Eén van de opkomende talenten is Milky Chance , een Duits duo die in de hitparade de plak zwaait met “Stolen dance” , een eenvoudig , stekelig nummer. Het duo heeft alvast meer in petto op hun debuut want al meteen wordt de aandacht verscherpt met openers “Stunner” en “Flashed junk mind”.
Milky Chance brengt semi-akoestische pop met coole dancebeats  , bepaald door folky flamenco tunes , dubs , een percussieve ritmiek en een switch van allerhande stijlen door draaitafel DJ Philipp Dausch .
De songs hebben een voorthuppelende melodielijn en een zwoele, zomerse , maar evenzeer melancholische inslag. Natuurlijk vergeten we zanger/gitarist Clemens Rehbein niet , die terecht hier in de spotlights staat; naast zijn tokkelend gitaarspel hebben we zijn donkere, grauwe emotievolle zang . Tja hier hangt ergens een sfeertje van Fun Lovin Criminals, Bobby Sichran en G Love, gezien de oude blues  in dat geluid door dringt .
Het dromerige karakter van de songs wordt doorprikt door uptempo gitaargetokkel , de foottics en de basstunes ; de variaties op het tokkelende gitaarspel en de percussieve ritmiek krikken het tempo terug wat omhoog, wat we o.m. hebben op  “Running” en de titelsong . Op die manier hebben we lekker in het gehoor liggend materiaal van een duo die door z’n eenvoud een mooie toekomst tegemoet gaat.

De uit de UK afkomstige Breton, kwam in de belangstelling met de prachtsingle “Edward the confessor”, een stuwende song , die een veelheid aan stijlen beheerst, en rock moeiteloos linkt aan punkfunk en computergestuurde technologie. Ze gingen hier verrassend om met sounds , draaiend tussen hitsende, bedwelmende ritmes en onsamenhangende geluidscollages . Een moderne rauwe rave in combinatie met de dwarrelende muziek van Foals  . .

De opvolger van ‘Other people’s problems ‘ is duidelijk homogener, melodieuzer , verfijnder en ritmischer . Een sfeervol broeierige intensiteit waarbij vooral “Envy” en “Got well soon” in het oog springen . De donkere groove en de zachtere melancholische aanpak horen we o.m.  op “ S4” , “Closed category” en “15 minutes”  .  Ook opvallend - én niet te vergeten in enkele van deze nummers ,  is de toevoeging van een 44 koppig Macedonisch orkest. Origineel,  vattend en spitsvondig dus!

‘War room stories’ is zeer zeker een goed album , is breder , subtieler  en zit goed in elkaar , maar verrast minder door deze veiligere marge.

Les Nuits Botanique 2014 - Young Knives en The Flaming Lips – Tussen droom en werkelijkheid

De wizzards van Coyne en C°  The Flaming Lips zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig en kunnen gerekend worden als de ‘ongekroonde koningen’ van de Psyche Lab (cfr festival in Eindhoven) . Hun psychedelische space ’cake’ pop werkt door de jaren nog even bedwelmend, verslavend als geflipt en boeiend.

We hebben te maken met een sprookjesachtige en buitenaardse sound, een schemerwereld tussen droom en werkelijkheid door de meeslepende , mooie melodieën van psychedelica, gitaarpop, orkestratie, experimentjes, weirde bleeps en geluidjes. 
Een visueel spektakel en entertainment creëren ze door een groot LEDscreen , flashy lights, stroboscoops , confettikanonnen , papiersnippers, ballonnen , lichtslingers en een rookgordijn.  Attributen uit het ‘grote dierenbos’ , poppen uit cartoons en ‘wat nog allemaal’ vullen aan op het podium.
Kortom, er is sprake van een geestesverruimend beeld- en kleurrijk geheel, muzikaal vol overgave , met oog voor detail ; op speels ontspannende wijze kunnen we lekker wegglijden. Natuurlijk zijn de platen ‘The soft bulletin’ en ‘Yoshimi battles the pink robots’ in het geheugen gegrift , maar de band heeft evenzeer muzikale sterktes , soms ver weg van Moeder Aarde, met deels eigenzinnige , experimentele, donkere platen die erna volgden , zonder dat hier echt een succesnummer werd uitgehaald.
Coyne effent zich een weg naast Syd Barrett, Beefheart , Pink Floyd en de rits psychebands als Ozric Tentacles, Spacemen 3 , Spiritualized, Mercury rev , Air en MGMT .

Meteen werden we in de juiste stemming gedumpt  met het stutterende, venijnige “She don’t use jelly”, hun doorbraak mid80s en het zweverige , dromerige “Do you realize?”. Het daaropvolgende “Watching the planets” katapulteerde ons in het Star Wars- sterrenuniversum en “In the morning of the magicians” kon zo gebruikt worden in  een science-fiction b-film of van een 70s Franse film omgeven van Pierre Henry tunes  … Om je maar even een beeldvorming te  geven van de  sfeer en de waanwereld van deze FL-paddo’s . Twee drummers ,  een handvol keys en Coyne’s entertainment hielpen ons erdoorheen.

De gekende act met de plastieken bol lijkt nu opgeborgen . In het tweede deel van de set was hij nu te vinden op een gigantische kubus , die kon worden gelinkt aan Etienne de Grecy’s gigs (ook nog op Les Nuits btw met z’n Superdiscount 3); door de visual effects kon het songmateriaal nog wat meer worden getriggerd. Verblindend mooi wat we allemaal te zien kregen; het materiaal , dat hier donkerder was, als de sound steeg in waarde o.m.  “Look the sun  is rising” , “The W.A.N.D.”  en “Try to explain , waar we in een Pink Floyd wereld gedompeld werden. Niet voor niks hebben ze nog eigenzinnige bewerkingen van deze band gedaan.  Besloten werd met “Virgo – self esteem broadcast” , “Silver trembling hands”  en “Spoonful weighs a ton” , die opviel door de galmende ‘LOVE’ - boodschap in beeld en klank.
De ‘thank you’s’ vlogen om de oren van deze enthousiasmerende band , die beleefd en soms uitzinnig werd onthaald  . Een aangename aanvulling was alvast de Beatles cover “Lucy in the sky of diamonds”,  terecht de  muzikale noemer van dit optreden .

The Flaming Lips balanceren  tussen droom en werkelijkheid . Ze zijn een aangename verademing. Hun wondere, fantasierijke muzikale leefwereld en hun bezwerend, psychedelisch materiaal werkt nog steeds even aanstekelijk!

Support act waren The Young Knives  uit Leicestershire . Het trio heeft een nieuwe plaat uit ‘Sick octave’ en brengt arty synthpop/postpunk . Nerveuze synths, tegendraadse ritmes , psychedelica en stevige , snedige rockstukken à l’improviste  namen hier de overhand. Prikkelende geluidscollages dus . Af en toe werd wat gas teruggenomen en was er zelfs ruimte voor aanstekelijke , melodieuze grooves !

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-flaming-lips-24-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)   

Mr Greedy is afkomstig uit Roeselare en brengt op hun EP een viertal songs die een stevige , snedige broeierige mix zijn van rock en metal , met een emotievol donkere tune , dat niet vies is van wat stoner en psychedelica . “Fall risk” en “Troubled” zijn gedrenkt in vettige ‘70s retro en intrigeren hier het meest. “Space invaders” en “Rock’n roll” hebben een meer intense opbouw en worden op die manier op boeiende wijze uitgediept .
Interessant , al hebben we nog niet het volledige gezicht van de band gezien , maar op basis van deze vier kunnen we alvast reikhalzend uitkijken naar het vervolg

Info op www.mrgreedy.be of www.facebook.com/mrgreedyband  

Een loungy sound wordt gecreëerd met dit werk van Paul Hazendonk . Het was het wachten meer dan waard op dit debuut van deze labelbaas van Manual Music die al sinds 2005 instond voor heel wat releases van o.m. Gabriel Ananda, Fairmont, Max Cooper, Hernan Cattaneo, John Tejada, Qbical en Alice Rose.
En indedaad dit sijpelt door in de warme ambiente elektronica en de deephouse, gekenmerkt van een relaxte, melancholische inslag . Hij werkte hier samen met de Deense zangeres Alice Rose natuurlijk (de zwoele opener “In the dark” is hiervan het voorbeeld). Met de Zuid-Afrikaanse spoken word-artiest Lazarusman hebben we “Story of something” terwijl op de intense song “Canyon” een glansrol is weggelegd voor Sian Evans, zangeres van Kosheen. Af en toe bereikt hij wel eens de dansvloer door bezwerende grooves en beats  , maar ‘Adapt’ levert een reeks loungy tracks af (af en toe met guests) die ons de ruimte geven te onthaasten .

Info http: www.paulhazendonk.com en www.manual-music.com

Milky Chance heeft meer te betekenen dan een hittune! 
Milky Chance en Birth Of Joy

Heel wat jong volk was opgedaagd om de Duitse sensatie van het moment Milky Chance aan het werk te zien . Een duo die met “Stolen dance” een grote hit op zak hebben, een eenvoudig, dromerig, stekelig nummer , dat het uitgangsbord vormt van hun debuut ‘Sadnecessary’, semi-akoestische pop met coole dancebeats  , bepaald door folky flamenco tunes , dubs , een percussieve ritmiek en een switch van allerhande stijlen door draaitafel DJ Philipp Dausch . De songs hebben een voorthuppelende melodielijn en een zwoele, zomerse , maar evenzeer melancholische inslag.

Zanger/gitarist Clemens Rehbein staat hier in de spotlights; naast zijn tokkelend gitaarspel hebben we zijn donkere, grauwe emotievolle zang . Tja hier hangt ergens een sfeertje van Fun Lovin Criminals, Bobby Sichran en G Love, gezien oude blues  in dat geluid door dringt .
We kregen een lekker in het gehoor liggende set , met nummers “Stummer”, “Fairytale”, “Flash junk mind” en de titelsong , waarin het hitdeuntje van “Stolen dance” telkens doorklinkt . Nog meer gevoeligheid komt naar voor bij ingetogen werk als “Feathery” en “Loveland” . Een derde man op mondharmonica vervoegt het duo en geeft er nog een doorleefd tintje aan ; door foottics en de percussieve ritmiek gaat het tempo terug wat omhoog. De afsluitende tracks “Never mind” , “Running” en natuurlijk hun hitsingle “Stolen dance” waren opzwepender en werden heel sterk onthaald .

Dit duo werd op handen gedragen en deed de jonge hartjes wat sneller slaan. Een golvende beweging in het publiek die duidelijk je avond kleurde! 

Een andere stijl hadden we met het Nederlandse trio Birth Of Joy . De cd ‘Prisoner’ is in eigen land erg positief onthaald . Ook al was er heel wat volk verdwenen , dit trio liet het zeker niet aan hun hart komen en werden op de eerste rijen de hemel ingeprezen . Een stevige portie vettige rock’n roll hoorden we, met wat psychedelica Hammond toetsen . Hier hadden we invloeden van MC5 , The Doors , Black Crowes, The Datsuns en Black Keys. Hun nummers zijn scherp, snedig , gedreven,  zompig , maar ook warm aandoenlijk. Met z’n drieën waren ze sterk op elkaar ingespeeld en werden de nummers lekker uitgesponnen, zonder ook maar echt te vervelen . De zanger dweepte het publiek nog wat op. Het trio klonk energiek, dynamisch en ging gretig te werk .
Niet echt iets nieuws qua sound , toegegeven,  maar nummers als “The sound”, “Teeny bopping”, “Three day road” en “Rock’n’roll show” waren om van te snoepen . Hier geen hittunes, maar een gezonde dosis doorleefde rock’n’roll  . Kortom, Birth Of Joy speelde een sterk overtuigend optreden . Cheers mensen!

Tot slot hadden we nog uit Luxemburg Natas Love You , een uitgebreid ensemble die een groovy, bezwerende, dansbare sound bracht , met percussieve ritmes en heel wat ‘70s psychedelica , wat aanstekelijk werkte op de dansspieren en ergens een Caribou sfeertje opriep.

Een interessante , gevarieerde programmatie dus met deze drie bands …
Neem gerust een kijkje naar de pics van Milky Chance
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/milky-chance-12-05-2014/
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing

Future Islands – Intens bezielde indie/synthwavepop
Future Islands , Ed Shrader’s Music Beat en Kristian Harting
Vooruit (Balzaal)
Gent

Het uit Baltimore afkomstige Future Islands is al ruim vijf jaar bezig en komt nu pas in de spotlights door de prachtsingle “Seasons (waiting on you)” uit de pas verschenen nieuwe vierde cd ‘Singles’, die begrijp me niet verkeerd , geen compilatie-album is van singles.
 
We kregen in een uitverkochte Balzaal van de Vooruit bijna anderhalf uur de kans kennis te maken met de band die nu na jaren eindelijk de verdiende airplay verkrijgt. En ze zijn hun publiek , hun fans enorm dankbaar.
De groep zit ergens tussen Clock Opera, Temper Trap , Beach House en Florence & the machine in met hun indie/synthwavepop, die verweven is van theatraliteit, bombast en dramatiek. De songs hebben een intense opbouw, groove, aanstekelijke, dromerige ritmes en diepe stuwende basstunes op z’n Peter Hooks (ex New Order) doordrongen van elektronica, die de songs sterken. De goed afgetrainde en gespierde Samuel T. Herring zingt op Anthony Hegarty en Billy Idol-achtige wijze de nummers aaneen . Inderdaad zijn vocals kunnen alle richtingen uit en pushen de song vooruit op bezield emotioneel, indringende wijze . Tja, hier schuilt wat Shakespeare theater …. 
Een gevoelige , onheilzwangere , opwindende sound in z’n totaliteit hadden we met de nodige switchs. De eerste nummers “Back in the tall grass”, “Balance” en “Sun in the morning” waren dynamisch. De zanger gaat, springt op en neer, hotst heen en weer, maakt allerhande handbewegingen en dweept, zweept z’n publiek op z’n Jim Kerrs.
“Fall from grace” en “Vireo’s eye” waren meer vleiend, pakkender. Die overtuigende single  “Seasons” ( = Clock Opera’s “move to the mountains”) trok het niveau terug omhoog , dat we verder hoorden op “Tin man long” , “Spirit” en “Flight walking thru the door”.

Uitgekiend  materiaal dat soms wat aanstelliger kon overkomen , maar de intense bezieling was groot, erg groot en zorgde ervoor dat de band na jaren zwoegen die verdiende erkenning en respons kreeg .

We kregen een enorm gevarieerde affiche vanavond, want eerder hadden we Ed Shrader’s Music Beat , een duo rond Devlin Rice die gitaar speelt op bas en Shrader natuurlijk die slaat en mept op z’n trom. De man zingt , schreeuwt en krijst de songs aaneen! Het duo brengt geschifte  ruwe , rauwe, donkere  punky rock’n’roll , dat diep dreunend, kreunend klinkt met een lofi tint. Muziek met een hoek af, waarvan af en toe het tempo wat kon worden teruggeschroefd in enkele sfeervolle tracks .
De heren misten hun moeder hier vanavond op Moedertjesdag , maar dat was nu net de impuls om nog gretiger hun set te spelen . Speels entertainment hadden we hier, gek en leuk , fris en opwindend, in tijden van Ween met hun ‘God ‘Ween’ Satan’ .

De eerste act was de Deen Kristian Harting die solo heel wat effects uit z’n gitaar en stem haalde. Op die manier wist hij een rits soundscapes te bewerkstelligen en zorgde voor een bezwerend, donker lofi geluid dat ergens een ‘lost highway’ verlatingsgevoel deed opborrelen.

Democrazy boekte hier drie acts vanuit  een verschillende invalshoek . Een mooie verdienste! Van een fijn Avondje gesproken.

Organisatie: Democrazy, Gent

Neneh Cherry with RocketNumber9
Neneh Cherry is een gerespecteerde artieste . Ze wist 25 jaar terug sterk van zich af te bijten met haar debuut ‘Raw like sushi’ en ‘Homebrew’. “Buffalo stance” , ” Manchild” , “Inna city mamma” waren maar enkele krakers uit haar beginperiode . Verder waren er nog “Money love” , “Woman” en “7 seconds” met Youssou N’dour.
Tja, heel wat vrouwelijk artiesten wisten zich aan haar op te trekken .
Naast het eigen werk waar hiphop , pop, rap en groove met elkaar versmelten , hadden we talrijke samenwerkingsverbanden . In haar begindagen noteren we deze met Rip Rig & Panic , verder hadden we Massive Attack  en The Thing; wat freejazz is duidelijk in haar geworteld .
Momenteel , na wel 17 jaar komt Neneh Cherry aandraven met ‘Blank project’, een collaboratie met RocketNumber9 en producer Kieran Hebden aka Four Tet .
Een overtuigend album , met een reeks spannende broeierige  nummers als “Spit three times”,  “Out of the blank”, “Dossier”, “Everything” en de titelsong , die een bezwerende trippende groove hebben en bepaald zijn door elektronica , keys, drums en prettig in het gehoor liggende pulserende beats, gedragen door haar indringende , zwevende vocals .
Neneh Cherry mag dan al 50 (!) zijn , afgeschreven is ze zeerzeker niet!  Een geslaagde samenwerking alvast .

Broken Bells brengt twee werelden samen … de wereld van James Mercer van de sterk onderschatte melancholische, dromerige Amerikaanse indieband The Shins én multi-instrumentalist en groots producer Brian Burton aka Danger Mouse, geluidsbepalend instrumentalist van o.m. Gnarls Barkley en van het productiewerk met Beck – Gorillaz - The Good, The Bad & The Queen - The Black Keys - MF Doom en Cee-Lo Green.
Al die invloeden zijn eigenlijk wel te horen in de hartverwarmende sound van de twee . Hun ‘kamer/bedroom’ elektronica verraadt Giorgi Moroder , New Order in de sound, Damon Albarn in stem en raar maar waar ook ergens borrelt Godley & Creme op in de naturelle houding en opstelling. Referenties btw die meer dan de moeite waard zijn! Tja, een muzikale leefwereld , die eerder nostalgisch aandoet.
Dit is fluister ‘kamer/bedroom’ elektronicapop met een extraverte push! En dan kom je vooral uit bij de reeks “Perfect world” , “Holding on for life” en de titelsong , inderdaad broeierige indietronica, gedragen door die  zalvende , dromerige , indringende zang.
Ruimte wordt gecreëerd  om het nog sfeervoller , subtieler  en semi-akoestisch aan te pakken; “Leave it alone”, “Medicine”  en “Lazy wonderland” overtuigen hier het meest .
Hun materiaal intrigeert door die fascinerende sound en die finesse aanpak . We zijn meer dan ooit te vinden voor die reeks lekker wegdromende , rustig voortkabbelende en vrolijke kamer/indietronica die met prachtsfeerlichtjes nog meer elan kan krijgen!

Samen met Azealia Banks is ze één van de opkomende talenten in de hiphop , maar spijtig genoeg weren de dames elkaar . Ze heeft het wel hoor, een  begenadigd raptalent, een bevallige dame, de looks en een grote mond. Ook wij hebben er hier eentje Coely , met name . De Amerikaanse rapster Angel Haze maakt deel uit van de Rudimental stal en was vorig jaar al te zien op Rock Werchter , maar heeft na heel wat heisa en beslommering nu pas haar debuut ‘Dirty gold’ uit , nadat ze die eigenlijk zelf eerst op het internet zwierde . We hebben te maken met een goed debuut , waarbij vooral de songs “Sing about me”, “Echelon (it’s my way)”, “A tribe called red” en “Battle cry”, even ‘fight’gericht zijn , venijnig, scherp,  verbeten en  gedreven klinken door een spervuur aan raps , die letterlijk worden afgevuurd in rhymes en flows op z’n Beasties, opgezweept door  keys, percussie , beats en grooves.
Maar ze neemt ook  gas terug en dan komt eerder sfeervoller hiphopmateriaal (o.m. “Deep sea diver”, “Black synagogue” en “Angels & airwaves”) bovendrijven , met een zang (zeg) rap , die eerder kunnen gelinkt worden aan Missy E en Lauren Hill. Of op “White lilies/white lies” die gekenmerkt is van een Eminem opbouw en sound .
Niet steeds even overtuigend is het materiaal , maar er valt voldoende afwisseling te noteren in z’n geheel , wat ons brengt tot een goed debuut!