Underworld - De toekomst Hyde-Smith is en blijft verzekerd!
Het Britse Underworld serveerde ruim twee uur lang een fris , sprankelende groovy show; die kleur kreeg op de vijf grote schermen, de mooie visuals , de lasers en de verblindende licht- en stroboscoop effects deden hun werk .
Underworld houdt ons nu al vijfentwintig jaar stevig vast met heerlijk genietbare trips, waar we meegevoerd en -gezogen worden. We ervaren iets unieks , je geniet, golft , zwalpt, danst en je hotst heen en weer met de armen in de lucht of in allerlei bewegingen, op de repetitieve ritmiek , de geraffineerde opbouw , de tempowissels , de zalvende, pompende elektronica , de trancy beats en de soundscapes waarover de zanglijnen zweven.
De doorbraakkiller ‘Dubnobasswithmyheadman’ (94) en zijn opvolger ‘Second toughest in the infants’ plaatsten hen in de frontlinie van de Britse dance. Underworld gaf samen met o.m. Chemical Brothers en Prodigy de dance een gezicht . Underworld is gelijmd rond het vaste duo Karl Hyde (62 - zang) en Rick Smith (60 - knoppenfreak) die de elektronica een gezicht geeft.
Een dubbel jubileum , want de twee zijn zo’n veertig jaar geleden samen begonnen muziek te maken. Hun nieuwe project ‘Drift series’ (een zevendelig albumset btw!) is een concept waarbij ze een jaar lang elke week een nummer opnamen, een creatief hoogtepunt in het Underworld-oeuvre; een handvol lieten ze hier vanavond los op de menigte.
Na de passage op Werchter afgelopen zomer , hadden we opnieuw vuurwerk dus! Beter kon het weekend niet worden ingeleid . De NOTP hebben hun credo om de mensen te entertainen, Underworld heeft als motto een clubsfeer en samenhorigheid creëren … Straf staaltje!
Underworld brengt uitgerekte meeslepende minimal , groove georiënteerde elektronica , Britpop, perfect op elkaar afgestemd en kleurrijk via de visuals en de lichteffects in een opwindende show .
Beneden was het in de Lotto Arena een fijn samen-grooven , en boven was stilzitten geen optie. Sjiek dus , wat die twee op het imposante podium verwezenlijkten.
In de sfeer geraakte je met de openers “Star” en “Listen to their no” , eventjes de heupen loswiegen en de schoenveters dichtknopen. Hyde gaf het tempo aan met z’n handbewegingen, de ogen halfopen en de danspasjes op de stage en op een verhoogje .
Adembenemender werd het met “Rez/Cowgirl” , met een knipoog , eerbetoon aan Christophe Lambrecht van StuBuu, die Underworld tot z’n favorieten rekende. Mooi .
De sound durfde harder, feller te klinken, te exploderen en bracht ons in de juiste stemming van een weekendgevoel. Opwindend ! Een staat van euforie!
Oud en nieuw werk versmolten , het publiek was van alle leeftijden , het genoot en liet zich leiden door de repetitieve, opbouwende ritmes en knallende beats. Underworld teerde niet op nostalgie , het recente materiaal drong zich op en eigende zich een discotheekplaatsje toe , met “This must be drum street” en “Border country” als absoluut hoogtepunt. Imponerend.
‘Can you feel it’, mompelde, brabbelde Hyde tussendoor , heerlijk doordenderend met een “Juanita” in al z’n muzikale vormen, “Beautiful burnout” , “Dirty epic” en een rockend , ronkende “I exhale”, die een extatisch gevoel creëerden. “Push upstairs”, “Two months off” effenden het pad naar een climax van rollende beats op “King of snake” en “Born slippy (.NUXX)”, die de ‘Underworld’ clubsfeer en samenhorigheid bevestigden.
Virtuositeit met de praatzang van Hyde, warm , onderkoeld, op z’n eigen unieke manier en Smith die de batterij elektronica bediende. Hij wist steeds net dat juiste piano-/gitaarlijntje eruit te lichten en waar nodig de beats bij te stellen. Alles werkte, alles klopte. “Moaner” was de terechte afsluiter in dit concept .
Dit duo is überhaupt nog niet versleten , integendeel we waren verbijsterd van hun muzikale visie en lijn, die het nieuwe, boeiende materiaal probleemloos deed aansluiten op de oude (dancefloor) killers. Underworld stapt met opgeheven hoofd naar hun gouden bruiloft van vijftig jaar samenzijn . De toekomst Hyde-Smith is en blijft verzekerd dus!
Organisatie: Live Nation
Yevgueni - We zijn echte vrienden. Onze onvoorwaardelijke vriendschap zorgt ervoor dat we dit al twintig jaar volhouden met elkaar
Bij de artiesten die het Kleinkunst gebeuren in ons land nieuw leven hebben ingeblazen, daar rekenen wij Yevgueni sinds enkele jaren zeker en vast bij. De band bestaat volgend jaar twintig jaar en brengt ter gelegenheid daarvan een plaat uit ' Yevgueni 2000-2020: Zo ver, zo goed' . In het gezellige AB salon hadden we op 12 november een fijn gesprek met Klaas Delrue, Geert Noppe en Maarten Van Mieghem over twintig jaar Yevgueni, de toekomst, het verleden en het heden en veel meer:
Yevgueni bestaat in 2020 twintig jaar. Als jullie daarop terugkijken zijn er wellicht veel hoogte en diepte punten. Noem eens enkele die er bovenuit steken?
Mijlpalen waren er enorm veel. Eentje was de Nekka wedstrijd die ons in het begin van Yevgueni heeft gelanceerd. Een ander toen we 'Kanibaal' uitbrachten toen Eddy Merckx kandidaat was voor 'de 100 Beste Belgen' . Pater Damiaan heeft toen gewonnen, maar die song droegen we op aan Eddy Merckx en heeft toch ergens deuren geopend toen. Dat zijn enkele mijlpalen van de zeer vele.
Wat is de toverformule om het zo lang met elkaar te blijven uithouden?
Vriendschap. We zijn echte vrienden. Dat kan soms voor discussies zorgen, maar onze onvoorwaardelijke vriendschap zorgt ervoor dat we dit al twintig jaar volhouden met elkaar.
Op het dubbelalbum, dat ik maandag ochtend eindelijk even heb kunnen beluisteren, staan naast enkele best of ook onuitgegeven versies. En twee nieuwe nummers? Vertel er eens wat meer over - vooral dat nummer dat verwijst naar het feestjaar spreekt tot mijn verbeelding
“Zo ver, zo goed” is één van de twee nieuwe songs op het album en de eerste single. We zijn bewust een beetje op zoek gegaan naar een nummer dat een beetje feestelijk klinkt en ook inhoudelijk een beetje naar onze beginjaren verwijst. Over hoe we vaak pas ’s avonds of ’s nachts echt op dreef kwamen en ook toen al op zoek gingen naar inspiratie en luidop droomden van muziek. Maar tegelijk probeer je het ook een beetje universeel te maken. Het kan dus ook een nummer zijn over durven dromen en ook durven kiezen om ervoor te gaan en je hart te volgen.
Kunnen we stellen dat Yevgueni twintig jaar geleden gezorgd heeft voor een heropleving van het kleinkunst gebeuren? Tegenwoordig boomt de Nederlandstalige/Vlaamse muziek
Ergens wel, voor 2000 was in het Nederlands zingen eigenlijk bijna not done . En wij hebben toch ergens een basis gelegd (wij niet alleen) voor een heropleving van Nederlandstalige muziek. Tegenwoordig vind je ze overal, zelfs in de metal en zo. We willen daarom niet met de eer gaan lopen, maar wat Nederlandstalige muziek betreft kunnen we stellen dat we ergens zeker gezorgd hebben voor een heropleving toen.
Ik houd vooral van het feit dat jullie een beetje als de troubadours uit de middeleeuwen vertellers zijn. Zowel vreugde, verdriet als zelfs ergernis vind ik terug in jullie songs. Zoals “Opinie”. Een song die gaat over ergernissen van mensen die overal een opinie over hebben?
Die song heb ik geschreven vlak na de aanslag in Zaventem. Terwijl iedereen in diepe rouw was na die gebeurtenis, waren er plots al mensen die een mening hadden daarover. Dat vond ik toch straf, het is ook zo dat iedereen opiniemaker is tegenwoordig, vooral hun eigen gelijk willen halen zit diep. Dat zorgt inderdaad voor een zekere ergernis.
“Nieuwe meisjes” daar denk ik iets heel anders bij. Of heb ik het subtiel juist. Een song waarbij ook wat tekst betreft niet volledig in je kaarten laat kijken vind ik
Dat is heel toevallig gekomen. De titel heb ik inderdaad ergens langs de Leuvense Steenweg achter een raam zien staan. Ik had kort daarvoor nog een gesprek gehad met Wigbert over Luc De Vos en hoe Luc erin slaagde om uit de kleinste dingen, een opschrift, een reclamebord of iets dergelijks, de basis voor een song te halen. Vervolgens was het een kwestie van daar de juiste song bij te verzinnen. Ook dat is vrij vlot gegaan. Ik zat in Leuven op kantoor wat door het raam te staren in het begin van de lente en zag de eerste meisjes in jurkjes voorbij fietsen. Dat is een fantastisch fenomeen dat zich elk jaar opnieuw afspeelt bij de allereerste zonnestralen in Leuven of elke studentenstad. De ommekeer is soms zo extreem dat het bijna nieuwe meisjes lijken i.p.v. dezelfde meisjes in andere kleren. Dat leek me dus de ideale aanleiding voor een song met “Nieuwe Meisjes” als titel.
Zijn er nog zo songs die een zeer bijzondere betekenis voor jullie hebben, nu komt het antwoord 'allemaal'... “Adem” is toch zo een song met een speciale betekenis? Dacht ik toch
Adem is geschreven in een periode toen mijn vrouw en ik zes jaar lang hebben geprobeerd om kinderen te krijgen. Een emotioneel bijzonder zware periode, waar het ook moeilijk was om inspiratie te vinden om songs te schrijven, wat toch gelukt is. “Adem” is dus vooral een song die deze periode wat omschrijft en nog meer de verlossing toen het eindelijk toch gelukt was.
Ik vond, en vind dat ook nog steeds, jullie het stempel 'kleinkunst ' opdrukken jullie tekort doen is. Maar ik heb ook ergens gelezen (ik dacht tijdens het interview dat ik had met Geert toen Walrus op Dranouter stond in 2016? Ben niet zeker) jullie best blij zijn met dat label? Hoe zien jullie het zelf eigenlijk
Er is zeker een periode geweest dat we ons daar hebben tegen afgezet, maar gaandeweg moeten we toegeven dat we zeker in dat genre kleinkunst thuishoren, vooral doordat we net als de kleinkunst artiesten van de jaren '70 een verhaal vertellen, alleen steken we dat in een eigentijds kleedje.
Jullie gaan ook op tournee om dit te vieren veronderstel ik, sommige club concerten zijn al uitverkocht. Yevgueni is na twintig jaar nog steeds relevant? Hoe voelt u zich hierbij?
Ik denk dat dit naast onze vriendschap de belangrijkste motor van ons succes is. We zijn nooit echt ontploft of keihard doorgebroken op één moment of met één song, maar juist daardoor wel altijd blijven groeien. En hebben daardoor ook op ons eigen tempo kunnen blijven zoeken naar nieuwe geluiden, nieuwe samenwerkingen, enz… Ons bestaande publiek heeft ons daar altijd in gevolgd en het heeft ook altijd nieuwe mensen overtuigd. Dat zorgt ervoor dat we als slotsom altijd vooruit zijn blijven gaan. Ook nu weer met de voorverkoop van onze wintertour en de verjaardagsconcerten zetten we een stap vooruit.
Wat zijn de inspiratiebronnen als je nieuwe muziek maakt? In het verleden ging dat vaak over gezin en het zien opgroeien van je kinderen en zo?
Het dagelijks leven. Het wordt eigenlijk gaandeweg wel moeilijker dan in het begin. Een gezin geeft wel veel inspiratie maar ook heel weinig vrije tijd om er iets mee aan te vangen. Maar inspiratie voor een echt goede song komt meestal plots en onverwacht om de hoek kijken, waarna we toch weer vertrokken zijn. De inspiratie is zeker nog niet opgedroogd. Integendeel.
Ik heb al veel artiesten mogen interviewen, waaronder Guido Belcanto. Wat Guido Belcanto betreft. Met welke artiest voelen jullie zich het meest verbonden eentje als Belcanto of eerder Vermandere /Van Uytsel?
Belcanto is een topper, die zijn eigen gang gaat in de muziekwereld, maar die staat toch een beetje op zichzelf en komt ook wat uit een andere hoek qua genre. Met Zjef hebben we het geluk gehad om samen te mogen samen werken op de Nekkanacht, een zeer sympathieke man. Hij werd tijdens onze studententijd en onze beginjaren ook vaak opgezet in de vroege uurtjes in onze stamcafés. Dus voelen we ons toch iets meer met die laatste verbonden geven we eerlijk toe.
Mogen we na dit verzamelalbum eigenlijk nog nieuw werk verwachten ook binnenkort?
Op het moment gaan we ons concentreren op de feesten rond dat 20 jarig bestaan, maar uiteraard komt er wel ergens een plaat uit. Wanneer dit is, is koffiedik kijken voorlopig.
Zitten de andere, toch ook succesvolle projecten, nu even in de koelkast? Geert zijn project bijvoorbeeld 'Walrus'. Hoe staat het met de zijprojecten?
De zijprojecten zitten zeker niet in de koelkast. Het lukt eigenlijk steeds beter om die te combineren met Yevgueni. Vroeger moesten we daar echt een sabbat voor inlassen, nu is het vooral kwestie van een beetje schuiven met uren om dubbele boekingen te vermijden. Vooral voor Klaas is het nog steeds moeilijk om als frontman twee projecten tegelijk te doen. Het is dus nog even wachten op een vervolg op zijn Franse plaat.
Na twintig jaar, wat zijn de verre toekomstplannen? Met andere woorden waar zouden jullie graag zien binnen nog eens twintig jaar?
Eigenlijk zouden we al heel blij zijn als we staan waar we nu staan. Dat zou echt al een heel grote stunt zijn. Maar dat betekent niet dat er geen ambities meer zijn. We hebben bij onze goede collega’s van Blof geleerd dat je ook nog op iets latere leeftijd een gigantische hit kan scoren. Het is moeilijk om dat bewust te doen, maar dat mag zeker nog eens gebeuren. En dat mag gerust ook in Nederland zijn als we dan toch bezig zijn. Iets concreter zijn de plannen om zeer binnenkort eens naar Zuid-Afrika te gaan voor een kleine tournee.
Veel succes met de shows rond jullie twintig jarig bestaan. Wat zijn jullie verwachtingen eigenlijk? De eerste reacties zien er hoopvol uit
De jubilee gaat er vooral om onszelf en de fans eens even te verwennen met bijzondere concerten. En onszelf de tijd te geven om eens terug te kijken en des te meer te beseffen hoe blij we mogen zijn met alles wat er tot nu toe al gebeurd en gelukt is.
Bedankt voor dit fijne gesprek. Veel succes met het verjaardagsjaar, en alles wat jullie doen in de verre en nabije toekomst.
Het was al de vijfde keer in slechts twee jaar tijd dat de jonge Noorse Sigrid Raabe ons land bezocht. Elke keer trok de popster wat meer volk, een aantal dat gisteren een hoogtepunt bereikte in een zeer gezellig drukke AB. Wie net op tijd was kon een mooi plaatsje vergeten en werd verbannen naar de achterste rijen. Daar was misschien wat minder te zien, maar zeker niet minder te horen.
Het was onder een luid applaus en een dreunende bas dat de 23 jarige het podium besteeg, om met “Mine Right Now” het publiek direct mee te krijgen. Dat de aanwezigen hun teksten goed vanbuiten hadden geleerd, was duidelijk. Elk woord brulde het publiek mee, Sigrid was merkbaar onder de indruk. Wat opviel is dat het niet enkel het geval was op de nieuwere nummers, ook oudere liedjes als “Plot Twist” en “Raw” zaten in het collectief geheugen. Die oude en nieuwere hits wist ze goed af te wisselen, ook het tempo zette ze nauwkeurig naar haar hand. Om met “Business Dinners” en, uiteraard, “Sucker Punch” te ontploffen en met “Dynamite” en het nieuwe “Home to You” het gas te lossen, vervelen deed haar show nooit. Die twee kanten van de set konden hun voet naast elkaar zetten. We genoten evenveel van de breekbaarheid als van de brok energie. Veel mama’s en papa’s in de zaal, al zagen we hier en daar wel wat voorzichtig gedans.
Die meezingbaarheid én de dansbaarheid van de set bleken de juiste ingrediënten zijn voor een heus volksfeest. Klappend en springend genoot de hoofdact van de sfeer en jutte het publiek steeds verder op. Het maakte de show dynamisch, de energie spatte eraf, wat het publiek duidelijk kon appreciëren. Het eerste absolute hoogtepunt werd bereikt op “Sight Of You”, dat een knetterend einde kreeg.
Sigrid werd ondersteund door een live band. Zelf wist de dame niet of er dan een gitarist of een bassist achter haar stond, al kon ze er nog mee lachen. We vergeven het haar, de stem van de krachtdadige zangeres droeg het optreden. Op haar debuutalbum waren we al onder de indruk van de hoogtes en laagtes die ze weet af te wisselen, live deed ze er nog een flinke schep bovenop. Zonder ook maar één noot te laten vallen trok ze met haar stembanden de volle zaal mee, dat als één koor weerklank gaf.
Dat gezegd zijnde wist de live band niet heel erg hard te overtuigen. Hun job deden ze, wat meer spontaniteit had wat meer kleur gegeven. Al was er natuurlijk niemand voor die band afgezakt naar de hoofdstad.
Ze stond anderhalf uur geprogrammeerd, al maakte ze die nooit vol. In een strak tempo raasde ze er achttien nummers door. Steeds ondersteund door een bijpassende video lijkt deze tour van Sigrid haar grootste tot nu toe te worden. Van opkomend sterretje naar volwaardige popster die zalen uitverkoopt,
Sigrid lijkt verder te staan dan ooit. Een strak uitgekiende setlist met toeters en bellen is meestal hét wapen van een popster, bij haar draait het om zoveel meer. Haar gouden stem en onvervalste vocals is wat telt.
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
De Casino ontving op woensdag 20 november een trio bands uit het electro en EBM-genre met als hoofdbrok de door kenners alom geprezen heren van Nitzer Ebb, die zonder twijfel mogen gerekend worden tot één van de absolute pioniers van de EBM (Electronic Body Music).
De opkomst was vrij mager, de zaal was nauwelijks half gevuld, maar door het afsluiten van het balkon en het vakkundig ‘verkleinen’ van de ruimte door middenin een reuze ‘gordijn’ te hangen, viel het minder op en hadden de aanwezigen comfortabel plaats om te bewegen en een bijzonder goed zicht op het podium.
The Juggernauts mochten de spits afbijten en deden dat met veel enthousiasme! De groep van Peter Mastbooms (alias DJ Borg) trad op in de gekende zwarte outfits met helm en vertolkte hoofdzakelijk nummers uit hun CD ‘The Juggernauts are coming’ uitgebracht in 2016 (Out of Line). Hun muziek is een zeer verdienstelijke mix van electro en EBM en resulteert in een aanstekelijk en dansbaar geluid dat soms doet denken aan early Neon Judgement gecombineerd met de typische electrosound uit (vooral) Duitsland. Misschien niet de meeste originele sound maar wel perfect gebracht en goed onthaald door het aanwezige publiek. Check out songs als “Plastic World” en afsluiter “Follow” en overtuig uzelf van de kwaliteiten van deze band van eigen bodem. Hopelijk komt zeer binnenkort de opvolger van hun debuut CD uit, die “Fear” zou gaan heten en waarvan live ook al de titeltrack wordt gespeeld.
Vervolgens mocht Liebknecht (uit Duitsland) het publiek verder opwarmen tijdens deze koude novemberavond. Het bleek eerder een electro DJ-set te zijn dan een echte band, onder leiding van Daniel Myer die voor de gelegenheid werd bijgestaan door een 2de knoppendraaier. Vele liefhebbers van het electro en EBM genre zullen Dhr. Myer ongetwijfeld nog kennen als de frontman van Haujobb, een band opgericht in 1993 die vooral eind jaren 90 en begin jaren 2000 vrij populair was in de (Europese) industrial scene. Liebknecht bracht dit jaar met ‘Produkt’ een eerste CD uit.
De set was een aaneenschakeling en gesmaakte combinatie van techno en electro. Een voortdurende wisselwerking van enerzijds commerciële beats met duistere en zware industrial beats en ritmes. Een soort van ‘Tomorrowland meets EBM’. Getuige daarvan was de zeer geslaagde remake van het nummer “Killer” van Adamski dat meesterlijk verwerkt zat in de energieke set. Een machtige maar donkere wall of sound met dreigende vocale ondersteuning van Herr Myer himself.
De band waar het vanavond voornamelijk om draaide was zoals reeds gezegd Nitzer Ebb. Afkomstig uit Groot-Britannië en actief sinds 1982 mag je gerust stellen dat dit heerschap bij de grondleggers hoort van de ganse EBM en industrial rock strekking die rond die tijd begon furore te maken. Hun grote doorbraak kwam er met debuut CD ‘That Total Age’ en met hun rol als voorprogramma van Depeche Mode tijdens diens uitgebreide Europese tour in 1987.
Net als in augustus van dit jaar op het W-Fest brachten de stichtende leden Douglas Mc Carthy en Bon Harris hun originele vrienden en bandleden uit de begindagen mee als livemuzikanten : David Gooday en Simon Granger.
Frontman Douglas Mc Carthy kwam als vanouds stijlvol het podium op in keurig maatpak en met de onafscheidelijke zonnebril. Hij benut telkens het ganse podium en marcheert onafgebroken van links naar rechts met op de achtergrond de 3 ‘muzikanten’ van dienst, terwijl hij vol overgave zijn teksten krachtig debiteert over de pompende ritmes heen.
Opener “Blood Money” maakte al onmiddellijk duidelijk dat Douglas er zin in had en zonder twijfel meer in goede doen was dan afgelopen zomer in Waregem. Zijn typische podiummoves, zijn speciaal timbre en zijn coolness maken van hem nog altijd, na meer dan 35 jaar dienst, een charismatische frontman. “For Fun” en “Captivate” zetten het sterke begin extra in de verf en later zou blijken dat het hoge niveau van presteren gans het optreden werd aangehouden. Bij het pittige “Getting Closer” kwam Bon Harris vanachter zijn toetsen om op beweeglijke wijze zijn jeugdmakker vocaal bij te staan. Aan mister Harris is niet echt een groot zanger verloren gegaan maar met zijn ‘gebrul’ voegde hij wel een extra dimensie toe aan het geluid. Een lekker ‘agressieve’ toevoeging die Nitzer Ebb altijd al heeft onderscheiden van menig andere EBM bands.
“Lightning Man” en “Once You Say” zitten als nummers iets complexer in elkaar en kunnen bogen op een knappe opbouw en dito finale, maar nog mooier is de beklijvende versie van “Come Alive” die in Sint-Niklaas heerlijk wordt gebracht. Het iets tragere nummer wordt met veel gevoel en sfeer losgelaten op de aanwezige fans en die tonen meermaals hun enthousiasme en appreciatie.
Stilaan blijkt het echter tijd om het meest gekende werk van de band boven te halen en zo de set naar een climax te voeren. Een krachtige en zeer uitgesponnen uitvoering van “Join in the Chant” is een eerste duidelijk signaal in die richting. Gans de zaal brult het nummer uit volle borst mee en zowel fans als band komen nu definitief op dreef met de vaste overtuiging het EBM feest nog wat intenser te maken.
“Control i’m here” klinkt snel en vastberaden en vanaf “Down on your knees” gaat het concert moeiteloos crescendo naar een absoluut hoogtepunt en dat omvat enkele parels uit de beginperiode van de band (vooral ten tijde van debuut CD ‘That Total Age’). Wat te denken van het alomgekende “Let your Body learn” en de moordende afsluiter “Murderous”, een echte klassieker die na al die jaren nog altijd niets heeft ingeboet aan kracht en populariteit. Voor het podium ontspon zich dan ook een waar EBM dansfeest(je) onder de trouwe Nitzer Ebb volgelingen.
Als eerste toegift mocht een toetsenist de brulboei van dienst uithangen tijdens “Alarm”. Mc Carthy bleef heel even op de achtergrond en liet de anderen hun ding doen. Het resultaat was verrassend maar klonk toch vrij monotoon en minder ‘catchy’. Dan toch liever de donkere en beukende versie van “Godhead” uit de gelijknamige CD, waarmee de frontman en zijn muzikanten waardig afscheid nam van het publiek en een einde maakten aan een zeer geslaagde passage in Sint-Niklaas.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/nitzer-ebb-20-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/liebknecht-20-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-juggernauts-20-11-2019.html
Organisatie: Bodybeats ism De Casino, Sint-Niklaas
De Amerikaanse metalcoreband August Burns Red bracht in 2009 hun derde album ‘Constellations’ uit en dit vormde een mijlpaal voor de band. Het is op dit album dat ze hun eigen sound definieerden en het individuele talent van elk lid ten volle ontplooid werd. Krankzinnige en kronkelende gitaren, bonkende drums en een keelgat dat zelfs een tank omver blaast. Dat is de formule van August Burns Red, geperfectioneerd op ‘Constellations’ en dat in één naadloze en vlot in elkaar overgaande luisterbeurt. Het album ontpopte zich tot een publieksfavoriet en kreeg verschillende nominaties en prijzen toebedeeld. Tien jaar later geven ze nu de fans wat ze willen: een tour rond het gehele album, live van voor naar achter gespeeld. Als dat maar goed komt.
Een steviger startschot dan “Thirty and Seven” kan je je moeilijk inbeelden. Het bonkt de deur naadloos open en van schroeven is er zelfs geen sprake meer. De Trix ondervindt na nog geen tien seconden zijn eerste moshpit. Naadloos gaan we over in “Existence” en breakdowns worden aan de mengelmoes toegevoegd. ‘This might be what it takes to wake you up!’ horen we zanger en publiek zingen. Wakker zijn we alleszins! Het einde van het nummer leent zich ook perfect tot het eerste grote meezingmoment. Slechts enkele seconden rust krijgen we met het openen van of “Ocean of Apathy”, meer niet. Het vormt een rustig intermezzo, opbouwend naar de ‘Oceaaaaaan’ schreeuw, wat een publieksreactie ook.
De neurotische openingsgitaar kondigt hitsingle “White Washed” aan. Een echte klassieker en het volk gaat dan ook uit zijn dak. Dit staat in fel contrast met de sombere openingsmelodie van “Mariana’s Trench”. Lang duurt dit echter niet, want daar zijn die donderende drumpatronen weer. Van alle instrumenten die de band onderscheidt van de andere generische metalcore, moeten het wel de drums zijn. Ze vormen niet slechts achtergrondmuziek om de maat te houden, maar een integraal onderdeel dat bijdraagt aan de verwoesting. En nergens is dit meer duidelijk dan op dit nummer. “The Escape Artist” is nog zo een stormwals. Het is metalcore pur sang en één met een levensles: ‘Open your closed mind and close your open mouth!’ Het publiek zingt het gretig mee en de piano levert een wondermooi einde. Waarschijnlijk een van de hoogtepunten van dit concert. “Indonesia” en “Paradox” tonen dat het publiek duidelijk nog niet moegestreden is.
Eindelijk krijgen we even een adempauze met het kalmere “Meridian”. Een nummer waar de christelijke achtergrond van de band waarschijnlijk lyrisch het meest duidelijk naar voren komt, terwijl zanger Jake Luhrs het publiek toespreekt als waren we zijn gelovige kudde. Maar daar is die verduivelde drummer weer en bonkend voeren we het tempo naadloos op met “Rationalist”. En dan belanden we eindelijk bij monsterhit “Meddler”, waarop het publiek uit zijn dak gaat. De lyrics worden meegebulderd alsof het de laatste avond op deze aardbol is. “Crusades” vormt het sluitstuk en een kruistocht was het. Maar gedaan is het nog niet; na een stevige drumsolo als kort intermezzo vervolledigt de band weer het podium om nog vier hits op ons los te laten. “Ghosts”, waarbij de bassist de zangpartij van Jeremy van A Day To Remember op zich neemt, “Invisible Enemy”, “Empire” en “Composure” sluiten het geheel af.
‘Constellations’ in zijn geheel kunnen horen als fan is een geweldige ervaring. Gelukkig heeft de band ook nog eens de capaciteiten om dit staaltje live op geweldige wijze neer te zetten. Van klassiekers als “Meddler”, “White Washed” en “Marianas Trench” tot verborgen parels als “Indonesia” of “Rationalist”. En dan hebben we het nog maar over ‘Constellations’, want de laatste nummers vormden nog eens de kers op de taart. Je weet dat een band live staat als een huis wanneer ze een gehele show overladen met moshpits, circle pits en crowdsurfen zonder er maar een keer om te vragen. Ons hele lichaam doet pijn van kop tot teen, maar dat op de best mogelijke manier.
Setlist: Thirty and Seven - Existence - Ocean of Apathy - White Washed - Marianas Trench
The Escape Artist - Indonesia - Paradox - Meridian - Rationalist - Meddler - Crusades
Encore: Ghosts - Invisible Enemy - Empire - Composure
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Currents
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/trix-antwerpen/currents-19-11-2019.html
Erra
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/trix-antwerpen/erra-19-11-2019.html
August Burns Red
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/trix-antwerpen/august-burns-red-19-11-2019.html
Organisatie: Trix , Antwerpen
Deel 1 van The Sheila Divine was kort maar krachtig en duurde van 1997 tot 2003. Het bevatte twee albums en een EP. Iedereen uit die periode zal zich de heerlijke single “Like A Criminal” en “Hum” ongetwijfeld nog herinneren. Hun muziek sloot aan bij de alternatieve rock uit die tijd zoals Sugar, Live en The Afghan Whigs. Hun succes is wel nooit zo groot geweest als deze bands. Na 2003 volgde een hiatus waarin de bandleden zich bezig hielden met hun gezin, job, mid-life crisis etc…
In 2010 startte deel 2 en werd de band nieuw leven ingeblazen. Ze brachten in 2012 en 2015 nieuw werk uit. In 2017 waren ze op tournee naar aanleiding van hun 20ste verjaardag. Nu is er dus terug een nieuw album, hun vijfde, waarmee ze langs de zalen trekken.
Aaron Perrino vertelt dat hij grote bewondering heeft voor Nick Cave omdat die beter wordt met de ouderdom. Dat was voor hem een drijfveer om verder te doen want Perrino worstelde toen met psychische problemen en met zijn ouderdom. Hij vroeg zich af of je nog serieus kan genomen worden als een ouder wordende rock muzikant. Je hoort dit allemaal in de muziek van de nieuwe plaat. Waarin hij tekstueel doordacht, mijmerend en bij momenten haast filosofisch uit de hoek komt. Luister maar eens naar het nostalgisch en mijmerende titelnummer dat de plaat opent. Daarin vertelt hij hoe hij ze begonnen met muziek en hoe het nooit de bedoeling was om beroemd te zijn. Ook hoe hij niet meer is wie hij toen was maar wel nog vasthoudt aan die gedachte van toen. Muzikaal is de song niet mis maar kabbelt ze wat voort. Voor mij is het de tekst die ze echt de moeite maakt. Op “There’s More Than Suffering” maakt de vrijblijvendheid plaats voor rock. En het nummer klinkt vrij vintage. Een mooie song met een heerlijk refrein. “Melancholy, MA” is een krachtig statement tegen een falende overheid met een plezant galmend gitaartje. “Summer of 93” is hun “Summer of 69”. Heel leuk zijn de verwijzingen naar albumtitels: ‘Siamese Dream’, ‘Teenage Dream’, ‘Live Fast and Die Young’ die brengen van 1993 tot 2003. Van een jongen vol verwachtingen tot iemand die nog verwachtingen heeft maar ook volwassen is geworden. “Blow it Up Again” wordt gered door een fijne vocale overgang tijdens ‘It’s you and me’. “Age is Just A Number” is hun vooruitgeschoven single/video. Het is een van de sterkste nummer. Het bevat mooi baswerk en tempoversnelling tijdens het refrein. Echt een nummer uit de goede oude doos van Sheila Divine. Hier voel je echt de oude band tot leven komen. Ook “This Moment This Place” is aangenaam luisterwerk. Denk aan The Stereophonics tijdens een uptempo nummer. “The Beat Goes On” is een eerder semi-akoestisch nummer. Wat introverter maar zeker de moeite waard. Op “Kurt Cobain” vraagt de zanger zich af wat er van al die dode popsterren zou zijn geworden mochten ze in leven gebleven zijn. “Love You To Pieces” is een melancholisch liedje over liefde en zijn moeilijkheden.
We horen een band dat zijn mid-life crisis verwerkt heeft in zijn nieuw album. Een album met een zeker melancholie en ook een vorm van bezadigdheid. Je krijgt het gevoel dat Aaron nu tevreden is met hoe het gaat en terugkijkt met een zekere weemoed naar toen hij jong was. Dat maakt wel dat je niet veel van terugvindt van het jonge vuur dat in hun beginjaren in hun muziek zat. We krijgen gelouterde en volwassen nummers te horen. Maar het album is tekstueel geslaagd, eerlijk en muzikaal is het degelijk met hier en daar wat uitschieters zoals “Age is Just A Number”, “Melancholy MA” en “There’s More Than Suffering”.
Smaken mogen uiteraard verschillen, maar wij zijn van mening dat de weemoedige folksongs van Whitney uit Chicago, die knipogen naar de seventies, het best gebaat zouden zijn bij een eerder minimale bezetting. Dat een likje gitaar, wat drumgeroffel en een spaarzame trompet op zich ruimschoots voldoende zouden moeten zijn om de mooie, dromerige falsetstem van zanger/tevens drummer Julien Ehrlich volop te laten schitteren.
Juist daarom deed de keuze om hun tweede, lovend onthaalde album “Forever Turned Around” te presenteren met een keurig uitgedoste 7 koppige band, het vrouwelijk strijkers achtergrondkoortje niet eens meegerekend, ons met de wenkbrauwen fronsen. Jawel, ze bestaan zeker, multi instrumentale indiefolk bands die op ongeëvenaarde wijze live weten te imponeren, denk aan Belle & Sebastian of Beirut bijvoorbeeld. Maar dergelijke hoge verwachtingen kon Whitney helaas nooit inlossen die avond in de Ancienne Belgique, na een nochtans veelbesproken passage eerder deze zomer nog op Pukkelpop.
Openingsnummer “Polly” was vooral een zoektocht naar de juiste geluidsbalans, nog enigszins begrijpelijk. Maar wat daarna volgde, zoals ”Giving Up”, “Dave’s Song”, en “On My Own”, nochtans stuk voor stuk subtiele aanradertjes, bracht helaas niet al te veel verbetering. Het was pas bij het instrumentale “Rhododendron” dat onze oren voor het eerst echt gespitst werden. En op “Golden Days” kon niemand, wijzelf incluis, eraan weerstaan om de “nahnahnahnahnahnah” outtro luidkeels mee te zingen, waarop nog een kort dankwoordje volgde.
Ergens halverwege de set verklaarde frontman Julien Ehrlich dat dit zowat hun vierhonderd twintigste optreden moest zijn. Een ironische opmerking natuurlijk, al kon het even goed een excuus zijn. Want de pijnlijke vaststelling was alleszins dat Whitney ook zo klonk die avond: als een automatische piloot die geroutineerd en zonder veel begeestering een vaste koers voer, zonder nieuwe zijpaden te verkennen.
Al moet het wel gezegd dat de voortreffelijke bisronde met 4 nummers nog veel kon goedmaken. Met onder andere het aan Neil Young schatplichtige “Used To Be Lonely” en “No Woman”, de doorbraaksingle die veel muziekliefhebbers Whitney in hun hart deed sluiten en die, zoals te verwachten viel, het onbetwiste hoogtepunt was van de set.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Dirty Denims hebben een nieuw half album klaar. Net als bij ‘Back With A Bang’, het vorige album van deze Nederlandse happy hardrockers, krijgen we eerst een EP met zes nummers en dan later het volledige album. Ook muzikaal is er weinig veranderd: The Dirty Denims brengen potige en aanstekelijke hardrock in het straatje van AC/DC, The Darkness, Suzy Quatro en Joan Jett. Een beetje retro dus.
In de lyrics hoor je uiteraard verhalen over drinken (“Last Call For Alcohol”) en snelle wagens (“Ready Steady Go!”), hoe zou het anders kunnen voor een hardrockband. Maar het gaat soms ook dieper dan dat bij deze Dirty Denims. “Too Much Information” gaat over het ongewild moeten meeluisteren naar persoonlijke gsm-gesprekken als je het openbaar vervoer neemt. “Turn Off The Radio” is dan weer een sneer naar radiozenders die geen rock meer draaien (StuBru mag zich aangesproken voelen).Bij een songtitel als “Thunder From Down Under” zou je je al vanalles kunnen voorstellen, maar het is een al bij al brave ode aan de rockbands uit Australië.
Een leuke knipoog is wat ze zelf de kater-versie noemen van “Last Call For Alcohol”, met enkel een akoestische gitaar, een percussie-eitje en de stemmen van de twee dames in de band.
Jane Weaver kennen sommigen van haar solowerk dat schippert tussen folk en elektronica. Weaver is ook de drijvende kracht achter Fenella, een trio dat zich waagt aan een ‘nieuwe soundtrack’ bij de psychedelische Hongaarse tekenfilm ‘Fehérlófia’ uit 1981. De cultfilm inspireerde sinds zijn release al menig artiest tot een muzikale bewerking. Nu de film een opknapbeurt kreeg, komt het op deze klassieker gebaseerde vinyl van Fenella netjes op tijd.
Verwacht geen folktronica zoals Weaver brengt bij Misty Dixon, hoewel dat ook had gekund. De Britse countert het visuele van de animatiefilm met koude soundscapes en zuinig gedoseerde ijzige stemmen. Weaver en haar twee bandleden bij Fenella begeleiden de film met regenachtige soundbytes van vervormde synths en niet meer te herkennen gitaren. Het wordt gelukkig wel niet te zwaar op de hand, maar ook weer niet voluit vrolijk. Een paar keer is er een aanzet van wat een complete song zou kunnen zijn, maar dat was waarschijnlijk geen absolute must in dit concept.
Deze nieuwe begeleidende soundtrack is zonder meer intrigerend en spannend, op een wazige, dromerige manier. Als je de oorspronkelijke geluidsband van ‘Fehérlófia’ wegdenkt en bij het luisteren van dit vinyl die beelden in je hoofd oproept, krijg je een heel andere invalshoek, die het psychedelische en mythologishe van het Hongaarse verhaal nog versterkt.
Het Griekse duo Ixotopia (afhankelijk van de schrijfwijze vind je ze soms ook als Hxotopia) heeft een intrigerend concept. Oorspronkelijk maakten ze synthwave met dialoogstukjes uit oude films. Dat gaf hun een neo-noir-sound. Hun nieuwe album ‘Choris Tachytita’ (ook wel Horis Tahitita) is net iets anders, maar nog steeds verrassend. De filmdialogen werden vervangen door de stem van George Grammatikakis (professor, schrijver en politicus). Zijn bijdragen zullen voor de Belgische luisteraars misschien wat exotisch en intrigerend klinken, het blijft vooral jammer dat we er weinig van begrijpen.
Ixotopia haalt zijn inspiratie uit zowat de hele elektronische muziek. Soms hoor je echo’s van Telex en Kraftwerk (op ”Mesa”), dan weer zijn er stukken die doen denken aan Kavinsky en Air. Als ze meer naar de ambient soundcapes gaan, hoor je wat Brian Eno. De smoothe synthwave van Enzo Kreft telt ook als referentie. Toch klinkt het nergens voluit retro. De muziek van deze Grieken is goed doordacht en verfrissend. De tracks lopen over van de catchy melodieën en verrassende en toch organische hooks en breaks.
Er zit zelfs een cover verscholen op het album: “Direct Lines” van de Britse 80’s-synthpopband The Electronic Circus wordt hier “Eftheies Grammes”. Als je deze band online wil ontdekken, begin dan bij “Volta” en “Atmos”.
Seagulls bestaat uit drie broers die met relaxte chillout-muziek sinds 2015 talrijke podia in vuur en vlam zetten. De jonge Belgische band tourde al door Australië en Europa, eigenlijk liefst overal waar ze ook nog kunnen surfen. Het trio is gewapend met zelfgemaakte gitaren, mondharmonica, stompbox en tal van percussie-instrumenten. Ze brengen zonnige, aanstekelijke rockmuziek die gemixt wordt met reggae en ska. Denk aan het eerste solo-album van Manu Chao en het vroege werk van zijn band Mano Negra, maar dan met minder maatschappijkritiek of politieke boodschappen.
Seagulls’ EP ‘Regg’n Roll’ omvat twee eerder uitgebrachte digitale singles (“The City” en “Dirty Moustache”) en nog vier extra tracks. “The City” doet hard denken aan “Pick It Up” van The Employees en het zou mooi zijn mocht “The City” net zo’n hit worden. “Regg’n Roll” begint met een catchy bluesrock-riff, maar transformeert al snel tot gezapige reggaerock. “Southern Girls” heeft dat ondeugende van Mano Negra, zowel in de muziek als in de lyrics. “Dirty Moustache” gaat over het cliché dat een beetje rockartiest op z’n minst een snor moet hebben. Tegenwoordig is dat eerder een baard, maar kom, ze maken er een grappige en catchy song mee en dan is het ook al goed.
Het akoestische “Rover” heeft een paar draaibeurten nodig vooraleer het een beetje begint binnen te komen, terwijl het geinige “Banana” wel meteen een glimlach op je gezicht tovert.
Van de originele 2Tone- en skabands zijn er niet veel meer over. Seagulls vult die leegte met lichtvoetige skarock. Lyrics die nog net iets dieper graven zullen wel komen als de bandleden wat ouder worden. Tot dan is het leuk skanken op hun ‘Regg’n Roll’.
https://www.youtube.com/watch?time_continue=2&v=NcFYD_Yxmg4&feature=emb_logo
De Franse band Step In Fluid deed er liefst acht jaar over om een vervolg uit te brengen op hun debuutalbum ‘One Step Beyond’ Dan is een albumtitel als ‘Back In Business’ al zeker raak gekozen. Ze grossieren nog steeds in instrumentale metal die schippert tussen freejazz en progmetal, met op dit album ook nog eens uitstapjes naar funk en cinematic rock. Het is allemaal heel onderhoudend en variërend en het speelplezier druipt er van af, maar er zijn ook momenten waarop je denkt dat je al dat vrijblijvende freewheelen al eens eerder gehoord hebt. Een paar decennia geleden dan. Het instrumentale en het feit dat ze al eens vaker naar ongeveer dezelfde breaks en muzikale bewegingen grijpen, maakt dat de tracks soms een eigen gezicht missen. De beste tracks zijn opener “Booty Shake” (dansbare metal!) en “Sex In An Elevator”.
‘Back In Business’ is een prima comebackalbum, maar het had allemaal nog wat frisser mogen zijn.
In 2008 liet het piepjonge collectief Vampire Weekend een frisse wind uit New York overwaaien, en België (alsook de rest van de aardkluit) was meteen wild van hun vrolijke gitaardeuntjes en clevere teksten. Verschillende keren trad de band in onze contreien op, maar ondertussen was het toch al weer een dikke zes jaar geleden. Het publiek snakte dus naar een sterke liveshow.
Onder een gigantische wereldbol - de hoes van hun nieuwste plaat ‘Father of the Bride‘ - gingen de heren van start met hun recentste single “This Life”, gevolgd door “Unbelievers”. Het valt op dat de sound nog niet echt goed zit, het lijkt eerder een lo-fi concert in een kroezelig café. Bij “Sympathy” wordt dit hersteld, en enkele nieuwe nummers passeren de revue. Hun laatste worp werd door de gespecialiseerde pers met ietwat gemengde reacties onthaald, maar hier bewijst de groep dat de liedjes live best goed overeind blijven.
Bij “Finger Back” wordt geknipoogd naar het refrein van wereldhit “Harmony Hall”, maar “I don’t wanna live like this” mag pas later volop meegezongen worden. Samplen doen ze blijkbaar graag, want “This feels so unnatural, Peter Gabriel too” komt voor in “Cape Cod Kwassa Kwassa”, en later tijdens de bisnummers ook nog eens in “Ottoman”. De band én het publiek komen helemaal onder stoom tijdens de gouwe ouwe nummers vanop het self-titled ‘Vampire Weekend en Contra’.
Wat volgt is een unieke versie van “Step”, een minutenlange, harde gitaarjam tijdens “Sunflower”, en een uiterst subtiele maar zeer verzorgde overgang naar “White Sky”. VW bewijst hier dat ze één voor één topmuziekanten zijn. Zanger Ezra Koenig, gitarist Chris Baio en de twee percussionisten, ze laten complexe muziek toch zo kinderlijk eenvoudig lijken. “Cousins” en “A Punk” doen iedereen dansen, terwijl het maatschappijkritische “2021” de zaal volledig stil krijgt.
De strakke set wordt afgesloten met “Jokerman”, een Bob Dylan cover, en een David Goffin lookalike naast ons geraakt bijna in trance. Hier valt het pas echt op dat de groep de mosterd voor deze mengeling van pop met Afrikaanse invloeden haalde bij ‘Graceland’. Paul Simon als inspiratiebron, New York als gemeenschappelijke thuishaven. Bij de eerste noten van de encore “Big Blue” vallen vier vlaggen naar beneden, elk staan ze symbool voor de vier singles die de band ter voorbereiding van hun nieuwe cd maandelijks de wijde wereld instuurde.
Als slotakkoord worden nog een paar verzoeknummers gespeeld, en met “M79”, “Diplomat’s Son” en “Mansard Roof” worden enkele klassiekers aangevraagd en maar al te graag te berde gebracht. Singles als “Oxford Comma” en “Holiday” zijn zelfs niet nodig om ons te overtuigen.
Traditiegetrouw sluit “Walcott” de gig af, en zo klokt Vampire Weekend af op zevenentwintig (!) nummers, netjes verspreid over hun vier albums, stuk voor stuk pareltjes, elk op hun eigen manier, en live vormt dit alles een erg knap, oerdegelijk geheel.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/vampire-weekend-18-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/liss-18-11-2019.html
Organisatie: Live Nation
Margate, 2018. The Libertines kondigen aan dat hun passage op het Wheels & Finns Festival hun laatste optreden zal zijn van de reünietour die in 2014 in het Londense Hyde Park begonnen was. Hun degelijk derde album, “Anthems for Doomed Youth” (2015), het product van de comeback, was genoeg gepromoot en dus werd het tijd het rondtouren on hold te zetten en te werken aan een vierde plaat.
Baserend op hun voorgeschiedenis verbaast het niet dat The Libertines geen personen zijn die je te allen tijde op hun woord moet geloven, maar toch was het vreemd dat ze amper een jaar later een goedgevulde concertreeks aankondigden zonder enig nieuws omtrent die vierde plaat.
Geld nodig? Vermoedelijk wel. De band is volop bezig met een hotel te openen in het kuststadje Margate, hun nieuwe thuishaven. Met hun prioriteiten zit het alvast goed: de pub is al open, aan de slaapfaciliteiten is wel nog heel wat werk.
Naast de hotelbusiness is er ook nog The Puta Madres, Peter Doherty’s solo/hobbyproject. Doherty gaf al meermaals te kennen dat hij The Libertines nodig heeft voor het financieren van de band waarin hij - in tegenstelling tot bij The Libertines - de volledige vrijheid krijgt z’n chaotische zelve te zijn. Could be worse¸ om geld in te zamelen voor een comebacktournee met Public Image Ltd maakte zelfverklaard anarchist John Lydon ooit reclame voor een botermerk.
The Libertines debuteerden in 2002, wat hen ondertussen al old school maakt. Vorige week zag ik op Sonic City de new school aan het werk, met Shame en een resem andere bands die onder de brede noemer van de South London Scene geplaatst worden. Datzelfde Londen dat de uitvalsbasis van The Libertines was rond de eeuwwisseling. Er vallen naast de Britse hoofdstad ook nog andere paralellen te trekken, zeker. Zo waren The Libertines katalysator van een revival van de Britse indierock, in hun kielzog volgden later Arctic Monkeys en Franz Ferdinand.
Hun “anyone can be a Libertine”-credo kenmerkte hun optredens in de begindagen, geen barrière tussen band en publiek, alles mag. Ook Shame is de voortrekker van een recente nieuwe golf Britse gitaarbands, en hun optredens barsten tevens van de jeugdige branie. Maar waar de kracht van Shame onder meer ligt in hun down-to-earth-mentaliteit, hebben The Libertines altijd iets ongrijpbaars en anachronistisch gehad. Toen Pete en Carl de leeftijd hadden van de jongens van Shame waren ze vooral rare kwieten die dweepten met de romantic poets à la Keats, Wordsworth en Byron, en geobsedeerd waren door Albion, het oude Engeland dat zij een mythische invulling gaven.
De centrale vraag waarmee ik op 18 november richting het Koninklijk Circus trok was of er zich echt een wissel van de macht heeft voorgedaan. Heeft de new school de old school volledig verdrongen, en zijn The Libertines en hun charmante rammelrock verleden tijd?
Het antwoord op die drieledige vraag kan ik alvast verklappen. Dat is namelijk nee. The Libertines weten anno 2019 nog steeds hoe ze een publiek moeten inpakken. De aanloop naar het concert voorspelde nochtans niet veel goeds. Die was namelijk - vintage Peter Doherty - bijzonder chaotisch verlopen. Komt ie, komt ie niet? Amper een week voor hun optreden in Brussel werd Pete opgepakt voor het aankopen van cocaïne in Parijs. Achter de rug van z’n spitsbroeder Carl Barât die had benadrukt een drug free tour te willen. Pete was vrij snel weer op vrije voeten, om vlak daarna opnieuw gearresteerd te worden omdat ie iemand op z’n gezicht getimmerd had. Enfant terrible, ook nu hij veertig geworden is.
De chaotische aanloop bleek dus geen voorbode te zijn van een turbulent optreden. Hun doortocht in het Circus was opwindend, gedreven en bovenal opvallend strak. Dat had alles te maken met Carl Barât die er nauwlettend op toekeek dat de concentratie niet verloren ging. Liep ie gepikeerd door Pete z’n gevangenisperikelen? Moeilijk te zeggen, maar vanaf Pete aan het dollen sloeg (toen hij bijvoorbeeld vroeg of de ober van Chez Max voor wie hij kaartjes geregeld had ook binnengeraakt was), gaf Carl niet toe, en nam hij de teugels strak in de handen. Of zoals het weerklonk in hun opener: “let’s get straight to the heart of the matter.” No-nonsense, spelen godverdomme.
“Heart of the Matter” was het eerste van vijf songs uit de comebackplaat, waarvan “Fame and Fortune” en “Barbarians” ook netjes in het begin zaten. Vooral de andere twee die later passeerden, het door Clash-reggae beïnvloedde “Gunga Din” en het breekbare “Dead For Love” (in de bisronde), golden als hoogtepunten en konden moeiteloos hun voet naast het ouder werk plaatsen.
Het leeuwendeel van de set teerde op dat ouder werk, en al vrij snel bleek dat niemand daar echt om maalde: er werd meegebruld bij “What Became of The Likely Lads” en “Can’t Stand Me Now”, gecrowdsurft op de tonen van “Boys in the Band” en “Time For Heroes”, stevig gemosht tijdens “Horrorshow” en “Vertigo”, en vooral veel gejuicht telkens Pete en Carl een microfoon deelden. En akkoord, her en der werden een paar noten vals gezongen, en zat een gitaarlijntje ietwat scheef, maar dat bleef naar Libertines-normen mooi binnen de perken. Het maakte ook allemaal deel uit van de verdomd strakke onversneden punkset die, op rustpunt “You’re My Waterloo” met Carl aan de piano na, afgewerkt werd in een rotvaart.
Na een verschroeiend “Up The Bracket” verdwenen the likely lads, na een dik uur spelen, zonder enige bedanking in de coulissen, waar ze vervolgens minutenlang gezellig vertoefden. De lichten in de zaal gingen aan en uit, waardoor onduidelijkheid heerste of ze nog zouden terugkomen.
De bisronde kwam er wel degelijk, en opende met het wonderschone “Dead For Love”. Opnieuw nam Carl plaats aan de toetsen, en toen het einde van het nummer naderde kwamen de drie overige Libertines hem vervoegen rond die piano om in samenzang de laatste regels te brengen. Alsof ze wouden aantonen dat ze wel degelijk een collectief zijn, ondanks hun woelig verleden én heden.
Voor het tweede bisnummer, “What Katie Did”, vroeg Doherty wat “what on earth have you done, Katie?” was in de lokale taal. Even mengde hij zich zo in de communautaire kwestie door te vragen of in Brussel Frans of Duits gesproken wordt. “Flemish!” antwoordde iemand, waarna Pete zich wijselijk terugtrok. Het toont in ieder geval aan in wat voor losse sfeer de toegift werd afgewerkt, zo werd ook een flard uit het vergeten b-kantje “Dilly Boys” gespeeld, en moesten “What a Waster”, “Music When The Lights Go Out” en “The Good Old Days” (die wel degelijk op de setlist stonden) verrassend plaats ruimen voor een bijzonder stevige versie van “The Ha Ha Wall”. Het uitbundige “Don’t Look Back Into The Sun” was de gedroomde afsluiter, maar in deze bisronde was geen plaats voor conventioneel gedrag. The Libertines gooiden er nog “Bangkok” tegen aan, een b-kantje van de “Time For Heroes”-single. Een rommelig punknummer, maar het enthousiasme spatte er wel van af.
“Bangkok” was het einde van een vinnig optreden dat twee zaken demonstreerde: (1) dat de schending van hun belofte enkel nog te touren met een vierde album op zak hen gemakkelijk vergeven kan worden, en (2) dat hun charmante rammelrock geen verleden tijd is. Ook aan de vooravond van een nieuw decennium hebben Doherty, Barât & co nog steeds hun bestaansrecht, en dus zullen de new school bands de troon van de Britse indierock nog eventjes met die oude knarren van The Libertines moeten delen.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
