Psychonaut - livestream - Een emotionele confrontatie met al onze innerlijke demonen
Psychonaut is een voorname post-metalband geworden … Ze zijn afkomstig uit Mechelen, halen invloed uit de jaren '70, bands als Pink Floyd en Led Zeppelin, en combineren het met rauwe post-metal van AmenRa en Tool.
De band bracht, na twee EP's, zijn debuut uit. 'Unfold The God Man' . De recensie kun je hier nog eens nalezen.
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten, en heeft veel opgetreden. Een ‘must see live’ band. Via Studio Scampi werd een livestream gepresenteerd. Wat een liveset, we werden volledig weggeblazen.
Op “Halls of Amenti” klinken ze verschroeiend en trekt de band alle registers open. Het davert tot in de hel! De grote verrassing komt er bij “The Fall of Consciousness”, ingeleid door een sax, dat de song naar een heel mysterieus, haast occult niveau optilt. Tempowissels hebben we door de epische baslijnen van Thomas Michiels , de gitaarriedels van Stefan de Graef, en de drum salvo's van Harm Peters . De emotioneel beladen vocals door Thomas en Stefan bezorgen kippenvel. Dit is pure post metal, donker, gedreven , gelukzalig.
Dat is de grote sterkte van Psychonaut, de band klinkt grensverleggend en speelt met emoties binnen hun materiaal. Ze zijn energiek en gaan rechtdoor , straight forward. Op “Kabuddah” trilt de grond en voel je de hitte van de vuurtongen van de Hel. Alsof demonen worden losgelaten … En saxofonist Dieter Vaganee mag in het dreigend slotkader rust bieden.
De plaat 'Unfold the god man' is verdomd sterk , maar live is de sound en de vocale variaties even overtuigend van deze muzikanten . Het concert was een totaalbeleving , de perfecte postmetal sound die verschroeiende mokerslagen uitdeelt , je tegen een geluidsmuur kwakt en die emotioneel raakt . Kortom, een emotionele confrontatie met al onze innerlijke demonen …
Organisatie: Psychonaut ism Studio Scampi
Zwerm - We willen zeker een ruim publiek bereiken, maar wel met de muziek waar we artistiek helemaal achter staan
Zwerm is een Belgisch/Nederlands elektrisch gitaar collectief die sinds 2007 goed bezig zijn. Hun debuut 'The world's longest melody' werd door ‘the wire magazine’ geprezen als ‘een voor de hand liggende kanshebber voor album van het jaar 2010'. Ze gaven concerten in de UK, Europa, de Verenigde Staten en Mexico. Nu komt de nieuwe plaat ‘Great Expectations’ uit. Voor hun nieuwe plaat nodigden ze niemand minder dan Karen Willems uit, drumster extraordinaire. In de Handelsbeurs werd de nieuwe schijf via streaming voorgesteld. Ze werkten ook nog met beeldend kunstenaars Benjamin Verdonck en Lucas Van Haesbroeck. Tijdens het concert zijn beiden bezig met intrigerende installaties. Wat zorgt voor een voortdurende kruisbestuiving van visuele effecten en kleurrijke klankentapijten.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Naar aanleiding van dit streaming concert, en uiteraard de nieuwe release hadden we een fijn gesprek met Johannes Westendorp op een eerder winters aanvoelende ochtend in april.
ZWERM is ontstaan in 2007, toen al waren jullie grensverleggend, hoe is alles begonnen en hoe is het idee ontstaan?
We hebben elkaar ontmoet door een project dat georganiseerd werd door ChampdAction. ‘Hallucination City van Glenn Branca was dat project. Het doel van dat project was 100 elektrische gitaren bij elkaar te krijgen. Dat werd in Stadsschouwburg van Kortrijk gespeeld, en Glenn Branca werd uitgenodigd. En daar hebben we elkaar dus voor het eerst ontmoet. We zaten een beetje in het laatste jaar van onze studies.
Ik hou niet van hokjes denken, maar hoe zouden jullie je muziek zelf omschrijven?
Dat is altijd moeilijk om te beantwoorden deze vraag, we stoppen er gewoon de dingen in die we zelf interessant vinden. Invloeden uit de alternatieve pop/rock in ieder geval. Als we zin hebben maken we gebruik van drones, klankvelden, samples, zelfgebouwde effectpedaaltjes, andere snaarinstrumenten zoals saz en sinter…. Er is de klassieke achtergrond die ongetwijfeld meespeelt. Als je het allemaal bij elkaar optelt wordt het zo breed dat je niets meer zegt …
En gelukkig maar, daardoor ben ik fan. Dit is een vraag die ik ergens heb zien staan in een oud interview, maar vind het wel interessant er wat dieper op in te gaan:’’ Hoe zie jij de rol van de balans tussen genoteerde en geïmproviseerde muziek bij ZWERM?’’ zeg maar ?
Dat komt uit een situatie, toen we begonnen, vetrokken we vanuit partituren. Om zo compositieopdrachten te geven aan componisten. Na een tijdje zijn we zelf dingen gaan beginnen arrangeren, dat is een stap dichter bij eigen versies maken. De eerste plaat die we zelf hebben geschreven, zijn we zelf aan het componeren geslagen. Improvisatie al jammend doen we niet echt veel eigenlijk. Doen we ook, maar het is eerder een vorm van componeren en arrangeren. Uiteraard wordt live altijd een beetje geïmproviseerd, je doet nooit exact hetzelfde. De balans daartussen? Het gebeurt allebei, maar we denken eerder vanuit de composities en structuur dan vanuit de improvisatie, hoewel we dat uiteraard ook leuk vinden om te doen.
In de decembereditie van 2010 publiceert de redactie van het muziekmagazine The Wire traditiegetrouw haar eindejaarslijstjes. De cd ‘The World’s Longest Melody’ met muziek van Larry Polansky staat daar in de top 50 van 2010. Een mijlpaal? Heeft dit bepaalde deuren geopend?
Voor ons was dat natuurlijk een goeie boost. We waren toen nog niet zo lang bezig, en dan is het altijd leuk als je opgemerkt wordt. Dat project ‘The World’s longes melody’ hebben we ook redelijk vaak kunnen spelen. In die zin heeft dat zeker deuren geopend. We hebben dan ook een vervolgplaat kunnen maken. Bij New World Records. In die zin dus wel, maar het is niet zo dat we daardoor plots een wereldtournee of zo konden gaan doen.
ZWERM brengt ook niet het soort muziek dat je moet verwachten in Sportpaleizen of zo, hoeft ook niet
Nee , maar het was op dat moment een fijne erkenning die ons op de kaart heeft gezet, dat in elk geval.
Met jullie muziek kunnen jullie een ruim publiek bereiken, maar wellicht moeilijker op de grote festivals of zalen geraken. Moesten jullie de kans krijgen dat wel te kunnen doen, door een eerder commerciële plaat uit te brengen, zouden jullie dat doen?
Ik betwijfel ten zeerste dat we dat zouden kunnen doen eerlijk gezegd (haha). Ik heb ook niet het gevoel dat we dit per se zouden doen, niet zozeer uit principe, je kunt natuurlijk je akkoordenschema’s vereenvoudigen en beats die heel steriel zijn daar aan toe voegen. Maar dat is niet de enige voorwaarde voor commercieel succes. Eigenlijk is commerciële pop muziek eerder een houding of attitude maar daarvoor moet je uw gehele uitstraling, reactievermogen en gezicht veranderen. En dat zien we ons niet doen. Dat gezegd hebbende. We zijn er absoluut niet tegen om een heel ruim publiek te bereiken, hoe meer mensen naar ZWERM luisteren, hoe beter. Maar dan natuurlijk wel onder onze eigen voorwaarden.
Wat hadden het er al even over, volgend jaar bestaan jullie 15 jaar, wat waren nog mijlpalen (en dieptepunten) in al die jaren voor ZWERM?
Gewoon de projecten die we hebben gedaan, zijn we heel tevreden over. Die een goede respons hebben gehad, en waar we artistiek helemaal achter staan. Dat zijn er toch heel wat, ik denk daarbij aan die twee CD’s bij Newworld Records. ‘The world Longest Melody’ en ‘Underwater princess Waltz’. Maar ook een project als ‘Electric Consort’ in 2015 was zeker een andere mijlpaal. Waar we Engelse renaissance muziek hebben bewerkt voor onze elektrische gitaren. Dat heeft ook veel respons gekregen, en jaren nadien kunnen we dat nog steeds hernemen op andere plekken. De samenwerking met Fred Frith, met wie we twee projecten hebben gedaan, was weer zo een mijlpaal. De eerste plaat met eigen werk, en we hebben samen gewerkt met Rudy Trouvé ‘Badminton in Teheran’ in 2018. Dat zijn voor ons allemaal zeer fijne projecten geweest die we dus kunnen beschouwen als hoogtepunten. Dieptepunten? Niet direct, als dingen niet lukken zoals je had gehoopt, is dat wel ergens een dieptepunt , minder optredens, of niet tevreden met een podium prestatie maar dat hoort erbij. Een dieptepunt, maar dat is dan weer voor iedereen uiteraard, is deze corona tijden waarin we leven. Voor veel mensen zelfs nog meer dan voor ons.
Recent brachten jullie een nieuw meesterwerk uit ‘Great Expectations’ . Met de samenwerking van Karen Willems, die gezien haar voorliefde om buiten de lijntjes te kleuren enorm past binnen het concept, Mee eens? Hoe is die samenwerking ontstaan?
Het was een super fijne samenwerking met Karen. Hoe die samenwerking is ontstaan? Dat is eigenlijk nog al vrij Informeel verlopen, Toon heeft na een concert contact met haar opgenomen. We hebben gewoon een beetje met elkaar zitten babbelen. Op de eerste plaat heeft Bruno – een van onze gitaristen – nog zelf drums gepeeld. Hij speelt ook gitaar en zingt, en dat wordt een beetje van het goede teveel. Daarom hadden we voor dit project een drummer nodig, en dat is dus Karen geworden. Ja, dat is gewoon uitproberen, het moet sociaal ook klikken en zo. En dat is allemaal zeer vlot verlopen.
Karen haar drumwerk is ook heel opvallend aanwezig op deze plaat, bewust voor deze weg gekozen?
Heel bewust? Nee. Als je kiest om met een drummer of percussionist te werken, kies je natuurlijk voor meer drums binnen de sound. Maar daarnaast is er niet speciaal over gesproken er moet zo, of zoveel drumwerk inzitten. We kunnen niet wekelijks repeteren omdat we ver uit elkaar wonen dus we maken elk apart kleine demo opnames, zetten die op een soort online platform. Iedereen van de band kan dat downloaden, en daar zelf mee aan de slag gaan. Op die manier krijg je een soort plakwerk van ideeën.. Een grote verzamelplaats van losse demo’s na een tijdje staat het gewoon helemaal vol met losse ideeën. Op het moment dat we daadwerkelijk de studio ingaan, is er best al wat afgewerkt materiaal aanwezig. En Karen deed gewoon mee aan dat proces dus die heeft daar kunnen mee haar ding doen. Zo ontstaan er organisch allerlei songs waar ieder zijn invloed en ideeën kwijt kan.
Wat me opvalt is dat jullie een dunne lijn bewandelen tussen experimenteren en toegankelijkheid, mee eens? Je mening
Ik snap wat je bedoelt, en ik denk dat dit ook deels komt door die werkwijze waar we het daarnet over hadden. Doordat vijf mensen voortdurend muzikale input geven. Ontstaat iets heel divers. Het komt niet specifiek van een hand, iedereen heeft daar zijn eigen inbreng in. Tekstmateriaal komt vrijwel alleen van Bruno Nelissen. Maar het muzikale materiaal komt dan weer van iedereen, en daardoor krijg je dingen die poppy klinken, en andere minder toegankelijk. Ook dat is niet weer een keuze of werkwijze op zich. Het is gewoon het resultaat van vijf mensen met uiteenlopende ideeën. Die verschillende muzikale voorkeuren hebben, maar toch voldoende elkaar aanvullen, om daarmee aan de slag te kunnen gaan.
De stijlbreuken en je op het verkeerde been zetten trekt me ook enorm aan. Is bewust voor deze aanpak gekozen? Je mening
Ja dat antwoord is inderdaad al gegeven, het komt op hetzelfde neer. Je mag toch ook de invloed van Rudy Trouvé niet onderschatten, want die heeft nog veel ideeën in de studio verder uitgewerkt. Om iets om te gooien, of iets bij te steken. En het feit gewoon, zoals aangegeven, dat er vijf mensen bezig zijn met die liedjes. Daardoor kan het inderdaad rare afslagen nemen als het ware.
Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
De reacties die we tot nu toe hebben gekregen zijn uiterst positief, heel goede recensies en zo. Het is wel een beetje een rare manier om een plaat voor te stellen, omdat je het niet live kunt brengen voor een publiek en niet weet hoe die daarop reageren. Want je hebt geen contact met je publiek. Ook de online reacties waren positief, maar dat onderdeel mis je wel.
Ik heb jullie streaming concert gezien en was danig onder de indruk van wat die beeldende kunstenaars ermee hebben gedaan, bovenop jullie muziek. Vooral had ik voortdurend gevoel in een soort 3D film te zijn terecht gekomen, Hoe is die samenwerking ontstaan?
Die hebben daar zeker iets heel moois van gemaakt, wij hebben dat echter achteraf maar kunnen zien. Lucas Van Haesbroeck daar werken we al een jaar of tien mee samen. Hij doet vaak de scenografie en belichting bij onze projecten. In de concert situatie enkel de belichting, maar ook met theatervoorstellingen en samenwerkingen die we hebben gedaan, neemt hij dat onderdeel voor zijn rekening. En Benjamin Verdonck die werkt vaak samen met Lucas. Dat idee kwam dus een beetje op dezelfde manier als bij die fantastische samenwerking met Karen. Het gegeven van de live-stream geeft gelegenheid om op een andere manier na te denken over het visuele deel van je show. Dat hebben we hier geprobeerd Wat ze hebben gedaan, is materiaal gebruiken uit hun eigen voorstellingen. En dat toegepast op deze set.
Net daardoor blijf je wel kijken naar zo een streaming vind ik, doorgaans voelt het aan als een videoclip op YouTube of zo. Ik vond dit streaming concert dus een voorbeeld hoe streaming daadwerkelijk zou moeten zijn, hoewel het nooit de echte live beleving zal vervangen, hoe sta je tegenover het fenomeen?
Ik sluit me daar eigenlijk bij aan. Ik kijk ook veel minder dan het zou willen of moeten, zeker met muziek – met theatervoorstellingen is het een beetje anders omdat dit aanleunt bij film – heb ik gewoon het gevoel dat ik naar een cd zit te luisteren met beeld. Als deze methode die wij hebben gebruikt met ZWERM beter heeft gewerkt om de aandacht te bewaren is het fijn om te horen.
Voorlopig is het helaas de enige oplossing, streaming. Hoe voelt het feitelijk om voor een lege zaal op te treden?
Uiteraard spelen we veel liever voor een volle zaal. Maar voor de meeste van ons was het de eerste keer sinds heel lang dat we weer echt in een soort concertsituatie waren terecht gekomen, en dat voelde toch ook aan als een opluchting. Met publiek erbij is onvervangbaar, maar na tien maanden eindelijk nog eens een keer samen kunnen op een podium staan , zorgde toch voor een ontlading eerlijk gezegd.
Zijn er nog plannen in die richting of van streaming of zo?
Er staat een concert gepland in Het STUK in mei, maar dat is dus afwachten of dat doorgaat. En in Oktober in De Singel staat ook gepland. Die twee staan er, maar iets nieuws plannen is gewoon moeilijk nu. Alle concerten die we hadden staan, zijn al twee keer verzet. En weer een streaming? Een van de nadelen van zo een streaming is je kunt niet vier keer achter elkaar streaming doen , vandaag in Gent of morgen in Leuven, Brussel of Antwerpen. De meeste hebben die eerste streaming al gezien. Je hebt je kruit verschoten feitelijk , terwijl je met een live optreden telkens een ander publiek voor jou hebt toch, of toch in grote mate.
Zoals iedereen van ons zijn het voor jullie ook geen gemakkelijke tijden, hoe heb je deze corona crisis als mens, band en muzikant beleefd? Leef je van de muziek?
Nu ja, ik geef grotendeels gitaar lessen. En een deel van de financieren komt uit optreden, maar daar ben ik niet van afhankelijk. Dat geldt voor iedereen, sommige geven les of hebben andere jobs in de muziek . Corona heeft ook op al die activiteiten invloed, de lessen zijn al maanden online. Zowel in Nederland, maar dus ook in België. Dat zijn niet allemaal ideale omstandigheden, maar ik heb nog werk en we zijn gezond en dat is toch veel belangrijker. En om daarop terug te komen.. als je dan op een podium staat en eens iets kunt doen zoals die streaming, dan weet je pas echt wat je hebt gemist. Dan besef je toch dat het niet zo vanzelfsprekend is.
Ik ken ook artiesten of muzikanten die hierop reageren dat deze tijden hebben gezorgd voor een zekere rust, en tijd om meer te componeren; is dat bij jou ook zo?
We hebben een plaat gemaakt, en uitgebracht, dus productief zijn we zeker geweest. Of we door corona productiever zijn geworden, zou ik echter niet durven zeggen. Eerder het tegendeel een beetje, de praktische toestanden om zo een plaat uit te brengen zijn door die corona maatregelen eerder groter en maakt het zelfs moeilijker. Ook al die agenda’s die door elkaar worden gehaald door het voortdurende moeten verzetten van concerten; Er komen veel praktische toestanden bij kijken. Dat ik dus meer tijd heb gekregen door die corona zou ik zeker niet durven beamen.
Wat zijn de verdere toekomstplannen met ZWERM?
Plannen maken we sowieso. Het volgende dat op stapel staat is een project dat heet Lalaei, het Perzische woord voor slaapliedje. Dat project is een samenwerking met een Iraanse zangeres. Sarah Akbari Die hebben we drie jaar geleden ontmoet in Teheran, daar waren voor een drietal concerten. Het idee kwam om samen met haar een project te maken rond Iraanse Volksliederen. En dan hebben we nog een samenwerking met een Engelse verhalen vertelster. Marie Phillips. Dus het zal een soort theatervoorstelling worden met Iraanse muziek die gespeeld wordt door ZWERM en Sarah. Afgewisseld met story telling van Marie Phillips.
De plaat is maar net uit, maar er zijn geen nieuws songs geschreven of zo ondertussen?
Nieuwe songs nog niet, maar we gaan zeker een vervolg maken in deze lijn. ZWERM doet uiteenlopende projecten, en dat is een van de richtingen die we doen. Het is dus zeker de bedoeling onze eigen muziek uit te brengen, er is nog niets concreet maar dat gaan we zeker doen. Binnen een jaar of twee.
Indien ZWERM Amerikaans of Engels was, zouden jullie dan meer kans hebben om beroemd te worden? Het is voor Belgische (of Nederlandse band) vaak moeilijk om internationaal door te breken?
Moeilijk om daar concreet iets over te zeggen. Beroemd? Dat zou ik zeker niet durven zeggen. De Belgische muziek scene is toch wel gekend door zijn diversiteit, denk ik zo. Of dat in eigen land ja dan nee minder wordt geapprecieerd kan ik me moeilijk over uitspreken. Ik weet ook niet over een groot verschil is qua houding tussen Nederland en België wat dat betreft. Zoals ik zei, ik heb de indruk dat er in België dus meer diversiteit is en meer geëxperimenteerd dan in Nederland, maar dat kan komen doordat ik met ZWERM meer in België ben.
Is het niet zo dat een Belgische band als ZWERM het moeilijker heeft om op een festival als Rock Werchter te staan, dan een Nederlandse op Pinkpop om maar twee grotere festivals te noemen?
Ook daar kan ik niet zoveel over zeggen, ik zou het eens echt moeten uitzoeken dan. Ook omdat ik dat niet echt volg, een festival als Pinkpop. Lowlands heeft ook allerlei kleinere tenten en zo, en rand programmering. Maar ik kan op deze vraag dus niet echt een afdoende antwoord geven eerlijk gezegd.
Sportpaleizen uitverkopen is wellicht nooit een ambitie geweest , daar hadden we het daarnet al over. Om af te sluiten, na al die jaren, is er nog een soort einddoel of ambitie? Iets dat je absoluut wil bereiken?
Onze voornaamste ambitie is toch een zo breed mogelijk publiek kunnen bereiken, maar zoals ik al eerder zei met de muziek waar we allemaal zelf achter staan. En dat is heel breed, deze plaat is een van de dingen die we doen, we doen nog andere dingen ook. Dus, projecten maken waar we artistiek allemaal 100% achter staan, en daarmee een zo breed mogelijk publiek kunnen bereiken. dat is het voornaamste doel van ZWERM. En dat mag gelijk waar en hoe zijn.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop jullie spoedig zo snel mogelijk eens echt live te zien
Jij ook bedankt Erik! Fijn dat je de tijd voor ons hebt genomen!
Anne Clark - More than ever before, I live for the moment. Don’t count the days, make the days count
Anne Clark needs no introduction. For more than 40 years she has been making her mark in the world of music. In parallel with full Covid lockdown in 2020, she was also diagnosed with cancer. A celebratory “40 year anniversary tour” had to be cancelled along with all other music plans. Life became a battle, fighting the disease. Right now Anne is in a good place and is slowly returning to writing new songs with her band members, Jeff Aug and Justin Ciuche. Also the idea came up to put out classic songs from Anne’s career in new interpretations, the result being "Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked", which will be released on 28 May. Reason enough to have a nice conversation about it. We also talked about David Bowie, her time in Lokeren during the Lokerse Feesten, her connection with Belgium, a newly developed taste for (Belgian!) beer, her opinion on social media and further plans for the future.
Anne, thanks for this nice interview, after all these years it might be a bit much to ask :) but what were the highs and lows for you personally?
That is very difficult to answer. For more than over 40 years working with music, there have been so many… One changes so much in all this time. You meet so many people and one goes through so many areas of music. There are so many individual experiences that it is impossible to exactly point out the highs and the lows. It’s a constant process of living and working. Good experiences, bad experiences. I tend not to rate them, just either enjoy or learn from them.
I‘m very also very concerned about your health and battle with cancer. How are you doing today?
At the moment I’m feeling very well. Last year was an incredibly hard experience. However, what the doctors and nurses did for me was absolutely amazing. Because I had my diagnosis at the very beginning of this pandemic, it was a difficult time for me, but also for the people who took care of me. The hospital was completely closed down. There was no possibility to receive visitors and the hospital was totally overwhelmed with Covid patients. I don’t know how the staff managed but they did. I can’t begin to tell you what heroes of mine they all are! About my health now? There is always a risk that it will come back of course. But at the moment I’m very positive about the way it goes.
We are a bit generational :) the digitalization, the more and more importance of social media are for me the big changes of these times, what is for you the biggest change in your long career of around 40 years?
I have to agree. The technology of course is one of, if not THE biggest changes over the past 40 years. When I started with music it was more analogue and acoustic. Then everything became digital and I found that transition less enjoyable. Music meant staring at computer screens and looking at modules. I loved the more tactile nature of making music. However, over the years, I have of course adapted and now feel comfortable combining both.
About social media, it is a tool and it is entirely up to us how we use it. We can use it for good or bad things. Humans tend to seem to always like to show their bad sides. I am fully aware of how social media can be used in a bad way but I want to use it for creativity and the contact it can bring people. For example, something like Spotify enables me to discover musicians and artists I would never have been able to know about previously. Whole new worlds of music! Something like Zoom, FaceTime, WhatsApp or Skype enable people to “see” loved ones. This terrible last year has been a good example. Can you imagine what lockdown would have been like without people being able to contact their friends and families through these mediums? Unbearable.
But in the past you had more time to grow, it’s going very fast, maybe too fast?
In a way yes, but it is still up to us. We can skip through apps and programs every 5 seconds if we want to, or we can takes hours, days discovering new things. It’s our choice.
In an interview, when asked 'What are your main inspirations?', I read the answer: 'Everything is an inspiration! As a writer/musician I think you have to be open to every kind of inspiration.' Surely there are certain artists or musicians who have made you what you are today?
Life is just full of many different kinds of experience. When people tell me they only listen to dance music, or metal or this or that, I feel it’s a shame because they never feel the experience of other things. Life is made of different emotions and reactions or stimulations. The same with influences. My influences also have been wide and varied. Different things appealing to different parts of me. From The Beatles to The Rolling Stones as a kid but also people like Joni Mitchell, David Bowie, Tim Buckley, Simon & Garfunkel as I was growing up. I also loved classical music like Mozart, Chopin or Bach. Then the power of punk and post-punk. There are so many inspirations. Because life is about different experiences and things.
For me, when I look at my personal inspirations, it goes back to one person really: David Bowie
Yes, David Bowie was so important for music and for culture in general in the 20th century. His influence is so huge and so inspirational for many people on many levels.
He is also the only idol I really cried about, it was like losing my father
I heard someone say about him that he was an artist who “allowed you to be whoever you were or wanted to be. He gave you that permission.” I think that is definitely true - especially in the 1970s.
In that same interview I also read 'I never had a great "singing" voice so it seemed a perfectly logical step to set poems to music.' I’ve always seen you as a poet too, a storyteller with a beautiful voice anyway. Can you elaborate a bit on that statement?
Thank you very much, I take that very much as a compliment. Because words are so essential for us. Our language is pretty much all we have. All we have to communicate with each other. We are all story tellers. When language doesn’t work, there is always music. On the other side of the coin, when language fails, unfortunately we have violence.
I found some questions in interviews and I found these interesting: ''You have a unique and emotional way of speaking your lyrics in your songs. How did you come up with this idea and way of expression in the first instance ?'' Can you elaborate on them?
I have always known my limitations as a singer (haha)! As I just said, I am more of a story teller, or I create settings for stories, experiences, emotions. I have always loved great orators. Just listen to great speakers like Martin Luther King, to give an example, so inspirational. As well as overloading us with information, words should give solace, strength and unity.
I wanted to ask about ‘given opinions’, in the past you were sometimes angry about things happening around you. Are you still angry?
In the past year I have certainly reassessed my relationship with the world. There is a big difference between feeling anger and being passionate about things. I have really learnt what is and what isn’t important. All these politicians and tyrants and advertisers stirring up our feelings of inadequacy! Making us feel so small and irrelevant! The situation in the world is so difficult for so many people. I can never change that. I accept that. I have to accept that. But amid it all there are millions of good people, giving everything they have for others. We have all seen that with the Covid pandemic. I have experienced human kindness, selflessness and compassion on such a vast scale in the last 12 months, I never thought possible. It is (way beyond!) time we focused on these people, these qualities, instead of all the bullshit and time-wasters. I still feel a lot frustrations but I try to react in different way. Channel it in a different way.
Another thing I’m kind of angry about: Women are still too much undervalued and underestimated in this business. It is still a man's world even after all these years?
Well, yes. It’s still a man’s world. That’s for sure. The music business … business…. buiness …any business. I have to say though, it is so refreshing to have leaders in the world such as Jacinda Arden in New Zealand and Sanna Marin in Finland. Maybe we can perform some gender reassignment surgery on Boris Johnson (haha!).
The reason for this interview is "Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked" (FDA / Anne Clark), which will be released on 28 May. Why an adaptation of songs and not a new album with new songs?
I would like to release new material and as I said earlier, I have begun writing with my band again but with my cancer diagnoses and the Corona virus last year, everything stopped. No touring. No travelling. So, I was looking for a way that I could still reach my audience and offer them something. Many people contact me about making remixes and I thought OK, let’s try something. Synaesthesia is the result.
I listened to the album, there are some very interesting arrangements that add something extra, it scared me a bit :) but the songs are reinvented because of that. Your opinion about this statement please?
Exactly! I wanted something a bit different from the usual remixes and gave all the musicians total freedom to work on the songs as they wished. I love the very radical arrangements of some of them. A bit like translating language, hopefully they keep the core of the material but also come up with something new too. Something that offers a whole new experience and interpretation.
I was a bit sceptical about it, but you've made sure that the songs still sound like they did in my youth, but you add something new that reinvents them, that's what wins me over the most
I was very definite about who and what kind of artists and musicians I wanted involved. People with their very own clear identity and who are also doing what I regard as exciting and innovative work in 2021. For example, I am a big fan of Yagya and Deadbeat, two of the musicians who worked on the album.
Are there new songs coming soon? In other words, can we expect more?
I hope so, like I said. In the last couple months I have begun writing new songs, I sure will bring them out as soon as I can!
I have seen you live three times, including twice in my hometown Lokeren, what was that experience like (I think 2004 and 2007) and also do you remember ‘Lokerse Paardenworst’?
I had a beautiful time in Lokeren. The people are so crazy (haha). All that Belgian beer and things… The Stella and the Jupiler. It was a great time being there. I am definitely NOT a fan of Paardenworst! Sorry, that’s not for me. However, I have to say that Belgian beer is the best beer in the world!
You also have a special connection with Belgium, can you tell us something more about that?
Yes, I have had a strong link to Belgium whole my life. Since I was a child. My parents had friends in Charleroi, who I have always regarded as family. One of my oldest friends is from Sint-Niklaas. My partner is from Nieuwkerken-Waas. My first ever concerts outside of the UK were in Gent. It’s a very special country for me. Such a tiny country yet with such a big cultural life and appreciation. The music scene is so wonderful in Belgium.
I still think, despite that, that many Belgian bands, if they were English or American, would be world famous. It is difficult for a Belgian band to really break through
Yes, it seems that the USA and UK have had the most influence when it comes to pop and rock but I think that has changed a lot with club and electronic music for example. So many of the big names in those styles come from mainland Europe. The same with jazz and classical. I think the Anglo-saxon influence is definitely waning in so many areas, not just music.
My Favorite Belgium band is The Kids. Are you into Punk?
Am I into Punk? You bet I am - or rather - I was in my youth! I was at the Centre of it as a teenager growing up in London and working in a record store. Siouxsie and The Banshees, The Damned, Generation X were all in the neighborhood.
My favorite Belgian band is Motek. I love what they did. They split up unfortunately.
Now we talk about ‘live concerts’. Will there also be live performances, or is that not the intention?
I don’t know. I hope so of course. We had a huge tour planned last year, but it didn’t happen. Apart from the Covid restrictions everything depends on my health. I’m not sure if I will ever be able to do major tours again but I certainly hope to play “live” again in some way.
In these times you see a lot of streaming, are you interested in doing that too?
I am. I think it offers a wonderful solution for both musicians and audiences. Unfortunately, all of my musicians are in Germany and to travel just isn’t an option right now, so we can’t work together as I would like to.
What is your opinion about the phenomenon?
It is an essential phenomenon that fits with these times we are living through.
These are very difficult times for a musician, but also for every person. How did you experience these times?
Extremely difficultly. Aside from the Covid lockdown I was in isolation anyway because of my illness. I hope this pandemic will teach us new ways of living and respecting each other and the natural world, but I don’t believe it will unfortunately … There have been huge human catastrophes in the past that we could have learnt so much from. We could have ‘reset’ the human program so many times. The first and second world wars for example. We never learn and we will just continue from one disaster to the next. However, I have learnt the true value of every tiny detail of living during this time. The beauty and the fragility. I have learnt who the true heroes are - the nurses, the doctors, all those precious people who have taken care of us during this time.
Something else, I know it’s difficult to make plans but what are the plans for the future? After all these years, are there still goals, ambitions, things you definitely want to do?
Honestly, I nearly died last year, and for me every day is a gift. More than ever, I am really living in the moment. I’m not making long term plans, I live now. One of the things that I was told in hospital by the amazing staff was: “Don’t count the days, make the days count.” This is my philosophy now.
Meer info over het nieuwe album: Anne Clark - Synaesthesia "Classics Re-Worked"
https://www.anneclarkofficial.com/2021/03/31/synaesthesia-anne-clark-classics-re-worked/
Pics @Tine Franckaert
STIL - Het zou vooral een heel prikkelende ervaring moeten zijn, doordat mensen liggen, dat ze worden meegezogen naar een bijzondere wereld
STIL is het project rond Sophia Ammann op zang, gitaar en Seraphine Stragier op harp en cello. STIL. brengt met ligconcerten een gedeelde beleving tussen droom en concert. Het duo bracht eind maart een eerste single/video op de markt
- Stil. - to build a home: https://www.youtube.com/watch?v=gXbcSsYCD8k
We vonden het hoog tijd om dit bijzonder project in de schijnwerpers te plaatsen, en hadden een fijn ochtendgesprek met Sophia en Seraphine over dit project, maar ook de andere projecten waar beiden mee bezig zijn, tot de verdere toekomstplannen en doelstellingen
Hoe is alles begonnen?
Seraphine: Sophia en ik hebben elkaar leren kennen via Ansatz Der Maschine. We zijn de enige vrouwen in het gezelschap. Ik speel ook ligconcerten en Sophia had interesse om zo’n ligconcert eens bij haar thuis te organiseren. Uiteindelijk is de interesse ontstaan om dit ook samen te doen. We hebben de hoofden samen gestoken om het verder uit te werken dit project STIL. We geloven beiden in een bijzondere kracht van muziek bij een liggend publiek, doordat bepaalde visuele prikkels worden uitgeschakeld.
Naast Ansatz Der Mashine zaten jullie nog in andere projecten ; kunnen jullie iets meer vertellen over deze ervaringen? Heeft die ervaringen invloed gehad op de muziek van STIL? Of gaat het daar een heel andere weg uit?
Seraphine: Bij elk muzikaal project onthou je bepaalde inspiraties en dat doet je verder groeien als muzikant. STIL. is voor mij ook een verlengde van de solo ligconcerten die ik speel met de CelloSuites van J.S.Bach. Voor de rest staat dit wel in contrast met wat ik anders speel, ik speel vooral bij pop, folk, of hedendaagse klassieke muziek- projecten. Dat relaxerende is ook voor mij een zoektocht om op een andere manier te communiceren met een publiek. Het is heel fijn om op het podium plezier te maken en dat over te brengen, maar ik vind het ook belangrijk om mensen te doen stilstaan en een bijzondere ervaring te bezorgen.
Eind maart kwam een video en single uit. Een zeer relaxerende song, dromerig maar ook de omgeving spreekt toch tot de verbeelding. Hoe zijn jullie op deze mooie locatie uit gekomen?
Seraphine: Sophia en ik voelen ons allebei aangetrokken tot de natuur. De natuur brengt veelal rust. We hebben de clip gefilmd in de Kwadebossen, dat is vlakbij Mathijs zijn huis.
Die dromerige, oogstrelend mooie soundscapes en kristalheldere stem zijn zeer fantasieprikkelend, ik sloot mijn ogen en waan me in een sprookjesbos waar het fijn vertoeven is en wil niet meer naar huis. Je mening? Is bewust voor deze aanpak gekozen?
Sophia: Het is prachtig dat je de ogen hebt dicht gedaan.. Voor mij is dat het grootste cadeau wat je iemand kan geven, een moment van rust waarop je bij jezelf kan thuiskomen. Als we daarin zijn geslaagd ben ik tevreden.
Seraphine: Het hoeft niet snel en catchy te klinken als een single op de radio. We willen net dat het allemaal in een bepaalde textuur blijft, dat er een zeer langzame evolutie is.
In een artikel in het Nieuwsblad lees ik het volgende: “Met STIL willen we diep relaxerende ligconcerten met cello, harp en stem, brengen, waarbij het publiek de concerten liggend beleeft met focus op de sensorische en auditieve waarneming”. Die vraag heb je al een beetje beantwoord, maar kunnen jullie daar iets dieper op ingaan?
Seraphine: Een ligconcert is sowieso voor een beperkt publiek. Wij spelen in het midden waarbij de mensen min of meer dicht bij ons liggen. Na een kleine inleiding, gaat de muziek een uur lang verder zonder te stoppen dus. En laten we de mensen gewoon in hun trip, wijzelf ook eigenlijk. Want na een uur ben ik zelf gewoon weg van de wereld als muzikant. Dat is voor ons belangrijk, dat we er een soort reis van maken naar een heel andere droom wereld.
Kom je dan niet tegen dat de mensen in slaap vallen, niet uit verveling maar de relaxerende inwerking als je neerligt?
Seraphine: Ik vind dat ergens wel een heel aangename bijwerking daarvan. Doordat het een heel diepe vorm van ontspanning is. We vragen toch aan het publiek, als iemand in slaap valt die toch even aan te porren dat hij of zij niet begint te snurken of zo, want dat is ook niet de bedoeling. Want dat verstoort de rust uiteraard. Maar het hoort erbij. Zo een ligconcert kan in een tuin, in een huiskamer, in een kerk of een andere locatie. We vragen dat de mensen zelf hun matje en kussen meebrengt. We denken dat, na corona, de mensen zelfs volledig corona proof hier enorm veel deugd zullen aan hebben. We hopen dus dat er heel wat speelkansen zullen zijn voor ons.
Sophia: Wat ik zo leuk vind aan dit project is die zoektocht en dat experimenteren. Een publiek dat neerligt ervaart een concert op een andere manier, je kan daar als muzikant veel mee doen en op inspelen door bijvoorbeeld tussen het publiek rond te lopen bij het zingen of klanken vanuit verschillende plaatsen in de ruimte te laten komen.
“Eerlijke interpretaties van klassieke, pop en folk composities van Beethoven tot Feist”, lees ik op jullie facebook pagina, uiteraard kan ik me daar wel iets bij voorstellen, maar ik hoor het liever vanuit jullie standpunt, wat mogen we ons daarbij voorstellen?
Sophia: Seraphine en ik zoeken samen muziekstukken uit die ons raken en die voor ons passen binnen het project. Seraphine komt meer uit klassieke muziek, terwijl ik meer uit de alternatieve pop kom. Tijdens de repetitie gaan we op zoek naar de essentie van een nummer en kijken hoe we dat in een STIL. versie kunnen omzetten. We doen dat met een liggend publiek in gedachten, daarbij zijn we bijvoorbeeld heel bewust bezig met de dynamiek
Ik heb onlangs naar aanleiding van Sound of Ghent de 9 symfonieën van Beethoven via streaming gevolgd; waar komt die adoratie voor klassieke muziek vandaan?
Seraphine: Vooral de akoestische klank van de instrumenten spreekt me binnen Klassieke muziek enorm aan. Ik heb ook een klassieke opleiding gehad aan het conservatorium te Brussel.
En Sophia?
Sophia: Wat ik zo bijzonder vind aan Seraphine, is dat ze als klassieke muzikant technisch heel straf kan spelen, maar dat ze toch ook op een heel intuïtieve manier in de muziek staat
Seraphine: Ik ben ongelofelijk onder de indruk van Sophia haar stem. Het is de max om met haar te kunnen samen werken Ik heb wel een Klassieke opleiding gehad, maar voor mij was het sowieso evident dat ik me ook in Folk en pop muziek ging verdiepen. Ik heb jarenlang bij Lais gespeeld. Voor mij voeden die beide aspecten elkaar eigenlijk. Als ik enkel klassiek zou spelen zou ik wat op mijn honger blijven zitten wat podium vrijheid en zo betreft. Het is langs de andere kant fijn om ook dat klassieke onderdeel soms nog te kunnen doen, maar vooral dat alles naast elkaar eigenlijk gewoon muziek is.
Wat zijn de verdere plannen met STIL. Komt er een EP of dergelijke meer aan?
Seraphine: We hebben vooral veel zin om terug te gaan spelen van zodra dat kan. En we werken ondertussen in stilte verder. We hebben tussen de lockdowns wel een aantal concerten gedaan, maar niet zo heel veel en dat is jammer. We hebben wel vele plannen.
Sophia: We zijn inderdaad volop aan het werk achter de schermen, zo nemen we binnenkort een tweede video op en liggen er plannen voor de opname van een EP op tafel.
Wat is uw opinie over dat fenomeen streaming eigenlijk?
Seraphine: Dat is een beetje dubbel eigenlijk. Het is fijn om naar iets toe te kunnen werken. En je blijft door dat aan te bieden wel een beetje in de schijnwerper staan. Je bereikt zelfs een publiek, die misschien anders niet meteen naar een concert live zouden komen Tegelijkertijd kruipt er enorm veel energie in, maar krijg je bitter weinig ontlading in vergelijking met een gewoon concert. Ik kijk soms wel naar streaming concerten, maar het is wel zo als je bijvoorbeeld naar het toilet moet of de kinderen zijn wakker, zet je het op pauze… het voelt dus allemaal een beetje raar aan. Die beleving die je voelt op een echt concert, kun je dus nooit krijgen via streaming. Het heeft zijn voor en nadelen dus.
Sophia: Ik ben wel blij dat ik er enkele heb kunnen doen, je bent weer opgeladen en kunt weer samen spelen. Maar het vervangt dus ,, zoals aangegeven, nooit de echte live beleving.
Wat is de uiteindelijke ambitie wat dit heel mooie project aangaat? Zijn er wat locatie betreft geen beperkingen?
Seraphine: Er zijn uiteraard veel plannen. Ik denk, als ik voor mezelf spreek, dat we gewoon op veel bijzondere plekken ons publiek willen ontroeren en schoonheid brengen. Dat is de voornaamste ambitie wat STIL. betreft.
Sophia: Het zou fijn zijn dat er geen beperkingen zouden zijn, wat locatie betreft. Als het bijvoorbeeld in een AB kan waarom niet?
Seraphine: Los van STIL. zijn we ook met een kinderproductie bezig. Daar hebben we in de kerstvakantie een digitale voorstelling van gemaakt: “Schaap met Laarsjes”, gebaseerd op het gelijknamige boek van Maritgen Matter. Deze digitale voorstelling kan ook met een lesmap en audiofragmenten aangekocht worden.. En daar hopen we toch, naast STIL. , kinderen mee te kunnen nemen in die fantasie wereld. Daarop verdergaand zou het ook fijn zijn om ouder/kind ligconcerten te doen. Die de verbintenis tussen ouder en kind kunnen versterken.) En als we verder dromen, een goede ondersteuning en een mooi decor ontwerpen voor onze ligconcerten, dat zou heerlijk zijn.
Seraphine, ik zie dat je ook in uiteenlopende projecten zit zoals SUNSUNSUN tot zelfs Stef Bos? Zijn er nog projecten waar je mee bezig bent of toekomstplannen ? Met andere woorden, wat zijn jouw verdere plannen naast STIL. ?
Seraphine: SUNSUNSUN is een project dat nog steeds gaande blijft. We hebben daar al veel mooie dingen mee gedaan. Nu zijn we achter de schermen ook bezig met het uitwerken van een akoestisch programma, zonder zanger; en ook verdere plannen aan het maken. Voor de rest is het een heel gekke tijd om nog verder plannen te maken, het blijft allemaal heel vaag. Ik heb onlangs meegewerkt aan een nieuwe muziektheatervoorstelling : “Wild”, naar een idee van Lucas Derycke en muziek van Frederik Neyrinck. Deze voorstelling is klaar, maar we konden nog niet eens première spelen, hopelijk lukt dit binnenkort wel. Tussen de eerste en tweede lockdowen waren we ook met muziek van Randy Newman aan het spelen, samen met een bende muzikanten rond Patrick Riguelle en Jan Hautekiet. We hebben halverwege die tournee moeten stopzetten, hopelijk blijven daar nog een paar concerten over die we kunnen doen. Er zijn ook nog concerten gepland met Ansatz der Maschine.
Heel veel activiteiten dus, hoe blijven jullie dat toch allemaal combineren, of is dat nu gemakkelijker door die corona?
Seraphine: Ik denk dat je als muzikant in België sowieso beter in verschillende projecten zit. Je vastpinnen op enkel eentje is niet doenbaar. Het blijft gewoon een gezonde manier vinden om die te combineren. En , in mijn geval, te combineren met mijn gezin. Het hoort gewoon bij onze job als muzikant om agenda puzzels te maken. STIL. Is echter iets dat gewoon een heel jaar door kan lopen. En die puzzel zal wel altijd een plekje vinden in die agenda.
Sophia: Ik keek onlangs terug naar mijn agenda in pre-corona tijden en mijn mond viel echt open, het was zo druk! Alles volgepland met werk en ook veel sociale gelegenheden. Op een manier heb ik door deze periode veel meer rust gevonden, als nooit voorheen. Dat wil ik zoveel mogelijk proberen vasthouden, door bewuster en minder te plannen. Op die manier kan je ook meer aanwezig zijn in wat je doet, wat volgens mij ook inhoudt dat je beter werk kan leveren en meer impact kan hebben.
Seraphine: Vooral bij STIL. Is dat belangrijk dat we zelf die rust uitstralen, als we zelf onrustig zijn kunnen we dat niet overbrengen naar de mensen. Ik heb soms momenten dat ik denk ‘het was zo druk vroeger’, maar het enthousiasme neemt het steeds over zodat het niet stoort. Wat voor mij belangrijk is , is dat het combineerbaar is met mijn gezin.
Hoe denken jullie trouwens dat de cultuur sector die corona tijden zullen overleven?
Seraphine: Ik hoop dat er door iemand als Tom Kestens en Frederik Sioen bijvoorbeeld., iets groeit van een duidelijke omkadering en dat er werk gemaakt van een beter statuut van muzikanten. Dat is heel belangrijk dat dit eindelijk eens bekeken zal worden, dit kan een voordeel zijn na deze crisis. En er wordt bij stil gestaan dat het geen evidente keuze is om muzikant te zijn. Maar er zullen binnen de sector zeker mensen sneuvelen, helaas. Ik denk daarbij aan bookingsagenten , voor die mensen is het een ramp. Die hebben keihard gewerkt om al die concerten uit te stellen, en te blijven uitstellen zonder enig perspectief. Of mensen die al twijfelden, die zullen zeker de handdoek in de ring gooien nu vrees ik.
Sophia: Mijn mening kan daarover kan wel wat veranderen naargelang mijn gemoed. Maar in het algemeen ben ik hoopvol. De waarde en het verbindende van muziek wordt net zo duidelijk nu publiek en artiesten niet kunnen samenkomen. Ik denk dat het daarom zeker zal overleven, ook al zal het voor sommige heel moeilijk worden, muziek leeft en blijft leven.. omdat het nodig is.
We hebben het over jullie projecten gehad, over STIL. Ik zou willen afsluiten met de vraag was is - naast het project STIL. – jullie algemene ambitie en is er een soort einddoel?
Seraphine: Ik zal gewoon zo blij zijn als een kind om hopelijk binnenkort opnieuw speelkansen te krijgen, en liefst combineerbaar met mijn gezin.
Toch nog een ding, ik denk dat jullie muziek een oplossing kan bieden voor mensen met Psychische problemen? Al overwogen?
Seraphine: Het lijkt me bijzonder om dat te doen, ik denk bvb ook aan onze muziek spelen bij de afdeling Oncologie, Postnatale Depressie of bij Palliatieve Zorg. Ik speel bij het project Mus-IC op UZ Gent brengt live muziek op intensieve zorgen. En dat is heel bijzonder om te doen, omdat die mensen soms heel lang op intensieve zorgen met al die stress en geen privacy, en die mensen zijn zo dankbaar dat ze even iemand te zien die voor hen muziek komt spelen. Ik denk dat er op dat vlak heel zinvol werk kan gebeuren. En dan gaat het niet over een groot applaus of in een chique zaal spelen. Maar gewoon over ogen die stralen, of daadwerkelijk voor iemand iets kunnen betekenen. Dat is iets dat we met STIL. Zeker kunnen brengen.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dit bijzonder project spoedig ive te mogen meemaken. Veel succes in alles wat jullie doen.
Anwynn is dood. Lang leve InHuman! Anwynn was gerijpt in een krachtige, donkere en ambitieuze nieuwe outfit; muziek, stijl en performance werden telkens bijgewerkt .
De basis werd gelegd met " Keratin", " Shrine " en de veelgeprezen symfonische cover van Machine Head's " Now I Lay Thee Down "; de nieuwe richting bleek onvermijdelijk. Een nieuw album met een fris lyrisch thema, orkestrale grandeur en een diep gewortelde kern in death metal, geïnspireerd door de menselijke conditie zelf, van opperste pracht tot de diepste spijt : enter ‘InHuman’, tekent de voortdurende inspiratie en opwinding. De folkloristische tunes zijn op het achterplan.
In het interview deden ze het al uit de doeken hier en hier
InHuman is een logische verderzetting van Anwynn. Ze hebben hun eigen stijl verder uitgediept; de death metal nam een prominentere rol in; Want ook het theatrale en folkloristische komen om de hoek kijken, luister maar naar “The Chose Cancer” laat nog even de theatrale , folkloristische kant horen , de vocals (man-vrouw) vloeien samen met een ijzersterke instrumentale aankleding. De rauwe, harde stukken, die een symfonische inslag hebben, bieden een totaalbeleving. De grunts worden gecombineerd met cleane vocalen.
Soms haalt InHuman verrassend uit, o.m. op “Lullaby” (casus Belli) horen we plots een baby huilen die sussend wordt getroost door de zoete stem van Eline.
De band gaat in uitersten, duisternis en licht, pijn en vreugde. Toen we Astrid in het interview een vraag stelden over het eerder somber, macaber kantje van InHuman, antwoordde ze: ''Vind je onze muziek donker? Als je denkt aan het meer emotionele deel van donker, ben ik het met je eens. Maar het kan vreugdevol zijn, mensen laten dansen, plezier maken en vele andere dingen doen. Het geeft veel energie en tijdens onze optredens springen veel mensen op en neer en zingen het refrein. Het hangt allemaal af van de stemming van de dag... of de persoon.''
Dit is net een debuut dat je doet dansen, je energie geeft , een boost, maar ruimte biedt aan het donkere , emotionele gevoel vanbinnen, wat de duistere ziel van de symfonische death metal is.
InHuman slaagt met 'InHuman' dus duidelijk in hun opzet.
Tracklist: Intro - The Chosen Cancer - Clockwork in the Past - Unfolded - The Day I Died - Unbearably Human - For the Life of Me - No Bullet Required - Lullaby (Casus Belli) - Casus Belli - Home
Madou - Tonen hoe het moet
We kennen Madou van “Niets is voor altijd” en “Wilde Nachten” uit 1981 alweer. Waar is Madou in godsnaam de laatste veertig jaar gebleven? In begin jaren tachtig vormden ze een unieke combinatie van folk met uitstekende arrangementen, gestoeld op eerder wat bittere teksten. Nu deze hybride muziek wel blijkt aan te slaan hebben instrumentalist Wiet Van de Leest, zangeres Vera Coomans en tekstleverancier Jan Devos besloten tot een reünie.
Deze pioniers komen eens de puntjes op de i zetten en tonen hoe het moet. Alles begon onder invloed van hun kroost. Zoon Thomas die ook al elders zijn sporen verdiende , slaagde erin het vuur weer aan te wakkeren. Never change a winning team. Dus met dezelfde formule als voorheen levert Madou meteen een instant klassieker en perfect radio 1 voer. Madou toont hoe het moet met een pompende bas, een heerlijke Fender Rhodes en strijkarrangementen. En dan nog die ronduit fantastische nachtegalenstem van Vera met die melancholische ondertoon.
Hun nieuw materiaal werd reeds virtueel voorgesteld, samen met oud materiaal op 14 maart. Alle nummers staan als huizen en jong en oud vallen niet te onderscheiden. Er is dan ook niets dat gedateerd klinkt, zelfs na 40 jaar. Wiet, Vera en Jan, waar hebben jullie de laatste veertig jaar rond gehangen? We kunnen niet wachten tot alles weer open gaat en jullie alle Cactussen, Dranouters, Labadous en theaterzalen overweldigen met jullie finesse.
Komrad Shoes - dirk. - En we hebben een Weezer!
Op een speelse manier zichzelf relativeren en belachelijk maken om serieus genomen worden en tevens dé meezinger van het jaar afleveren: Je moet het maar kunnen. En dan nog geruggensteund met een ‘belachelijk’ goede videoclip als was het een heuse reclamespot ( met Leli als cameo ). Je moet het maar kunnen. Jelle wil absoluut niet het warm water uitvinden met zijn poppy indie rock. Ik wed dat Weezer een arm veil heeft om zo’n sterke single neer te poten. Het weze Ben Crabbe vergeven dat hij dirk. een metalband noemt.
Daemonia Nymphe's muziek voor het Shakespearean toneelstuk 'Macbeth' uit 2016 (voor Het Nationaal Theater van Noord-Griekenland,) gaat verder dan de rest van hun werk; hun eigen specifieke stijl is nog steeds duidelijk aanwezig op het ganse album. Eén van de composities die opviel is "Witches' Lullaby", hier de inspiratie voor samenwerkingen met vrouwelijke vocalistes, met wie de band hun artistieke visie deelt, o.m. de Japanse Hatis Noit, de Spaanse Priscilla Hernandez, de Britse Victoria Couper en Rey Yusuf improviseren op ditzelfde stuk en maken een unieke interpretatie van "Witches' Lullaby”.
Onlangs hadden we een fijn gesprek met de band over deze release hier
Verschillende vocalisten verleenden dus een bijdrage aan dit theatraal kunstwerk, o.m. de Japanse Hattis Noit, de Spaanse Priscilla Hernandez, de Brits/Portugese Victoria Couper samen met de Brits/Turkse Reyhan Yusuf en de Griekse Evi Stergiou.
Net als een theaterstuk is het muzikale werkstuk een geheel . Elk heft een eigen , unieke rol, van een fluisterende stem , nachtengalen vocals uit de duisternis of een versmelting ervan . Daemonia Nymphe neemt je mee op reis naar hun fantasieprikkelende wereld. De wisselende sound heeft een hypnotiserende inwerking , melacholie en weemoed heersen en een intense gemoedsrust komt over je heen.
Kortom, een muzikale schoonheid in een aparte sprookjeswereld, die je ver durft weg te duwen van onze realiteit …
Tracklist: Majo tachi no komori-uta 05:32 La nana de las brujas 05:24 Canção de embalar das bruxas 05:00 Nanoúrisma ton magissón 02:39 Witches' Lullaby 05:25
Folk/Ethnic/Triba
Witches' Lullaby
Daemonia Nymphe
Het instrumentale trio AZIOLA CRY uit Illinois bestaat uit Jason Blake en Mike Milaniak op gitaar en Tommy Murray op drums. Het trio bracht hun debuutalbum, ‘Ellipsis’, uit in 2005, gevolgd door ‘Ghost Conversations’ in 2007. De groep trad op met bands als Behold... The Arctopus, Don Caballero, Tiles, Far Corner, enz; ze traden ook op progressieve rock festivals als M.A.R.S. Fest. Na een periode van bijna veertien jaar tussen twee albums, keert AZIOLA CRY in 2021 terug met ‘The Ironic Divide’.
Deze schijf bevat vier songs, met een gemiddelde duur van zeven tot éénentwintig minuten. Best is het plaatje in zijn geheel te beluisteren. Het is een langgerekt uitgesponnen filmisch concept met een donkere intensiteit.
Elke song is opgebouwd uit iconische laagjes waarbij de luisteraar wordt meegesleurd van de ene naar de andere donkere gedachte; o.m. op het eenentwintig minuten lange epos: 'The Ironic Divide: I. Premonitions ? II. A Torment Of Reason ? III. Distort Persona ? IV. One Final Collapse' . Het is een song die uit vier delen bestaat die perfect op elkaar aansluiten, alsof je een spannend boek aan het lezen bent met begin, strofe en slot. Die spanning, gedrenkt in een donker badje, bezorgt je koude rillingen; maar er is het gevoel dat je beschermd bent tegen duistere machten .
In de vele lagen geluid hebben we verrassende wendingen en tempowissels in gitaarriedels en mokerslagen ; het is een gevarieerd boeiende aanpak, .
Het smaakt naar meer … in dit langgerekt kader ervaren we een overweldigend gevoel en een donker welbehagen. Mooi hoe de gitaristen te werk gaan in combinatie met die drumsessie.
Tracklist: And Cowards 09:36 Hollow Reflections 06:38 The Ironic Divide: I. Premonitions ? II. A Torment Of Reason ? III. Distort Persona ? IV. One Final Collapse 21:05 Scars Now Rest Where Once Bore Wings 12:28
De Amerikaanse zanger/singsongwriter/gitarist Tim Scott McConnell heft met ‘Black Valley’ zijn vijfde solo-album uit, onder de noemer Ledfoot. McConnell is al actief sinds de jaren 70 als solo-artiest en als lid van diverse formaties. In de jaren 80 genoot hij vooral bekendheid als lid van The Rockats en in de jaren 90 met de band The Havalinas. In die laatste hoedanigheid tourde McConnell o.a. als voorprogramma van Bob Dylan tijdens zijn ‘No Mercy’-tour in Engeland en Frankrijk. Vorig jaar verscheen van Ledfoot, het melodieuze ‘A Death Divine’ dat hij samen met TNT's Ronni Le Tekro opnam, een overtuigend singsongwriter duo-album.
‘Black Valley’ is de opvolger van zijn vierde album ‘White Crow’ , dat in 2019 uitkwam. Vanaf de titelsong voel je een warme gloed, de donkere, weemoedige kant van de bluesroots. Ledfoot in z’n genre doet denken aan een poëet als Leonard Cohen. Af en toe kan het wat luchtiger zijn . “Angel Town” is intens, mooi , somber.
Ledfoot zijn muziek wordt soms omschreven als 'gothic blues'; “Take Away the hurt” en “Broken Eyes” klinken gevoelig, aanstekelijk en worden gedragen door zijn warme, doorleefde stem.
'Black Valley' is een mooie schijf van een grootmeester binnen de bluesroots, die luchtigheid, openhartigheid en weemoed, emotionaliteit samenbrengt.
Tracklist: Black Valley - Take Away The Hurt - Without Love - Broken Eyes - Poor Man's Lullaby - Angel Town - Crossed My Heart - This I Know - Falling Down - Slip Away
Mindtrip is het solo project van Dirk De Kesel, gitarist van de Industrial metal formatie Charcoalcity . In volle lockdown bracht hij een single uit, “Aphrodite”. Ter info: ''Mindtrip is mijn solo project, opgestart in 2020. Het jaar van COVID19. De lockdown gaf me tijd om uit te voeren wat al lang in mijn hoofd spookt. Als live gitarist & bassist in Covid tijden was dit het perfecte excuus om me op te sluiten in mijn homestudio en me te verdiepen in gitaarklanken, opnames, geluiden verkennen, arrangementen uitwerken en opnieuw beginnen." , einde citaat.
We hebben een filmische totaalbeleving, die zorgt voor rust in je hoofd, maar ook niet te lang, want er zitten voldoende tempowissels en up tempo’s in die bijna vier minuten, wat de aandacht scherp houdt. Het is vergelijkbaar met een wandeling in de natuur, je komt in een rustige omgeving en er steekt een wilde storm op, alles wordt woelig door bliksems, donder, en plots is alles gedaan en keert de rust terug , maar … ook de ravage. Dit gevoel ervaren we. Het is totaal wat anders dan bij Charcoalcity; het toont z’n veelzijdigheid aan. En bij elke luisterbeurt ontdekken we die finesse , het maakt de single een bijzonder pareltje; dit smaakt naar meer …
psychedelica/postrock
Aphrodite -single-
Mindtrip
https://www.youtube.com/watch?v=rudh9x38RgI
Balthazar is al een tijdje bezig , van in 2004. In het voorjaar van 2005 wonnen Maarten Devoldere, Patricia Vanneste en Jinte Deprez als achttienjarigen de Nationale Kunstbende wedstrijd voor jongeren met “Lost and Found”. Vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Balthazar bouwde eerst een live reputatie op in binnen- en buitenland. Ze traden op in Duitsland, Zwitserland, Nederland en Frankrijk. In de zomer van 2009 zakte Balthazar af naar Zuid-Afrika voor een clubtournee om vervolgens bij hun terugkeer te werken aan het eerste album. 'Applause' , 2010, sloeg in als een bom, de band speelde op grote en kleine festivals en is ondertussen uitgegroeid tot een vaste Belgische waarde.
Na 'Thin Walls' in 2015 last Balthazar een pauze in, de bandleden focussen zich op succesvolle neven projecten om in 2019 stevig terug te slaan met 'Fever' die hen terug op de kaart zette. En 'Sand' nu volgt op ‘Fever’ .
Op 'Fever' komen de invloeden van funk en r&b boven drijven. Ook op 'Sand' horen we dit. “Moments” is een zomerse start. De zwoele stem van Maarten wordt gecombineerd met instrumentale weerhaakjes die op de dansspieren inwerken, het is de sterkte van Balthazar. De band flirt graag in toegankelijkheid en experiment. “I Want You” laat een frisser geluid horen.
Algemeen krijgen we een vertrouwd Balthazar geluid , songs met een sterke melodie en fijne weerhaakjes. In al die jaren behouden ze hun sterkte en intensiteit , met de juiste dosis creativiteit.
Tracklist: Moment 03:28 Losers 03:26 On A Roll 03:59 I Want You 04:17 You Won't Come Around 05:20 Linger On 04:21 Hourglass 03:56 Passing Through 03:32 Leaving Antwerp 04:01 Halfway 02:48 Powerless 04:10
Zwerm - Sound of Ghent - Tussen het zonlicht op een zomerse ochtend en het donkere van de nacht kom je Zwerm tegen
Zwerm is een Belgisch/Nederlands elektrisch gitaar collectief die sinds 2007 goed bezig zijn. Hun debuut 'The world's longest melody' werd door ‘the wire magazine’ geprezen als ‘een voor de hand liggende kanshebber voor album van het jaar 2010'. Ze gaven concerten in de UK, Europa, de Verenigde Staten en Mexico. Nu komt de nieuwe plaat ‘Great Expectations’ uit.
Voor hun nieuwe plaat nodigden ze niemand minder dan Karen Willems uit, drumster extraordinaire. In de Handelsbeurs werd de nieuwe schijf via streaming voorgesteld. Ze werkten ook nog met beeldend kunstenaars Benjamin Verdonck en Lucas Van Haesbroeck. Tijdens het concert zijn beiden bezig met intrigerende installaties. Wat zorgt voor een voortdurende kruisbestuiving van visuele effecten en kleurrijke klankentapijten.
Hier bij deze streaming komt de focus op een totaalbeleving , door de muzikanten op het podium en de manier waarop iets door Verdonck-Van Haesbroeck in beeld wordt gebracht.
Het maakt het optreden van Zwerm (*****) uniek en sterk!
Alsof je in een soort 3D film terecht bent gekomen, waar de beelden samen vloeien met wat de muzikanten uit hun mouw schudden, het zorgt voor een filmische, zelfs theatrale totaalbeleving, het kijken, het luisteren en het voelen.
Beeld en klank hebben een hypnotiserende invloed op je gemoed. Een beetje als een psychedelische trip in een kleurrijk landschap, waar van alles te beleven valt.
Elke song bevat het kenmerk van een onwereldse schoonheid, dat wordt verbonden met een uitzonderlijke virtuositeit. Karen voelt zich door de experimentjes als een vis in het water bij Zwerm. Niet zo verwonderlijk, gezien elke muzikant hier wel zijn comfortzone verlaat.
De visuele effecten geven een extra boost om dit streaming concert naar een onaards aanvoelend niveau op te stuwen, zowel op die weemoedige, als op die vlijmscherpe momenten.
Het meest opvallende bij Zwerm is de dosis experiment en je op het verkeerde been zetten in de instrumentatie als op de visualisatie.
Zwerm flirt eveneens met toegankelijkheid, je zingt de songs prompt mee, en ze blijven op je netvlies gebrand als een doorsnee pop song. Echter, Zwerm is geen pop band. Je kunt niet direct een muziekstijl kleven, en dat maakt hen een bijzonder pareltje. De stijlbreuken koesteren ze.
Mooi hoe de band je inpakt op bijzonder uitgekiende wijze. Zwerm varieert ongelofelijk in de sound. De twee beeldende kunstenaars doen een wereld open die balanceert tussen spookachtig en sprookjesachtig, dromerig en lichtjes dreigend, dit tussen het zonlicht op een zomerse ochtend, en het donkere van de nacht!.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent ism Sound of Ghent
Uma Chine - Wat wij doen op het podium, is onszelf en de mensen meetrekken in een andere wereld. Het is escapisme, magischer maken van de realiteit
We citeren uit de bandcamp pagina van de band: Uma Chine presenteert ‘Changes’, haar tweede album. Hoofdingrediënten zijn drie vrouwenstemmen, gedragen door vette ritmes, delicaat verweven met analoge synthesizers. Uma Chine weet zowel live als op plaat een bijzondere energie te creëren. De band kenmerkt zich door gelaagde stemmen, vervormde gitaren, synths, en originele wendingen binnen de nummers. Uma Chine wil verhalen vertellen, aangelengd met een flinke dosis fantasie. ‘Changes’, het tweede album van Uma Chine, staat bol van magisch realisme.”
(Bron: https://werfrecords.bandcamp.com/album/changes )
Uma Chine gooide met hun debuut ‘Uma Chine’ hoge ogen, en lijkt nu verder grenzen af te tasten en verleggen. We stelden Nele enkele prangende vragen over de nieuwe release, maar hadden het ook over deze wat rare tijden waarin we leven, en de verdere toekomstplannen.
Hoe is alles begonnen ? Heeft de naam Uma Chine een onderliggende betekenis?
Uma Chine is een samentrekking van human & machine, waarvan we een eigennaam gemaakt hebben. Dat was op het moment dat de band werd opgericht, het enige wat we zeker konden zijn van wat we waren: mensen en machines. Maar die naam staat nu gewoon voor de band die we geworden zijn en de betekenis erachter is van weinig belang meer. Het klinkt ook gewoon goed vind ik. Ons vorig label vond de naam maar iets, die man was van Antwerpen en op onze eerste vergadering wees hij naar een sigarettenautomaat achter zich; '“U machine”, dat staat daar he,' zei hij, haha. Je spreekt het eigenlijk zo uit: oema-sjien. Alles is begonnen met een paar nummers, en de nood om eindelijk mijn eigen band op te richten, nadat ik een hele tijd andermans muziek had gespeeld in Maya's Moving Castle, delvaux., Future Old People Are Wizards en Inwolves (Karen Willems). Toen heb ik Simon Raman gevraagd om te drummen, die ik kende van samen in een dansvoorstelling met Helder Seabra te spelen, en die wou graag zijn vriend Nils (Vermeulen) als bassist in de band. Gilles (Vandecaveye-Pinoy) speelt ook met Simon samen in Steiger, en daarna vroeg ik de zussen Rana en Sherien, die ik kende van Binti en Crossbeat.
Wie zijn voor jullie inspiratiebronnen en hoe zou je je muziek zelf omschrijven?
Voor dit album heb ik mij geïnspireerd op dromen en het onderbewuste. Eergisteren hadden we het met de band over wat de muziek van Uma Chine voor ons betekent, en Sherien beschreef het supergoed. Wat wij doen op het podium, is onszelf en de mensen rondom ons meetrekken in een andere wereld, die niets te maken heeft met de praktische, meetbare wereld waarin we ons – al zeker het laatste jaar- bevinden. Het is escapisme, een magischer maken van de realiteit.
We kunnen stellen dat de eerste plaat een mijlpaal was? Onze recensent vergeleek de sound met een kruisbestuiving tussen Beach House, Uncle Wellington, Nova Flares, Feliz, Fortress, Aristidir, Future Old People Are Wizards en DaDaWaves; mee eens?
Onze eerste plaat was zeker voor ons een mijlpaal, maar het was ook wel een beetje met de deur in huis vallen naar de buitenwereld toe, denk ik. Er kwamen wel echt veel positieve reacties. Ik denk dat ons tweede album meer een richting kiest. Beach House kende ik niet, maar toen “Hold” uitkwam werden we daar heel fel mee vergeleken en toen ik dan luisterde dacht ik wel “oh ja!”. En ik heb zeker bagage mee uit Future Old People Are Wizards; we hebben drie albums gemaakt samen, ik vind dat nog steeds steengoede muziek.
Hoe waren de algemene reacties op deze plaat en heeft die bepaald deuren geopend?
We hebben nog enkel maar reacties op onze singles, “Hold” en “Visits”, gehad; de plaat komt uit op 9 april. Ik krijg wel echt leuke reacties van mensen. Het beste vind ik het als ze beelden zien bij de muziek, dan zijn we geslaagd in ons ‘doel’. Sinds we ‘Changes’ af hebben, hebben we wel echt een sterk team van mensen die keihard geloven in wat we doen; w.e.r.f. records, VOX bookings, en ons management.
Jullie stonden ook in de finale van Humo’s Rock Rally 2020, een andere mijlpaal naar een nog ruimer publiek?
Ik weet niet of veel mensen die wedstrijd dit jaar gevolgd hebben, moet ik eerlijk zeggen... Een wedstrijd die dan ook nog eens gestreamd werd, het was een vreemde editie. Maar ik was wel heel blij dat we in de finale stonden! Dat was ons doel, en we hebben ons goed geamuseerd.
Ik heb de binnenkort te verschijnen ‘Changes’ nog maar eens een luisterbeurt gegeven , te weinig, want er is veel aan de hand wat ik super interessant vind, wat zijn de persoonlijke verwachtingen?
Ik denk dat als 2020 ons iets heeft geleerd, is om de dingen te aanvaarden en geduld te hebben. Ik heb weinig verwachtingen; mijn werk is klaar wat het album betreft, ik ben er blij mee, ik stuur ze de wereld in, en ik hoop dat er mensen zijn die er iets aan hebben. Ik ben blij met elke goeie reactie he, ik sta daar niet boven, maar ik wil dat ook niet te veel aan mijn hart laten komen, en ik ben met mijn hoofd al aan een vervolg aan het bedenken. Ik zie wel uit naar het live spelen in het najaar; we hebben twee concert kortfilms gemaakt (eentje komt uit binnenkort, op 17 april) en met de band samen zijn en dat tot leven brengen op het podium, dat is het schoonste deel.
Voor ‘Changes’ schreef je songs waarin droom en daad samenkomen, een verwerkelijking van het onwerkelijke. Vertel er gerust iets meer over?
Ik heb voor dit album echt bewust in mijn onderbewuste gegraven, dromen uitgeschreven, en gewerkt vanuit ideeën en teksten. Het zijn verhalen die allemaal echt gebeurd zijn, maar soms getransformeerd zijn in dromen, soms gewoon in fantasie, en daarna letterlijk zo uitgeschreven. Daarrond is de muziek gebouwd. De intermezzo's op de plaat, die voornamelijk instrumentaal zijn, hebben we met de band samen geschreven vanuit improvisatie tijdens de preproducties.
Ik vind het een zeer gevarieerde schijf die lichtjes afwijkt van het debuut, soms dromerige en weemoedige songs, maar ook enkele zomers getinte , die zorgen voor een dansfeestje in ons hoofd, graag je mening
Ik denk dat het inderdaad gevarieerd blijft, maar ik vind dat er iets minder contrast zit in de nummers dan op ons debuut. Ik ben blij dat het een beter geheel is geworden, minder een collage van ideeën. Dromerig is een goede beschrijving, het is zeker een hoofdthema. En ik ben heel blij dat we een dansfeestje in je hoofd hebben in gang gestoken, haha.
Is bewust gekozen voor een andere aanpak dan op het debuut trouwens?
Het debuut was nog meer uitproberen, maar op ‘Changes’ heb ik met de band in mijn hoofd geschreven. De band speelde ook een grotere rol in de zin dat er in de productie nog veel ideeën zijn verbeterd en organischer gemaakt. Ik maak wel de nummers en maak eindbeslissingen, maar het album is verder gekleurd en gepolijst door de muzikanten, zou je kunnen zeggen. In ons debuut werkten we samen met vijf producers; ik wou van iedereen iets leren, en gaf verschillende nummers aan producers met verschillende benaderingen. Voor dit album heb ik de productie zelf gedaan, met in de studio Peter Desmedt, onze vaste geluidstechnieker, als coproducer en mixer. Dat was wel intensief en spannend, maar ik ben eigenlijk heel blij met het resultaat.
Live optreden zit er voorlopig nog niet in, zijn er plannen om de nieuwe plaat via streaming voor te stellen?
We hebben in december een concert kortfilm gemaakt, met drie nummers. Binnenkort releasen we er nog eentje, met drie nieuwe nummers van ons album. En we releasen daarbij ook een mini-documentaire over Uma Chine.
Wat is je mening over dat fenomeen streaming? Moest dat het nieuwe normaal of de nieuwe norm worden , hoe sta je daar tegenover?
Ik denk niet dat ik al éen iemand ben tegengekomen die het livestream gegeven een deugd vindt; het is echt een nood, een manier om de muziek levend te houden, de mensen te laten proeven van wat ze in betere tijden live kunnen komen beluisteren. Persoonlijk vind ik niets aan hele concerten die worden gestreamd, ik heb er nog maar enkele beluisterd. En hoe goed de muziek ook is, het was altijd een beetje een ontgoocheling, zo clean en afstandelijk. Daarom kiezen we voor korte concert kortfilms, waar we ook veel gedetailleerder nadenken over het in beeld brengen. Maar het kan nooit een concertervaring vervangen, die energie die over en weer gaat tussen muzikanten en publiek! Ik keek onlangs naar die docu over Bob Dylan's Rolling Thunder Revue, en daar zei iemand; het is tussen muzikanten en publiek alsof je batterijen elkaar ziet opladen, je ziét die energie, dat is iets prachtigs. Daarvoor doe ik het!
Nu we toch bij deze coronatijden aanbeland zijn; hoe heb je als muzikant (maar ook als mens) deze tijden doorstaan?
Het album was nog niet helemaal af toen de eerste lockdown inging. We hebben een tour in Duitsland en Zwitserland afgemaakt, en daarna zou ik nog mijn vocals inzingen in de studio. Maar die studio werd dus thuis; ik kreeg een ontsmette micro mee en moest mijn plan zien te trekken. Dat proces heeft me bloed, zweet en tranen gekost. Normaal krijg je in de studio meteen feedback, en nu moest ik zelf bepalen welke tracks ik naar Peter (Desmedt), onze mixer, zou terugsturen en welke niet. Maar ik had dus wel alle tijd. De eerste lockdown vond ik, los van de ellende in de buitenwereld natuurlijk, een bevrijding. Ik heb ons album verder afgewerkt, enorm veel gelezen, aan een solo set met enkel synths gewerkt, en heb heel Oost-Vlaanderen doorgefietst.
Zie je persoonlijk een licht aan het einde van de tunnel, hoe denk je dat de cultuur- en muziek sector deze crisis zullen overleven?
Ik ben daar redelijk optimistisch in op lange termijn; we'll be back, haha. Ik zit persoonlijk ook echt te popelen om terug naar live concerten te gaan, ik denk dat dat voor veel mensen geldt.
Wat zijn de verdere plannen voor de band?
We brengen binnenkort dus een concert kortfilm uit en een mini-docu rond het album en de band. Voor de zomer brengen we ook nog een video uit rond een nummer van de plaat; nu we nog niet live kunnen spelen, willen we wel een visueel wereldje scheppen rond het album. We zijn alleszins klaar van zodra er iets kan, maar programmatoren wachten samen met artiesten ook gewoon af wat de zomer gaat geven. Vanaf oktober liggen er een aantal shows vast. Begin maart hadden we normaal gezien première van onze release tour in de Handelsbeurs. We hadden daarvoor heel wat repetities vastgelegd, en die hebben we nu gebruikt om nieuw materiaal te schrijven.
Hoe zit het met jouw eigen andere projecten ? BRNS bracht een nieuwe single uit, vertel gerust meer
Mijn rol in BRNS is uitvoerend; ik speel live mee, maar ik heb voor deze plaat enkel een paar vocals ingezongen. Toen ze opnamen in New York, was nog maar net besloten dat ik bij hen synths zou spelen. Ik vind het een fantastische band, het klikt ook heel erg op persoonlijk vlak, en ik begin ze wel te missen. Tim woont in Frankrijk, Antoine en Diego in Brussel en ergens ten velde in Wallonië, en we zien elkaar nu weinig.
Wat zijn de uiteindelijke ambities met Uma Chine? Sportpaleizen uitverkopen of toch maar kleinschaliger succes?
Het Sportpaleis klinkt toch ver-schrikkelijk! Hahaha. Nee, we kijken eerder naar het buitenland; we zijn daar redelijk goed bezig met contacten leggen. Ik heb een dubbel gevoel over succes; ik sta er niet boven, ik ben echt blij als mensen onze muziek goed vinden, maar ik kan er ook niet te veel belang aan hechten, want dan kan je verkrampen. Dus ik wil er niet te veel mee bezig zijn. Het succes zit in de vooruitgang van je muzikale taal en van hoe goed de band samen speelt, denk ik, dat is het enige wat je op een gezonde manier vervult. Maar het is een oefening, hoor. Soms kan ik ook wel naar iemand kijken die succesvoller is en denken, dju, misschien moet ik wat radiovriendelijkere muziek schrijven, dan hadden we misschien meer roem en geld, haha. Maar met die instelling muziek schrijven zou niet lukken, en het zou een verloochening zijn van wie ik ben en van wat Uma Chine is. En ik ben echt heel fier op waar wij voor staan.
Is er ook iets als een einddoel, waar zie je jezelf binnen 5 jaar of zo? Of ben je daar niet mee bezig
Ik hoop dat we binnen 5 jaar eindelijk beroemd en rijk zullen zijn! Hahaha. Binnen vijf jaar... Twee albums verder dan, veel shows gespeeld hebben, veel batterijen opgeladen hebben, en veel op tour geweest zijn. En een Canadese artiest zei tegen ons in Duitsland dat we naar Canada moesten komen: “They'd eat you for breakfast, lunch ànd diner”, zei die. Zo'n Canadees tourtje, we gaan dat regelen.
Pics homepag Carmen De Vos
Bedankt voor dit fijne gesprek hopelijk binnenkort ook eens face to face
https://www.youtube.com/watch?v=VuewZ3jIuEI ---> dit was onze eerste concert kortfilm, de tweede volgt 17/04
Nederlands 
Français 
