezegd - te beleven. Niet in het minst ook omdat zijn nieuwe album ‘America’, sinds slechts enkele weken in de platenwinkel, ideaal is voor de transpositie naar een live optreden.
Alvorens écht van start te gaan, de beurt aan Deep Time. Het duo beklimt het podium om 20 uur stipt. Vroeger luisterde het koppel naar de naam Yellow Fever. Jennifer Moore (zang, gitaar, synthesizer) en Adam Jones (drums) hebben recentelijk een gelijknamige plaat uitgebracht, die vrij aangename, minimalistische pop biedt. Ondanks deze capaciteiten zal de zangeres er niet één keer in slagen om zich, gedurende de 30 minuten, ten volle te geven. Bovendien zal ze enkele fouten begaan ; onhandigheden die haar partner een slecht humeur bezorgen. Jammer, want op zich houden de nummers best stand, maar aangezien de omstandigheden , om het even welke interactie in de weg staan … Zonde!
21 uur nadert. De spanning is te snijden in de barstensvolle Rotonde. Het publiek is duidelijk al veroverd door de artiest, nog voor hij zijn intrede doet. Op het podium staan twee drumstellen tegenover elkaar en pal in het midden staat een schedel. Kleurrijke spots hangen boven een tafel waarop een uitrusting ligt, een vreemd gevoel voor mij. Uiteindelijk wordt de schedel verlicht. Naar goede gewoonte neemt Dan Deacon plaats tussen het publiek, voor de tafel. Vanaf dat moment treedt de inboorling van Austin (NVDR: vandaag woont hij in Baltimore) in symbiose met zijn publiek. Een publiek waarvan de meerderheid in een soort van trance zal gaan, en dit gedurende de komende 90 minuten.
Deze goeroe met een teddybeeruitstraling heeft de aangeboren gave om de toeschouwers te betrekken in zijn show.
Hij begint met een hommage aan Lenny Kravitz. Het publiek wijst naar de discobol die aan het plafond hangt. Zoals de ceremoniemeester aangeeft, bukt iedereen zich en komt op het einde van de telling weer recht. Op dat moment weergalmen de eerste elektronische loops, ondersteund van de twee alerte drummers. Een toestand die een hartstocht aanwakkert waardoor de twee muzikanten, logischerwijs, op het randje van de uitputting zullen zijn tegen het einde van de show. Opgewonden springen de jongeren of stampen ze op de grond. De Rotonde beeft.
Het repertoire van Deacon verenigt titels uit zijn nieuwe en uit zijn vorige werk, ‘Bromst’. Maar dat zal de menigte worst wezen: het is de sfeer die primeert. Nog nooit heb ik zoveel waanzin in een concertzaal gezien. Het hoogtepunt van het spektakel? Een reuze ‘farandole’ geleid door Dan. Er zal zelfs een enorme menselijke tunnel gevormd worden tot buiten de zaal. Iedereen goedgeluimd. Andere sterke momenten: de slam dansen. Zowel de jongens als de meisjes doen eraan mee. Ze zwieren van links naar rechts en van boven tot onder het podium! Om 22 uur 30 is de show afgelopen. Unaniem gejuich voor Dan Deacon. De toeschouwers die hem omringen, omarmen hem en vragen hem T-shirts, vlaggen, etc… te signeren.
De planken van de Rotonde zullen zich nog lang de komst van deze goeroe herinneren. Dan Deacon heeft er een concert vereeuwigd dat niet alleen om te zien, maar vooral om te beleven was. En de toeschouwers van vanavond zullen deze geprivilegieerde momenten niet snel vergeten...
Berenger Ameloot – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Botanique, Brussel
Heerlijk bollend setje hoorden we van Best Coast, indie/surf zomerpop , draaiend rond het Amerikaanse duo Bobb Bruno en Bethany Cosentino. Lekker rocken, genieten, wegdromen en zich soms een wereld wanen van de old fifties – sixties van de Shangri-La’s en de Pipettes. Ze maken de brug naar ‘the coast’ van de Beach Boys , de rammelpop van Pavement en de rock’n’roll van The Ramones .
Best Coast , live met vier, rolde en holde langs de kustlijn van de Bota . ‘On the road songs’ maar toch deels op een hobbelig parcours. Bijna twintig in totaal zelfs, in hun uur durende set. De broeierige , zweverige song kregen een ‘garage’ rockend vestje aangemeten, huppelden soms of hadden een meer directe , krachtige aanpak, zeker in het begin, om de aandacht te trekken, met “When the sun don’t shine” , “Crazy for you” en “Goodbye” . Zeemzoeterigheid werd niet uitgesloten zoals op “No one like you” en “How they want me to be” . Moeiteloos balanceerden ze tussen de twee, wat de variëteit onderstreepte , maar niet deze formule klikte niet steeds en klonk af en toe minder spannend. Duidelijk was wel dat de heldere , indringende , soms verbeten prachtzang van Bethani een vooraanstaande rol speelt in de sound!
Ze wilden het leuk houden , met een leuke conversatie-tje of grapje tussenin, en ze hadden dancehits van hier op de radio gehoord, als Duck Sauce met “Big bad wolf”. Het was de tweede keer dat ze hier in België waren, na Gent vorig jaar. “When I cry” , “Do you love me like you used”, “Up all night” en “Boy friend” voelden aan als een windbries tijdens een zomerwandeling aan het strand.
We kregen nog een verrassend toemaatje, “About a girl” van Nirvana, tussen droom en dynamiek .
Aanstekelijk , fris , ontspannend allemaal, Best Coast heeft duidelijk z’n naam niet gestolen …
Organisatie: Botanique, Brussel
Het gelijknamig debuut van het Manchester afkomstige We Have Band had een paar interessante singles als “Divisive”, “Oh” , “Love what you living”, “You came out” en “Centerfolds & empty screens”; songs die zich optimaal manifesteren binnen de electropop en punkfunkstyle . Op hun optredens zijn het opvallendz kleppers, die de rest van de gig wat doen vergeten . Toegegeven, de nieuwe plaat ‘Ternion’ is wat aan ons voorbijgegaan, intrigeert minder en heeft met “Tired of running” en “Where are you people” slechts twee songs die in de buurt komen van die handvol prachtige nummers van hun debuut .
Ze moesten wat op dreef komen en de juiste stemming zoeken, ondanks het spelplezier, enthousiasme en dynamiek van het kwartet . Reden: rond dwarrelende nummers die niet meteen raken. We Have Band moet het hebben van die pittige gedrevenheid , de hoekige grooves , de exploderende ritmes , de opzwepende percussie en de dansbare electrotunes van de eerder vernoemde songs.
Ze gingen dan ook naar een climax in de set , waarbij ze het publiek volledig aan hun kant kregen en telkens warm onthaald werden.
Goede set , niet meer dan dat … We Have Band zal met een derde cd wat anders uit hun kas moeten halen om zich te kunnen onderscheiden van de grote meute bands met een mix van indie en elektronische popmuziek.
Organisatie: Botanique, Brussel
Deze avond opnieuw een bezoekje aan Magasin 4 in Brussel. Het kan niet genoeg herhaald worden wat een fantastische zaal en schitterende alternatieve programmatie ze aanbieden!
Vanavond was de productie ism Heartbreaktunes. Deze organisatie lijkt wel omnipresent in het Vlaamse muzieklandschap. Ze kunnen vergeleken worden met de Live Nation van de hardere muziek (zonder verkeerde bijbedoelingen). Ook voor hen neem ik mijn hoed af.
Vanavond presenteren er zich 3 groepen. Hangman’s Chair dient zich als eerste aan. Deze vierkoppige Franse band schotelt zompige stonerrock voor, die echter vrij mainstream klinkt. Met momenten lijken ze het (volgens sommigen zeer terecht) ter ziele gegane genre van de nu-metal te raken. Vooral de cleane stem van de zanger doet mij aan veel bands tegelijk denken. Er kwam zelfs heel even een Soundgarden gevoel over mij. Ook een vleugje sludge mag ontbrak niet. Hoewel dit alles klinkt als een veelbelovende combinatie valt het optreden toch wat tegen. Muzikaal is er niets op te merken aan hun sound en spel. Maar het geheel klinkt te routineus, te banaal, te zoutloos. Iets meer uit de band springen en wat meer experimenteren zou zeker mogen. Na een korte set blijven we op onze honger zitten.
Castles is een Belgische groep met een Britse zanger, die zich overigens in perfect Frans weet te bedienen wanneer hij de PA nog wat moet bijstellen. Hij wordt bijgestaan door een bassist en een drummer. De eerste nummers die we te horen krijgen klinken veelbelovend. Een mix van metal en punk (vooral door de stem van de zanger), met ongelofelijk veel variatie, die geen platgetreden paden wil bewandelen. Het enthousiasme straalt van hen af, op het publiek dat enthousiast reageert. De zanger blaast, schuimbekt, fluimt,… als een ketter en lijkt de zaal volledig plat te spelen. Maar de eerste nummers blijken hun beste nummers te zijn. Nadien gaat het bergaf en klinkt alles wat cliché. De band laat dat echter niet aan hun hart komen en blijven met een benijdenswaardige gedrevenheid alles geven. Chapeau hiervoor. De band heeft potentieel genoeg. Indien de lijn van de eerste nummers kan worden doorgetrokken worden naar een volledige set, wil ik zeker nog eens gaan kijken.
De headliner deze avond heet Torche. Hierop heeft duidelijk heel de zaal gewacht, want al voor het optreden is de spanning te snijden. Volledig terecht zou blijken. Want Torche speelde een fenomenale set. Voor mij was deze groep een groot vraagteken vóór dit optreden. Een zanger die het live beter doet dan op cd, zo hebben we er nog niet veel tegen gekomen. Torche brengt een mengelmoes van verschillende genres waaronder metal, rock, stoner, sludge en heel in de verte zelfs soms een beetje folk. Dit alles zonder hun sound te verliezen of als een onsamenhangend zootje over te komen. Respect! Waar in het begin van de set de oren nog even gespaard werden, werd op het einde van de set de zware hamer boven gehaald om iedereen headbangend de nacht in te sturen. Alle toeschouwers eten uit hun hand en heel de zaal wordt meegezogen in wereld van Torche.
Wanneer de set eindigt lijkt het wel alsof ze net begonnen zijn en dat is altijd een goed teken. Aan bisnummers doen ze blijkbaar niet, ondanks dat de volledige zaal maar wat graag nog wat verder had genoten.
En zo komt de ‘zware’ avond tot een eind. Torche regeerde met vlag en wimpel in Magasin 4 en mogen voor mijn part ieder jaar naar Brussel komen.
Organisatie: Magasin 4 (ism Heartbreaktunes), Brussel
Hangman’s Chair, Castles en Torche
Nederlands 
Français 
