Eén van die aangename , frisse ontdekkingen binnen de postrock is Sleepmakeswaves , die de postrock van Explosions in the sky, Mogwai , Pelican, 65daysofstatic bundelt en samenbalt in een reeks fijnlagige, broeierige  songs , gekenmerkt van een slepende opbouw en een donkere, spannende intensiteit van postmetal ; ups & downs waar ruimte is voor een vleugje elektronica, xylofoon en vioolpartijen.
Deze enthousiaste Aussies gaan nergens uit de bocht of exploderen niet meteen, maar zorgen wel voor een wall of sound . Ze  blijven niet vasthangen in sfeervolle tussenstukken , maar door de afwisselingen houden ze het  uitermate boeiend. Een filmisch concept en een verademing door die bredere kijk op de postrock . Hun werk ‘And so we destroyed everything’ , de remixes op ‘And they remixed everything’ , de allerhande EP singles en deze ‘In today already walks tomorrow’ (hun debuut uit 2008), nu opnieuw beschikbaar, nodigen je uit tot deze ontdekkingsreis!

De Zuid-Afrikaanse Dear Reader aka Charilyn MacNeil heeft al een paar platen uit en overtuigde eerder nog met ‘Rivonia’ in 2013 , muziek met een folky tune, die in buurt lag van Joanna Newsom en Agnes Obel . De songs op die plaat werden sober gehouden en waren vooral geleest op piano , percussie en haar stem. Een uiterst gevoelige plaat dus met een sound die sferisch, hemels, warm , innemend , dromerig en breekbaar klonk. Het zijn luistersongs die op plaat al niet vies waren van orkestratie en achtergrondkoortjes .
Die elementen werden ter harte genomen op de later verschenen ‘We followed every sound’, waarbij ze de mogelijkheid verkreeg van het radiostation Radio Eins uit Potsdam om de songs van ‘Rivonia’ uit te voeren met een compleet symfonie –orkest , de Film Orchestra Babelsberg.
Het materiaal , een lofzang op haar geboorteland , wordt naar een hoger niveau getild , is filmisch , sprookjesachtig , getuigt van finesse en subtiliteit en komt nu nog dichter bij Joanna Newsom.
Songs als “Man of the book” , “Took them away”, “Teller of truths” , “Cruelty on beauty on” en “Back from the dead”  klinken vol, sprankelend en dynamisch; de dramatiek gaat niet verloren en komt nog sterker op het voorplan op “Good hope” , “Down under, mining” en “From now on” .
De orkestraties op ‘We followed every sound’ zijn dus uitermate geslaagd; de harde realiteit wordt eventjes teruggedrongen en een droomwereld opent zich met een sterk emotionele inhoud …

Dean Wareham is al ruim 25 jaar bezig . Wie precies?! Hij stond  eerst aan de bron van de indie scene eind de jaren 80 met Galaxie 500, met een dromerige, sfeervolle, fris tintelende, intrigerende sound (albums: ‘Today’, On Fire’ en ‘This is our music’) en een neuzelende stem, in de voetsporen van een VU , The Feelies en The Chills. Samen met 11th Dream Day, Yo La Tengo en het Nederlandse The Serenes waren zij toch bepalend in die jaren.
Met Luna behield hij deels die poppy  sound , met een licht psychedelische inslag , maar gaandeweg werd het materiaal algemeen minder spannend. Ook onder Dean & Britta (Phillips) , zijn vrouw en bassiste , hadden ze die kenmerkende indiesound .
En dan hop , hebben we nu de eerste echte soloplaat , waarop  natuurlijk ook zijn vrouw aan meehielp; hij deed beroep op Jim James van My Morning Jacket, die instond voor de productie.
We hebben hier een reeks dromerige, broeierige indie songs, die kunnen tippen aan het vroegere werk als “ The dancer disappears”, “I can only give my all” en “Babes in the wood”. Ze zitten goed in elkaar en de opbouwende , repetitieve ritmiek is net dat unieke aan Wareham’s sound .
Daarnaast hebben we ook een reeks sfeervollere nummers , die spaarzamer zijn als “Beat the devil” en “Heartless people” , die op zich wel goed zijn , maar minder plakken.
Niettemin , dit is een goed solodebuut  van iemand die al een interessante muzikale carrière achter zich heeft . Te koesteren alvast!

Het Noord-Engelse 65daysofstatic had iets te vieren … Tien jaar terug debuteerden zij met The fall of math’ en bliezen zij de postrock nieuw leven in . Eerlijkheidshalve brak het kwartet echter door met de tweede ‘One time for all time’ , waarop de memorabele single “Radio protector” te vinden is en die hier in het geheugen gegrift staat !
Een link naar hun debuut was dan ook gauw gemaakt ; meteen waren we verkocht en de liefde naar deze sympathieke postrockers werd groot, gezien ze in hun postrock een schemerzone optrokken van math/postmetal, een frisse, zweverige, zalvende , emotievolle, filmische sound, die kon ontaarden in overwaaiend , gierend gitaargeweld en –noise, in de beste traditie van Sonic Youth, geruggensteund door pianoloops en voorgeprogrammeerde elektronica van drum’n’bass/breakbeats, met een knipoog naar Tortoise, Notwist, Aphex Twin, Squarepusher en Breakbeat Era. Tja in tijden waar Mogwai , Explosions in the sky wat ter plekke bleven trappelen met hun ‘trein der traagheid’ - postrock,  hadden zij samen met Godspeed YBE wel iets unieks uitgewerkt.

Live trokken ze fel van leer, hoewel op plaat hun sound eerder met de mantel der liefde wordt bedekt  en ze minder rusteloos klinken .
‘The fall of math’ en die tweede plaat waren de pijlers van ‘65days’, een muzikale wereld van chaos, botsingen en coördinatie; die lieflijk tot verbeten explosief kon zijn. Opener  “Another code against the gone”  schopte ons meteen naar die leefwereld door het elektronisch gekletter, de keysloops, de energieke gitaren, de bezwerende, diepe basstunes en de strakke ritmiek . Een afwisselende sound van variaties , tegenstellingen , hard –zacht aanpak en explosies. Even boeiend en sterk was het tweede nummer “Install a beak in the heart that cucks time in Arabic (waaw wat een titel)”.
We hadden hier een start die duidelijk de dwarse en melodieuze aanpak ondersteunt door die spannende  intensiteit , de ritmewisselingen, de vonkende beats , de gierende gitaren , en intrigerende melodieuze piano-keys, die de rode draad vormen in een song.
Deze kenmerken werden samengebald en -geperst  in de derde “Retreat retreat!” , één van ‘65days’ splinterbommen. Kippenvel kregen we ervan . “Default this” op z’n beurt werd overdonderd door  drum’n bass/breakbeats , die hun weg hadden gevonden binnen hun  instrumentale postrock .
Creatief dus allemaal wat 65days deed ; elke song heeft zo z’n eigen identiteit in hun genre . De titelsong tussenin was een aangenaam rustpunt , een intermezzo in de set om de volgende reeks aan te vatten. “Hole”, “Fix the sky a little” en “Aren’t we all running” waren een schitterend trio als finale; de roadie stak zelfs een handje toe op gitaar. De degens van extravertie – loudness - en introspectie – finesse - , kruisten elkaar. Alle registers werden opengetrokken,  uitbarstingen , salvo’s vlogen om de oren , en werden afgewisseld met die melodieuze partijen en wendingen van gitaar/piano/keys; emoties van welke aard ook vloeiden uit de versterkers . Hier waren we sterk onder de indruk van! Op die manier ervaarden we hoe invloedrijk en bepalend die plaat wel was …

De korte pauze bracht ons even op adem. De recente ‘Wild light’ plaatste het kwartet nu  in de spotlights. Op dit album heeft de band de benadering nog wat gepreciseerd en is er het perfecte evenwicht tussen bezielde post rock en vloeiende elektronica. We ervaren meer de bezwerende , golvende ritmiek en minder de rusteloosheid en geluidsbrij in de gevarieerde filmische tracks , die verrassende wendingen en spitsvondigheden ondergaan. Het kwartet vindt zichzelf opnieuw uit .
De nummers hebben een sterk emotionele inhoud en werden ook hier chronologisch gespeeld. Zoals we ze intussen al live beginnen te kennen was er hier sprake van meer opwinding en extravertie. “Heat death infinity splitter” opende, en het daaropvolgende “Prims” was verweven  van elektronisch vernuft . Songs  als “The undertow”, “Sleepwalk” en “Taipei” boden evenwicht en waren heerlijke (filmische) trips. Ze hadden een  broeierige ingehouden spanning door de meeslepende tunes en wisselden tussen experiment, subtiliteit en klonken beduidend gevoeliger.
De afsluiters “Unmake the wild light” en “Safe passage” werden gekenmerkt van een diepe, bezwerende , dansbare groove en waren extatisch . Ze prikkelden zelfs de dansspieren , wat natuurlijk niet ontbrak in het allesomvattende “Radio protector” die opviel door dat herkenbaar pianoriedeltje!, het kroonstuk van de avond , eentje die we enorm koesteren én in het hart dragen, gemoedelijke postrock die overhelt in helse geluidsstormen, effects, gefreak , bonkende beats, opzwepende drums en vlammende elektronica.

Dit is een ijzersterke live band . Het warme onthaal en respons deed hen enorm veel deugd; Bedankjes en de ‘cheers mate’ kregen we dan veel te horen! Live is en blijft de groep een echte aanrader . Ons respect is ontegensprekelijk groot voor deze postrockers. ‘Gewoonweg fantastisch, toch’ …

Ook hoorden we enorm lovende critics van Thought Forms uit Bristol , support-act en ergens te situeren tussen postrock en postpunk met atmosferische cinematografische trips. Thought Forms is  aanstormend talent die eerder al werd geselecteerd door Beak > op het Sonic City Festival (Kreun Kortrijk) en Esben & The Witch !

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thought-forms-17-04-2014/ http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/65daysofstatic-17-04-2014/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Triggerfinger - Rock’n’roll will never die … Triggerfinger - Drie heren in maatpak, Ruben Block en Monsieur Paul van Bruynstegem pluggen hun instrumenten in , Mario Goossens neemt de drumstics en mept erop los, alsof z’n leven van af hangt . Dit is rock’n’roll zonder scrupules!
Ze zijn toe aan hun vierde cd , ‘By abscence of the sun’ en spelen eerst een paar kleine clubconcerten , waaronder 2 in Kortrijk , verder o.m.  in de Casino, Sint-Niklaas en de AB Club om dan in ‘pole position’ aan het grote werk te beginnen in de AB , Vorst Nationaal en de festivalzomer.

De eerste vingeroefening in Kortrijk was uitermate geslaagd . Het nieuwe werk was al goed ingespeeld, hun kenmerkende zompige groovy rock’n’roll wordt afgewisseld  met pakkende pop, die al rond sluimerde in het vroegere materiaal , met een zalvend randje  en een slepende, broeierige  intensiteit.
Triggerfinger is een geoliede machine, die  de winstpunten naar zich toetrekt door hun energieke, gedreven emotievolle sets en hun tomeloze inzet. In strak pak en das stonden ze daar opnieuw , drie jaar na de vorige plaat en tour , klaar om het publiek opnieuw te overdonderen en in te palmen met een rits zinderende garage rock&rollende nummers, niet vies van wat stoner/bluesslides en enkele staaltjes prachtig gitaarwerk dito - soli, krachtige drums en bezwerende bas.
Nog steeds horen we een soort powerpop die Led Zepp, Black Sabbath, ZZ Top, Masters Of Reality en QOSA om de oren slingert . En why not ? Triggerfinger triggert ons al tien jaar op die manier! De optredens rond de kerktoren koesteren we , zijn nu van vervlogen tijden , maar toont de standvastigheid en dynamiek  van Triggerfinger aan. 
Ruim anderhalf uur hield het trio ons bij het nekvel. De muzikale ervaring van de soundtrack voor de film ‘Offline’ hoorden we af en toe doorsijpelen; sciencefiction sounds nodigden uit om van start te gaan en alle registers open te zetten . “The game” en de titelsong van de nieuwe cd waren stevige openers . Triggerfinger graaft  hier ook terug naar hun ouder werk , en wisselde het goed af met het nieuwe.  De gekende “Innerpeace” , “Short term memory love” en “On my knees” zaten dan ook al in het eerste deel van de set . “Perfect match” is het uitgangsbord van ‘By abscence of the sun’ en werd sterk onthaald .
De smachtende interacties, de droge humor en de warme bedankingen doen de band nog meer omarmen . Als een rollercoaster waren ze bezig . De temperatuur steeg bij nummers als “And there she was” en “All this dancing around”,  die nog meer diepte, intensiteit en ruimte kregen  door de soli. Natuurlijk kon een drumsolo van Mario niet ontbreken .
“I’ll hunt you down” en “First taste” , iets verderop, overtuigden sterk en hadden een spannend krachtig concept, wat nu net dat dampend , zompig sfeertje op z’n Triggerfingers biedt. Een uitgesponnen “My baby’s got a gun” toonde de verschillende aspecten , en klonk hitsig, vinnig als meeslepend, met subtiel uitgewerkt tunes , spaarzaam ingehouden tics en een explosief pompende r!itmiek . Hier pijnigden ze hun gitaar, bas en drums en de versterkers stonden onder forse druk. Mokerslagen dus. Gewoonweg schitterend.
In de bis stoeide het trio op sobere, elegante wijze met wat elektronica , hadden we intiem getokkel op een 12snarige gitaar en drumtics , wat verder naar een sfeervol “I follow rivers” van Lykke Li leidde. Tot slot kregen we met het nieuwe “Black panic” en “Cherry” van ‘All this dancin around’,  een ‘desert/stoner’ gevoel, wat heerlijk genieten was.

Moet er nog zand zijn ?! … Triggerfinger gaf een straf concert , knetterde , vlamde en triggerde met een gevoelig randje in hun intens doorleefde zompige rock’roll!

Neem gerust een kijkje naar de pics (vanaf 21 april 2014!)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-16-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-17-04-2014/
Interview Bernard Dagnies (hoofdredacteur Fr site met triggerfinger) op de Fr site http://musiczine.lavenir.net/fr/interviews/triggerfinger/comme-si-c-etait-un-conte-de-fees/

Organisatie: Kreun , Kortrijk

SOHN is muzikaal best te plaatsen binnen het rijtje van James Blake en Jamie Woon en dan zitten we in de richting van de UK trippop/postdubstep . Christopher Taylor aka SOHN houdt het op gevoelige , dromerige, sfeervolle , spaarzame minimalistische sounds . De naar Wenen uitgeweken Britse geluidskunstenaar en eletrotechneut  stoeit er graag met ambient soundscapes , op elkaar gestapelde lagen elektronica , verknipte in reverb gedrenkte beats en bewerkte zangpartijen . In de nummers hebben we een apart geluid van slowmotion slepende, neurotische en toegankelijke melodieën. En het lijkt erop dat hij ginder in Wenen wel eens Anja Plaschg (Soap & Skin) tegen het lijf is gelopen …

Vorig jaar kon het publiek al onder de indruk zijn van zijn passage in de Bota en op Pukkelpop . We kregen al een aspectje van zijn geluidskunst te horen door de EP ‘The wheel’; hierop staat het prachtige sferische “Red lines”  dat vanavond al vroeg gespeeld werd; Sohn weefde  een elektronisch web van aangename, heerlijke  soundscapes , filmische pop en allerhande experimentjes.
Pas nu verscheen het debuut ‘Tremors’, een klanken- en kleurenpalet wordt gecreëerd . Net als bij Blake wordt hij bijgestaan door twee muzikanten, een bassist en een tweede man op keys/computer en analoge drummachines.
Sohn zelf , gekleed in halve monnikspij en cape , stond vooraan in het midden en was omgeven door verticaal gemonteerde , flikkerende buislampen . Die lichten zorgden nét voor dat extraatje, dat een bevreemdende als poppy atmosferische trip opleverde, die de donkerte beklemtoonde en getekend werd door finesse, beheersing en creativiteit. Op de afsluitende songs “Lessons” en de gekende “Artifice” en “The wheel” kwamen zacht strelende, diepe zomerse grooves door.
Een muzikaal verhaal dat net geen uur duurde . “Ransom notes” opende op weerbarstige wijze door de dreunende , trage, slepende beats , wat we verder hoorden op nummers als “Oscillate”, “Tempest” en “Bloodflows” , soms overspoeld van wat stroboscoops van de buislampen; twijfel , angst, wanhoop ,verlating en eenzaamheid overheersten op die momenten. Niet voor niks wordt  in de UK z’n muziek omschreven als sadwave of slowtronica , een popnoir  met dromerige passages en een gevoelige, breekbare intensiteit, gedragen door z’n heldere, indringende soms hoog uithalende vocals en falsetstem op z’n Antony Hegarty, wat uitnodigt naar melodramatiek en bombast , maar nu net niet te overdreven is. “Veto” stoeide met geloopte keys . Het elektronisch geroffel op “Fool” klonk intrigerend en had net als de titelsong een bezwerend karakter, wat de twee songs lichtvoetiger  en  sensueler maakte.

Huiskamermuziek op een podium, het kan zeer zeker; we hebben hier te maken met een talentvol artiest en veelzijdig performer, die graag speelt met sounds en beats , een collectieve trance verwezenlijkt , er wat meer pit , dynamiek soms weet in te steken  en een bijzonder , sfeertje weet  te creëren dat innemend , emotievol, intens pakkend en beklijvend kan zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/samowar-14-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sohn-14-04-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

The Benelux - een ietwat ordinaire naam voor een band , maar ok , deze Amsterdammers hebben in z’n totaliteit toch wel een goed debuut uit, broeierige melodieuze poprock met groovende elektronica en strakke, stuwende, dampende, funkende basslines op z’n Level 42s. De nummers klinken ietwat inwisselbaar, maar de frisse aanpak en het duidelijke live gevoel intrigeren. Met de single “Liar” heeft het kwartet een sterke single uit . benieuwd hoe ze verder zullen evolueren …
Bijkomende info op o.m. http: www.dgrmusic.com

Gudinöv , een kwintet uit de omgeving van Tienen zijn al ervaren muzikanten . Sommige maakten een paar jaar terug deel uit van het beloftevolle Yearn’d die we hier al eerder bespraken .
Op de vijf tellende EP horen we directe aanpak van rauwe , broeierige, catchy vintage rootsrock . “Damaged goods” is er alvast eentje die ons meteen weet in te palmen .
Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en dat horen we zeer zeker in rakend materiaal .
Toegegeven, niet verrassend in het genre weliswaar , maar Gudinöv heeft een reeks snedige, frisse, goede rockers uit . Ohja, de naam is ontleend als eerbetoon aan Emma Gudinöv, die in 1662 tijdens de burgeropstand het verzet leidde tegen de tsaar Aleksej (die muziek en dans toen in Rusland verbood) . Vandaar het rockend concept van de heren …
EP is gratis te downloaden .
Info http://www.gudinov.com