Een goede drie jaar brachten Callier – Geerts , tandem van Hooverphonic , een nieuwe wending aan hun  muzikale carrière . Zangeres Geike Arnaert werd vervangen door Noémie Wolfs en ‘The night before’ was het eerste resultaat . Hierbij werd afstand genomen van hun kenmerkend trippopgeluid en kwam het popgeluid in de spotlights. De songs waren  mooi in elkaar gekunsteld, klonken dromerig, kregen kleur door strijkersarrangementen en konden een hoger tempo of opbouwende groove hebben. Sprookjespop en een musicalsfeertje, waarbij de stem van Wolfs meer & meer werd uitgediept .
Daarna kregen we nog twee platen met ‘Orchestra’ , waarbij het beste werk in een orkestraal jasje werd gestopt en Wolfs zich vocaal meer en meer kon profileren .
En dan is er na die uitgebreide tour de opvolger , ‘Reflection’ , die op 4 verschillende locaties in ons landje werd opgenomen . Hooverphonic houdt van wat spanning , zocht en vond de opnamelocaties via audities , net zoals ze toen Noémi naar zich konden halen.
We hebben hier gemoedelijke , broeierige, innemende pop , waarbij Noémie vocaal de songs naar zich toe trekt . Een open, direct sfeervol stijlvol geluid, goed uitgewerkt en uitgekristalliseerd , waarbij de emotie belangrijk is en blijft. De singles “Amalfi” en “Plasticine” vormen het uitgangsbord , maar verder valt er voldoende afwisseling te noteren, met nummers als “Ether” , “Gravity” , “Copper” , “Bad weather” en “Devil kind of girl” tot het gevoelige “Boomerang” en “Wait for a while” .
Opnieuw een overtuigende sterke Hooverphonic dus die we mogen koesteren . Het is weinigen gegeven om nog steeds zo intens te raken met dit sing/songschrijven .

Deze 16 jarige Nieuw-Zeelandse jonge schone lady heeft met haar debuut ‘Pure heroine’ meteen een schot in de roos . Ella Yelich-O’Connor is een pittige, jonge, zelfverzekerde , dame die een reeks sfeervolle , groovy electropopsongs uitheeft . De mosterd haalt ze natuurlijk van vroegere elctrobands , van New Order tot The xx en Bjork.
Ze overtuigen en intrigeren door een sterke melodielijn, zijn  mooi en subtiel uitgewerkt,  tintelen en worden bepaald door haar indringende, zalvende, dromerige zang . De nummers slaan duidelijk aan door de lichte groove en beats , luister maar eens naar de singles “Royals” en “Team”. Ook andere nummers als “Tennis court”, “400 Lux” en “A world alone” moeten niet onderdoen .
Eenvoudigweg hebben we hier te maken met een sterk debuut van een talentvolle dame!

Het Amerikaanse , uit Minneapolis, Minnesota afkomstige Poliça heeft nieuw werk uit, ‘Shulamith’, die ‘Give you the ghost’ , met de doorbraaksingle “Dark star” opvolgt . Het sfeervolle trippopmateriaal heeft meer diepgang en een voller geluid.
Hun betoverende, bezwerende combinatie van indie/electro/trippop komt sterk uit de verf, intrigeert , behoudt dat unieke donkere kantje en wordt nog geïnjecteerd door die indringende, licht galmende , gepassioneerde zang van Channy Leaneagh, die live graag een pak gracieuze bewegingen en danspasjes uitvoert .
Het tot een  kwintet uitgegroeide gezelschap bevestigt zeer zeker op deze plaat en blijft een  (on)draaglijke spanning creëren . De songs krijgen alvast meer elan door de dubbele percussie, de keys en de allerhande toegevoegde geluidjes.
We horen voldoende afwisseling in hun trippy sounds ; “Chain my name” en “Very cruel”, zijn gejaagd, gedreven en hebben een tintelende friste en groove; “Smug”, Spilling lines” en “Vegas” zwellen crescendo aan en hebben een broeierige spanning; ofwel klinken ze ietwat sfeervoller op een “Warrior lord”, “Tiff” en “Torre” , die een lichte dreiging uitstralen en zalvender zijn.
Het materiaal bengelt tussen droom en zwaarmoedigheid, tussen  introspectie en extravertie, dat verrassende wendingen ondergaat en handig wordt verruimd. Die afwisseling geeft kleur en emotie aan de songs. Sterke plaat bijgevolg!

Justin Vernon , het alterego Bon Iver, zit in diverse projecten verweven en heeft nu met Volcano Choir z’n tweede plaat uit  . De leden komen uit andere bands als Collections of Colonies of Bees, All Tiny Creatures, Group of the Altos, Death Bleus en Pele. Ze vinden elkaar en kunnen hun ei kwijt bij Volcano Choir .
De muziek op die tweede plaat ligt in het verlengde van Bon Iver  , maar ook Dave Eugene Edwards en z’n vroegere 16 Horsepower komen om de hoek kijken . De 8 songs hebben een broeierige spanning , zijn dromerig , gevoelig , zijn mooi subtiel uitgewerkt en bengelen ergens tussen indie, alt-americana en folkpop. De stem van Vernon blijft wel iets unieks en heeft duidelijk z’n invloed op het materiaal .
Een warme intensiteit en schoonheid stralen de nummers uit . Volcano Choir is dus meer dan de moeite waard!

Gert en Sarah Bettens brachten onder hun ‘duomerknaam’ de soundtrack bij een documentaire over de Belgische poolreiziger  Dixie Dansercoer en zijn meest recente expeditie naar het Zuidpoolgebied .
De plaat wordt afgewisseld met enkele filmische instrumentale ijzige tracks op z’n Sigur ros en heeft daarnaast enkele toegankelijke innemende en sfeervolle popsongs , die natuurlijk in de buurt zijn van K’s Choice of ergens het solowerk van het duo uitdragen, bepaald door de lichthese , gruizige stem van Sarah .
Het levert een schoon album op en doet ons zelfs kippenvel bezorgen door de intense, sobere en doeltreffende aanpak.  Geraffineerd materiaal of het nu instrumentaal, “We are glaciers”, “Away” of  gewoon is met een “Surrender” en “Hell like heaven” .
Iets anders dan normaal dus , maar even emotioneel , aangrijpend en aangenaam overtuigend!

Het uit Texas afkomstige Midlake heeft z’n eerste plaat uit zonder zanger Tim Smith . Die rol wordt en verve overgenomen door de andere zanger, Eric Pulido, die nu de hoofdrol op zich neemt . Die dromerige zang past nog steeds perfect in hun melancholische , weemoedige en uptempo rootsrock , die houdt van Britfolkrock, psychedelica en progrock.
Heerlijk genietbaar materiaal , die sfeervolle, slepende ‘onthaastings’ songs , die worden gedragen door een mooie melodielijn, uitgesponnen gitaarpartijen , keys , flutes en een harmonieuze samenzang . Toegegeven , soms is het ietwat teveel van hetzelfde van rustig voortkabbelende nummers, maar met “The old & young” , “It’s going down”, “Aurora gone”, “Ages” en “Corruption” hebben we enkele bezwerende , afwisselende prachtige songs uit in het genre .

De Brusselse band rond Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans heeft een nieuwe cd uit ‘Everest’, mooi eerbetoon aan hun in 2010 overleden drummer Denis Wielemans, een muzikale verwerking , gezien hij hield van berglandschappen .
De sabbatical was nodig . Girls In Hawaii staat nu opnieuw op scherp ; hun harmonieuze en grillige indiemelancholica is meer dan de moeite en levert met “Misses” en “Not dead” twee pareltjes van singles af .
Hun sound is indringend , sfeervol , fris, aanstekelijk en blijft door de verrassende wendingen en wisselwerking  boeiend en spannend . Ingenieus materiaal, doordacht en subtiel uitgewerkt, dat weet te raken . Muzikale schoonheid en finesse, wat we zeker horen op een “We are the living” , “Mallory’s heights” en het opbouwende “Rorschach”, die waar nodig   kunnen exploderen. Meer dan zomaar wat dEUS of Grandaddy invloeden maar duidelijk ook geworteld in die 60s van Beach Boys , The Beatles en de indie van The Feelies.
Live klinkt de band snedig , gedreven , weerbarstig en pakkend,  emotievol.
Girls In Hawaii kan een groot, breed publiek bereiken, na de Franstalige harten kan Vlaanderen definitief bij de fans horen . Terecht!

Het uit Las Vegas afkomstige Imagine Dragons heeft een popplaat uit , die veilig commercieel klinkt en dingt aan Bastille en Fun. We horen op hun debuut een reeks onschuldige , leuke , aangename , vrolijke , aanstekelijke en sfeervolle songs, die inwisselbaar zijn . De eerste songs zijn sterkhouders en bevatten twee overtuigende singles, “Radioactive” en “Demons” . Daarna sijpelt de herkenbaarheid door en komt het plaatje van teveel-van- hetzelfde naar boven. De spanning en de nieuwsgierigheid daalt, zeker bij de laatste nummers. Ok Imagine Dragons heeft de kunst van popsongs schrijven , maar zal toch een tandje moeten bijsteken hoor om het (uitermate) boeiend te kunnen houden .
Goed maar blijft totnutoe niet aan ons gehoor hangen.

Jawhar Basli is eern Tunesische sing/songwriter , die voor z’n tweede cd zich liet omringen door Brusselse muzikanten . We horen een reeks broeierige , dromerige , innemende en gevoelige wereldfolksongs , sing/songwriting in een semi-akoestische  bezetting , die spaarzaam kleurrijk worden omlijst.
Jawhar brengt de grooves naar voor die leiden naar zijn wortels en ervoor zorgen dat de Tunesische volkssong, ‘de Arabische chaâbi’ dichterbij de Europese sing/songwriting staat. Een cultureel overtuigend album dus …

Info http://naff-rekordz.bandcamp.com

Milk Music is een combo uit Olympia, Washington die ons terugbrengt naar de 90s retrogrungerock. Ze staan ergens op de brug tussen Dinosaur Jr en The Wipers met hun rauw gruizige melodieuze grungy rock. Andere invloedssferen: Sonic Youth , Meat Puppets , The Melvins, The Replacements en Husker dü .
Sommige nummers dreunen stevig door en de gitaren kunnen er welig op los gieren . “Illegal & free”, “New lease on love” en “Runaway” klinken heerlijk.
De broeierige donkere invloed van The Wipers , die we eerder vernoemden, komt naar sterk voor op “No, nothing, my shelter” en “Cruising with god” . En verder hebben we deels korte instrumentale nummers met die kenmerkende Nirvana ‘unplugged’ sfeertje van wat americanagitaarloops  .
Milk Music brengt voldoende variaties in het genre aan en overtuigt sterk met hun ‘Cruise your illusion’.