Charli XCX is al een hele tijd geen onbekende meer. In 2013 scoorde de Britse een monsterhit met Icona Pop. In tegenstelling tot het Zweedse duo wist Charli wel nog verschillende hits te scoren zoals “Boom Clap” en “1999”. De electropop is radiovriendelijk, maar Charli weet zich toch te onderscheiden van de vele andere jonge vrouwelijke artiesten. Eerder dit jaar verscheen het derde album genaamd ‘Charli’ en daarvoor werkte ze samen met een hele hoop andere artiesten. Zo kregen we onder andere Troye Sivan, Lizzo en HAIM te horen, maar ook drag queen Pabllo Vittar en Christine And The Queens maakten deel uit van het album. Vooraleer de show begon waren we nieuwsgierig of één van deze artiesten misschien aanwezig zou zijn. Of zouden we alleen Charli XCX te zien krijgen?
Charli opende met “Next Level Charli” en meteen was de toon gezet. Er was veel sfeer en de AB zong al snel mee. Doorheen de hele avond werd er veel gezongen in de zaal. In tegenstelling tot op het podium wel eens waar. Het was meteen duidelijk dat de zangeres aan het playbacken was. Veel meer dan “Make some fucking noise” kregen we tijdens de eerste nummers niet live te horen. Het publiek trok er zich niet al te veel van aan en de sfeer nam alleen maar toe tijdens “Vroom Vroom” en “Gone”. Beide hits vielen verdacht vroeg in de set en tijdens die tweede kregen we gastzangeres Christine And The Queens niet te zien. De uitgelaten AB leek dit niet erg te vinden en zong dan zelf maar de Franse lijnen uit het nummer. Christine was niet de enige zangeres die afwezig was. Op Charli na kregen we geen enkele andere artiest te zien. Soms zong Charli de tekst van bijvoorbeeld Haim, maar op andere momenten hoorden we pakweg Lizzo haar stem door de zaal galmen.
Lizzo was lang niet de enige die we wel konden horen, maar niet konden zien. Ook de band was reeds in de studio opgenomen en werd hier met behulp van een tape opnieuw het leven in geblazen. De zangeres stond dus helemaal alleen op het podium en vooral tijdens de tragere nummers zoals “I Don’t Wanna Know” en “Toughts” miste we een live band zeer hard. Het zou een aangename afwisseling zijn geweest hadden we eens naar een gitarist of toetsenist kunnen kijken.
Vooraleer u zich afvraagt of er dan helemaal niets live was aan het optreden zeggen we u al dat er soms wel echt gezongen werd. Onder andere tijdens “White Mercedes” hoorde je dat Charli wel degelijk kan zingen. Eens de tragere nummers voorbij waren kregen we terug een tape te horen wat uiteraard een jammere zaak was. Het is niet dat Charli zich aan ingewikkelde choreografieën waagde waardoor zingen haast onmogelijk werd, meestal stond ze vrij stil, zwaaide ze met haar armen of huppelde ze over het podium. Als de zangeres dan toch live zong was het vaak met autotune, dus Charli’s echte stem hebben we live niet al te veel te horen gekregen.
Tussen de nummers door kregen we de zangeres haar echte stem dan wel te horen. Zo bedankte ze de LGBTQ+ gemeenschap voor ze “Shake It” inzette. Een groot deel van de zaal behoorde ook tot die gemeenschap en dus haalde Charli er enkele drag queens bij. De queens hadden een positieve invloed op de reeds goeie sfeer, maar wat waren we blij dat we eens naar iets anders konden kijken dan Charli XCX! De focus lag dan toch niet de hele tijd op Charli zelf,; muzikaal was er wel de klemtoon op ‘Charli’, het album dan. Na “Vroom Vroom” duurde het een uur vooraleer we nog eens een ouder nummer te horen kregen. Tijdens de bisronde kwamen vooral de oudere nummers, maar hits als “Boom Clap”, “Fancy” of “Break The Rules” kregen we niet te horen. Wie zich aan een greatest hits show verwachtte zal op zijn of haar honger zijn blijven zitten. Afsluiten deed de zangeres met de grootste hit die ze scoorde met dit album. Tijdens “1999” werd er voor een laatste keer gefeest in de zaal.
Charli XCX stond jammer genoeg helemaal alleen op het podium, maar de AB leek dit niet al te erg te vinden. Het publiek at uit de hand van de zangeres en zong maar al te graag mee. De gemiddelde toeschouwer heeft waarschijnlijk meer gezongen dan de vrouw waarnaar we deze avond kwam kijken. Dat er dan ook geen live band was maakt de zaak nog wat meer betreurenswaardiger.
Het optreden was muzikaal geen hoogvlieger, maar de sfeer was wel tip top in orde. Charli liet het publiek makkelijk meezingen, met de armen zwaaien en zelfs in elkaars nek gaan zitten. Dat dit allemaal zo makkelijk ging , lag misschien meer aan het enthousiasme en de vrolijkheid van het publiek zelf dan aan de overtuigingskracht van de zangeres.
Het publiek vierde feest terwijl er op het podium een vrouw stond te doen alsof ze aan het zingen was.
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
In 2009 betrad White Lies het muziektoneel met hun debuut ‘To Lose My Life’… Met doorbraaknummers “Unfinished Business”, “Death”, “Farewell To The Fairground” en de titeltrack zetten ze zich meteen op de muzikale kaart en worden ze gebombardeerd tot nieuwe koningen van de indierock. Tien jaar en vijf albums later blijft het oudere werk nog steeds het sterkste wat de band te bieden heeft. Dat laat zich elk concert opnieuw blijken aan de euforie van het publiek bij het horen van deze nummers. De tournee voor laatste plaat ‘FIVE’ zat er nog maar net op of het Britse trio trekt er alweer op uit om de tiende verjaardag waardig in de verf te zetten. Daarbij kon Brussel, de stad waar ze het album destijds opnamen, uiteraard niet ontbreken.
White Lies - Bij het betreden valt meteen op dat vooral frontman Harry McVeigh er duidelijk zin in heeft. De Britten volgen gedwee hun debuut en steken meteen van wal met “Death” en “To Lose My Life”. Veel sterker openen kan bijna niet en eigenlijk een beetje spijtig dat deze twee toppers zo vroeg al de revue passeren, maar zo zit de plaat nu eenmaal in elkaar. “A Place to Hide” is door de jaren heen weggeëbd uit de setlist, maar blaast hier nog eens in volle glorie. Het nummer werd duidelijk gemist want na afloop zingt het publiek de melodie nog na. Van een eerste echt hoogtepunt spreken we bij “Unfinished Business”, de allereerste single ooit van de band. Net zoals op Pukkelpop deze zomer hoor je meteen dat het nummer een speciaal plekje heeft bij het publiek, ‘Let’s dance like we used to!’.
De band verkeert na het uitgebreide touren van de voorbije jaren in bloedvorm. Elk nummer wordt voorzien van een geweldige lichtshow en frontman Harry McVeigh heeft er duidelijk zin in. Dit hebben we vroeger wel anders geweten. Op luid enthousiasme wordt “Farewell to the Fairground” onthaald en zoals gebruikelijk wordt er nog lang na verder geklapt en gezongen. Zelfs bij de immer stoïcijnse bassist Charles Cave kan er een lach af. Een melancholisch startend “Nothing to Give” ontplooit zich in een krachtige instrumentele outro die niet mis had gestaan op de originele versie. Daarmee komen we bijna aan bij het sluitstuk van de plaat. Dit eerste deel van de show wist op enkele rustigere nummers na alvast te overtuigen, maar er volgt nog meer.
‘We’re gonna run through some of our favourites of the other records now.’, verkondigt de frontman. De donkere bombast “Time To Give” bouwt in zeven minuten op naar een climax doorspekt van zang, synths en gitaren. Smaakmakers “Big TV” en “There Goes Our Love Again” brengen het publiek aan het dansen en zingen. Puntje van kritiek is de soms krakende of wegvallende zang bij sommige van de hogere stukken zoals bij “Is My Love Enough?”. Het nieuwere werk kent ook voldoende uitblinkers maar hier en daar zien we de oude fans toch een beetje wegzakken, zo had van ons “First Time Caller” bijvoorbeeld wel achterwege mogen blijven.
Ook speciaal aan de show is het debuteren van single “Hurt My Heart”. Het nummer ontstond in de nasleep van het laatste album en werd nog maar twee maanden geleden op de wereld losgelaten. Minder gekend dus, maar dankzij zijn stevigheid weet het wel te overtuigen. Frontman McVeigh windt met gemak het publiek keer op keer om zijn vinger, zo ook tijdens “Tokyo” wanneer hij in de tekst ‘Bangkok’ vervangt met ‘Brussels’. De band verlaat even het podium en als de kat van huis is dansen de muizen, traditiegetrouw zet het publiek tijdens het wachten “Farewell to the Fairground” nog eens in.
Bij het terug ten tonele verschijnen, worden we verrast met “Taxidermy”. Een oude b-kant die het eerste album destijds spijtig genoeg niet haalde. Een mooie toevoeging voor de echte fans. Harry McVeigh vertelt ons wat een geweldige ervaring het is om hun debuutplaat live te brengen in de stad waar het tien jaar geleden opgenomen werd. En slechts weinig locaties die beter geschikt waren voor dit euvel dan het Koninklijk Circus.
Het beste nummer dat White Lies maakte, komt echter wel van een andere plaat. Steevaste afsluiter “Bigger Than Us” brengt nog een laatste keer de vlam in de pan en zorgt voor kippenvel. Terwijl grote witte ballonnen worden losgelaten, zingt het publiek zich voor de laatste keer de longen uit het lijf.
We zien een tevreden band het podium aftreden na een waardig verjaardagsfeestje. ‘Let’s grow old together and die at the same time!’, als het van ons af hangt met veel plezier!
Setlist: Death - To Lose My Life - A Place to Hide - Fifty on Our Foreheads - Unfinished Business - E.S.T. - From the Stars - Farewell to the Fairground - Nothing to Give - The Price of Love - Intermissie (Space ii) - Time To Give - Big TV - There Goes Our Love Again - Intermissie (Space i) - First Time Caller - Is My Love Enough? - Morning in LA - Swing - Hurt my Heart - Tokyo
Encore/ Taxidermy - Bigger Than Us
Ism Dansende beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics @Pukkelpop 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019/white-lies-16-8-2019.html
Organisatie: Live Nation
De opener op deze plaat zet je als luisteraar een beetje op het verkeerde been. Je hoort op “Dead and Gone” zang begeleid door een akoestische gitaar. Je zou haast denken dat je hier rustige kampvuur liedjes zal te horen krijgen. Niets is minder waar want op “Never Was Enough” tonen ze hun ware gelaat: Muziek dat gedrenkt is in psychedelische desert rock.
Dit viertal uit Palm Desert, California is al sinds 2005 bezig en met dit album zijn ze aan hun vierde album toe. “Fine!” is een korte song dat wat breekt met de rest. Het is haast crossover en doet wat aan de heel jonge Red Hot Chili Peppers denken. “Two Faced” is een interessante track dat ergens tussen grunge en stoner in zweeft. “There She Goes” begint boeiend in de intro maar het lijkt alsof ze teveel in één song willen steken. Daardoor valt de song wat tussen schip en wal. “Antidote” is dan beter geslaagd. Iets meer rechtdoor en minder verschillende elementen in de song maken hem hier sterker. Naar Waxy normen is dit een kort album met slechts elf nummers op. Afsluiter “Getting Lost, Getting Found” is een sfeervolle ballade geworden. Het haardvuur komt al voor mijn ogen branden. Ze eindigen zoals ze begonnen: rustig. Het rusteloze geweld zit tussen dit begin en einde.
Ik had nog nooit van Waxy gehoord tot ik deze plaat in mijn handen kreeg. Ik hoor goede elementen, enkele degelijke songs maar nergens een uitschieter. Enkele songs zijn duidelijk minder en daar heb je ook het gevoel dat ze wat persoonlijkheid missen. Voor de rest is het aan jullie om te oordelen.
Bands moeten iets hebben waardoor ze opvallen om zich te onderscheiden van de grote massa. Dat kan een element in hun muziek zijn, hun samenstelling, hun uitzicht etc… Bij Wooden Soldiers is dat in elk geval het geval. Ze maken dreamfolk, wat op zich nu niet zo speciaal is, maar vallen vooral op door hun driestemmige zang. Verder zijn ze maar liefst met zes leden en maken ze, naast de gewone instrumenten, ook graag gebruik van een indiaans harmonium, ukelele en viool. Na twee EP’s is er nu een full album dat ontstond na de relatiebreuk tussen de twee oprichters van de band. Voila dat was dan het informatieve gedeelte van de review. Wat met de plaat zelf?
Een intro en twaalf songs omvat hun debuut. “You Know” begint met een huilende viool à la “Suds and Soda” van dEUS. Daarna krijgen we een warme, volwassen klinkende song te horen. Ik hoor veel folk elementen. Toch klinkt het geheel modern en fris. Het ligt wat tussen Fleetwood Mac enerzijds en Americana anderzijds. Op “My Name” is de viool minder aanwezig en dat heeft het nummer een andere vibe. Het nummer is iets qua sfeer en stijl dat ligt tussen Fogerty en Los Lobos. Een heel mooie song dat onder mijn huid kruipt. “Crazy Town” klinkt meteen folk vanwege de ukelele. Het neigt ook wat naar country. “The Joker” is echte folk met zijn gitaar, ritme en meerstemmige zang. Echte folk liefhebbers gaan dit puurder vinden denk ik. Persoonlijk vind ik hen geslaagder wanneer ze er wat meer afstand van doen en andere elementen in verwerken. Maar dat is mijn persoonlijke smaak. Ook “City Lights” is meer dan de moeite waard. De vocals zijn meer dan geslaagd. Muzikaal zit ook alles goed. Een warme en gevoelige song.
Ze schreven voor het eerst de nummers met de ganse band samen. Het resultaat blijkt voor herhaling vatbaar. We horen hier goedgemaakte verhalende liedjes. Ze musiceren hier op hoog niveau. Het is folk maar het is niet van die duffe folk waarbij je aan hippies en geitenwollen sokken moet denken. Een debuut om u tegen te zeggen.
Every Stranger Looks Like You - Onze voornaamste opzet is dat de toeschouwer een soort van spiegel voorgezet krijgt en zij hun negatieve gevoelens kunnen vinden en zich verliezen in wat we brengen
Eén van DE ontdekkingen dit jaar was Every Stranger Looks Like You. Een trio van muzikanten die ons binnen een intensieve, donkere atmosfeer confronteerden met onze eigen nietigheid op Villa Pace in Sint-Niklaas, begin september. We schreven daarover: ''Je voelt gewoon die woede in de manier waarop zowel de zanger als muzikanten hun instrumenten letterlijk geselen. Dit is duidelijk geen voer voor tere zieltjes, want ook de oorverdovende climax op het einde zorgt voor een huivering doorheen ons lijf. Mokerslag na vuurbal wordt je door de strot geramd, tot je totaal verweesd achterblijft. ESLLY doet niet aan bindteksten. Geen communicatie over en weer met het publiek dus, maar die verschroeiende muziek voor zich laten spreken. In dat half uur tijd ontstaat er uiteindelijk ook in onze geest meerdere Apocalyptische taferelen. Die er uiteindelijk voor zorgen dat we zelf ook tot absolute waanzin worden gedreven. En totaal verweesd en van de kaart de Nest verlaten."
Lees de volledige recensie via volgende link: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75610-villa-pace-2019-een-vlucht-van-duizend-luchtballonnen.html.
Wij vonden het hoog tijd de band een beetje beter te leren kennen, en gingen op bezoek in een dorp vlakbij de Expresweg, ergens 'in the middle of nowhere'.
Every Stranger Looks Like You is een Belgische grunge/posthardcore band uit Lembeke. Hoe is de band ontstaan?
(Tim) Willem en ik kennen elkaar al van de middelbare school en hebben sindsdien eigenlijk altijd samen in bands gespeeld. Een jaar of 5 geleden bood Jan aan om te komen bassen bij ons en toen is ESLLY ontstaan hoe we het nu kennen.
Waar komt de naam 'Every Stranger Looks Like You' vandaan?
De naam is eigenlijk tegelijkertijd een soort van ode aan liefde, verlangen en waanzin. Ik was destijds enorm verliefd en leek haar gewoon overal te (willen) zien of tegen te komen. Die combo van gevoelens was en is eigenlijk nog steeds een grote inspiratiebron dus de naam lijkt wel iets dat steeds meer passend voelt.
Er zijn in ons land eigenlijk wel veel posthardcore getinte bands, is er in dat grote bos nog plaats voor een band als ESLLY denk je? En waarom?
Dat maakt eigenlijk niet uit. We creëren onze plaats zelf, alles wat we maken en doen is ook in de eerste plaats gewoon voor ons drie. Een echte coherente scene lijkt er ook niet echt te zijn, maar we merken ook wel dat mensen meer op zoek zijn naar bands die iets ‘anders’ brengen dan gewoon wat harde nummers op een hoopje gegooid.
Ondertussen zijn al enkele platen uitgebracht, hoe waren de reacties over het algemeen?
Onze laatste worp, ‘I : Levensmoeheid’ is het eerste deel van een tweeluik, het volgende deel komt ergens volgend jaar uit. Wat de reacties betreft, ook daar liggen we niet echt wakker van moeten we toegeven… We zijn niet echt op zoek naar een soort van “validatie” omdat we onze muziek meer zien als een soort van venster naar ons als persoon in de tijdspanne van wanneer we de nummers maakten. Sinds ‘I : Levensmoeheid’ hebben we wel heel wat mooie shows mogen spelen op mooie podia, dus op dat vlak heeft de plaat zeker zijn werk gedaan.
Ik hoorde toen ik jullie live zag in Sint-Niklaas veel woede, pijn en dergelijke donkere gedachten. Waar komt die 'woede vandaan? Persoonlijke ervaringen?
Ja, absoluut persoonlijke ervaringen. Onze live shows spelen we naar elkaar gekeerd, met een driehoek van licht in het midden. De driehoek fungeert meer als een soort van ‘trigger mechanisme’ voor ons dan een decorstuk. Het steeds opnieuw creëren van dezelfde omstandigheden (driehoek, rode tapijten, zelfde kledij) maakt dat we in staat zijn om om het even waar echt te gaan putten uit een vat van emoties, heden en verleden.
Deze band gaat ook niet om mijn verhaal, of dat van Willem of Jan; er is geen onderscheid tussen ons qua kleding, de gitaren lijken visueel sterk op elkaar en er wordt niet gedaan aan ‘frontman’ of het soort van volksmennerij die je vaak zou verwachten van hardere bands. Het kon even goed jij zijn die daar staat, gekleed in zwarte vodden. Het gaat dus ook om wat jij eruit haalt.
We vinden jullie vooral live enorm overweldigend. Waar haal je al die energie toch vandaan, want je stem moet toch afzien? Kan ik stellen dat ESLLY eerder een live band is? Ik vond dat de muziek live nog het best tot zijn recht komt
Het is inderdaad heel erg moeilijk om het niveau van zelfkastijding en agressie dat we live brengen te bundelen in een opname… Live is sowieso een ander gegeven omdat je ook kan zien hoe we het ervaren om de nummers te brengen. Qua vocaal afzien valt dat al bij al heel erg goed mee, in de loop van de jaren heb ik aardig wat techniek kunnen opbouwen en voelt het krijsen haast even (on)aangenaam als spreken.
Is de band al bezig met nieuw werk? Zo ja wanneer mogen we ons aan iets nieuw verwachten? Blijven jullie de richting van gitzwarte gedachten uitgaan?
Het volgende wat we uitbrengen zal dus ‘I : Levensmoeheid’ samen het tweede deel van het tweeluik zijn. De vorige plaat was opvallend agressiever dan ons eerdere werk, de volgende zal die trend enkel doorzetten. Het tweede luik sluit echt een soort van overgangsperiode voor ons als band af. We hebben onze piek qua agressie nu wel bereikt denk ik. We zijn momenteel al aan het schrijven aan een full length voor 2021 die de huidige stilistische elementen bundelt en verfijnt.
Jullie hebben ook niet met de minste op het podium gestaan. Zoals ik heb gelezen op jullie vi.be page. vertel gerust wat meer daarover
Absoluut, we hebben op dat vlak eigenlijk niet anders dan positieve ervaringen gehad. Een
podium delen met bands als Code Orange, Amenra, Loma Prieta etc is echt een enorm voorrecht, ook omdat je heel wat leert van hoe zo’n bands functioneren en een level van professionalisme kan zien die veel kleinere bands zoals wij enkel naar kunnen aspireren.
Ik zie en hoor vergelijkingen met o.a. Amenra bij wie pijn eveneens de rode draad is doorheen hun muziek. Wat vind u van deze vergelijking?
Ergens snappen we uiteraard wel van waar de vergelijking komt, Amenra is een van de weinige bands die een heel hoog niveau van authenticiteit en eerlijkheid mengt met harde muziek. Wat ze brengen is voor veel mensen iets tastbaars; wat wij uiteraard ook nastreven in wat we doen. Op zich is het dus een enorm mooi compliment om daarmee vergeleken te worden, hoewel we qua genres wel redelijk ver uit elkaar liggen.
Hudic (een zeer goede blackened metal band) wil het publiek met vooral een oncomfortabel gevoel naar huis sturen? Is dat bij jullie ook een beetje de bedoeling. Dat 'oncomfortabel' is positief trouwens.
Onze voornaamste opzet is dat de toeschouwer een soort van spiegel voorgezet krijgt en zijn negatieve gevoelens kan vinden en verliezen in wat we brengen. Het oncomfortabele kan hier een gevolg van zijn maar is zeker geen noodzaak.
Zijn er ook wat concerten betreft nog verdere plannen? Lonkt het buitenland?
Nu het tweede luik bijna het daglicht gaat zien zullen we intensiever beginnen toeren, volgend jaar zeker in landen als Duitsland, Nederland, Frankrijk etc. In het verleden is door Europa trekken steeds een enorm fijne ervaring geweest. We willen zo veel mogelijk mensen bereiken en raken met wat we doen, toeren is dus voor ons echt wel het hoogste goed.
Tim, naast je activiteiten bij ESLLY heb je ook ervaring met je eigen studio waar bands als Eleanora, Brutus, 30,000 Monkies en je eigen band FÄR de revue passeerden. Toch geen klein bier. Hoe gaat het met de studio tegenwoordig?
Heel erg goed eigenlijk; het is bijna niet te geloven dat ik van mijn passie kan leven dus ik ben me elke dag bewust dat ik in een bevoorrechte positie zit. Dit jaar heb ik met énorm veel coole mensen en bands kunnen werken, wat mij als muzikant uiteraard alleen maar dingen
bijleert en motiveert om het beste van mezelf te blijven geven.
Hoe is alles begonnen eigenlijk, wat die studio betreft? Zijn er nog komende releases bij je studio die we zouden moeten beluisteren of bekijken? Geeft gerust wat tips
In mijn jongere jaren (rond de 13 schat ik) begon ik wat meer into hardere muziek te geraken. Ik was redelijk gefascineerd door tekst op die moment en verslond elk CD-boekje, inclusief de liner notes (met het personeel dat aan de plaat gewerkt had). Ik merkte dat veel van de platen die mij écht raakten qua klank steeds door dezelfde mensen opgenomen of gemixt waren (Terry Date, Chris Lord Alge etc) en mijn interesse in de technische kant is van daaruit enkel blijven groeien. Wanneer ik zelf met een van mijn eerste bandjes een opname wou was ik redelijk verbaasd over de financiële kant, en besloot ik van zelf wat micro’s te kopen en te beginnen experimenteren. Dit leidde dan uiteindelijk naar mijn “diensten” aan te bieden tegen zo democratisch mogelijke prijzen aan de muzikanten rond mij en zo geschiedde… Qua tips; eerlijkheidshalve selecteer ik zelf redelijk fel in met wie ik samenwerk, dus je mag er vanuit gaan dat elke band die hier komt in mijn bescheiden mening wel de moeite is om te gaan bekijken of eens te luisteren op plaat. Als ik écht nog een aanrader moet meegeven, de nieuwe plaat van The K. vind ik absoluut geweldig.
De omgeving hier (buiten de stad) is dat een inspiratiebron?
De keuze voor het platteland was zeker een bewuste. Willem en ik zijn afkomstig van het Brusselse en na een tiental jaren besloot ik dat het beter zou zijn voor zowel de studio als mezelf om mij wat weg te trekken van de drukte en mensen. Voor ESLLY als band is het ook heel passend dat we alles maken in isolement, gezien het enkel het familiegevoel voor ons versterkt.
Een andere vraag, wat zijn de uiteindelijk ambities?
Zoveel als mogelijk live spelen en toeren en ons blijven ontwikkelen als muzikanten en personen. We spelen niet in een genre waar je rijk van wordt of sportpaleizen van gaat uitverkopen, maar we hopen toch in de toekomst zo veel als mogelijk bezig te kunnen zijn met de band.
Op een festival als Dunk!festival zouden jullie wel kunnen spelen?
Graag zelfs!
Een vraag die ik elke band stel (de antwoorden zijn zeer uiteenlopend). Wat is je mening over Spotify en over sociale media in zijn geheel?
Spotify is volgens ons een heel goed platform; we maken er zelf ook redelijk wat gebruik van om nieuwe dingen te ontdekken. Het streamen verdient misschien niet bepaalt veel als band, maar je blijft wel inkomsten zien van je plays, in tegenstelling tot een CD of plaat waar mensen één keer voor betalen en je dan niets meer ziet. Zeker in tijden van piracy is Spotify wel een heel welkom alternatief. Wat social media betreft; da’s enorm dubbel. Mensen lijken steeds meer één te worden met hun scherm en ook steeds meer iets op dat scherm te willen tonen van zichzelf dat niet strookt met de werkelijkheid. Als band is het handig omdat het je in contact kan stellen met je publiek, maar da’s dan ook het enige wat we hieraan als voordeel ervaren…
Ik vind het prachtig dat jullie werk op vinyl is uitgebracht. Verkoopt dat een beetje? En vanwaar komt het idee?
Vinyl is gewoon een mooi object om te bezitten; het artwork is groter gedrukt dan een CD en de plaat zelfs voelt ook als iets gewichtigs. Voor ons voelt het sowieso als een passend medium voor wat we proberen te brengen. Qua verkoop, dat zal de toekomst uitwijzen hé!Van onze vorige plaat mogen we alvast absoluut niet klagen.
Is er een soort verbintenis tussen de verschillende platen?
Qua inhoud is er inderdaad wel een rode draad die al onze platen bindt. Tekstueel gezien bouwen we steeds voort op het voorgaande werk. “I : Levensmoeheid” kan je zien als een soort van “verergering” van waar we stopten met “Bluest Shade Of Black”. Het vervolg daarop is eigenlijk een afspiegeling van Levensmoeheid. Momenteel lijkt alles ook organisch aan elkaar gebonden te worden, we zijn ook nog steeds dezelfde personen met dezelfde frustraties en angsten als een paar jaar terug.
Moesten jullie de kans krijgen om commercieel succes te vergaren door iets totaal anders te doen dan jullie nu doen zouden jullie dat niet doen dus?
Nee absoluut niet, tenzij we binnen x tijd beslissen dat pop muziek maken de meest gepaste uitlaatklep is voor onze gevoelswereld. Wat komt, komt. Maar we willen vooral iets doen waar we achter staan.
Om af te sluiten , vertel eens meer over de belangrijkste inspiratie bronnen?
Eigenlijk is het niet zo dat er een bepaalde band, drummer, gitarist of zo waarvan we zeggen 'die is het'. We luisteren zelf ook bitterweinig naar ‘hardere’ muziek. Onze instrumenten zijn vooral een middel dat ons dient om weer te geven wat er omgaat in ons hoofd.
Bedankt voor dit fijne gesprek
Eternal Breath - Om het in het binnenland te maken, ga je best even op tournee in het buitenland
Op 7 december was er weer een nieuwe editie van Blast From The Past. Een zeer fijn festival boordevol bands uit het hardrock, heavy metal tot de NWOBHM scene. Mede georganiseerd door mensen rond de band Eternal Breath, die dit festival mochten openen. We schreven daarover: '' Eternal Breath heeft sinds 2017 een nieuwe adem gevonden, merkten we in het verleden op. Op hun laatste EP bewezen ze eveneens dat iedereen binnen de band, meer dan ooit tevoren, dezelfde richting uit kijkt. Ook live zie je een goed geoliede machine op dat podium staan waarbinnen iedereen inderdaad diezelfde kant uitkijkt. Daardoor zien we anno 2019 dan ook een band die enorm zeer zelfverzekerd op het podium staat en bovendien tonnen spelplezier uitstraalt en daardoor met het grootste gemak iedere aanwezige, waaronder wij zelf, over de streep trekt."
Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76698-blast-from-the-past-2019-nostalgietrip-met-voldoende-sausjes-boordevol-jeugdige-spontaniteit.html
We hadden eveneens een fijn gesprek met Robin Van Casele en ook Andy Polfliet. Dit over het verleden, toekomstplannen, het festival en dergelijke meer.
In de eerste plaats, wat jullie laatste LP betreft viel me vooral op dat Eternal Breath anno 2019 op alle vlakken de perfectie benadert. Maar vooral zie en hoor ik meer dan ooit tevoren een band waar iedereen dezelfde kant uitkijkt. Wat is jullie opinie hierover?
Ik (Robin) ben er zelf als laatste bijgekomen in 2015, vlak voor de opnames van ons eerste full length-album 'The Joker' en sindsdien voelen we inderdaad aan dat het de goede richting uitgaat. In het verleden ging dit wat moeizamer, voornamelijk door continue veranderingen in de line-up. Ondertussen zijn we meer dan vier jaar bezig met dezelfde bezetting, en voelen we zelf aan dat we een solide band geworden zijn waarbinnen we allemaal voldoende ambitie hebben. We werken hard aan wat we naar voor willen brengen en durven nu ook meer op de voorgrond treden dan vroeger.
De band is bezig (of net terug?) van een tournee met Cage. Alles goed verlopen? Jullie hebben ook in de UK gespeeld? Goed ontvangen daar?
De mannen van Cage kenden we al goed, aangezien we vorig jaar met The Three Tremors een aantal datums hebben meegespeeld in Oostenrijk, Zwitserland, etc. en beide bands hebben dezelfde bezetting qua muzikanten. Het zijn stuk voor stuk heel joviale kerels die ons ook als band appreciëren en de moeite doen om naar ons te luisteren, wat lang niet altijd het geval is. En natuurlijk ook altijd leuk om met hen samen een pint te drinken tussendoor. Qua shows, was het ook een voordeel dat zij qua genre in het zelfde vaarwater zitten als wij, waardoor we het publiek dat voor hen komt ook gemakkelijker over de streep krijgen.
Nu het jaar bijna voorbij is, kunnen we stellen dat 2019 een succesvol jaar was voor Eternal Breath?
We zijn zeker en vast blij met de evolutie dit jaar. In mei hebben we onze tweede full album gereleaset wat sowieso altijd een spannend moment is, maar wat achteraf gezien goed uitgedraaid is. Het album werd goed ontvangen en we hebben een aantal shows in het buitenland kunnen meepikken. Hopelijk opent dat ook deuren terug naar het binnenland toe.
Wat is het grote verschil tussen de band rond de beginperiode en nu?
Vooral qua genre was er een groot verschil en de muziekstijl is doorheen de tijd ook wat blijven veranderen als gevolg van de bandwissels, wat logisch is: andere muzikanten brengen andere invloeden mee die ook doorwerken op het schrijfproces. Met eenzelfde bezetting zitten we op één lijn op vlak van de sound wie we nastreven. We hebben een idee hoe Eternal Breath hoort te klinken en dat op zijn beurt maakt het mogelijk om daar ook buiten te stappen en te experimenteren, zij het altijd bewust van hoe we echt klinken. De kruisbestuiving tussen de veteranen en de jonge mensen in de band zorgt hierin ook voor een interessante dynamiek.
Zijn er dingen die je nu anders zou aanpakken, weten wat je nu weet?
Dat is een moeilijke vraag. Als band moet je sowieso de tijd nemen om te groeien, en lessen te leren. Maar, met de wetenschap die we nu hebben van de band, zouden we het nu misschien direct serieuzer aanpakken. We zijn de band bijna 25 jaar geleden begonnen als een uitlaatklep, als een reden om plezier te maken, pinten te drinken, enzovoort. Zo zijn er veel bands begonnen. Alleen, bij ons heeft het wat langer geduurd, haha.
Wat zijn de hoogte- en diepte punten van de band eigenlijk? Waar heb je enorm veel goede herinnering aan en welke minder?
De hoogte punten is niet moeilijk, dat is de huidige situatie in de band. We hebben een vaste bezetting, er is een goede sfeer in de band, we krijgen positieve reviews op onze albums. Ook krijgen we de kans om mooie optredens te spelen, op tour te gaan. Voorlopig is dit nog kleinschalig, maar het is alvast een begin. De dieptepunten zijn dan vooral de vele bezettingswissels die we ervoor hadden. Het telkens opnieuw van nul moeten beginnen eiste op de duur wel zijn tol.
De Belgische scene floreert, en persoonlijk denk ik dat onze scene nooit sterker en actiever is geweest! Zijn jullie het daar als band ook mee eens?
Dat is zeker zo. Er zijn enorm veel Belgische bands, en zeer goede ook. Dat de scene floreert, speelt uiteraard ook in ons voordeel. Ook al is het typisch Belgisch dat je als band eerst in het buitenland moet doorbreken eer je in eigen land echt kansen krijgt. Althans toch wat de grotere podia betreft. We kunnen dus alle beginnende bands alleen maar aanraden het eerst in het buitenland te proberen. Kijk maar naar Carnation of Evil Invaders, zij waren altijd al heel solide bands. Maar pas vanaf het moment dat ze het vliegtuig naar Japan op konden, is het besef hiervan pas naar het grotere metalpubliek in België doorgesijpeld.
Ondanks de sterke scene blijft het volgens mij voor een band toch wel keihard knokken, niet?
Dat is ook zo, je kunt je niet permitteren om bij de pakken te blijven zitten. Het is voortdurend blijven evolueren, muzikaal heel sterk materiaal gaan afleveren, zonder ook het ‘business’-gedeelte, zoals promotie, kwalitatieve merch, etc. uit het oog te verliezen.
Grote festivals als Graspop zijn voor Belgische bands nog steeds (op enkele uitzonderingen) onbereikbaar. Heb je daar een verklaring voor?
Het is iets typisch Belgisch. De grote festivals lonken blijkbaar liever naar buitenlandse bands, zelfs beginnende. Terwijl dat in andere landen toch even anders is, wat het promoten van eigen kweek betreft. Als Belgische band dien je eerst naam op te bouwen, maar als je continu doorheen België speelt, zit je al snel in dezelfde pot te roeren en raakt het publiek je moe gezien. Dus de enige goede weg is die naar het buitenland.
Laat ons eens naar de toekomst kijken. Wat zijn de verdere plannen voor 2020?
We sluiten dit jaar af met een akoestische set in Dilbeek op 20 december waarin we aantal nummers uit World of Chaos in een meer intieme setting brengen. Wie weet doen we hier iets verder mee in het jaar dat komt, dat valt nog te bekijken. In de nasleep van de release van World of Chaos is het vrij druk geweest, dus 2020 zal sowieso een jaar moeten worden waarin de focus op het schrijven van een derde album komt te liggen. En verder kijken we ook of we terug naar het buitenland kunnen raken. Zeker in Duitsland hebben we tot nu toe nog weinig gespeeld, hoewel daar voor ons genre vermoeden we wel een publiek te vinden is. Als we het komende jaar naar het buitenland trekken is Duitsland wel de aangewezen optie.
Is er ook een soort 'einddoel' iets dat je absoluut nog wil bereiken?
Vooral dat we op deze weg kunnen blijven doorgaan, veel optreden. Ook in het buitenland, en verder evolueren zoals we nu bezig zijn. Het moet ook plezant blijven. Maar als we deze weg kunnen blijven volgen, en het publiek blijven mee krijgen? Dan zijn we best tevreden. Aan de ene kant zo ver mogelijk raken met de band. Het is vooral kijken waar we het juiste publiek kunnen vinden, zodat de tour zijn investering ook waard is. We werken allemaal full time buiten de band, dus moeten we heel doelbewust beslissen waar we wel en niet op ingaan. Maar als de juiste kans er komt, springen we meteen de tourbus in. Een aantal grote festivals in het buitenland kunnen spelen zoals Rockfest in Barcelona zou ook een droom zijn die werkelijkheid wordt.
Naast de band zitten jullie ook mede in de organisatie van dit fijne evenement. Ik vraag me eigenlijk af, gezien er veel bands zijn die toch al sinds ergens de jaren '80 of '90 bezig zijn. Zijn er nog mogelijkheden genoeg? Want meer en meer oudere bands haken af…
Het verwondert ons telkens dat er nog zoveel vissen in dat water zitten. De jaren '80 bands wordt wat moeilijker, maar deze uit de jaren '90 daar zijn er zeker nog genoeg van. Wat ons wel opvalt op zulke optredens is dat er geen doorvloei meer is naar een jonger publiek, althans niet voor die typische heavy metal of aanverwante dat wij doen. Maar er zijn zeker nog mogelijkheden. Volgend jaar volgt er trouwens een nieuwe editie en de eerste naam is al bekend (Acid) dus dat komt zeker goed.
Hoe was het optreden trouwens vandaag? Ik vond vooral opvallend dat je stond te entertainen alsof je stond te spelen voor 10000 man?
Of dat nu is voor tien of tienduizend, de mensen komen om een goede show te zien en betalen daarvoor. Wij geven ze dat ook, we waren vandaag zeker tevreden. De respons was goed, en we kregen het publiek goed mee. Ook voelen we ons zeer goed op het podium en hopen dat ook uit te stralen naar het publiek toe.
Dat laatste hebben jullie zeker gedaan, dank voor het fijne gesprek en veel succes alvast in 2020
The Monotrol Kid is het project rond Erik Van Den Broeck. De stijl die ze brengen wordt omschreven als alternatief/Americana/singer-songwriter. De band zag het levenslicht in 2008-2009 en heeft ondertussen een hele weg afgelegd. Het debuut schijfje in 2011 was eerder een singer-songwriter solo plaat, maar vanaf de tweede schijf laat Erik zich omringen door Dries Vanhove op gitaar, Phil Mathuis op drum en Bart Strubbe op bas.
Muzikaal haalt The Monotrol Kid (*****) zijn invloeden uit artiesten als Bon Iver, Wilco en The Jayhawks, lezen we op de facebook pagina van de band. In een aardig vol gelopen, en wederom zeer gezellig, Café Bonaparte zagen we vooral een band die aanstekelijke refreinen drenkt in een bandje boordevol melancholie. Goed passende binnen de intieme setting in Bonaparte, maar even goed kan het zorgen voor een gezapig rock/folk feestje op één of ander fijn festival. Meteen een hint aan menig festivalorganisator om deze band zeker te boeken in de zomer van 2020.
The Monotrol Kid kwam o.a. zijn nieuwe plaat 'Exhale' voorstellen, en dat is een parel van een plaat geworden neem dat gerust van ons aan.
Een verslag van deze bijzonder veelzijdige avond.
De rode draad in de muziek van The Monotrol Kid is een perfecte kruisbestuiving tussen die bijzonder aanstekelijke instrumentale aankleding , die ervoor zorgt dat je wegzweeft over die walmen van intense melancholie, maar ook lekker staat te dansen tot zelfs lichtjes headbangen. Met daarbovenop een vocale inbreng van Erik. Een man die met zijn stem enorm veel toonaarden aan kan. Enerzijds klinkt die stem breekbaar, zacht en warm zoals op een song als “Cold After Dark” of “Good Enough” het geval is, beide ook te horen op de nieuwe plaat trouwens. Maar even goed gooit hij, gerugsteund door zijn muzikanten - één voor één top virtuozen met hun instrumenten - alle registers open met een bijzonder emotionele vocale inbreng. Waardoor de muren van Bonaparte zelfs lichtjes gaan trillen. Dat voortdurend variëren tussen zowel vocaal als instrumentaal lekker loos gaan, en de aanhoorder kippenvelmomenten bezorgen, zorgt er dan ook voor dat je van begin tot einde van de avond aan de lippen van de band gekluisterd blijft zitten luisteren en genieten. Erik is bovendien een spraakzame, charismatische frontman die daardoor iedereen uit zijn hand doet eten.
De band speelde een set in twee delen. Dat eerste deel ging eigenlijk nog de iets te gezapige maar daarom niet minder sfeervolle weg op. Na de pauze werden de teugels pas echt gevierd en naarmate de set vorderde werd de lat steeds hoger gelegd tot een wervelende finale, waarbij nogmaals opviel hoe het breekbare voortdurend werd gecombineerd met best energieke rock muziek die aan je ribben kleeft. De band mocht nog terug komen voor enkele bisnummers, en ontving een daverend applaus. Iedere aanwezige was het er dan ook over eens hier een band te hebben gezien die op internationaal niveau staat te soleren, en het soort typische folk/americana brengt waarvoor ze niet moeten onderdoen voor de grotere namen binnen dat genre integendeel.
Besluit: Het is als band of artiest uiterst moeilijk geworden om met je muziek op te vallen, je ziet namelijk door het bos de bomen niet meer. De releases en nieuwe bandjes swingen dan ook de pan uit, we merken het zelf elke week aan den lijve. Het aanbod is daardoor zodanig groot geworden, dat zoeken naar een uitzonderlijke parel vergelijkbaar is met zoeken naar een speld in een hooiberg. Maar soms doe je onverwachte ontdekkingen, net door het niet te ver te gaan zoeken. In ons geval op een paar honderd meter van de deur.
The Monotrol Kid is een band die door een melancholische aankleding perfect te verbinden met aanstekelijke rock en folk muziek, een zeer ruim publiek aan alternatieve rock fans over de streep zou moeten trekken. In Café Bonaparte zagen we in elk geval een band die beide aspecten zodanig perfect verbindt, dat je enerzijds met een krop in de keel een traantje wegpinkt en later lekker headbangende de neiging voelt opborrelen om compleet uit de bol te gaan. Waardoor een feest ontstaat voor hart en dans spieren. En dat in alle eenvoud en bescheidenheid, want aan sterallures doet The Monotrol Kid gelukkig niet mee. Eerlijk? Dat komen we ondanks onze drukke agenda echt niet elke dag tegen.
Organisatie: Café Bonaparte, Lokeren
Zaterdag 23 november stond nog eens een echte avond rock'n'roll met ballen op het programma in De Casino in Sint-Niklaas. En neen, het waren geen ijscreme ballen van het nabijgelegen ijssalon Foubert maar echte 'bollocks'!
De legendarische The Bollock Brothers stonden namelijk op de affiche in de stad van de heilige man en local heroes The 5z mochten eerst het publiek proberen in de juiste stemming te brengen.
The 5z is eigenlijk een bende lokale muzikanten die te pas en te onpas optreden, afscheid nemen, terug beginnen en gewoon sporadisch een heel leuke show neerzetten. Zaterdag was het ook weer prijs, uitgerekend in de zaal waar ze zogezegd hun definitief afscheid hadden gevierd, namen ze weer hun instrumenten van stal en speelden ze de pannen van het dak. Hopelijk is dit geen éénmalige réunie maar komen er nog dergelijke optredens. Want hun show was goed! Meer dan goed! Sterke muzikanten, straffe vocalen en goed gekozen covers. En bovenal een opvallende frontman die werkelijk een echt podiumbeest (nen beir) is en zich helemaal geeft! Gekke bekken, 10 wissels van t-shirt en een stemgeluid à la Jello Biafra! En heel verdienstelijk geflankeerd door een meer ‘normale’ zanger van dienst.
Een diversiteit aan nummers en bands worden moeiteloos nagespeeld en de set vormt een heel leuk geheel van rock, punk en eigenzinnige popnummers. Wij onthouden vooral een fantastische versie van “Hanging on the telephone” van The Nerves (of Blondie), een keiharde versie van Black Flag’s “Nervous Breakdown”, een snelle en punky versie van “Crazy” van Seal en geslaagde Nirvana cover en een eigenwijze maar smaakvolle herneming van de Joy Divison parel “Transmission”.
The Bollock Brothers gaan al mee sinds 1983 en worden nog altijd geleid door de flamboyante Jock Mc Donald en trouwe makker Chris McKelvey op gitaar. De hoogdagen van de band liggen al enige tijd achter ons maar met België is er altijd wel een speciale link geweest en gebleven. De publieke opkomst vanavond was dan ook niet slecht! De zaal liep zeker niet vol maar was toch behoorlijk gevuld met hoofdzakelijk oude rockers en punkers. Zo ook de zanger van de Belgische punkband Definitivos gevormd in 1979 en de laatste tijd weer af en toe live aan het werk te zien. Als je weet dat drummer Patrick Pattyn als rasechte Oostendenaar al jaren deel uitmaakt van The Bollock Brothers is de extra connectie met ons land nog beter te begrijpen.
Jock zag er goed en gezond uit (63 jaar) alhoewel hij duidelijk slecht te been was. Zijn outfit in ‘Schotse’ ruit is niet veranderd en zijn specifiek stemgeluid al evenmin.
Wat meteen opviel was de stevige en solide sound die de band neerzette. Geen overheersende keyboards maar in de eerste plaats een vette gitaarsound op de voorgrond, dankzij oude rot van dienst (en notoir Glasgow Rangers fan) Chris McKelvey. Natuurlijk zat hier en daar een behoorlijke portie electro in de nummers verwerkt, echter nooit overheersend maar heel subtiel en zo kenmerkend voor deze toch wel unieke bende muzikanten.
“Woke up this morning, found myself dead” is een treffend voorbeeld van het hierboven beschreven ‘bollocks’ geluid. “Jesus lived 6 years longer than Kurt Cobain” is nog zo’n klepper. Jock vertelde de fans dat dit nummer hen een tour in de US zou opleveren, indien de ‘fucking’ Brexit geen roet in het eten ging gooien. Bij het gekende “The Bunker” trad de toetsenist voor het eerst op de voorgrond. Het hele nummer drijft op een genietbaar keyboardstukje dat vocaal aan elkaar wordt gepraat/gezonden door Dhr. McDonald. “Where is my girl” klonkt heel poppy en groovy en “The Beast is calling” (ook met veel percussie) was dan weer een iets trager nummer maar daarom niet minder aangenaam klinkend.
Halfweg de set werd weer overgeschakeld naar een pittig rockgeluid en nam zelfs gitarist Chris even de vocalen voor zijn rekening. Het resultaat was een knaller van song in ware old school punk stijl. Meezinger “Harley David” en “Henry VIII” volgden in snelvaart en rockten als de beesten. Daarna was het tijd voor een heel leuk muzikaal moment. Drummer Patrick Pattyn (die banden heeft met het vroegere Nacht und Nebel) eerde met veel overgave Patrick Nebel (blijkbaar was het zijn verjaardag in de hemel) en vroeg het publiek om vocale steun toen hij de grootste hit van Nacht und Nebel “Beats of Love” inzette op drums. Hij nam tevens de zang voor zijn rekening en zorgde, samen met alle aanwezigen, voor een prachtige rock’n’roll versie van deze klassieker. Kippenvel toch wel. Met een heavy uitvoering van “The Last Supper” nam Jock weer het heft in eigen handen en besloot hij het eerste deel van de set op overtuigende wijze.
Het bisgedeelte kende een vrij voorspelbaar maar niet minder interessant verloop aangezien enkele gekende nummers de revue nog niet gepasseerd waren. “Faith Healer” en “King Rat” werden zeer enthousiast onthaald door de fans en bij een korte ode aan The Sex Pistols, werd de zanger van Definitivos zelfs op het podium gehesen om mee te brullen. Zijn passage on stage was echter van heel korte duur (10 seconden tijdens “Pretty Vacant”) en tegen het moment dat “God Save the Queen” werd ingezet zat de brave kerel alweer tussen het publiek. Altijd leuk die nummers van DE punkband bij uitstek, maar weinig origineel en bovendien heeft nooit iemand anders deze nummers beter kunnen brengen dan The Sex Pistols zelf!
Tijd om definitief afscheid te nemen van het Waasland moet Jock gedacht hebben en de band speelde als slot van dit optreden een knappe versie van “Horror Movies”, nog zo’n gekend nummer dat de unieke sound van The Bollock Brothers typeert en de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan.
Verrassend fijn optreden dat mijn persoonlijke verwachtingen ruimschoots overtrof! Zowel van opener The 5z als van de oude knarren van The Bollock Brothers! Meer van dat! En dank aan Casino Sint-Niklaas om deze bands te programmeren!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-5z-23-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-bollock-brothers-23-11-2019.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Het is een typische, koude, grillige novemberavond wanneer ik mij begeef naar één van de meest authentieke venue’s in ons Belgenlandje. Als fan vanaf het eerste uur kijk ik hals reikend uit naar vanavond. Want uit ervaring weet ik dat het missen van een Year Of No Light-show ‘much worser’ is dan het missen van de Trans-Siberische trein op een koud, desolaat perron in Rusland. Dit gezegd zijnde… Geef ik jullie mijn korte, maar stevige relaas over Year of no Light’s show.
Ietwat jammer, maar na drie, vrij langdurige sets van de bands Monarch!, Levthm en Absynth bleek er niet zoveel tijd meer over te zijn voor het optreden van Year Of No Light****. Al vanaf de eerste loodzware en snedige riffs werd meteen duidelijk dan YONL trouw blijft aan zijn gekende sound. De nummers bouwen langzaam, maar met dreigende ondertoon op, tot een wall-of-sound dat je meer omver rijgt dan een pletwals zou kunnen doen. Dit patroon herhaalt zich in al hun nummers, maar toch steeds op een andere, complexe manier.
Year of no Light bracht vijf nummers, waarvan drie nieuwe, ongekende songs. De nieuwe songs bliezen duidelijk niet alleen mijzelf, maar ook het gehele publiek omver. Iedereen leek opgeslokt te zijn door het gehele gebeuren en dit zag ik ook duidelijk aan ieders bewegingen.
Year of no Light stelde, zoals altijd, niet teleur en bewezen zich deze avond opnieuw tot één van de grootmeesters binnen het post-metal/sludge genre!
En ik…?
Ik bleef na hun korte maar slopende set achter in een roes, die langzaamaan van mij zou moeten afdruipen.
Pics homepag Frederic Boivin
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Night Of The Proms 2019 - Ambiance met Bart Peeters
Sportpaleis
Antwerpen
Voorafgaand aan de show werden op videoschermen de talrijke artiesten getoond die sedert 1985 de revue zijn gepasseerd. En daar zijn heel wat grote namen bij. Art Garfunkel, Joe Cocker ,Bryan Ferry, Meat Loaf enz.
Tegenwoordig zijn er nog maar 2 shows en is het verleden moeilijk te overtreffen.
De keuze voor de presentator viel dit jaar op Bart Peeters en dat bleek een goede zet. Zijn enthousiasme blijft aanstekelijk en de show kon beginnen met de ouverture. Daarna was het de beurt aan Tony Henry die op het laatste moment Natalie Choquette moest vervangen. Ze had haar enkel gebroken. Hij bracht onder andere “Largo Al Factotum” uit Rossini’s ‘De Barbier van Sevilla’.
Na het Zwanenmeer was er Bach meets Timberlake. Gooi ze beiden in de centrifuge volgens Bart Peeters en men krijgt een mooi spektakel zeker mede door de topdansers van ‘Let’s go Urban’.
De eerste grote naam die opkwam was het Britse 10cc. Nog steeds met frontman Graham Gouldman brachten ze gesmaakte versies van “Wallstreet Shuffle”, “I’m not in Love” en “Dreadlock holiday”. Graham liet ook nog even weten dat ze volgend jaar opnieuw touren. In april 2020 zijn ze dus in België te zien.
Na een kort klassiek intermezzo van Fine Fleur was het de beurt aan Bart Peeters. Hij was er niet alleen als presentator, maar mocht ook drie nummers brengen. “Kies mij” (een cover van Peter Skellern’s “You’re a lady”), “Brood voor morgenvroeg” en “Ik hou meer van Folk”. Op onnavolgbare wijze slaagde hij erin ambiance in de zaal te krijgen. Een geboren entertainer.
Daarna nam Tony Henry het over met “Fa que Che Voi/ La Nostra Favol” met medewerking van het publiek. “Delilah” van Tom Jones was even te horen.
De Bolero van Ravel mocht ook niet ontbreken en werd ook weer uitstekend gebracht door het Antwerp Philharmonic Orchestra, het koor Fine Fleur en de Let’s go Urban dansers.
John Miles mocht voor de eerste maal opdraven voor een duet met backing vocal Julia van de Ketterij. We hoorden een mooie versie van “Don’t give up van Kate Bush/Peter Gabiel.
En toen kwam Ronan Keating. Alle vrouwelijke fans stormden naar voren. Het gewezen lid van Boyzone zit al 26 jaar in het vak maar heeft nog steeds een mooie stem en zag er nog steeds zeer fit uit voor zijn 42 jaar. Hij bracht “If tommorrow never comes” en daarna “When you Say Nothing at all” de song die bekend is geworden door de film ‘Notting Hill’. Een hoogtepunt gevolgd door een ander “Life is a rollercoaster” gebracht op de catwalk wat een extra dimensie gaf.
Om even te bekomen mocht Tony Henry “Nessun Dorma” brengen.
Maxi Jazz van Faithless was een beetje lauwtjes. Nummers als “God is a DJ” en “Insomnia” lenen zich ertoe om het publiek volledig uit de bol te doen gaan. Maar dat is toch niet volledig gelukt. Of lag het aan de gemiddelde leeftijd van het publiek?
Deze keer mocht John Miles afsluiten. “Human” van Rag’n’Bone Man en “Bohemian Rapsody” van Queen. En daarna zijn onvermijdelijke “Music”. Prachtig gebracht opnieuw.
Doordat er dit jaar geen pauze was volgde alles elkaar snel op. Voor je het wist waren ze aan de afsluiter “All you need is Love”. Waarbij alle artiesten nog even op het podium kwamen. Maar op zich is dat een goede zaak. Als het vlug voorbij is wil het zeggen dat het goed was. Enkel 2 shows dit jaar maar wel volledig uitverkocht. Hopelijk ook volgend jaar met Bart Peeters als presentator.
Organisatie: NOTP + Sportpaleisgroep, Antwerpen
Angelo's Birthday Bash 2019 - Knallend HC verjaardagsfeest, doet Daknam op zijn grondvesten daveren
FC Daknam
Lokeren
Zover ik me herinner (het is ook al zeer lang geleden) was mijn 25ste verjaardagsfeest een gezellige bedoening met familie en vrienden, of we in de avond nog een stapje in de wereld hebben gezet weet ik zo precies niet meer. Zeer leuk allemaal, maar sommige mensen organiseren gewoon een heus festival vlak bij de deur voor hun verjaardag. Wij zakten af naar de 25ste verjaardag Bash van Angelo Atmani, frontman en zanger van Pebble. Hij wist een zeer smakelijke Hardcore feest op poten te zetten, en enkele straffe, vaak vrij plaatselijke, bands te strikken. Naarmate de avond vorderde stond het lokaal van FC Daknam zeer goed gevuld. De sfeer zat er vanaf begin tot einde goed in. Zelfs tijdens de ruwe mosh pits, die eigen zijn aan HC genre, bleef die sfeer zelfs uiterst gemoedelijk. Zo hoort da ook.
Hardcore bands met potentieel
Face First (***1/2) is een vrij jonge melodieuze hardcore band uit Zele. De band ontstond in 2018 en bracht ondertussen een gesmaakte EP uit 'Hold On/Move On'. De energie die op deze schijf uit de boxen loeit, gaf ons een warm gevoel vanbinnen. Op het podium van FC Daknam zien we een gemotiveerde bende jonge, getalenteerde muzikanten die alles in het werk zetten om het nog karig publiek tot bewegen aan te zetten. De bijzonder krachtige drum partijen, lekker loos gaande gitaar riffs en brullende vocalen worden gecombineerd met zeer veel beweging op dat podium, en dat zien we graag. Een mooi moment was toen de band bijna a capella, met enkel de basdrum op de achtergrond, een song inzet om daarna alle registers open te trekken in een wervelende finale. Maar vooral, de beste manier om een feest pas echt te doen losbarsten, is gewoon doorgaan tot niemand meer stil staat. En daarin slaagt Face First dus met brio. De eerste indruk is echter vaak belangrijk, en Face First wist ons op hun vschijf al te overtuigen van hun kunnen, en liet nu dus ook live een ijzersterke indruk achter die ons doet uitzien naar meer in de nabije of verre toekomst. Ook al zien we binnen dit concept links en rechts toch ook nog enkele werkpunten tot groeimogelijkheden.
Kortom: Face First is vooral een band die, naar de toekomst toe, in staat is om potten te breken binnen dat Hardcore en aanverwante gebeuren, geeft ze vooral nog de nodige kans om verder te groeien.
Een band die ons ondertussen niets meer hoeft te bewijzen is CLCKWS (****)."Wij werden compleet murw geslagen door een band die ons punk hart sneller deed slaan in het verleden, en dat in het heden nog steeds doet. Wat ons doet uitzien naar een gouden toekomst, die hopelijk gespaard blijft van verdere perikelen." , schreven we nog over het optreden van CLCKWS op Frietrock metal festival in Oud-Turnhout. De band bracht onlangs nog een gesmaakte plaat uit 'Popular Polarization '. De recensie hiervan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76110-popular-polarization.html
Er was ondertussen al wat meer volk komen opdagen, en de band rond Seppe Van Ael staat bijzonder scherp te soleren en bovendien zeer bewegelijk op het podium. De lat direct hoog leggen, en een energiebom afschieten die in je gezicht tot ontploffing komt. Waardoor je niet meer stil kunt staan. Dat is wat CLCKWS vanaf begin tot einde van de set doet. Bovendien worden menige boodschappen door de strot geramd, en drijft de band het tempo op naar een verschroeiend hoogtepunt. Meer nog. Het lijkt wel alsof CLCKWS in die paar maand tijd, tussen eind augustus en nu, gegroeid is in zijn kunnen. Want meer dan ooit zien we een solide en vooral goed geoliede machine op dat podium staan. Waar iedereen bovendien dezelfde kant uitkijkt.
Ons advies: Houden zo jongens! Want die energie die uit de boxen spat, zorgt niet alleen voor het omver stampen van heilige huisjes maar ook dat het dak van FC Daknam er compleet afging. Niet voor het eerst op deze avond, maar toch.
Want Low Life (****) doet daar nog een paar scheppen bovenop. De H8000 hardcoreband uit Meulebeke doet West-Vlaanderen en omstreken op zijn grondvesten daveren sinds 2017. En doen dat nu in Lokeren weer fijntjes over. Ondertussen heeft de band al op verschillende podia in binnen- en buitenland gestaan, en dus de nodige podium ervaring opgedaan. Het heeft hen geen windeieren gelegd. Op het verjaardagsfeest van Angelo willen ze, net zoals alle bands voor en na hen trouwens, alles in het werk zetten om daar een onvergetelijk feest van te maken. Low Life gooit die podium ervaring dan ook compleet in de strijd en drijft het tempo vanaf de eerste tot de laatste seconde op tot een absoluut hoogtepunt. De zeer beweeglijke en charismatische frontman van dienst jut het publiek bovendien nog wat meer op, en zo ontstaat menig mosh tot andere pit.
Kortom: Deden de vorige bands al meer dan hun duit in het zakje, dan liet Low Life het vat pas echt overlopen, en het feest compleet uitbarsten. Het zou niet meer stoppen tot de laatste noten van Mindwar. Zo zou later blijken.
Zwitserse kaas zonder gaatjes
Vanuit Zwitserland kwam Cage (****) speciaal voor dit verjaardagsfeest afgezakt naar Lokeren. De band brengt melodieuze hardcore, waar technisch hoogstaand vernuft wordt gecombineerd met mokerslagen in het gezicht uitdelen, waardoor je weer eens niet kan stil blijven staan. De bijzonder spraakzame zanger doet zelfs zijn best om een woordje Nederlands te praten, tot hilariteit van de aanwezigen. Vooral zien we echter een band die duidelijk al wat water heeft doorzwommen, en als een ijzersterk collectief op dat podium staat. Gelukkig zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen. Cage brengt typische HC vanuit het hart van die muziekstijl, daarvoor krijgen de heren en dame zeker een sterretje extra. En dit vooral omdat het wordt gebracht op een bijzonder energieke wijze, zoals het hoort binnen dat genre.
Mijn persoonlijke ontdekking van deze avond
Nog meer vuurkracht? Of dat nog kan! Jawel, daarvoor moest je bij Animal Club (****1/2) zijn. De band gaat tekeer als een alles vernietigende wervelstorm. En dat is grote te mate te danken aan de muzikanten die de ene vuurpijl na de andere op de aanwezigen afschieten. Maar vooral die bijzonder beweeglijke frontman Davy, die niet nalaat zijn publiek letterlijk op te zoeken, zorgt ervoor dat we compleet murw werden geslagen door deze Hardcore act zonder franjes. Davy (ook zanger bij de gerenommeerde xVICIOUSx die al sinds 2010 straight HC brengen) ontpopt zich tot een geboren entertainer en charismatische verschijning. De energie die hij vocaal maar ook visueel uitstraalt, heeft niet alleen zijn uitwerking op de muzikanten die de lat prompt nog hoger gaan leggen (we dachten dat dit niet meer kon!) . Het heeft uiteindelijk ook zijn uitwerking op het publiek compleet waanzinnig geworden door zoveel bommen energie, volledig uit de bol gaat. Om maar te zeggen, de 'straight forward 'Hardcore van Animal Club gaat erin als zoete broodjes, en zorgt ervoor dat de zaal ontploft van voor tot ver naar achter. Dat is hoe we onze boterham Hardcore het liefst gereserveerd krijgen trouwen. Missie, mokerslagen uitdelen tot niemand meer stil staat? Geslaagd! Wat mij betreft werd Animal Club zelfs DE ontdekking van de avond.
De bevestiging
Birthday boy Angelo mocht eindelijk het podium zelf betreden met zijn band Pebble (****). Deze toch wel vrij jonge band, rond plaatselijke top muzikanten, bracht recent nog een gesmaakt plaatje uit 'False Step'. De recensie hiervan kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/74758-false-step-ep.html . Ondanks het feit dat de band ondertussen al op menig podium heeft gestaan, hadden we ze tot op heden nog niet live gezien. We kregen eigenlijk de bevestiging die we al merkten op deze plaat: ''De heren vertellen geen fabeltjes, maar steken enorm veel emoties, woede en frustratie in hun muziek. Waardoor we prompt onze stoute schoenen aantrekken, om samen met deze klasse muzikanten ook al die heilige huisjes omver te gaan duwen. Meer nog, we zijn er op basis van deze knallende EP ook zeker van dat live de daken er compleet zullen afvliegen.'' Dat laatste is feitelijk ook het gevoel dat ons overviel toen we de band live zagen optreden in hun eigen geboortestad. Pebble kreeg trouwens nog de hulp van zanger Mindwar, wiens stem perfect aansloot op deze van Angelo. Een waar hoogtepunt binnen een korte maar hevige set boordevol Hardcore parels die aan je ribben kleven, en me zelfs kippenvelmomenten bezorgden.
Kortom: Deze band is duidelijk nog steeds aan het groeien in zijn kunnen. Maar bewijst nu al over enorm veel potentieel te beschikken om tot ver buiten alle HC en aanverwante grenzen potten te gaan breken. Tijdens deze op alle punten gewonnen thuismatch, scoren ze daardoor niet alleen veel punten bij het publiek , ook van ons krijgen ze om deze reden een sterretje meer.
Tsunami, voor de wervelende finale
Over naar Travølta (****) een hardcore band die muzikaal en vocaal ook flirt met grunt/grind core . "Een alles vernietigende tsunami", zo omschreven we het optreden van de band nog toen ze in o.a. T-klub in het voorprogramma van Siege, maar ook in 2018 toen ze in Westmalle het podium onveilig maakten. In de zaal van FC Daknam deden ze dat kunstje fijntjes over. De band stond te spelen voor een h sterk uitgedund publiek, dat blijkbaar nog moest bekomen van de voorgaande wervelstormen en vermoedelijk ook wachtte op de headliner van dienst. Echter laat de band dat niet aan zijn hart komen, en haalt vanaf het begin tot einde van de set verschroeiend uit. Geen seconde rust wordt gegund bij Travølta. Geluidsnormen overschrijden, en de aanhoorder op een kort en bondige wijze een boodschap door de strot rammen, dat is er ook deze keer weer bij.
Kortom: Travølta doet duidelijk niet aan compromissen sluiten, en zorgt voor een niet te stoppen aardverschuiving, waarbij elk heilig huisje prompt sneuvelt. Ook al gaat alles een beetje diezelfde lijn uit, dat stoort allerminst. Mede omdat je als aanhoorder gewoon niet de kans krijgt je daar aan te storen, zo verschroeiend hard en snel gaat het er aan toe bij deze absolute toppers binnen hun genre.
Hardcore van internationaal niveau!
Een beetje trots is me niet vreemd. Want met Mindwar (*****), een Lokerse Hardcore van internationaal kaliber kregen we de ultieme kers op de taart van dit verjaardagsfeest voorgeschoteld. Deze Lokerse band hoeft eigenlijk niets meer te bewijzen. En is ondertussen inderdaad uitgegroeid tot een band met internationale allures. Dat bewezen ze al meerdere keren, in voorprogramma's van de grotere bands binnen het genre en ook in het buitenland. Dat werd in eigen streek nog maar eens in de verf gezet. "Mindwar brengt pure hardcore, van de meest zuivere diamant. Niet alleen met enorm veel melodie - zo waren we onder de indruk van enkele heel stevige gitaar solo's - bovendien spat de spontaniteit en spelplezier van het scherm" , schreven we ooit over een optreden van hen in T-klub te Lokeren. Gestuwd door een altijd bewegelijke frontman, die met blote bast op het podium stond, worden alle registers compleet open getrokken. Een thuismatch spelen? Dan moeten we de lat nog een beetje hoger leggen moet Mindwar hebben gedacht. Zonder meer hoor je echter enorm veel melodie in de HC die ze brengen, wat ons meerdere kroppen in de keel bezorgt. Maar vooral gaat hier niet alleen meerdere daken af. De moshpits worden ruwer en energieker, tot ver naar achter in de zaal. Mindwar sluit deze geweldige HC avond gewoon af met een knaller van formaat, verlegt meerdere grenzen en bewijst waarom ze in die hardcore kringen zo hoog worden aangeschreven. Want laat ons eerlijk zijn, deze heren brengen namelijk kwalitatief hoogstaande HC en rammen dit door je strot op een zodanig vuurkrachtige wijze, zodat je totaal murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft. Op het einde van de set nodigt de band Angelo uit op het podium en sloot af met een verschroeiende versie van “Ace of Spade” van Motorhead. Een kers op de taart . Als trotse Lokeraar, om zo een top HC act van uitzonderlijk kaliber in mij eigen stad terug te vinden, verliet ik dan ook met een brede glimlach de zaal.
Algemeen besluit - Wat mij betreft, mogen alle verjaardagsfeestjes zo verlopen. Een knallend feest, met bevriende bands, fans en vrienden. Die met volle overgave uit de bol gaan tot de vroege uurtjes.
Organisatie: Pebble + Fat Bastard Promotions
Opwarmer van dienst was Whorses, een viermanscollectief uit Kortrijk aangevoerd door de enthousiasmerende Harry Descamps, zoon van Dick (Ugly Papas, Id!ots,...) en zelf ook gekend van The Lumbers en Gèsman. Whorses viel moeilijk te situeren: noiserock, dat zeker, maar voorts hoorde ik ook krautrock, sludge en zelfs dreampop invloeden. Niet alle keuzes waren even gelukkig maar dankzij die gedurfde variatie bleef het ten minste boeien tot het einde met als constante de immer splijtende gitaren. Harry Descamps bleek een bijzonder gedreven frontman, geboren om op een podium te staan. De passie voor zijn muziek straalde van hem af al bleef het moeilijk om voor een ‘leeg gat’ te spelen. De opkomst was niet bijster groot en de aanwezigen hadden zich dan nog zo ver mogelijk teruggetrokken. Nochtans waren de reacties behoorlijk uitbundig maar de schroom om wat dichter bij het podium te komen was weer onoverkomelijk. Nadat enkele pogingen om het volk dichter te lokken mislukten sprong Descamps dan maar zelf van het podium, met wat feedback als gevolg, om zo de afstand wat te overbruggen. Dat getuigde van een juiste instelling en de nodige dosis lef die de set nog een extra impuls gaf. Whorses, een naam om te onthouden.
The Cutthroat Brothers, met als uitvalsbasis Tacoma, Washington (stad waar ook The Sonics vandaan komen), worden wel eens de Sweeney Todds van de punk genoemd. Nu is Sweeney Todd mij eigenlijk niet bekend maar wat opzoekingswerk leerde me dat Todd ‘the demon barber of Fleet Street’ is, een filmpersonage gecreëerd door Tim Burton. Dat terwijl onze broertjes in het echte leven beiden kapper zijn die ook al eens roekeloos durven omgaan met het scheermes als ik zo hun, met bloed bespatte, shirts bekijk.
The Cutthroat Brothers traden aan in de meest elementaire opstelling: gitaar en drums. Ik hou er zeker van hoewel het zijn beperkingen kent. Jason Cutthroat, die er met zijn priemende ogen veel gevaarlijker uitzag dan hij klonk, ging echter nog een stapje verder door enkel slide gitaar te spelen. Dat terwijl zijn dreinerige stem ook al niet bijster expressief was waardoor ik in het begin wat om mijn honger bleef zitten. Dit klonk me toch wat te mager maar gaandeweg wisten de twee, die ons voortdurend bedankten of uitnodigden om samen bier te drinken, mijn hart toch voor zich te winnen. Daar zorgde in de eerste plaats Donny Paycheck voor, een bijzonder explosieve drummer die niet voor niets vele jaren de vellen roerde bij Zeke, de punkrockband uit Seattle waarmee hij maar liefst elf albums opnam. Verder raakte ik ook steeds meer geïntrigeerd door hun muziek: een mix van no nonsense rock-‘n-roll en uitgebeende glamrock met af en toe een scheut grunge.
Zelfs de stem bleef niet langer een obstakel vormen. In enkele trage nummers klonk Jason zelfs als een aan lager wal geraakte Elvis en daar kon ik alleen maar blij van worden. De Brothers kwamen steeds beter op dreef (daar kon zelfs een stroompanne waarbij de lichten uitvielen niets aan veranderen) en ze hadden er zo te zien tijdens dit laatste optreden van hun tour ongelofelijk veel zin in. Dat werkte natuurlijk erg aanstekelijk maar ook de nummers zelf leken steeds beter te worden. Zo had “Candy Cane” wel een hit uit een ver verleden kunnen zijn. Helemaal op het einde lieten ze die korte, strakke songs voor wat ze waren om wat te experimenteren door The Gun Club aan Bo Diddley te koppelen. Uiteindelijk werden we finaal gevloerd door een moordende versie van “I wanna be your dog” (The Stooges) waarin de gitaar van Jason Cutthroat dan toch plots gruizig kon klinken, wat eigenlijk al veel eerder had gemogen.
Een prijs voor originaliteit zullen ze nooit winnen en de groep die de tegenwoordig zieltogende garagerock weer op de kaart zal zetten zijn ze ook al niet maar voor een avondje pretentieloze rock-n-roll waarbij het met een pintje in de knuist goed shaken was waren we bij deze kappers wel aan het juiste adres.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
The Sheila Divine scoorde eind de jaren 90 in ons land enkele hits maar verdween na een paar albums terug in de anonimiteit. Sedert 2010 zijn ze terug actief en vanavond kwamen ze hun nieuwste plaat voorstellen in de aangename zaal, De Zwerver.
Er was geen support mee gekomen maar niemand die daar maling aan had. Even na 21u begonnen ze aan hun show. De derde in ons land trouwens. Er werd geopend met de titeltrack “The Beginning of the End” dat eerder een ingetogen en retro perspectieve song is met een sterke tekst. Er volgden nog drie nieuwe liedjes met o.a. “Age is Just a Number” dat het publiek opwarmde en deed hoofdschudden. Een fantastische song.
Daarna kwam “Like A Criminal” dat het publiek spontaan meezong. De band genoot ervan en je zag het spelplezier er van afspatten. Ook de onderlinge reacties logen er niet om. Toen de gitarist, die er nog steeds een beetje uitziet als de jonge Paul (Josh Saviano) uit de jeugdreeks ‘The Wonder Years’, wat rommelde aan zijn gitaar , wilde de zanger een mop vertellen maar hij kon op geen goeie komen zei hij. Dat werd op gegrinnik onthaald door de rest en de drummer kwam dan vooraan staan om een grapje te vertellen die hij van zijn zoontje had gehoord. Tot zover het intermezzo.
Het leeuwendeel van de songs kwam uit “The New Parade” (o.a. “Hum”, “Opportune Moment”, “Like A Criminal”, “Spacemilk” en “Automatic Buffalo”) dat trouwens dit jaar zijn 20ste verjaardag viert. De rest waren bijna allemaal songs uit hun nieuwste album. En het moet worden gezegd dat die songs het goed deden op het podium en bij het publiek. Het klonk onmiskenbaar als The Sheila Divine maar je hoorde ook dat ze proberen muzikaal te evolueren. Tijdens “Hum” verwerkten ze flarden o.a. The Cure en The Smiths in de song. Mooi gedaan. De avond ervoor verwerkten ze er trouwens “Head Like a Hole” van NIN in. Ze spelen dus een beetje met hun setlist gedurende de tournee.
Het geluid was heel goed. De zang klonk ook erg goed, alleen tijdens één oud nummer had hij wat last met de hoge noten.
Na een dik uur verlieten ze het podium om terug te komen voor drie bisnummers. De eerste was “Melancholy MA” dat een sneer is naar het huidige America waar er baby’s in gevangenissen zitten, de politie mensen doodschiet en veel mensen mentale problemen hebben. Een sterke song en dito tekst. Tenslotte werd de aangename avond afgesloten met “Automatic Buffalo”.
The Sheila Divine kon mij moeiteloos ,ook met hun nieuw werk, overtuigen!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Fulco - Top!
Mauro + Fulco
Kreun
Kortrijk
Hij mag er morgen terug staan, op het podium van het Wilde Westen! Ik ga opnieuw en opnieuw en opnieuw..., en bovendien is de kans groot dat ik telkens opnieuw uit mijn dak ga.... Zo gevarieerd en begeesterd is deze man door muziek en performen, dat hij keer op keer overtuigt. Als was hij bezeten van Satan en overmand door kwelduivels, toeters en bellen, alter ego's en schimmige lyrics, laat negentiende-eeuwse poëzie en niet in het minst door Mauritz Pauwels zelve. Vermomd in een niet mis te verstane Europe-look met zonnebril en bijhorende zweetband, of die keer met koeiebel en claxon - zich smijtend op de grond en zo overtuigd van wat hij aan het doen is. Ik weet niet waar dit eindigt met deze mens. Maar uit dEUS stappen getuigt van veel lef. Om dan dit te gaan doen, getuigt van nog veel meer lef! Leve Mauro!
En net toen deze man dacht dat hij het wel gezien had, staat Fulco op de planken. Mauro en Fulco.... ze zijn elkaar waard, believe me.
Een eigenzinnig, naar psychedelica ruikend duo, die me verbaasde van begin tot eind. En ik was niet alleen. Met songteksten die me deden glimlachen en fronsen tegelijk. Een beetje verfrommeld.... te lang in één kamer gerommeld. Echt, waar haalt ie het uit. Fulco Ottervanger... Mij niet onbekend als lid van De Beren Gieren en Beraadgeslagen (met Lander Ghyselinck), nu zijn eigen 'stuff' met Fulco. Blijft hangen, dansbaar, grappig.... maar dan écht grappig en instrumentaal helemaal top. Simpele baslijnen, vlijmscherp gitaarwerk en pompende beats. ‘De sms-ende mens’! Wie bedenkt zoiets? of... 'dit is geen meezinger' of 'nergens heen'. Nergens kun je heen als je niet thuisblijft... geef toe, bij deze one-liner moet ieder weldenkend mens toch even over nadenken.
Fulco Ottervanger, blijf vooral bij ons in Gent hangen. Niet te verre weglopen! en o ja, de toevoeging met Mauro op gitaar was er te kloef op! en ja, ook de enige cover in de set van wijlen Bram Vermeulen (‘politiek’!) was op zijn plaats.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/fulco-22-11-19.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/mauro-pawlowski-22-11-19.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
