Nadine Shah stopt en verwerkt haar roots in haar muziek . Ze is in Noord-Engeland geboren en de in Londen opererende zangers/pianiste heeft Noors – Pakistaans bloed in de aderen . Muzikaal hebben we te maken met een uiterst spannend , boeiende plaat van broeierige, donkergekleurde, bezwerende , beklijvende songs, die ergens hangen tussen Radiohead , Nick Cave , Patti Smith , PJ Harvey, Anna Calvi en Evanescence . Ze hebben diezelfde klankkleur, intensiteit , zeggingskracht en stralen diezelfde mystiek en mysterie. Het eerste deel van de cd is gewoonweg verbluffend met songs als “Aching bones”, “To be a young man” en “Runaway”; ze zijn ietwat rijkelijk gearrangeerd en worden gedragen door haar dramatisch indringende, emotievolle stem . Iets verderop zijn ze soberder gearrangeerd , aangevuld met wat soundscapes en komt haar pianospel in de spotlights; “Remember” , “Filthy game” en “Winter reigns” zijn schitterende ‘spaarzame’ composities.
De dame heeft iets te vertellen , het zijn persoonlijke of geschiedkundige verhalen  over liefde,  pijn en verlies . De biografieën van de Britse kunstschilder en bedenker van het stripverhaal William Hogaerth en de door kinderverlamming getroffen Mexicaanse schilderes Frida Kahlo die na een leven vol complexen vermoedelijk zelfmoord pleegde , zorgden voor inspiratie. Pogingen om het kwaad te ontvluchten .
Deze beloftevolle dame houden we in het oog!

Stromae – De Brusselse Belg Paul Van Haver doet het erg goed hier bij ons en in het buitenland . Noteer maar dat hij meer dan een handvol concerten speelt volgend jaar en de festivals hier en in Europa zeker niet links zal laten liggen. Met “Alors on danse” en “Formidable” scoort hij wereldhits. Hij kaapte al wat prijzen weg als veelbelovend artiest ( de European Border Breakers Awards)  enkele jaren terug en onlangs  mocht hij in Cannes de NRJ Music award in ontvangst nemen .

Stromae , een Maestro, is al jaren muzikaal actief ; de 28 jarige sympathieke , jonge gast kon een internationale doorbraak forceren met het debuut ‘Cheese’. Hij is terug te vinden met z’n singles in de charts en in de jaarlijsten en daar zal ongetwijfeld deze tweede plaat ‘Rancine carrée’ (V) toe behoren . Stromae weet met z’n electronicapop/hiphopdeuntjes een breed publiek te bereiken , jong en oud , over de taalgrenzen en generaties heen . Hij wordt dan ook enorm gerespecteerd , zorgt voor een broeierig dansfeest , is dicht bij z’n fans en neemt verschillende rolpatronen aan: hij zingt , danst als een krolse kat, acteert , performt en doet aan mime; een chansonnier die zich duidelijk onderscheidt.
Wij houden wel van die muziek , maar onze Franstalige vrienden houden er nog véél meer van . Z’n humor  en het cabaret wordt aangenaam ervaren en werkt aanstekelijk. De gedachte aan René Margritte is niet ver af als je hem op het podium bezig ziet . Dat is ook te zien aan de drie groepsleden met wit hemd , vlinderdas , een gileétje aan en bolhoed op. Ook in het lichtspel borrelt het surrealisme boven, een meerwaarde aan die gewone electrodanstunes .

Live staat die muziek er wel met z’n band . “Te quiero” en “Tous les mêmes” waren al gauw een eerste hoogtepunt ; de eerdere songs “Ta fête,” , “Bâtard”en “Peace or violence” waren aantrekkelijke , dansbare tracks met een discotheque-tune , opgezweept door heel wat (elektronische) percussie en opgenomen blazers.
Onze Franse buren maakten er meteen een groots feest van , zongen de refreinen mee, genoten en lachten met de acts en grapjes van Stromae . Op “Ave cesaria” en “Papaoutai”  wordt er nog meer een (exotisch) tropical sfeertje gecreëerd door de keys en gitaar/mandoline riedels. De factor ambiance , variété hadden we op songs “Moules frites” (ode aan de Belgen!), “Carmen” en “Humain à l’eau” , die wat zwaardere beats hadden.
Het is niet al goud dat blinkt hoor , gezien een donkere, grillige melodie zich meester maakte op “Quand c’est?” of op de single “Formidable” , bepaald door z’n dronkemansact en het gevoel hoe diep iemand wel kan zakken . .Hij slaagt erin enorm ongelofelijk zijn publiek te bespelen.
Natuurlijk kon “Alors on danse” niet uitblijven , een dampend knallend feestje kregen we , waarbij samples van Crystal Waters, Snap en Faithless worden ingepast. Letterlijk wordt hij gedragen door z’n bandleden en door het gejoel van de fans. In die “Papaoutai” verweeft hij op uiterst originele manier de voorstelling van z’n band .  Als hij het V-teken met wijs- en middelvinger bovenhaalt , wordt de Violence geweerd , de Vrede geduid en wordt tot slot vooral Victorie gekraaid bij dit fijne, leuke , gezellige , hartverwarmende en feestelijke optreden …

Stromae verovert de wereld . Vóór hij de concertreeks in België (om te beginnen dit jaar nog twee uitverkochte concerten in AB en Trix) aanvat , zagen we hem dus in Lille en ook daar is hij, Stromae, een Maestro, die we deze zomer zeer zeker op de festivals  en in het buitenland kunnen zien, de temperatuur nog wat doet stijgen en het publiek in opperbeste stemming brengt.

Organisatie: Agauchedelalune, Lille

Kodaline is een Iers jong kwartet en brengt een reeks sfeervolle , broeierige melodieuze popsongs . Toegegeven soms klinkt het ietwat te episch of te overdreven , maar nummers als “Love like this” en “High hopes” zitten knap in elkaar.
Kodaline dringt zich op en probeert in de toekomst een plaatsje te bemachtigen tussen U2 – Coldplay en verderop Snow Patrol , Elbow en Travis . Dit bandje heeft alvast een puik plaatje uit !

AlunaGeorge  draait rond het duo, de bevallige schone Aluna Francis en de elektrotechneut George Reid . In de UK worden ze omschreven als ‘advanced minimalistic polyrhythmic beats as well as bashment, experimental hip-hop, ’90’s R&B and house’. Kwestie van weten!
Vrij vertaald naar ons zorgen ze ervoor dat de r&b , soul en hiphop wat breder kan en mag geïnterpreteerd worden met dubstep, al of niet stevig gekruid van zalvende , prikkelende , zwierige , dansbare soul/electrobeats door de synths, effectsmodules, diepe basses en  opzwepende drums. Door het nummer “White noise”, samen met Disclosure kwam AlunaGeorge meteen in de spotlights .
We vinden op de plaat al gauw  twee sterkhouders “You know you like it” en “Your drums, your love” . Verder hebben een variatie van sfeervol , sensueel ‘chill’ relaxt en meer groovy materiaal, waar tintelende , dampende elektronica en zwoele funktunes worden toegevoegd , gedragen door haar (zeem)zoete vocals .
Die  voortdurende switch zorgt net voor een boeiende, broeierig hotte sound . AlunaGeorge brengt toegankelijke pop met duidelijk hitpotentieel , waarbij we moeiteloze wisselingen van dansbare grooves en relaxte sounds noteren  . Een heerlijke trip en de mooie verschijning van Aluna Francis nemen we er maar al te graag bij! Body Music op z’n plaats .

Madensuyu , Tugrul & Hasan
4ad
Diksmuide

Sinterklaasstorm is een treffende omschrijving na de korte , krachtige, opwindende set van Madensuyu van het Gentse duo De Gezelle – Vervondel. Ze hebben lang op zich laten wachten,  want hun laatste cd ‘D is Done’ dateert al van 2008. Madensuyu wordt enorm gerespecteerd , anders zouden hun paar clubconcerten nu niet uitverkocht zijn; net als hun sound zal het wel ‘snelvaart’ gaan met de reeks optredens het komende voorjaar .
Een goed bewaard geheim? Nee Madensuyu is meer dan dat … Ze zijn het lekkers dat Sinterklaas (al of niet met zijn Pieten) ons bracht. Het duo overtuigt met unieke postrock/noisepop , een intens broeierig, energiek spanningsveld creëren ze van  repetitieve, snedige, felle  gitaarstructuren, bezwerende en opzwepende strakke percussie en elektronicatunes. Ze dienen stroomstoten toe , zorgen voor geluidsstormen die naar de keel grijpen en naar adem doen snakken. Tot slot nog die verbeten, zalvende zanglijnen, apart of samen, met het invoegen van een (schreeuw) zang en opgewonden kreten.

Op de nieuwe plaat ‘Stabat Mater (SM:MS)’ hebben we te maken met songs die gelaagder zijn , kunnen aanzwellen, je doen bewegen en voor de nodige adrenalinestoten en explosies zorgen door de opbouw, de tempowisselingen en natuurlijk dat unieke samenspel gitaar- drums –elektronica, stuiterend , stuwend en splijtend. Wat meer zang hebben we, maar het zijn geen te lange tekstvellen , gezien bij Madensuyu kern en kracht tellen in sound en woord! De Edisonlampen op het podium flikkerden en fonkelden …
‘Stabat Mater’ is een Latijns hymne , van een moeder die haar zoon verliest , een enorme klap moet verwerken , een sterke beproeving doorstaat, waarbij ze mentaal en fysiek niet breekt, ondanks het intense verdriet  , de woede  en de machteloosheid … Net elementen die we muzikaal horen bij het Gentse duo !

Welkom in het Madensuyu – universum dus … We werden een klein uur ondergedompeld in hun  muzikaal beleven, door songs van de nieuwe plaat , in wisselende volgorde en ook hier noteren we variatie van rauw, rudimentair, primitief , ongepolijst materiaal van krachtige explosies met meer emotievolle , ingetogen , sfeervolle stukken ; intens pakkend en ontregeld, waarbij we hollend, bollend rijden en glijden van “Dolarosa”, “Ready & I”, “On the long run”, “Mute song” , “Crucem”, “Give days & a day” en de twee versies van “Hush hum”, waaronder de vooraf opgenomen acapella zang van Tijl Geerts van het Sint-Niklaase knapenkoor ‘In Dulci Jubilo’ .
Telkens worden de nummers op gang getrokken en de indringende blik van Vervondel , de gesloten , maar de even sterk vuurspuwende ogen van De Gezelle geven extra dimensie.
Ze konden rekenen op een warme, sterke respons … In hun universum bleven we gekluisterd aan de sound  en waren we genageld aan de grond . We werden bedankt voor de concentratie, de ogen toe , maar de oren open !

Herkenbaar materiaal ? Jawel, in de bis kregen we drie oudere songs van hun vorige cd “Fafafxx” , “Tread on tread light” en het modieuze “Time”, waarbij het nog maar eens duidelijk was dat hun talent, kunde en technisch vernuft zich ergens manifesteert tussen de postrock van 65daysofstatic, de oude Belgenpop van Red Zebra, de industrial van The Young Gods, de gitaarriedels van Sonic Youth en de scherpte van Swans en V.U.  Je bent gewaarschuwd voor hun voorjaarstour!

We werden opgewarmd door hun Gents-Turkse vrienden Tugrul & Hasan , een intense, groovende world sound bekrachtigd door het summiere gitaarspel, - getokkel en de innemende  stemmenpracht . Net als Madensuyu eerlijk, puur , oprecht en vanuit de onderbuik!

Neem gerust een kijkje naar de pics
Tugrul & Hasan -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4402
Madensuyu - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4401
Organisatie: 4ad, Diksmuide

Het Britse White Lies wordt in ons land sterk ontvangen . Ze zijn goed voor drie cd’s op een vijf jaar tijd , beschikken over hondstrouwe fans (opnieuw 2x AB uitverkocht!) en van een klein bandje zijn ze uitgegroeid tot een grootse.

Na de Botanique , ging het naar de AB en de Lotto Arena; daaraan gekoppeld werden de grote podia op de festivals zelfs betreden. White Lies is Interpol en Bravery duidelijk voorbijgelopen en komt aandraven in de voetsporen van Editors … Populair dus met hun waverock van treffende , slepende songs , die de dramatiek en de bombast niet schuwen en gedragen worden door die indringende, galmende baritonzang van McVeigh.
Maar niet steeds resulteerde dit in even overtuigend materiaal en concerten door de coole uitstraling en enkele fletse optredens van o.m. in de Lotto Arena en op de Lokerse Feesten . Beetje raar, gezien Harry McVeigh en de zijnen ons landje koesteren en zelfs graag bereid zijn voor een DJ set .

Het trio heeft duidelijk nagedacht, stilgestaan bij zichzelf en aan de nodige zelfreflectie gedaan , want hier zagen we een White Lies op z’n best : een gretig , gedreven spelende band, die zorgt voor een vol, massief, extravert geluid door de toevoeging van keys en een tweede gitarist , maar nergens over de lijn gaat van hemelbestormende bombast , en op die manier dus een intense spanning van donkere eighties behoudt, en catchygewijs tintelt .
Het tot een kwintet uitgegroeid gezelschap kwam in de buurt van de stevigheid en de sterkte van hun te koesteren debuut ‘To lose my life’ . Een reeks nummers van dat voortreffelijk debuut zaten al vroeg in de set, “To lose my life” opende , “Place to hide”, “Farewell to the fairground” en “E.S.T.” iets verderop , doordrongen van die typische Echo/Cure/Joy Division tunes, volgden . De respons was groot , de band ontdooide meteen , kwam vol zelfvertrouwen uit z’n inmiddels vastgeroest cocoon , trad in interactie en op de koop toe porden ze het publiek nog aan. Mooi .
De sterren fonkeleden op het achterplan , de songs kregen zeggingskracht door een flitsende lightshow, lasers en LEDschermen  . Het nieuwere materiaal als “Be your man” , “Goldmine”  of “First time caller” werd naar omhoog getrokken door de vollere instrumentatie , behield die kenmerkende ‘80s wave en ging nergens uit de bocht . De single “There goes my love” was zelfs uitermate scherp en venijnig .  Af en toe hadden we nog een song van hun tweede cd ‘Ritual’. Netjes werden ze verdeeld dus , wat een evenwichtige, boeiende set opleverde!
Niet minder geslaagd was Prince’s “I would die 4 you” , die een volledig elektronische bewerking kreeg .
Tot slot hadden we een opwindende , opzwepende “Death” , die door de stroboscoops en de effects z’n mystieke karakter in de verf plaatste en magisch klonk. Met een snedige “Bigger than us” werd op overtuigende wijze besloten .

White Lies overtrof zichzelf vanavond. ‘Beste match tot nu toe’, in voetbaltermen . White Lies overrompelde en enthousiasmeerde ; dat ze nu maar die dynamiek aanhouden … Toch even ‘Big TV’ opnieuw beluisteren en vergelijken?!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4364

Organisatie: Live Nation

Het Amerikaanse Disappears uit Chicago heeft al een paar cd’s uit en kwam  in de picture met hun garagerock’n’rollende shoewave toen Steve Shelley van Sonic Youth plaats nam achter de drumkit .
De band rond Brian Case (ex The Ponys) zweert de invloeden van shoewave en krautrockritmes zeer zeker niet af op de recente plaat . Ze klinkt donkerder . Een aanhoudende spanning en dreiging  hangt in de donkere , slepende songs, die intrigeren door de repetitieve ritmiek . Een vreemd amalgaan van postpunk, gothic rock, no wave , industrial en shoewave, gekenmerkt van monotone zangpartijen . “Ultra” , “Elite typical” en “New house” zijn lang uitgesponnen en uitgediept, ze zijn grimmig , rusteloos , uitdagend en doen op die manier ergens The Fall , The Chills , Pale saints , Theatre of hate , Swans en Einstürzende Neubauten opborrelen . Er valt dus heel wat moois te rapen op de plaat!

We voelden het al een beetje aankomen na hun optredens op Pukkelpop en op Leffingeleuren: de indiepop van Girls In Hawaii kan een groot, breed publiek bereiken , en is na al die jaren terecht . Twee uitverkochte concerten noteren we , in de Ancienne Belgique  en in het Koninklijk Circus .

De Brusselse band rond Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans heeft een nieuwe cd uit ‘Everest’, mooi eerbetoon aan hun in 2010 overleden drummer Denis Wielemans, een muzikale verwerking , gezien hij hield van berglandschappen . Wat resulteerde in een bijna twee uur durend  snedig , gedreven , weerbarstig en pakkend,  emotievol , eerlijk concert , gedragen door hun warme samenzang . De dromerige indiemelancholica klonk live minder verfijnd en kreeg een levendige injectie. 
Eerder hadden ze de Franstalige harten al veroverd. Na vanavond zijn ze overduidelijk klaar om bij de clubtour het komende voorjaar Vlaanderen bij hun fans te rekenen . Hun ingenieus materiaal, doordacht en subtiel uitgewerkt , raakt en intrigeert . Muzikale schoonheid en finesse!  Dat gevoel en die ervaring hadden we  door de songopbouw, die ze , waar nodig, lieten exploderen. Dit zestal was hier goed op voorbereid om zijn publiek en zijn fans een onvergetelijke avond te bezorgen . Meer dan zomaar wat dEUS of Grandaddy invloeden maar duidelijk ook geworteld in die 60s van Beach Boys , The Beatles en de indie van The Feelies. Je kwam dan uit op een gevarieerde set van een rits sterke songs  als o.m.  het gekende “Not dead” , al vroeg in de set , verderop met die andere single “Misses”, het dromerige “The fog” met z’n psychedelische keytunes , een rockende “Time” en “Changes”, “Summer storm” , die het geluid van Grandaddy nieuw leven kon inblazen. We konden niet afdwalen en ze hielden  ons bij de leest!
Ook het decor was meer dan moeite . Goed nagedacht met die Mount Everst op het achterplan, die door allerlei fonkelende sterretjes, glinsterende lichtjes en kleurschakeringen wat meer diepgang had , en emotie , herinnering losweekte , zeker bij een song als “Switzerland” , het geliefkoosde land van wijlen Denis , en “Mallory’s height” (het verhaal van 2 bergbeklimmers die in de jaren 20 daar mysterieus verdwenen …) , omgeven van allerhande donder- en bliksemsamples.
Een song als “Rorscharch” riep ergens ‘dark side of the moon’ op van Pink Floyd met die verlichte driehoek . Hartverwarmende , -verscheurende (hoe je ook wenst te noemen!) sterkhouders waren de sfeervolle duetten  met An Pierlé op “Here I belong” , middenin de set, en “Organeum” , die op het eind werd bewaard .
Naar een climax ging het met de strakke ritmiek en de energie uitbarstingen van “Birthday call” , “This farm will end up in fire” en een lang uitgesponnen “Flavor” , waarbij Wielemans vanop de boxen het publiek danig ophitste . Een vitale ‘closing final’ die ons verdwaasd achterliet …

Girls In Hawaii staan op scherp nu . Kwestie zal zijn dat ze deze energie, dynamiek en gretigheid kunnen behouden want hun harmonieuze en grillige indie  is een  wisselwerking van fris aanstekelijk , melancholisch en spannend broeierige materiaal, dat sterk intrigeerde en overtuigde vanavond . ‘Don’t miss ‘em’ tijdens hun clubtour de komende maanden!


Neem gerust een kijkje naar de pics
Robbing Millions - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4331
Girls In Hawaii - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4314
Organisatie: Botanique, Brussel (ism Live Nation)