Tetrarch - Rauwe kost in een divers aanbod


De Amerikaanse nu-metal band Tetrarch tekende present in Asgaard, Gentbrugge. De band bracht begin mei hun derde album uit, 'The Ugly Side of Me' via Napalm Records en oogstte in Amerika al heel wat succes met hun vorige parel 'Unstable'. Met deze derde proberen ze nu ook Europa te veroveren.
We hadden recent nog een toffe babbel met de band. Lees gerust .

Tetrarch stond voor het eerst nu op een Belgische podium, meer nog ze hadden nog nooit in Europa opgetreden. Een unicum dus. Er kwam amper dertig tot veertig man op af, en dat lag niet aan de band of organisatie … Nee , we hadden net GMM  achter de kiezen, en we hebben nog steeds examens voor het jongere publiek. Surplus dat het optreden midden in de week viel. Voor velen dus even op de pauzeknop qua optredens …Maar kijk, we kregen een sterk optreden.

De Antwerpse band WALLS (****) zette de avond in met de nodige pit. De band biedt een eclectische mix aan van pure hardcore, metalcore en moderne metal. De bandleden spelen al meer dan 15 jaar samen in bands als Perceptions, Different Stories & Moments, die op festivals als Graspop, Pukkelpop & Dour hebben gespeeld en door Europa hebben getoerd, o.m. met While She Sleeps (VK), Strains en meer. Ze hebben dus al heet wat ervaring en professie in het genre. WALLS ging al meteen fel tekeer en het gaspedaal werd ferm ingedrukt. De band kreeg het publiek mee , maar voor een moshpit was het nog iets te vroeg.
WALLS bewees een interessant energiek bandje te zijn , die het publiek moeiteloos meekreeg. 

Een rauwe sound kregen we te horen met het Amerikaanse heavy Hitter (****), die ook hun allereerste show speelden op Belgische bodem. Een ondoordringbare muur van riffs, bonkende drums hoorden we , ondersteund van diep grommende vocals. De band haalde verpulverend uit, met enkele moshpits tot gevolg. Het klonk verschroeiend in de gezellige club van de Asgaard. Wat een uppercuts en wat een debuut in België. Een geslaagd optreden dus.

Ook Tetrarch (*****)moest niet onderdoen en speelde een rauwe set, die wat melodieuzer was. Een breder publiek is ervoor te vinden. De band wordt nogal snel in het hokje van de nu-metal geduwd, maar overstijgen dit. Op plaat als live.
De spraakzame frontman Josh Fore heeft een breed stemgeluid, rauw, clean, indringend, fel. De dame Diamond Rowe speelt enkele verbluffende solo’s op gitaar. Wat een intensiteit.
Het duo is wellicht de basis, ze kennen elkaar al sinds hun puberjaren en ze voelen elkaar blindelings aan. De andere muzikanten spelen er sterk op in, Ryan 'Doom' Lerner (bas) en Ruben Limas (drums); de scherpe bassriffs en het verpulverend drumgeroffel, onderstreept de  diversiteit van Tetrarch. 
“Anything Like Myself” was een eerste mokerslag. Het tempo bleef hoog en er ontstonden enkele moshpits. Op “Negative Noise” en “I'm Not right” ervaren we meer gevoeligheid en emotie. Door deze intensiteit biedt Tetrarch een teken van hoop in de sound.
Het puike “Unstable” vult aan , met de vuisten of handen in de luchtn die heen en weer gaan. Het hoorde erbij en het stoorde niet. Een kolkende finale kregen we met “Live not Fantasize”, “Take a Look inside”, die onderstrepen wat een gitaartalent Diamond wel is. Ook vocal moest ze niet onderdoen. De band haalde alles nog eens uit de kast haalt op het zinderende “Oddity”.

Tetrarch heeft zijn entree op Belgische podia niet gemist, en is duidelijk klaar voor het grote werk. Een talentvolle band. Hopelijk zien we hen terug, voor meer volk dan. Alcatraz is zeker een optie en Graspop the real stuff …
Setlist: Anything Like Myself - Stitch Me Up - Negative Noise - I'm Not Right - Cold - You Never Listen - Unstable - Live Not Fantasize  - Take a Look Inside - Oddity

Organisatie: Return Bookings + Asgaard, Gentbrugge

The Robert Cray Band - Great Gigs in The Park 2025 - Robert Cray brengt de 'Soul' into the 'Blues'

Een compleet vol gelopen park én een opvallend iets ouder publiek voor twee blues gerelateerde acts, die zorgden voor een avond gezellig samenzijn. Een topavond pur sang. Met The Robert Cray Band (****) had de organisatie een klepper van format. De ondertussen 71jarige virtuoos maakt het zijn publiek echter niet altijd even gemakkelijk, maar het is zo’n typisch kenmerk aan de man en zijn capriolen op gitaar. Hij weet op alle vlakken te imponeren, integer als extravert, binnen een gezapige 'soulvolle' context en sfeer.
Hij kon putten uit een arsenaal herkenbare nummers en hits, eigenwijs toegankelijk.
In eerste instantie waren vooral voorwie houdt van avontuur en de 'die hard' fans op hun wenken bediend.
De solo's voelen misschien slordig aan , maar niets is minder waar , gezien het uitgekiende spel . Een song als “Phone Booth” - omgedoopt naar  “voor Siant Nicholas” in plaats van Chicago wist iedereen te bekoren. “You're Everything” en “Two steps from the end”- geschreven door Jim Pugh – waren de eerste hoogtepuntjen. 
Cray en C° zijn virtuozen in hun vak , die hun instrumenten voldoende ruimte laten Ook vocaal intrigeert de man. Op “I don't Care” kwam de klemtoon op zijn prachtige soulvolle stem; hij is nog niet versleten als prille zeventiger. “(Won't Be) Coming Home" was muzikaal een glorieus moment en had een kwinkslag naar zijn bassist, die al vier echtscheidingen achter de rug heeft. "Right Next Door (Because of Me)" - de grootste hit van de Robert Cray Band, palmed het publiek totaal in. Hier wachtten ze op.
We kregen anderhalf uur lang een uiterst genietbare set, die soms een meezingkarakter had. En er werd wel eens een dansje geplaceerd. Mooi. In de bis volgden nog “Shiver All Over" en het bijzonder groovy "This Man". Wat een emotievol, ontroerend, broeierig optreden door die charismatische soulvolle aanpak ! 
‘Robert Cray puts the  'soul' into the 'Blues'' schreven we. Het daverende applaus was hoedanook gemeend!

De support was vanavond 'net iets meer' dan Robert Cray. Fred & The Healers (*****) dompelt ons onder in een bluessfeer, die de dansspieren aanspreekt. Deze muzikanten zijn op elkaar afgestemd, de soli klinken scherp, energiek en gedreven . De band, meesters in het genre,  wist het publiek warm te maken op Robert Cray en palmt het gaandeweg volledig in.

Pics homepage @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

The Slackers - Great Gigs in The Park 2025 – Zwoele en opwindende ska-reggae

The Slackers – Terugblik: We herinneren ons levendig nog hun passage op Pukkelpop in 1999. Meer nog, ze waren naast The Specials één van de redenen, die me lieten houden van het genre. The Slackers bouwden toen een feestje die verschillende genres met ska-reggae moeiteloos vermengen.
Ruim 25 jaar laten moeten ze niet onderdoen en klinkt het nog steeds meer dan de moeite. Er wordt wat soul, r&b toegevoegd , wat de temperatuur deed stijgen. Een erg goed gevuld park hield van hun zwoele en opwindende muziek.

The Slackers (*****) overstelpten het publiek met deze zomerse levendige sound, de oorstrelende blazers en de soulvolle vocals dompelden ons in een warm badje. Het klonk allemaal lekker groovy , van "Keep him away' naar “Nowhere” tot “Watch this” prikkelden het publiek en zorgden voor de nodige danspasjes. Heerlijk genietbaar met enkele obligate mokerslagen in het genre.
Geen enkel rustpunt in deze set. Ervoor gaan dedenVic Ruggerio en C°. Ietwat gevoeliger klonk het eerder akoestische “Sarah” . De man is een echte entertainer, een charismatische volksfiguur. Hij spreekt voortdurend het publiek aan en zoekt hen steeds op. Wat een adrenaline en uitvoering hadden we hier op de meeslepende melodieën, de aanstekelijke ritmes en de onweerstaanbare grooves. We kregen nog een paar kleppers als “My last star”, “Happy Song” en het prachtige “Make me Smile”. Een wervelende finale tot slot met het onweerstaanbare “This is the night”, “What went wrong en “Wasted years”. “Have the time” gaf er nog wat zwier aan met een chaotische brij aan de traditionele instrumenten, sax, trompet, enz. Entertainment, jolijt en smileys. Het maakt het ska-reggae feestje compleet. Missie geslaagd. The Slackers zijn een band in topvorm.
Setlist:  Keep him away //Boogie nowhere// Watch this// Tell Them No //And I wonder //Cooking // You Must Be Good// Prophet //Boll Weevil // Acoustic - Sarah //My last star //Happy Song//  Make me smile// Old Dog //Shameboy// Married Girl //This is the night //I still love you// What went wrong ///Encore: Wasted days //Have the time

Opwarmer was het gekke combo Antwerp Gipsy-Ska Orkestra (****). Deze band heeft een pak doorwinterde muzikanten. Gaandeweg kwamen ze op dreef, vonden het juiste ritme en trokken ze alle registers open. De enthousiaste muzikanten en de charismatische frontman – een waar entertainer – maakten er als support-act een leuk feestje van, een ska jamsessie, die iedereen aan het dansen bracht, heerlijk genietbaar net als de Slackers, later de avond  …
Voor wie hen nog niet aan het werk zag, er volgt een herkansing op de Fonnefeesten in Lokeren deze zomer, tijdens de Lokerse Feesten.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Tami Neilson - Great Gigs in The Park 2025 – Rakende en levendige country-folk

Tami Neilson (****1/2) is een uit Canada/ Nieuw-Zeeland afkomstige country zangeres die al heel wat heeft meegemaakt. Binnen de scene wordt ze hoog aangeschreven. Haar solo werk wordt geprezen en er was nog de samenwerking met een grootheid als de ondertussen 92 jarige Willie Nelson, met de plaat  'Neilson sings Nelson'. Ze is tevens beroemd als een van de leden van de familie country band 'The Neilsons'. Met die muzikale ervaringen als rugzak zagen we haar op de 'Great Gigs in The Park' voor een redelijk gevuld enthousiaste Casino.

Het optreden was een opeenvolging van songs binnen een gezapigcountry-folk sfeertje. Met sappige verhalen over o.a. haar deelname aan de TV serie 'The Brookenwood Mysteries'. De diepe, sterke band met Willie Nelson kwam ook ter sprake, al dan niet met grappig anekdotes. Muzikaal kregen we een bloemlezing van haar pad doorheen de jaren.
Ze haalt met haar band alles uit de kast, spreekt de dansspieren aan en heeft een sterke overtuigende stem. Er is een fijne interactie met haar publiek. Het valt trouwens op hoe Tami die persoonlijke verhalen laat weerklinken , verhalen voor iedereen toepasbaar. Een mooie connectie.
Als een ware 'Cowgirl' toont ze de kracht van een vrouw binnen het mannen bastion van de country. Ze is één van die van die sterke vrouwen binnen de scene. Een gebalde vuist dus , met wat humor bovenop. 
Ze weet heel wat emoties los te weken met haar muziek en haar bepalende vocals. Rakende en levendige country-folk dus, die een magisch, emotioneel gevoel geven.

Billie Congé (****), het indie/folk project rond Indra De Bruyn, bracht ons in een pakkend folky sfeertje. Thema's als genderongelijkheid, sociale onderdrukking en klimaatverandering komen aan bod, met een dosis humor. Het was haar eerste passage hier, ze prees de mooie locatie in het park. Samen met haar band ging ze ervoor. Ook zij heeft een warme stem, die het folky karakter kleurt. Er is voldoende interactie met het publiek, o.m. haar keyboardspeler kan elk moment papa worden, dus als hij midden de set zou vertrekken, je weet de reden …  We kwamen hem nog tegen bij het optreden van Tami Neilson, dus die avond nog geen gezinsuitbreiding…
Billi Congé is een jonge, enthousiaste folk band. Net als bij Neilson was er sprake van rakende, levendige folk, die het publiek kon bekoren en ontroeren. Mooie opener.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Pokey LaFarge - Great Gigs in The Park 2025 - Een aanstekelijke, breed klinkende 'roots' avond

We maakten ons op voor een swingende ‘roots’ avond, wat paste in deze warme temperaturen. De zandstormen die opborrelden in onze fantasie tijdens het optreden van Pokey LaFarge (*****) namen we er al te graag bij.
Maar het was meer dan een rootssound; door de muzikale diversiteit swing, western, country, blues kregen we hier een breed klinkend spectrum. En met wat voor een muzikanten … We waren we onder de indruk van de warme contrabas en het gitaarspel van Andrew Heissler, alias Pokey LaFarge, die zich vooral uitte als een klasse entertainer pur sang. Het publiek werd aangepord, de armen zwiepten heen en weer en er waren meebrulmomenten.

Pokey LaFarge weet op speelse wijze te bekoren en prikkelt door de brede, aanstekelijke sound. De dansspieren werden aangesproken , heupwiegen werd een must. Wat een muzikale verrassingen steeds … Al meteen met het verbrijzelend mooie “Chicken Shack”. Dat opzwepende karakter ging in een rollercoaster, o.m. op “So Long Chicago”, “Don't let it Go” en “For a Night”.
Dit elan hielden ze moeiteloos aan. “Run Run Run” en “Tonk Game” volgden. De eindspurt werd ingezet met een “La La Blues”, voorzien van een lekker groovy bluesy geluid.
Met een “Goodnight , Goodbye” voel je de adrenaline doorheen je lichaam. Een muzikale friste en wervelstorm binnen die roots. Mooi.
Setlist: Chicken Shack - So Long Chicago - Don't Let It Go - One You, One Me - End of My Rope - Rotterdam - For a Night - Rent Money - Central Time - It's Not Over - Judge A Book By It's Cover - Run Run Run - Tonk Game - Get It 'Fore It's Gone - Fine to Me - Jericho - La La Blues  (Pokey LaFarge and the South City Three song) - Something in the Water - Goodnight, Goodbye

In het voorprogramma kregen we helaas een beetje voorgekauwde country van de Hadacol Tremblers (***). Leuk, niet slecht, maar niks echt bijzonders. Mannen met grote witte hoeden, de gitaren en de viool gaven zwier en dynamiek. Een western vibe die tot de verbeelding sprak. Maar pit en originaliteit van het genre ontbrak ten dele, om ons volledig te overtuigen . Hoedanook deugddoend om op temperatuur en in de mood te geraken door hun niet aflatend enthousiasme en de aanstekelijke gemoedelijk- en speelsheid eigen aan het genre.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Nikaas

Portland - Great Gigs in The Park 2025 - Dromen zijn geen bedrog

Het was een beetje bang afwachten, Jente van Portland (****) heeft een intense periode achter de rug. In 2023 werd bij hersenkanker vastgesteld, een intensieve behandeling volgde. Jente heeft dus een heel lange weg afgelegd, nu alles gestabiliseerd is, zien we iemand met vechtlust in een positieve ingesteldheid, wat hem siert. Op 'Great Gigs in the Park' in De Casino, Sint-Niklaas deed Portland een try-out show als support van hun volgende album.
De vrij korte set bestond dus een mooie afwisseling van oud en nieuw, met aandacht naar de vrij nieuwere songs , die erin gingen als zoete broodjes.
Jente schittert steeds, maar geeft moeiteoos een plaats aan zijn muzikanten. Meer nog, Portland is duidelijk een sterk geheel aan vrienden geworden die elkaar muzikaal aanvullen en ondersteunen.
We kregen een weemoedige klankentapijt van Portland, met naast Jente de muzikanten Bram Vanhove, Sebastian Leye en Boris Van Overschee. De vocals van Jente zijn melancho breekbaar, broos, diep intens en komen tot z’n volle recht in de sound.
Hij is een klasse entertainer die er een dosis humor aan toevoegt om al die demonen te bestrijden.
We vergeten mede vocaliste en op keys Nina Kortekaas niet. Haar stem klinkt breekbaar krachtig en is een sterke aanvulling die mysterieus warm aanvoelt. Het doet Jente na alles deugd dat hij opnieuw een sterke rechterhand heeft die Portland voorheen groots maakte.
Kleur krijgt met materiaal door de extraverte uitstraling van Jnete en C°. De huidige emotionele pakkende poprocksingle “Lay Me Down' meet zich meteen met de classics; de GSM-lichtjes raken vele harten. Er is verder het meezingmoment als Jente intiem, solo enkel met gitaar iedereen diep ontroert op “She really means it”; de muzikanten pikken iets later in.
Een geweldige, snedige outtro als wervelwind sluit de set af.
Portland is terug van nooit echt weggeweest, de doorzetter wint. Op basis van deze try-out kijken we uit naar die nieuwe plaat, een pareltje in spé voor wie houdt van intense, dromerige weemoedige pop songs met een groot hart!

In het voorprogramma stond een band die aan een sterke groei naar de top toe bezig is. TJE (****), met de bijzonder beweeglijke zangeres Lindy Versyck. Zij heeft een puike, variërende stem, hartverwarmend krachtig. De muzikanten Melvin Slabbinck (gitaar) en Klaas Leyssen (bas) vullen aan.
In de intieme momenten bezorgt TJE een krop in de keel, de zweverige, dromerige, mooie muziek doet ons zweven. Ondanks het geroezemoes op de background, wist TJE ons te overtuigen. Er werd zelfs een gloednieuwe single voorgesteld, die op veel enthousiasme kon rekenen.
Hoedanook een puike set. TJE is er eentje die we best in het oog houden.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Vive La Fête - Great Gigs in The Park 2025 – Balancerend tussen pop, elektro, wave en alternatief

Wat een divers aanbod op deze Great Gigs In The Park … Vanavond kregen we een wervelend dansfeestje van het Belgisch dance fenomeen Vive La Fête (****1/2), grootmeesters, die balanceren tussen pop, elektro, wave en alternatief.  

Veel visuele effecten heeft Vive La Fête niet nodig, hun aanstekelijke set spreekt sowieso tot de verbeelding. Bindteksten laten ze aan zich voorbij gaan , hier tellen de opzwepende beats van hun elektropopgenre. We hebben hier nog steeds de wulps dansende, springende Els, die met haar hese, indringende nachtegaal vocals een meerwaarde biedt.
De sound klinkt zachtmoedig verscheurend, de luisteraar verliest de realiteit en belandt in een droomwereld, met deze 'vamp' voor de ogen.
De emotievolle, vlijmscherpe, pompende sound wordt aangevuld door Danny, die snedig kan uithalen. De kern van Vive La Fête bestaat nog steeds uit Danny Mommens en Els Pynoo; ze hebben sterke liveband achter zich, die met dezelfde ingesteldheid een broeierig, dansbaar klankentapijt aanbieden om de sound nog voller te maken. De teksten in het Engels-Frans, al meer dan 25 jaar een pluspunt bij Vive La Fête.
De diversiteit in klankkleur, taal en dans in een wervelende elektropopwave sound vormt de rode draad. Bijna anderhalf uur lang worden we ondergedompeld in dit ontspannend kenmerkend, bepalend geluid, die de dansspieren triggert. tussen kitsch en bitter ernst. Ze zorgen voor een boost, een adrenalinestoot om er terug tegenaan te gaan.

In het voorprogramma stond een interessant duo, Affaire (****); in de biografie op de website van de Casino lezen we: ''Heb je je ooit afgevraagd hoe het zou klinken als David Byrne en Alan Vega samen jamden in James Murphy's studio? Dan komt Affaire verdomd dicht in de buurt! Michiel Ritzen en Nick Caers combineren dravende drumcomputers, een assemblage van vintage synths, stuwende gitaren en stuipende vocalen tot een dansbare offbeatmix van elektronica en artrock, doordrenkt met Belgisch surrealisme en echo's van Neon Judgement, Talking Heads en de Commodore 64.''
In een stuwende set van aanstekelijke beats en kliks, tast het duo de grenzen af elkaar tot op het absurde af. Helaas kregen ze het publiek niet volledig mee, al zagen we mensen lekker heupwiegen op die aanstekelijke sound.
Affaire weet subtiel scherp elektronische muziek en rock met elkaar te vermengen door de gitaar riffs en de stuwende beats uit de keys.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Steppin' Tone XL - Great Gigs in The Park 2025 - De langste jamsessie … ooit!

In het gezellige park van De Casino (Sint-Niklaas) gaat voor de vijfde maal 'Great Gigs In The Park' door. 16 concertavonden in een bijzonder idyllische setting, vanaf donderdag 12 juni t-m zaterdag 5 juli 2025 (3 weken).
Wij waren reeds aanwezig op de eerste avond met de geweldige Steppin' Tone (*****), die in XL opstelling zorgden voor een langgerekte jamsessie die de temperatuur tot een kookpunt deed stijgen.
Met een combinatie van reggae en dub komen de zomer 'vibes' sowieso naar boven. Steppin' Tone bood een onvergetelijk avondje door hun speelsheid van opzwepende klankentapijtjes, 'groovy' saxofoon/trompet en aanstekelijke vocals. Ze kregen letterlijk stapsgewijs het publiek mee in hun muzikaal verhaal.
De band had een rits bevriende muzikanten en zangers uitgenodigd voor dit feest. Stoneman en Cookiez ( frontmannen Atomic Splif), Dennis Nicles Cobas ( bas), Mathijs Duyck (sax) en Wim Flapstaart ( Rupelsoldaten ) kwamen er ook nog even bij. Hoe meer inbreng van iedereen, hoe leuker, en hoe meer het publiek uit de bol ging.  Drie uur lang een tooffe muzikale bedoening. De sfeer zat er in, het werd een zwoele avond en een feestje werd opgebouwd.
De bezwerende jamsessie was een marathon , die iedereen enthousiasmeerde. Van vermoeidheid geen sprake dus. Een feestje pur sang van een stel virtuozen, die elk op zich een spotlight verdiende. Wat een mooi samenspel, wisselwerking en ruimte voor improvisatie van deze talentvolle muzikanten met hun guests. Magie zondermeer op het podium dat evenzeer op het publiek uitstraalde.

Dit was een XL dubreggae feestje door een lange jamsessie. GGITP bood meteen vuurwerk. Een knaller van formaat als opener van deze 3 weken …

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Dressed Like Boys (Jelle Denturck) - Ik hoop  dat mijn plaat een soort ‘rimpel effect’ teweegbrengt. Dat het iets los maakt bij mensen; mensen een beetje zachter kan maken, zodat we wat meer genuanceerd naar elkaar kunnen kijken en met elkaar omgaan

Dressed Like Boys is het solo project rond DIRK. zanger en bassist Jelle Denturck. ‘Vocaal zorgt hij voor kippenvelmomenten. Hij heeft enthousiaste muzikanten rond zich en de aanwezigen kunnen lekker swingen, of er is die groovende weemoed te horen. Hun speelsheid siert en oorstrelend klinkt die piano en gitaar’, schreven we over het optreden van Dressed Like Boys op Les Nuits Botanique, Brussel.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/98865-les-nuits-botanique-2025-jay-jay-johanson-efterklang-michelle-gurevich-groovy-sounds-van-weemoed-en-melancholie
Er schuilt een interessant verhaal in dit project, waar we graag het fijne wilden van weten. We hadden we een fijne babbel met Jelle.

Waarom dit solo project? is het een soort uitlaatklep?
Ik ben al heel mijn leven, op een of andere wijze, creatief bezig. Ik was al bezig met muziek sinds ik mijn eerste gitaar heb gekocht en twee akkoorden na elkaar kon zetten. Ik heb me , wat inspiratie betreft, altijd laten leiden door het moment. Bij DIRK. Was dat een ‘90s grunge invloed. Ik had wel het gevoel dat ik dit niet altijd zelf in de hand had. De muziek komt, en ik volg. In 2022 heb ik besloten even mijn job stop te zetten om tijd te steken in ‘de grote vragen des levens’. Hoe wil ik mijn leven invullen? Hoe wil ik verder gaan in mijn leven? Het zijn vragen die ik mezelf nog nooit echt heb gesteld. Ik heb me daar een half jaar mee bezig gehouden, dat is ondertussen een jaar geworden. In die periode heb ik veel gelezen, heel veel filosofie bestuderen. Door mezelf op een heel andere manier te bekijken kwam er ook wat andere inspiratie naar boven drijven. En dat is Dressed Like Boys geworden. Vermoedelijk was dat ergens van binnen al lang aan het sluimeren, en is het nu pas echt naar boven gekomen.

Is het ook rechtstreeks verbonden met uw geaardheid, is die uitlaatklep nog nodig? Is er de dag van vandaag nog steeds een probleem rond homoseksualiteit; persoonlijk merk ik helaas van wel …
Het is meer nodig dan pakweg tien jaar geleden zelfs. We zijn zelfs tien stappen achteruit aan het zetten tegenwoordig. De cijfers liegen er niet op, ik als ‘Gay man’ ben verboden in 64 landen. Dat is 1/3. Ook in Polen is nu een nieuwe president verkozen die daar tegen is, de laatste tijd is er meer slecht dan goed nieuws rond de Holebi gemeenschap. Ik ben gisteren in België geland, ik kom van New York , ik ben daar naar Stonewall geweest en dat is de plek waar Pride is begonnen. Ook hij vertelde mij dat we tien jaar achteruit is gegaan, maar hij blijft strijdvaardig. Ik vond dat dit persoonlijk verhaal niet thuis hoorde bij DIRK. , we schreven ook alles samen. Het was daar het medium niet echt voor, daarom ben ik met dit solo project begonnen.

Je haalt de inspiratie o.m. uit de gebeurtenissen van de New Yorkse gay bar ‘Stonewall’ in 1969 (toen was ik vier jaar). Kun je erover wat meer vertellen?
Pride is daar in 1969 begonnen, en heeft 72 uur geduurd. Mensen die daar aanwezig waren zijn later de eerste Pride Parades georganiseerd. En dat was om Stonewall te herinneren , het is steeds groter en groter geworden. En nu heb je wereldwijd Pride parades.

Wat me opvalt is dat de jeugd (in het algemeen) er nog steeds door geïnspireerd is. Het is opmerkelijk, heb je een verklaring?
Voor mij persoonlijk? Sinds ik wat actiever bezig ben met mijn eigen seksualiteit dat verkennen en daarover leren. En de geschiedenis uitspitten van die Queer comunity geeft me een zekere verankering , een groepsgevoel. Dat doet me deugd, dat ik weet dat ik er niet alleen voor sta. De eigenaar van Stonewall zei op een bepaald moment ‘’it’s important you know you history, or you may not have a future’. Ik he ook altijd wel interesse gehad in de geschiedenis. Maar ik vind het ook belangrijk om de geschiedenis te bestuderen en daar dan wel iets mee te doen. om dat vast te pakken, er iets van jezelf in te verstoppen, en door te geven aan de volgende generaties. Ik hoop dat het gehoord kan worden , en tot nu toe heb ik het gevoel dat het goed gaat. De steun die ik tot op heden al heb gekregen is enorm. Ik sta er soms zelf van versteld.

Ik las onlangs ‘when we strapped our breasts down and dressed like boys again. Ze gingen terug naar huis waar ze weer zouden doen alsof ze normale mensen waren.’ Er is niets ‘abnormaal’ aan homo zijn toch?!
Natuurlijk, maar je moet dit kaderen in de tijdsgeest. In die tijd kon je zelfs je job kwijt geraken als bekend werd dat je homo was. Het moest in het geniep gebeuren, in vaak lelijke brakke pubs, goed verstopt voor de buitenwereld. Je kon ook niet hand in hand lopen op straat. De mensen die toen zijn beginnen vechten voor Queer rechten. Hebben daar de gevolgen van gedragen, en daarom vond ik het ook belangrijk om daar een eerbetoon rond te maken. Op basis van getuigenissen van mensen die er toen bij waren. En ik vond het ook belangrijk om daadwerkelijk naar daar te gaan.

Een ander inspiratie is Jaouad Alloul. Ik heb een interview met hem gehad. Een bijzondere persoonlijkheid. Je hebt een song aan hem gewijd. Hoe groot is die band tussen jullie?
We hebben samen gewerkt voor de video clip. Ik heb hem via een bevriende muzikante leren kennen in een toneelstuk. Zij had de muziek gemaakt voor een theater stuk.  en Jaouad zat ook in de productie. Ik vond het een heel tof, bevrijdend stuk Hij was daarin een dragqueen in die show en leefde zich compleet in die rol in. Het was een heel toffe en verfrissende voorstelling, ook veel gelachen. Die voorstelling was een grote inspiratie, hij heeft ook bepaalde dingen gezegd die bleven nazinderen. Ik schrijf graag over de dingen rondom mij , en dat stuk boeide mij dus enorm. Ik heb de demo ook doorgestuurd naar Jaouad. Hij was vereerd. Het is een schone mens.. veel respect!

Het interview bleef me bij. Hij had het ook over zijn geloof, spiritualiteit, met de link dat homo-zijn over het algemeen niet wordt aanvaard. Hoe ervaar jij het tegenover geloof en je geaardheid?
Over religie en seksualiteit heb ik weinig te zeggen. Ik ben als kind gedoopt maar heb me laten ontdopen. Ik zoek en vind mijn heil meer in het Boeddhisme en Taoisme dan in enige andere religie. Wel studeerde ik een jaar Islam toen ik in de kunstschool zat en kon kiezen. Puur uit interesse. Maar ik heb niet genoeg kennis van eender welke religie om er veel over te kunnen zeggen. 

Ik merk in het live optreden in de Bota de energie van DIRK. Ondanks de intieme plaat, hoe maken we de link naar het gedreven live karakter?
Muzikaal is het inderdaad een heel stuk rustiger. Maar was is energie? Roepen en tieren is ook energie. Energie kun je echter op veel manieren uiten. In het begin zat ik wat achter mijn piano me af te vragen ‘is dat niet wat te statisch’ maar als je in de schwung zit komt dat gewoon vanzelf. Ik zat me, met mijn topmuzikanten rond mij, gewoonweg te amuseren. Als mijn gitarist een solo bovenhaalt, ik zit gewoonweg mee te genieten met het publiek. Geweldige ervaring was dat in Brussel.

Er is inderdaad een enorm contrast tussen de intimiteit op plaat en de live performance. Bewust gekozen?
Ik noem het een muzikaal zelfportret. Zelf onderzoek voor gedaan, veel in de spiegel gekeken. Ik wil dat ook niet doen om mijn eigen ego te strelen , of mezelf interessant vind, ik vind het gewoon interessant om te leven en om mens te zijn. We zijn zo complexe wezens. We kunnen elkander zoveel leed aandoen, maar ook veel leed verdragen. Het feit dat we zelfbewust zijn maakt van ons unieke wezens. En dat gaat nooit stoppen met me boeien, en net daarover wil ik schrijven. niet over mij , maar over de mens, alleen doe ik het via ‘mij’

Het contrast is wel vrij groot…
Je ziet soms met muzikanten dat ze even een solo uitstap doen, en dat het wat in diezelfde lijn een beetje blijft liggen met was ze bij hun band deden. Bij mij is het inderdaad een dag en nacht verschil, maar dat is ook wat hoe ik in elkaar zit. Ik verveel me niet graag, als ik in iets interesse heb kan ik me daar helemaal instorten. Dat was met DIRK. Ook zo hoor. Als ik daarmee bezig was heel mijn wereld DIRK. En nu is mijn hele wereld Dressed Like Boys. Het ziet er helemaal anders uit, maar het is en blijft gewoon ik die bezig ben.

Hoe waren de reacties tot nu toe?
Mensen sturen me berichten , vaak ellenlange berichten over waarom bepaalde songs hen diep hebben geraakt, en hoe dat komt en dat daar een andere geschiedenis aan vast hangt. Wat ik heb geleerd, als je op goudeerlijke muziek durft maken, zullen mensen ook in hun reacties gewoon open en goudeerlijk zijn.

Is er ook een keerzijde van de medaille? Kijk maar naar sommige reacties op sociale media van een Red Sebastian? Hoe ga je ermee om als je zo’n reacties krijgt dan?
Vandaar ook het woord ‘kwetsbaar’. Je stelt je kwetsbaar op, als je u dan willen slaan gaat het echt pijn doen. vroeger zou ik dat niet hebben gedurfd omdat ik bang was van die haat reacties. Nu sta ik veel sterker in mijn schoenen om eventueel haat reacties of reacties van onbegrip te kunnen plaatsen denk ik. En van mij af te schuiven. Als er mensen zijn die vinden dat mensen zoals ik niet zouden mogen bestaan dan is dat hun probleem dan, niet het mijne. Ik hoef me daar dan ook niet mee bezig te houden. als zij dat vinden is dat bijzonder jammer voor hen, want zij ontzeggen zich liefde.. ontzeggen zich schoonheid in het leven. Ik heb ook het geluk in een land te leven waar ik zonder schaamte mezelf kan zijn. Soms gaan er wel alarmbellen op, onlangs was er een jongeren enquête in HUMO en daaruit bleek dat 4 op tien jongeren homofoob is. Maar we moeten gewoon verder.

Wat zijn de verdere plannen?
Ik ben vertrokken voor zeker vijf jaar.. de plaat komt uit op 29 augustus. Maar ik heb nu al voldoende songs voor de volgende plaat , wanneer die er dan gaat komen weet ik nog niet, maar volgend jaar gaat er al zeker nieuwe muziek uitkomen van Dressed Like Boys. En ik ben zelfs al met een derde plaat bezig, maar dat zal eerder een zijsprong zijn waar ik nog niet zoveel kan over vertellen. Ik heb gewoonweg veel inspiratie, er is in mij iets wakker geworden en ik ben de vogel in mij vrij aan het laten. Maar wat de nieuwste plaat betreft, staat er ook heel veel op de planning.
We gaan die plaat voorstellen in de AB in oktober. https://www.abconcerts.be/en/agenda/dressed-like-boys/a10Qw000007DvEBIA0
We gaan ook in een groot deel van Europa toeren. Op het moment staan er shows op de planning in België, Nederland, Duitsland , Frankrijk, Tsjechië,  Oostenrijk, Finland en Zweden en er zullen er zeker nog bij komen. We zijn aan het bouwen aan iets, waar het gaat eindigen? Geen idee. Maar dat we nog niet aan dat einde zijn, daar ben ik heel zeker van…

Vrees je niet een beetje dat de mensen komen kijken naar‘de zanger van DIRK.’, en niet naar Jelle zijn project?
Ik merk dat dit lichtjes aan het veranderen is nu. In het begin was dat inderdaad ‘dat is dienen van DIRK.’ (haha). Maar dan schrikken ze toch omdat die muziek compleet anders is. Ik snap dat mensen , als ze DIRK. Kennen, ze even daaraan moeten wennen. En dat er mensen zijn die gaan zeggen  dat ze DIRK meer hun ding vinden… DIRK. Zat ook wel in zijn eigen niche , het is niet dat iedereen daar naar luistert.  Het is ook niet het gevoel dat me dit remt of tegen houdt. Dressed Like Boys is toegankelijker en meer voor een ruimer publiek, dat merken we aan de streams en radio feedback.

Nu we over DIRK. bezig zijn … Komt er in de toekomst nog iets uit van DIRK.?
Volgende week (de week na dit interview) gaan we nog eens gaan eten samen, omdat het een tijdje geleden is dat we elkaar gezien hebben. Ik heb hen wel al moeten zeggen dat het zodanig druk aan het worden met Dressed Like Boys dat de pauze rond DIRK. wel iets langer zal duren dan gepland. ik ben niet zo goed in steeds opnieuw van petje verwisselen, en op het moment ben ik teveel met mijn solo project bezig. En wil ik me daar helemaal op focussen. Ze hadden daar alle begrip voor. Maar ik sluit het zeker niet uit dat we er nog eens zullen invliegen, maar ik ga geen beloftes maken en zeggen ‘wanneer’’.

Je hebt al op veel podia gestaan, grote en kleine. Ook festivals. Zijn er nog doelen, ambities? De wereld veroveren?
De wereld veroveren niet direct (haha). Waar ik wel van droom, ik zou ooit eens in het Koninklijk Circus in Brussel willen staan. Dat is een ongelofelijk mooie zaal. Dat is geen sportpaleis, maar dingen als Sportpaleis en Vorst spreken me sowieso minder aan. Ik vind dat op die grote zalen de focus meer ligt op entertainment dan de essentie van de muziek zelf… Koninklijk circus is een vrij grote zaal waar je die intimiteit nog kunt bewaren, dat is zeker nog een doel dus, daar eens spelen.

Hoop je met het project ook iets te veranderen in het leven, waardoor mensen anders gaan denken of doen? Of is het wat te ver gezocht? Wat is je hoofddoel met dit persoonlijke project?
Ik wil dat mijn plaat een soort ‘rimpel effect’ teweegbrengt. Dat het iets los maakt bij mensen. Ik hoop het de wereld, ons land of Europa een beetje toleranter kan maken. Een beetje zachter maken, zodat we wat meer genuanceerd naar elkaar kunnen kijken en met elkaar omgaan.  En meer naar elkaar kijken en luisteren , i.p.v. eerst te oordelen en dan te spreken. Het zou fijn zijn moest deze plaat mensen wat begripvol, zachtmoediger maken. Maar los daarvan, als ik muziek schrijf ben ik enkel daar mee bezig en niet met het effect dat het kan teweegbrengen. Ik hou me bezig met de muziek, uiteraard met een boodschap van tolerantie, muziek die het leed in de queer comunity erkent, en ik hoop dat ik dit leed op die manier een beetje lichter kan maken. 

Bedankt voor het fijne gesprek, veel succes met alles wat je doet, we blijven het met plezier op de voet volgen.

Mayté - Ik probeer altijd iets breekbaar te stoppen in mijn songs, omdat er gevoel moet zitten in mijn liedjes. Ik voel me ook wel zeker van mezelf. De combinatie is mijn eigen sterkte

Een interessante sing/songwriter is Mayté, die op haar 22^ste reeds enkele mooie songs heeft
check gerust haar spotify : https://open.spotify.com/artist/58yNDbl58u3Yit8VObfRRa?si=Y8OQlkVtRFexyRzQjhNc1Q&nd=1&dlsi=d4f387b356754de7
Ze bracht onlangs de single “Girl With 1000 faces”. Ze liet al van zich horen in ‘The Voice’ met een schitterende versie van “Reckless” (Madison Beer)
https://www.youtube.com/watch?v=JyhbocfDLzo
Ze stond eind mei op het festival Vicares Village in Dendermonde met o.a. De Mens en Bart Peeters.
Tijd om deze talentvolle sing-songwritster in de spotlight te plaatsen …

Stel jezelf eens in het kort voor ?
Ik ben Mayté , 22 jaar en singer-songwriter uit Erpe-Mere. Ik heb o.a. mee gedaan aan The Voice van Vlaanderen. Vlak daarna ben ik begonnen met eigen liedjes te schrijven. en beginnen op te treden, en ben nu volledig klaar om me verder te ontwikkelen als singer-songwriter.

Wat maakt jou uniek?
Ik probeer niet per se trends te volgen, of me ergens in een hokje te laten duwen, ik doe wat ik echt graag doe. Dat is een punt waar ik als singer-songwriter wat kan uitspringen denk ik. Het is niet gemakkelijk om daarbovenuit te steken, omdat er inderdaad veel visjes in het water zitten. Maar dat is wel mijn sterkste punt dat ik goed weet wat ik wil. En daar ook 100% voor ga.

Zijn er ook bepaalde artiesten/muzikanten die je ziet als je grote voorbeeld, om je doel te bereiken?
Vooral artiesten als Taylor Swift, Gracie Abrams, Sabrina Carpenter, Harry Styles…een beetje de pop artiesten van het moment. Daar haal ik mijn inspiratie uit, ook omdat ik die allemaal al heel lang volg. Iemand als Sabrina Carpenter heb ik gezien in 2017 toen ze in TRIX stond voor 1000 man. En ik heb haar echt zien groeien tot absolute wereldtop.  Daar haal ik wel mijn inspiratie uit omdat ik heel graag op die manier wil groeien als artieste.

Dat zijn allemaal artiesten die een Sportpaleis of een Koning Boudewijnstation kunnen vullen, is ook dat je ambitie dan?
Dat is een heel grote droom, iets dat ik uiteraard heel graag zou willen. Maar ik mik nu op iets kleiner zoals in Trix , lijkt me een heel mooie zaal om te spelen. Maar een Sportpaleis of Koning Boudewijnstation zijn mijn allergrootste dromen.

Dromen mag, moet zelfs …Wat is dan je meest realistische ambitie?
Over de wereld wat bekend geraken, en daardoor in het voorprogramma mogen staan van de wat grotere artiesten in Europa. Of een toer kunnen doen in Europa. Op het moment zou ik al heel blij zijn als men naar mijn optredens zou willen komen, om me te zien optreden. Dat is op het moment mijn voornaamste doelstelling.

Je hebt in The Voice van Vlaanderen gestaan met “Reckless”, ik heb er een filmpje van gezien op YouTube (Madison Beer). Een Koen Wouters was heel enthousiast; heeft dit voor jou bepaalde deuren geopend?
Dat heeft zeker deuren geopend. Het heeft ervoor gezorgd dat ik voltijds bezig ben met mijn muziek, ik ben toen gestopt met mijn studies en ben gaan werken. Om dat allemaal te kunnen financieren. Het heeft dus vooral voor mij persoonlijk deuren geopend, omdat ik meer zelfzekerheid wilde creëren. Wat door die deelname zeer goed is gelukt. En daardoor ook wat podium ervaring opgedaan. En ik heb door die deelname toch ook al fans gekregen die me nog steeds volgen. Voor mij was dit een zeer positieve ervaring.

De combinatie breekbaarheid - zelfzekerheid is een grote troef. Alsof je twee kantjes van jezelf naar boven haalt … Schuilen er twee Maytés in jou?
In zekere zin wel. Ik probeer altijd iets breekbaar te verstoppen in mijn songs, omdat er toch altijd wat gevoel moet zitten in mijn liedjes. Maar ik voel me langs de andere kant zeker van mezelf. Het is een beetje een combinatie van die beide kantjes, wat ik mijn eigen sterkte vind.

“Girl with 1000 faces” is er eentje van breekbaarheid en die een rugzak meesleurt. Is er een persoonlijk verhaal verborgen?
Bij dit liedje zijn we gewoon begonnen een titel te zoeken rond een fictief verhaal. Het gaat over een krantenkop in een magazine over iemand met 1000 gezichten. Als je bezig bent met muziek heb je soms verschillende gezichten nodig om mensen te raken. Ik link het ook daarnaar een beetje. Maar het is dus een fictief verhaal, ik zat eventjes vast in teksten schrijven, en heb gewoon een fictief verhaaltje verzonnen. Maar wel met een onderliggende persoonlijke betekenis. Dat je soms verschillende maskers moet opzetten, en dat dit soms moeilijk kan zijn. Of confronterend. En dat je langs de andere kant daar ook mensen blij mee kan maken.

Het is dus eerder een fictief verhaal, maar niet over je leven?
Ik vind het wel mooi dat mensen daar hun eigen verhaal in herkennen of zo. het betekend wellicht niets persoonlijk, maar het kan wel zo zijn voor anderen. Als mensen zichzelf daar op die manier in herkennen, is dat mooi meegenomen.

“Recipe” is een weemoedige, pakkende song, net als het prachtige “Nightmare”. Je stem in allerlei variaties is hier de bepalende factor. Hoe oefen je zoiets?
Dat gebeurt heel naturel. Ik heb vroeger altijd veel gezongen. Veel liedjes geoefend, in vele toonaarden. Ik heb dus altijd geoefend op die diversiteit op mijn stem, waardoor nu eigenlijk alles vanzelf komt.

Je bracht je singles uit via spotify, zijn er ook fysieke exemplaren? Of ben je van plan fysiek iets uit te brengen naar de toekomst toe?
Een fysieke plaat uitbrengen kost enorm veel geld. In eerste instantie was het de bedoeling dat te doen, een plaat uitbrengen en dan singles. Daarom is mijn strategie om eerst dus singles uit te brengen, en op die manier bekendheid te vergaren. Een soort van vaste fanbase uitbouwen. En in een volgend stadium misschien wel een album uitbrengen, als er vraag naar is. Maar nu hoop ik wat radio bekendheid en bekendheid te vergaren dus. Daardoor kan ik ook leren van mezelf, en mijn carrière rustig verder uitbouwen.

Strategisch is dat een beetje dubbel, je kunt jezelf leren kennen als singer-songwriter een fanbase uitbouwen, maar je verdient geen geld aan op spotify dingen uit te brengen.. wel net door iets fysiek aan te bieden …
het is inderdaad dubbel om geen fysieke exemplaren uit te brengen, misschien in de toekomst als ik een budget ervoor heb kan ik dit uiteraard wel eens doen! Ik zou het wel superfijn vinden om iets fysieks te kunnen uitbrengen. 

Je stond eind mei in Dendermonde, een affiche met Bart Peeters en De Mens. Hoe waren de reacties ? En Van Bart Peeters en De Mens zelf?

Van henzelf heb ik geen reactie gekregen, het was ook al vrij vroeg om 17u. Dus dat lag wat moeilijk. Ik heb hen niet gezien, maar de mensen die er waren vonden het zeer mooi. Het was ook gewoonweg heel leuk, en  een extra leuke podiumervaring die ik heb opgedaan. Elk optreden geef ik me 100% op die manier leren mensen je pas echt kennen, en dat is via dat optreden aldaar ook gebeurd dat ik wat nieuwe zieltjes heb bij gewonnen. Ik ben gewoonweg zeer blij met die kans om daar te mogen spelen…

Je zingt in het Engels, maar in de eigen taal zingen wordt nu ook sterk ontvangen. De Nederlandse zangeresjes als S10, Fraukje, Eefje De Visser… Overweeg je ook om het in ‘t Nederlands te proberen?
Ik heb daar zeker over nagedacht. Ik mik echter op wereldwijd. En dan ligt in Nederlandse taal zingen een beetje moeilijk. Omdat Engels een internationale taal is. Zingen in Engels ligt me ook iets beter dan in Nederlands. Maar zeg nooit, nooit uiteraard…

Wat zijn de verdere plannen? Speel je als verrassing act op Graspop?
(haha) nee , dat niet. Er staan voorlopig nog twee optredens op de planning. 1 van de 2 zijn de Liedekerksefeesten op 16/08 ! En er komen nog twee nieuwe singles uit. Ik ga me vooral focussen op die twee evenementen. Ik ben nu ook aan het samenwerken met een promotie team. Die me op de weg helpt om mijn muziek verder te promoten. Die samenwerking loopt tot het einde van het jaar, en op dat vlak worden nog dingen verder uitgewerkt. Maar vooral die twee liedjes, en de twee events is voorlopig wat op de planning staat.

Ik kwam even met die opmerking ‘verrassing act op GMM’, een link die ik maak met je mama die ik ken, die in de organisatie zit van Plutofest; heel je familie zit in de metalwereld. Heb je vocaal nooit overwogen iets te doen binnen die metalscene?
Ik vind het zeker goede muziek. Ik ben met mijn mama naar Metallica gaan kijken en vond het zeer goed. Maar het is niet een genre dat me puur vocaal of wat interessevlakken betreft ligt om daar iets mee te doen, ik kies toch voor pop muziek op dat vlak. Uiteraard sluit ik dat niet volledig uit, dat er ooit wel eens een metal liedje op mijn playlist terecht komt.. maar voorlopig niet. Het is dus niet dat ik me ertegen verzet, integendeel..

De vocals zijn alvast van belang binnen die scene , check Within Temptation maar eens. Je blijft binnen de pop en sing/songwriting. Hardcore, punk of metal plaat of jazz is een afwachten …
Er zijn wel verschillende genres die me aanspreken, ik ben eigenlijk nog aan het uitzoeken welke richting ik echt wil uitgaan. Voorlopig gaat het nog veel kantjes uit, maar ik ben dus wel mijn richting nog aan het zoeken en zie wel waar ik uitkom. En dan kom ik steeds uit bij pop muziek. Maar misschien dat ik ooit wel eens iets anders uit probeer, je weet nooit.

Wat zoekende dus, een dame die breekbaarheid voorop stelt, verschillende muzikale gedaantes heeft en zelfverzekerd kan zijn … Een mooie conclusie?
Dat klopt volledig. Ik weet zeker wat ik wil, maar ben ook nog op zoek naar de juiste insteek. Ik sta echt open voor alles, en bouw rustig verder. En ik probeer gewoon alles uit wat me goed ligt. Ik experimenteer ook graag met muziek, en zo vind ik wel waar ik zal uitkomen.

Je schrijft, als ik het goed begrijp, je teksten zelf? Komt de inspiratie uit het dagelijkse leven?
Het zijn, behalve die ene ‘Girl with 1000 faces’ allemaal persoonlijke ervaringen uit het dagelijkse leven waar ik over schrijf. daaruit haal ik inderdaad mijn inspiratie.

Indien je mocht kiezen, Sportpaleizen uitverkopen, optreden op Rock Werchter of een naam worden binnen het club circuit, wat geniet je voorkeur en waarom?
Op het moment is mijn grote ambitie eigenlijk Pukkelpop mainstage, omdat ik festivals gewoonweg heel leuk vind. Ik ga bijna elke jaar naar Pukkelpop, het zou bijzonder leuk zijn daar eens te mogen optreden op die mainstage. Dus op een festival spelen, op de mainstage dat staat  wel aan de top van mijn lijstje ja…

Pics homepag @Lieze Michiels

Bedankt voor de fijne babbel; heel veel succes in alles wat je doet, we komen elkaar nog tegen…