De Canadese Fucked Up van de corpulente zanger/podiumbeest Pink Eyes blijft circuleren binnen de alternatieve scene . Ze overtuigen met een crème van hardcorepunk en ze zijn er eentje om te koesteren.
De sound is direct , potig , krachtig , fel , grauw , en verliest nergens z’n spannend, broeierig,  melodieus, swingend karakter. De grommende zang onderstreept de verbetenheid van het materiaal.
Al meteen worden we in de muzikale leefwereld ondergedompeld met “Echo boomer” en “Touch stone”. Altijd dwarrelen er wel wat psychedelische bezwerende toetsen rondom de nummers. Een song als “Warm change” krijgt hier extra waarde . Op de titelsong , mooi bewaard op het eind , kruisen explosiviteit en intensiteit . Het bewijst dat deze Fucked Up een goed bewaard geheim zijn en opnieuw schitterende songs dito puike plaat uithebben!

Het Amerikaanse jazztrio Badbadnotgood uit de VS kwam in de belangstelling met hun eerste twee platen , die covers en herinterpretaties bevatten van o.m. Nas , Wu-Tang Clan, A tribe called quest en Odd future. . Hun bekendheid werd een feit .
Om niet te vervallen in zo’n hoekje , is deze ‘III’ eigen werk . Het is een afwisselend album , waarbij soms rijkelijk met instrumenten wordt omgegaan , dat filmisch , bezwerend, loungy tot zelfs dansbaar klinkt .
Energiek en ingenomen wordt dus met hun instrumenten omgegaan als piano , drums , blazers, samples en keys , die psychedelisch durven zijn. In de voetsporen van een Jaga Jazzist.
In het midden  daalt de spanning, maar daarna herstellen ze met enkele groovy sounds .
Een brug van jazz , soul , pop en wat hiphopmoves wordt terug geslaan …

Het Londense Klaxons is onmiskenbaar verbonden met de nu- rave, elektronische dansmuziek met rock, het Britse antwoord en een uitloper van de Amerikaanse punkfunkstyle.  We herkennen zeker nu nog een Hot chip en Kasabian die sterk putten uit dit vaatje .
Na het beluisteren van deze nieuwe cd is het duidelijk dat zij niet meer hun debuut van een pak jaar terug kunnen benaderen . Nu is dit kwartet er voor een paar sterke singles als “There is no other time” en de titelsong , die sterkhouders zijn, door de snedige aanpak , de opwindende beats en de samenzang of wisselende zangpartijen .
Samen nog met een paar andere als “Show me a miracle” en “Children of the sun”  intrigeren ze door die frisse, twinkelende grooves . Het zakt zeker wat ineen door o.m. psychedelische partijen. Op die wijze blijven ze hangen binnen de mainstream elektronica pop .
Goed wel allemaal , soms wat onschuldig,  maar minder spannend  dan vroeger …

Jungle – hartverwarmend , vrolijk en dansbaar …
Jungle, Beaty Heart en STUFF
Ancienne Belgique
Brussel
2014-12-08
Johan Meurisse

De Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson is uitgegroeid tot één van de revelaties van 2014. De mishmash aan stijlen bij Jungle (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) is radiovriendelijk , glad , toegankelijk , zorgt voor de nodige smileys , geeft een zomers , sensueel, warm ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk en brengt het publiek in beweging. Twee sterke singles “Busy earnin’ “ en “Time” zijn daar al verantwoordelijk voor .

De band plaatste zich eerder in de spotlights op de ontdekkingstocht van Eurosonic-Noorderslag , Les Nuits Bota en Pukkelpop . Toegegeven muzikaal sluimert eenvormigheid in hun materiaal door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen.
We werden een goed uur op aangename wijze meegevoerd in hun dansclubsfeertje, wat wel deugd doet in die grauwe winterdagen .
Jungle is een heuse band live, met een uitgebreide ritmesectie en backing vocals . Met zeven op het podium , waaronder vijf op een rij , bezorgden ze het publiek een fijn, leuk avondje. We ervaarden een nighttown sfeertje door de lightshow. We hotsten mee op de tunes en grooves van een rits heerlijke songs als “Julia” , “The heat” , “Sun of a gun” en “Lucky”, die kenmerkende  trancegerichte beats  van Underworld lieten horen . Gans hun debuut kregen we mee.
De  twee doorbraaksingles werden bewaard op het eind en tijdens “Time” werden we op dit afsluitend concert van hun (ellen) lange tour letterlijk uitgewuifd door die hartverwarmende, vrolijke, dansbare tunes .
Volgend jaar kan je hun feestje nog eens meemaken in de Trix, Antwerpen.

Eerder was er het optreden van het Londense Beaty Heart die meteen de sound van Vampire Weekend , Django Django en Animal Collective deden opborrelen met hun sprankelende psyche pop , Afrikaanse percussie en allerhande opgewekte , hitsende  geluidjes. Als opener deze avond meer dan de moeite!

STUFF - Willen we deze ‘artist in residence’ even niet vergeten aub. Ze speelden na Jungle in de AB Club. Het kwintet bood net als hen een freestyle en crossover ; hippop, 70s elektronica , sequencers , spacy sounds , jazzfunk,  scratches, vette beats, drums en een diepe bas sierden hun muzikale improvisaties.
We werden ook hier meegesleept in hun maffe jams en  fusion.  Hun instrumentale sound had iets ‘onthaastend’ en werkte aanstekelijk . STUFF klonk verrassend, creatief, avontuurlijk, en verdiepte zich, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Band die we zeker verder opvolgen …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel  

De Brit Sam Smith kwam in de belangstelling door z’n samenwerkingen met andere belangrijke Britse formaties, o.m. “La la la” van Naughty Boy en “Latch” van Disclosure waar we wat meer beats en dance horen dan de eigen songs op z’n soloplaat . De jonge 21 jarige won al de Critics’ Choice Award en stond in de BBC Sound Of 2014 lijst . Hij lost wel alle verwachtingen in als opkomend talent met een resem fijn gearrangeerde popsongs , doordrongen van soul , r& b , funk en gospel . Het zijn zeemzoete , sfeervolle , broeierige gevoelige songs vol medeleven , gedragen door z’n indringende falsetto stem , die ergens aan Anthony Hegarty doet denken.
In z’n knusse soulpop , niet vies van een smiley, als je er z’n live optredens op nahoudt , wordt hij alvast omarmd door het jonge vrouwvolk en ontpopt hij zich als hun knuffelbeertje. Hij heeft al een handvol gekende singles uit als “Money on my mind” , “Stay with me” , “I’m not the only one” en “Like I can” , afgemeten door de juiste toon , klankkleur , emotie en z’n vocals . 
Er zijn een paar bonustracks , waaronder die samenwerkingen en enkele nummers die de gevoeligheid nog wat aanscherpen . Fijn debuut dus!

De Dylanesque sing/songschrijver Conor Oberst is in verschillende gedaantes te zien als hij platen uitbrengt en als hij op tournee gaat ; is het nu met Bright Eyes , Monsters of Folk , met de The Mystic Valley Band  of solo … de dramatiek speelt een sleutelrol. We horen ‘em in alle gemoedstoestanden , van weemoed tot luchtigheid. Tja, dat ervaren we ook o.m. bij een Bonnie Prince Billy, Green On Red (Dan Stuart) , het oude Wilco (Jeff Tweedy) en Will Johnson (South San Gabriel) trouwens .
De productieve rootsamericana artiest laat dus op deze soloplaat opnieuw gevoeligheid doorsijpelen, gedragen door z’n indringende klaagzang. Hij puurt uit de Amerikaanse rootstraditie en brengt afwisselend sober elegant en uiterst geraffineerd materiaal (waar de instrumenten ten volle ontplooid worden)  .
We krijgen een reeks sfeervol meeslepende , uiterst genietbare , gemoedelijk dromerige en innemende nummers , die net zorgen voor een boeiende plaat door dat kenmerkende  (slide) gitaarspel , de Hammond toetsen en zijn uniek inlevende stem; kortom hier hebben we een overtuigende emotievolle ‘on the road’ plaat!

De sing/songwritster Natalie Merchant is er eentje die we koesteren. Ze  maakte in een vroeger leven deel uit van de folkypop van 10000 Maniacs die midden de jaren ’80 opvielen met ‘In my tribe’ en ‘Blind man’s zoo’ (remember de singles “What’s the matter here”, “Like the weather”, “Trouble me, …) . Ze heeft eigenlijk nog maar een handvol soloplaten uit in die tussentijd waarvan naast ‘Tigerlily’, ‘Ophelia’ en ‘Motherland’, zij de laatste jaren zich bezighield met uitmuntende covers van veelal stokoude folknummers  onder ‘The house  carpenter’s daughter’ en het al bijna vijf jaar geleden verschenen ‘Leave your sleep’; hier componeerde ze de muziek bij een bloemlezing  Amerikaanse en Britse gedichten . Hoogdravende en hoogwaardige projecten, naast het eigen werk  van een getalenteerde en ambitieuze songschrijfster , die de tijd neemt te werken aan de nummers .
Na toch wel dertien jaar is er terug een eigen plaat van sfeervolle , innemende , emotievolle pop, sober en geraffineerd uitgewerkt, die door strijkers, blazers en, piano en haar unieke altstem extra gevoelig klinken .
De eerste songs “Ladybird”, “Maggie said” en “Texas” passen perfect in dit plaatje . Een bluegrass geluidje sluimert altijd wel in haar materiaal . “Black sheep” en “The end” behoren tot de donkerste kant en met “Lulu” heeft ze een enorm sterke song uit .
Laat je alvast opnieuw meeslepen in de unieke leef - en muziekwereld die dame Merchant aan de dag legt!

La Roux aka Elly Jackson werd met open armen ontvangen in de Botanique. Het was een happy weerzien na wel vijf jaar; inderdaad, zo lang duurde het voor de opvolger er geraakte … Onze ‘Rosse’  heeft heel wat overwonnen om met een nieuw album ‘Trouble in paradise’ af te komen en om op evenwichtige wijze op tournee te trekken . Wat er allemaal gebeurde, laten we achter ons , gezien La Roux letterlijk de zaken van zich af zingt, beweegt en danst op het podium .

Haar set kunnen we samenvatten in een ‘Cryin’ at the discotheque’ , waar de discotunes en hitsende percussie zich hebben opgedrongen in haar synthpop ; een discobol siert de spetterende lichtshow , en de sounds’n’beats van Alcazar  of Sheila & the black devotion borrelen maar op …
We werden vooraf letterlijk in een discotheek opgewarmd en gedropt. Waren vroeger een Yazoo , Depeche Mode of Eurythmics belangrijke invloedssferen , dan kon je nu aankloppen bij een Mel & Kim , Michael Jackson , Duran Duran , Madonna,  Chic, Kylie, Scissor Sisters en Kid Creole. Jawel , ook een tropical sfeertje sluimerde duidelijk in haar opwindende , opgewekte, vrolijke , relaxte en sfeervolle songs . En de 80s looks , kapsel , maquillage en kledij deden ergens aan Robyn denken.
La Roux als band is meer dan zomaar wat keys. Het is een heuse liveband die goed op elkaar ingespeeld was en haar de nodige sterkte, overtuiging boden . Een warme gloed dwarrelde over het publiek. Ook al beklijft haar materiaal minder , door het live karakter krijgen ze meer body en intensiteit . Sterkste songs blijven die met een zekere hitpotentie en dan kom je uit op oudjes “In it for the kill” , “Quiksand” en “Bulletproof” die feestelijk de set na een klein anderhalf uur besloot ; maar ook de aanstekelijke , broeierige “Kiss & not tell”, “Sexotheque” en “Uptight downtown” van de recente plaat plaatsten zich moeiteloos naast die vroegere songs .
Middenin droomden we wat weg , maar de temperatuur steeg door het tandje bij en de aanstekelijke grooves van “Colourless colour” en “Silent partner” . En terecht kwam de spotlight op haar toen ze “Tigerlily” inzette , die emotie, drama en dynamiek omvatten.

Ze oversteeg haar eigen zelve en kan op die manier voldoende energie putten om er een fijne succesvolle clubtour op na te houden en wie weet eindelijk de grote podia op voor de zomerfestivals , wat haar meer dan welverdiend is …

We willen jullie ook de set niet onthouden van Metà Metà, die onze opwarmer waren vóór La Roux . Het amicale gezelschap uit Sao Paulo speelde in de Witloof Bar en solliciteert hard voor een plaatsje op Couleur Café .
We hadden een zwoele , warme , kleurrijke sound  , dat een afroworld sfeertje ademde en aanstekelijk werkte op de danspieren , wat zelfs de eerste rijen bewoog tot een danspasje .
Ze werden dan ook telkens sterk onthaald . De saxpartijen boden een free jazzy uitstapje; af en toe trokken ze alle registers open en regeerden de gitaren; een direct punky geluid werd teweeg gebracht en de ontladingen kwamen nog meer tot hun recht. Spannend setje dus!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/meanwhile-3-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-roux-03-12-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel