Levitation Room - Sprankelende neo-psychedelische garagerock
Levitation Room
café De Zwerver
Leffinge
2018-05-19
Ollie Nollet
Was dit een optreden van Levitation Room of het afscheidsfeestje van Alpha Whale? Voor velen wellicht het laatste. De Gentse groep met West-Vlaamse roots houdt ermee op omdat veel optreden niet langer te rijmen valt met de professionele bezigheden van de groepsleden. Net nu de groep alles had om door te breken. Vier keer op de playlist van Studio Brussel gestaan en vorig jaar elk zeven euro van Sabam ontvangen, aldus de drummer (die je zou kunnen kennen van ‘De Ideale Wereld’).
Toch vond ik de groep hier beter klinken dan ooit of had ik misschien last van een nostalgische reflex? Ondanks het feit dat de vaart wat uit de set werd gehaald door de talloze onderbrekingen om iedereen uitvoerig te bedanken bezorgde hun mix van surf en psychpop me een zaligmakend loom gevoel. Voortaan zullen we dit nu moeten missen hoewel een eenmalig optreden af en toe niet helemaal uitgesloten wordt.
Levitation Room is een vierkoppige band uit Los Angeles die in 2016 een mooi plaatje, ‘Ethos’, uitbracht op Burger Records. De groep bracht ons neo-psychedelische garagerock, enigszins te vergelijken met de Allah-Las, maar dan iets rafeliger. Sprankelend frisse songs die onvermijdelijk banden hadden met de sixties en namen als The Zombies, The Lovin’ Spoonful en, waarom niet, The Beatles (zanger Julian Porte droeg trouwens een t-shirt van Paul McCartney) door mijn hersenpan lieten flitsen. Het werkte erg aanstekelijk.
Alleen tijdens de tragere nummers durfde het al eens mis te gaan wegens te zeemzoeterig en begon de aparte, bijna lispelende zang van Porte me wat te irriteren. Maar wanneer de man voluit ging op zijn bijzonder nostalgisch klinkende gitaar was ik meteen bereid om hem alles te vergeven. En dan plots uit het niets volgde een cover van Bob Dylan’s “Just like Tom Thumb’s blues”. Het paste niet echt in de set en stamt wellicht uit de periode toen Porte zich als busker onledig hield maar het was verdomd knap gedaan. Een forse uitvoering en een verademing vergeleken bij hetgeen de meester zelf tegenwoordig uitspookt.
Vraagt men me binnen een jaar of twee of ik Levitation Room ken zal “is dat niet dat groepje met die fameuze Dylan-cover?” naar alle waarschijnlijkheid mijn antwoord zijn. En dat zou jammer zijn want Levitation Room was veel meer dan dat. Hopelijk kan een nieuwe, binnenkort te verschijnen plaat dit alsnog verhinderen.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Marco Borsato - Draaiboek van Marco’s oeuvre
Marco Borsato
Sportpaleis
Antwerpen
2018-05-16
Gerrit Van de Vijver
Gedurfd. Waar Marco in Nederland voor clubs en zalen kiest, gaat hij in zijn 2e ‘Thuis’-land ineens voor het Sportpaleis. En terecht, want hier is Marco nog steeds ongezien populair, of heeft ie toch tenminste een grote schare vaste fans. De liefde voor elkaar is onvoorwaardelijk, dat bewees ie met een gepersonaliseerde blazer met Antwerpen er op gestikt, en de fans kregen er veel voor terug.
Ja, een rugzak vol heeft Marco ondertussen wel. Stemproblemen, een faillissement, een beroerte…. Verwerk het maar allemaal. En dat kan hij als geen ander met de steun van familie en gezin. La Mama was aanwezig, zelfs met een gebroken schouder.
Mensen die zware dingen te verwerken krijgen, worden ineens, sensitiever, positiever en staan anders in het leven. Nu, dat was Marco al, maar het is alsof hij ‘gereboot’ is. Alsof hij zichzelf heeft ‘heruitgevonden’. Een soort Borsato 2.0 .Nieuwe energie gevonden en een doorstart heeft genomen. En hij wordt meer en meer Belg. Weg met de zuinige Nederlandse mentaliteit, investeren! En dat was er aan te zien in deze ‘Thuis’ show. Kosten nog moeite werden gespaard. Het team achter Marco Borsato moet alvast goede scouts hebben, want je zag elementen die ook de grote groepen hanteren. Overal in het dak van het Sportpaleis waren led-staven aangebracht, een enorme LED-wall, vuurkanonnen waar de Editors regelmatig gebruik van maken , CO2-blazers, een ophangbrug dienende als projectiescherm, en video’s afgespeeld op een kooi. Een beetje hetzelfde effect als Adèle haar show hier, maar zij deed het met fijn gaas, wat iets beter uitpakte.
Het concept was heel pienter, simpel en artistiek heel mooi uitgewerkt. Op de LED-wall werden nu en dan beelden van de voorbije 27 jaar getoond, samen met de reeds gespeelde liedjes. Telkens een soort resumé. Erg handig. Ook de intro was clever in elkaar gestoken. Je zag een overzicht van vele concertfoto’s alsook de voorstelling van de volledige band. Erg handig, zo moet je niet steeds de show onderbreken om iedereen voor te stellen. Het is nog veel te vroeg uiteraard, maar ik had de indruk dat Marco een soort terugblik op z’n hele oeuvre wilde tonen. Even stilstaan wat hij tot nu toe al gerealiseerd heeft en dat zag je ook aan z’n setlist. Heel divers, van het prille begin tot de megahits , tot zelfs onbekend.
Aangepast aan het verkeersinfarct, begon de show 25 minuten later. Heel attent, alhoewel blijkbaar niet door iedereen geaccepteerd. Marco nam een rustige start met “Thuis”, “Wat doe je met me” en “ Wakker”. Daarna verklaarde hij nog eens z’n liefde voor Vlaanderen, het Thuis-gevoel, en dat hij gaat supporteren voor onze nationale voetbalploeg, nu Nederland en Italië toch niet gekwalificeerd zijn
Met “Het water” warmde hij z’n stem nog wat op om dan vol door te gaan met “De waarheid”, “ De bestemming” en “ Vrij zijn”. Marco’s bindteksten zijn altijd goed, samenhangend en inhoudsvol, en dat bewees hij met de inleiding van het liedje “Dochters”. Ook hier alweer refererend naar de sterke familieband. Gevolgd door “Branden aan de zon”, begeleid met passende vuurkanonnen.
Marco stelt regelmatig onbekend talent voor, en deze keer niet anders. Elske DeWall bracht ons “ Heb het leven lief”, een versie van “Savoir aimer” van Florent Pagny. Beeldig mooi. “Wit licht” werd wel erg letterlijk genomen, want het werd soms oogverblindend wit. “Als rennen geen zin meer heeft “ was dan de opwarmer voor De retro-hit “ Dromen zijn bedrog”.
Omdat hij het contact met iedereen in het publiek wilde onderhouden, ‘schreed’ hij als het ware door de lucht, van het ene grote podium, naar een kleiner, geïmproviseerd podium aan de andere kant van de zaal. “Omdat dit deel altijd zo ver weg is van me, wilde ik ze toch even betrekken bij de show.” SCOREN, heet dat. Ondertussen de hit “Zij” ten berde brengend. Leuke anekdote over Kim Clijsters : zij bracht hem hier naartoe door haar tennismatchen, en hij apprecieerde het enorm dat zij hier nu ook voor hem was. Alsook Valerie De Booser. Beetje zelfde verhaal, maar dan met Koen Wauters. Op het kleine podium bracht hij “ Een beetje tijd”. “Lentesneeuw” werd omgetoverd in confetti-sneeuw, want tijdens de terugtocht naar het grote podium kwamen deze met bakken uit de lucht.
Na de dochter kwam nu de zoon even ter sprake, en met hem één van z’n favoriete zangers. Marco had namelijk Nico & Vinz uitgenodigd. Alweer een bewijs van de sterke familieband. Zij brachten het bekende “ Am i wrong” en “ Listen”.
Dat er heel goed nagedacht is over decor, belichting enz. bewijst de opstelling tijdens “Mooi”. Marco ging voor een soort ophangbrug zitten, en in symbiose met de belichting vormde dit een heel ‘mooi’ stukje theater. Maar het kon nog specialer. Net zoals Adéle hier deed, maar dan met gaas, ging Marco onder een kooi postvatten, met daarop beelden geprojecteerd. Heel artistiek.
“Nooit meer een morgen” en “Wat zou je doen” ( waar Sandra Marco soms wegblies met haar rap ) , vormden de inleiding tot het stevige slot met “ Ik leef niet meer voor jou” en “Rood”. Mooi ingeleid met een knipoog naar de staking van de Lijn. ( het signaal staat op …. )
De encore werd terug ingezet op het kleinere podium achteraan de zaal met “Afscheid nemen bestaat niet”, ondertussen ‘surfend op de stemmenzee , terug naar het hoofdpodium. Daar werd nog “Binnen” en het integere “Breng jij me naar huis” gebracht.
Het is duidelijk. Marco Borsato is helemaal terug van eigenlijk nooit weggeweest. Met een superteam en een heel close familie vindt ie toch weer z’n weg terug, ziet hij weer het licht. En je ziet het aan alles. Hij leeft, hij straalt en geniet op het podium. Ik ben er zeker van dat Marco denkt : Ik MOET niet optreden, maar ik MAG optreden. En zo hoort het. Een fijn ‘THUIS’ komen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marco-borsato-16-05-2018/
Organisatie: Live Nation
Alex Turner heeft vanuit zijn nieuwe stekje in het zonnige LA een soloplaat gemaakt. Voor alle zekerheid heeft hij er toch maar de groepsnaam Arctic Monkeys onder gezet. Verkoopt beter.
Bent u liefhebber van de extatische en opwindende indierock van die eerste twee Monkeys platen ? Sorry, U bent er helemaal aan voor de moeite.
Houdt van Turners zijprojectje The Last Shadow Puppets ? Dan kan u hier misschien wel iets mee aanvangen, hoewel er in dat hobbyclubje van Turner en Miles Kane toch heel wat meer dynamiek zat.
Turner slaat nu aan het croonen, zit met zijn kop in dromenland en waant zich regelmatig in de cinema. Referenties zijn deze keer Barry Adamson, Richard Hawley, Curtis Mayfield, Burt Bacharach en David Bowie. Op zich allemaal indrukwekkende namen, daar niet van, het probleem is echter dat Turner in de meeste gevallen niet tot aan hun enkels reikt. Zijn band redt het ook niet, die zijn trouwens gedegradeerd tot sessiemuzikanten die alles braafjes mogen inspelen. Als schoothondjes volgen ze blindelings hun baasje richting nieuwe bestemmingen, en dat zijn heel dikwijls doodlopende straatjes. Heel de plaat kabbelt zo verder op Turners luilekkertempo zonder dat er ook maar iets spannends gebeurt, het lijkt wel hangmatmuziek. De titel is in ieder geval goed gekozen, dit is muziek bestemd voor de hotellounge, rock’n’roll gehalte 0%.
Wij waren ook al geen fan van het zwaar overschatte ‘AM’, maar daarop stonden tenminste nog een paar tracks waarin enige opwinding sluimerde. Deze keer is elke vorm van commotie volledig in de kiem gesmoord.
Laat ons hopen dat de plaat niet al te zeer in de spotlights komt te staan op de aanstormende zomerconcerten. De songs van ‘Tranquility Base Hotel & Casino’ zal u op Rock Werchter of op Best Kept Secret makkelijk van de rest kunnen onderscheiden, het zijn deze die telkenmale de vaart uit de set halen.
Wijsneuzen noemen dit album een verrassende en moedige stap, andere betweters vinden het een fantastische zet van een band die evolueert en vernieuwt. Voorlopig durft bijna niemand het aan om dit een ronduit zwak en futloos album te noemen. Want ja, dit zijn immers de ongenaakbare Arctic Monkeys, dit kan toch niet anders dan goed zijn ?
Wat in dergelijke dubieuze gevallen ook altijd een dooddoener is : ’t is een groeiplaat.
My ass, groeiplaat. In ons biotoop zal dit onding nooit groeien. Stof vergaren, dat wel.
Kutplaat.
Op ‘Birthmarks’ graaft Teen Creeps zichzelf een weg tussen de felle nineties gitaarrock van Dinosaur Jr, Superchunk, Sonic Youth en de hedendaagse gruizige klanken van Traams en vooral Cloud Nothings. Met zo een referenties mag je best wel buitenkomen, me dunkt.
Teen Creeps doet het bovendien met een stel gedreven en opgejaagde songs waarbij de gitaren al eens lekker mogen doorscheuren. De voornaamste kleppers zitten vooraan. Met “Sidenote”, “Hindsight” en “Mercury” heeft Teen Creeps een stel potige songs in huis die lekker doorrazen en uitnodigen tot meerdere bedieningen van de repeat toets. Het gaat meestal recht vooruit, enkel op “Good Intentions” wordt een beetje gas teruggenomen. Onze gedachten dwalen hier terug af richting nineties, meer bepaald tot bij die fijne gitaarrock-ballads van Buffalo Tom.
Voor de rest rammen de jongens naarstig door en met amper 9 songs hebben ze zich wijselijk ook niet bezondigd aan overdaad. Dit is met name een beloftevolle gitaarband die gedurende een dikke 35 minuten op scherp staat te spelen. Moet ook live vonken geven.
Gio Smet heeft een metalopera klaar. Als Giotopia bracht hij zonet het album ‘A Fantasy Tale On Music - Part I’ uit. Het conceptalbum vertelt verhalen over krijgers, demonen, tovenaars, elfjes en heksen. Helemaal iets voor de liefhebbers van fantasy. Afgaand op de titel komt er dus bijna zeker nog een tweede deel. En als dat gebeurt, verschijnt vermoedelijk ook het boek met de verhalen waar de tracks op gebaseerd zijn. Maar intussen kan je al genieten van dit eerste deel.
De muziek is een combinatie van trage, verhalende stukken en snelle gitaarstukken met veel power. Soms wordt het wat bombastisch en gaat het in de richting van Therion en Nightwish. Er zijn ook uitstapjes naar de progmetal en dan denk ik bv. aan Kingfisher Sky. Maar de hoofdmoot is toch klassieke heavy metal.
Van zijn andere band Gitaron leende Smet voor dit project drummer-toetsenist Michael Bauwens. Zelf zingt Smet en speelt hij gitaar en bas. Voorts kreeg hij voor dit ambitieuze album de hulp van een bijna eindeloze lijst gastzangers en –muzikanten en daar zijn best een paar klinkende namen bij: Fabio Lione (Rhapsody, Angra), Ralf Scheepers (Primal Fear, ex-Gamma Ray), Srdjan Brankovic (Alogia, Expedition Delta), Mark Van Luijk (Civillian), Ginny Claes (The Guardian), Zoya Belous (Esperoza), Sara Vanderheyden (Cathubodua), YGC (The Losts), Carmen Grandi (EGO, Neophobia), ...
Het leuke is dat elke gast ook een eigen rol toebedeeld krijgt en dat elke track een hoofdstuk vormt. Dat is tegelijk een nadeel, want omdat er zoveel gasten zijn, komen het verhaal en de rol die ze daarin spelen soms op de achtergrond. Als luisteraar heb je misschien meer aan een compacter verhaal dat je makkelijker kan volgen. Maar daar heeft Giotopia iets op gevonden: elke track (hoofdstuk) heeft een eigen video op het YouTube-kanaal van Giotopia. Het is moeilijk om er tracks uit te halen die beter of minder zijn, maar mijn favoriet is “Chapter Nine – The King’s Fate”, met YGC op mandoline en gitaar.
Giotopia is geen Ayreon of Avantasia, maar niemand zit ook te wachten op een kopie. Productioneel en inzake de composities zijn er nog een paar punten te winnen op deel 2 van deze metalopera. Maar intussen mogen we trots zijn op onze eigen metalopera.
https://www.youtube.com/watch?v=lez1RJYc8_Q
’77 heeft zijn naam ontleend aan het jaar waarin AC/DC zijn ‘Let There Be Rock’ uitbracht. De band werd in 2006 ook opgericht als hommage aan dat album en die sound. Niet zo verwonderlijk dus dat we mogen verwachten dat de muziek van ’77 zwaar door AC/DC beïnvloed is. Hun eerste album klonk dan ook als een doorslag hiervan. Ook de zanger klonk op “High Decibels” als Bonn Scott.
Op hun nieuwste album (hun vijfde reeds) zijn ze wel iets geëvolueerd in hun sound en hebben ze ook wat accenten van andere bands uit die periode in hun muziek gestopt. Het enige verschil tegenover de vorige release is dat het album in zijn geheel iets donkerder klinkt. Voor de rest krijgen we hier 11 harde rocksongs met invloeden van bands zoals AC/DC, Black Sabbath, Thin Lizzy, Ted Nugent en dergelijke meer. Voor de uitdieping van de grooves hebben ze de originele bassist Dani Martin terug gehaald.
Vernieuwend klinkt ‘Bright Gloom’ niet en dat is ook niet eens het opzet van de band. Ze willen de sfeer en de sound van de seventies rock weergeven. Iets waarin ze goed geslaagd zijn. Het enige dat ik mij wel afvraag is wie hier zit op te wachten als je ook naar de originelen kan teruggrijpen? Los daarvan staat het album wel als een huis met goed geproduceerde songs.
Wie niet genoeg krijgt van de hardrock uit de jaren 70 en nieuw materiaal wil horen zal aan dit album een lekkere kluif hebben.
‘Perspektive’ is het derde album van deze Italiaanse darkwave band. Het bevat 11 tracks die gemixt werden door Doruk Ozturkcan (She Past Away). Ahs Code heeft trouwens al eens een remix van een She Past Away nummer gedaan in het verleden. Daarnaast staan er nog zes remixes op waaronder één van Hante, Agent Side Grinder en She Pleasures Herself.
Dit album is terug pure dark wave zoals we die kennen van een band als Clan of Xymox. Een nieuwigheid is dat de titeltrack in het Duits is gezongen. De rest is in het Engels. Het trio weet met de elektro en de zes stringbas terug melancholisch en wat koud klinkende songs neer te zetten. Single “Icy Cold” is catchy als hell en is vrij dansbaar. Opener “Glow” vind ik als song nog iets sterker en donkerder. De titeltrack is dus in het Duits. Ergens hoor je wel dat dit niet hun moedertaal is en dat is jammer.
De zet om ‘Perspektive’ in het Duits te brengen kan ik wel begrijpen. Het is, inzake dit genre, nu eenmaal de grootste markt van Europa. Dus als ze daar een voetje willen binnen krijgen… We horen doorheen de songs mooie synthsounds klinken. De nummers zijn goed uitgewerkt. We krijgen terug teksten met een blik op een dystopische toekomst en wereld. Niet echt vrolijk allemaal maar het past uitstekend bij de muziek.
‘Perspektive’ is een goed en evenwichtig darkwave album geworden. Catchy maar met de nodige weerhaakjes in de elektro om het boeiend te houden.
Ash Code kan terecht fier zijn op hun nieuwe boreling.
Het is nu al jaren dat wij vol ongeduld zitten te wachten op nieuw werk van het weergaloze Tool. Op heden is de band op tournee door de USA, ze leven dus nog, maar wij moeten het hier voorlopig stellen met vage of valse geruchten. Of, zoals recent nog, met enkele stuiptrekkingen van frontman Maynard James Keenan, meer bepaald diens hobbyclubje Puscifer, het elektro uitstapje waar wij onze pap echt niet kunnen mee koelen.
Nu tracht men ons te paaien met nieuw werk van A Perfect Circle, dat andere zijprojectje van Keenan dat ondertussen ook al 15 jaar in de diepvries heeft gezeten. Het is alweer een doekje tegen het bloeden.
Destijds werd A Perfect Circle in het leven geroepen als een soort spin-off van Tool, het was het nieuwe speeltje van Maynard James Keenan en Billy Howerdel. De platen ‘Mer de Noms’ en ‘Thirteenth Step’ hadden ongetwijfeld hun sterktes, maar toch hadden wij altijd de indruk dat A Perfect Circle een soort Tool-light was, het kleine en brave broertje dat altijd in veiligheid gebracht werd éénmaal de grote jongens echt het gevaar gingen opzoeken.
Ook met ‘Eat The Elephant’ stoten we op een netjes geproducete plaat met fraaie prog-rock en enkele knappe songs, maar we missen de kwaadheid, het hellevuur en de brute kracht van de grote broer.
Maynard James Keenan houdt zijn demonen te sterk onder controle en staat overal vrij clean te zingen. Hij wordt nergens echt kwaad, en dat is jammer. Ook de band (met o.a. voormalig Smashing Pumpkins gitartist James Iha in de rangen) speelt hier meer dan voortreffelijk maar doet dat overal wel heel keurig binnen de lijntjes. We onthouden desondanks toch een stel fijne songs die het bestaansrecht van A Perfect Circle in ere houden, zoals “Disillusioned”, “The Doomed” en “Hourglass”, maar we zijn niet overdonderd.
Als er één ding is die deze ‘Eat The Elephant’ bij ons teweegbrengt, dan is het dat onze honger naar een nieuwe Tool terug wat meer is aangewakkerd, en het was al niet meer te houden.
A Perfect Circle staat trouwens op Graspop en in december zelfs in de Lotto Arena. Van Tool geen spoor.
Nova Flares is het eenmansproject van de Amerikaan Jason Wagers. Hij speelt alle instrumenten: gitaar, bas en drum en heel af en toe neuriet hij een beetje. Onder de bandnaam Nova Flares is de gelijknamige EP de eerste worp en die is meteen goed voor een nieuw genre in de popmuziek: surfgaze of de combinatie van surfrock en shoegaze. Het onbeschaamd vrolijke en zonnige van de Beach Boys en het zweverige van de Jesus And Mary Chain? Niet echt. Met surf of Beach Boys heeft dit weinig te maken, zelfs de voor surf klassieke reverb en twang ontbreekt grotendeels. Wel is dit vrolijke, dromerige slackerpop die wel aan dromerige stranden doet denken. Eerder de spirit van de vroege surfrock, dus. Om het te vertalen naar Belgische referenties denk je best aan een driehoeksverhouding tussen Seagulls, Beech en Danny Blue & The Old Socks.
Behalve slacker zit er ook nog wat psychedelica in de saus van Nova Flares. Wat hij wel met surfrock gemeen heeft, is dat Wagers er makkelijk in slaagt om een instrumentale track toch spannend te maken. Er zijn van de songs die je bijna onbewust meenemen op hun trip. Eenvoudige (instrumentale) oorwurmen als “Summer Colors en “Careless Carres” kunnen dat, bij het complexere “Gut Splinter” lukt het wat minder. “Krokodil Tears” is heel mysterieus, een beetje David Lynch-achtig zelfs, en bijna instrumentaal, met enkel wat geneurie of ‘gehum’ op het einde.
“Ghost Only Whishes” is het enige echte surfrock-nummer op deze EP, maar hier ontbreekt wel de shoegaze. Een beetje jammer dat Wagers de lijn van zijn surfgaze op dit ene nummer niet aangehouden heeft.
Onthou surfgaze. Onthou Nova Flares. Download deze EP als soundtrack voor als je de komende maanden op een snikhete dag, onder een loden zon, ergens vaststaat in de file. Na twee nummers van Nova Flares zal de wereld er al een stuk beter uitzien.
https://novaflares.bandcamp.com/
Fun Lovin’Criminals – 90s nostalgie met een hart
Fun Lovin’ Criminals
Ancienne Belgique
Brussel
2018-05-12
Tim Martens
Afgelopen zaterdag stonden de drie gladde New Yorkers die al 25 jaar als Fun Lovin’ Criminals de wereld rond gaan, in de grote zaal van de Ancienne Belgique. Vol kregen ze die niet maar het volk dat zichzelf wel van de terrasjes af wist te sleuren, is er graag bij geweest.
Het voorprogramma, tussen aanhalingstekens, was DJ Mateo. Weinig memorabel maar het publiek dat rustig binnen gesijpelde, wist zijn repertoire van 90’s Hip Hop en 70’s classic meebrul-rock wel te smaken. Als uw trouwfeest in de aantocht is, zou ik hem eens bellen.
Mooi aansluitend en met de intro track “New York, New York” van Frank Sinatra kwam het trio fraai uitgedost het podium op gewandeld. Na het verplichte handjes schudden en high-fives uitdelen met het publiek , zetten ze meteen klepper “The Fun Lovin’ Criminals” in. Een song die gemaakt is als opener en zijn werk na al die jaren nog steeds heel goed doet.
Bij de eerste paar nummers hielden ze de energie hoog en het publiek aan het dansen om dan bij het iets zwoelere “Smoke ‘Em” even te zakken. Waarna frontman Huey Morgan’s gitaar even op de grond smakte, “Ze is een beetje moe, dat is alles” legde hij uit. Morgan communiceert graag met zijn publiek en kreeg die avond veel terug. Na elk nummer moest hij toch even herhalen hoe geweldig hij onze hoofdstad vond. Ook drummer Frank ‘Fransisco The Disco’ Benbini en Brain ‘Fast’ Leister deden lustig mee. Soms ontstond er zelfs wat gekibbel op het podium, toneel of niet het was vermakelijk.
Halfweg de set viel het een beetje stil en werd het misschien zelfs wat ééntonig. Want hoewel sinds 1993 de drie Yanks bewijzen dat Hip Hop en Rock & Roll hand in hand gaan, is de rage toch al even voorbij en zijn ze uitgeroepen tot menig guilty pleasure (of klassieker). Wij waren in elk geval zeer onder de indruk van het kunnen van het drietal. De multi-instrumentalist in Leister, de schwung in het spelen van Benbini (die aan Hip Hop-legende Questlove doet denken) en Morgan die als geen ander een publiek als een netjes opgevouwen pochet in het borstzakje van zijn kostuum weggestopt krijgt.
Gelukkig waren er ook nog de hits die ons even stevig wakker schudde zoals “King of New York” die nog maar eens liet weten waar de band nu ook alweer vandaan kwam. Alsof dat nog niet duidelijk genoeg was. En toen het geschreeuw van “Hunny Bunny” uit Pulp Fiction door de zaal weerklonk stond de zaal natuurlijk even op zijn kop en kon het mee kwelen beginnen, want natuurlijk kon dé hit “Scooby Snacks” niet ontbreken. Net zoals Robert De Niro in “Taxi Driver” de revue moest passeren (want het zijn nog steeds New Yorkers en dat zullen we dus geweten hebben).
Na een mager afscheid kreeg het publiek met veel moeite het nog steeds even enthousiaste drietal weer op het podium met een zoveelste introductie rondje tot gevolg. Gelukkig volgde er nog een tweetal afsluiters en een lange outro zodat we allemaal met een gerust en nostalgisch hart huiswaarts konden keren.
Ism Luminousdash.com www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fun-lovin-criminals-12-05-2018/
Organisatie: Live Nation
Dunk!festival 2018 - Kwalitatieve bands en kleinschalige charme – dag 3
Dunk!festival 2018
Jeugdheem De Populier
Zottegem (Velzeke)
2018-05-10 t/m 2018-05-12
Wim Guillemyn
dag 3 – zaterdag 12 mei 2018
Door allerhande verplichtingen kon ik enkel naar de laatste dag van dit festival gaan. Ik was wel benieuwd want het Dunk!festival is een beetje het post-rock en metal gebeuren zoals Labadoux dat is voor de folkmuziek. Kleinschalig en puur. De organisatie heeft er bewust voor gekozen om niet uit te groeien tot een groots en commercieel gebeuren. Gelukkig en dat is aan veel kleine dingen te merken op het terrein. Toen ik er toekwam kon ik mijn wagen parkeren op 20 meter van de ingang en de parking was notabene gratis. Waar heb je dat nog? Verder word je er niet alle vijf minuten rond de oren geslagen met gadgets en wedstrijden door multinationals zoals Proximus, Ing of Inbev. Je had de grote tent waar de hoofd bands optraden met ernaast een bosje dat je toegang verschafte tot het complex met voedsel, sanitair en merchandising. In het bos kon je, tussen de acts van de tent door, ook genieten van kleinere optredens en interviews. Het bos was ook een ideale plaats om na de warme tent even te verpozen en af te koelen. Erg gezellig. De camping lag ook vlakbij de ingang en de parking.
Muzikaal was het op zaterdag ook meer dan de moeite. Het Belgische Huracán mocht de dag openen. We waren al onder de indruk van hun allernieuwste album ‘Realms of Reality’ maar op het podium maakten ze nog meer indruk met hun potige doch vrij toegankelijke sludge metal.
De Duitsers van Cranial lieten niets aan het toeval over en deden een uitgebreide soundcheck. Er hing vanaf het begin een dreigend sfeertje met de rook en rode lichten. Ze vlogen er meteen in en zetten een stevige wall of sound neer. De moeite, maar het verrassende was er naar het einde toe wat van af wegens wat teveel van hetzelfde.
Daarna heb ik mij naar het podium in het bos begeven voor Father Sky, Mother Earth die optraden als duo met drumcomputer.
Het was dan even haasten om niets te missen van het Canadese Appalaches. Die wou ik absoluut zien. Hun filmisch en sfeerrijke instrumentale muziek is van hoog niveau. Dat bewezen ze ook op het podium. Tegen het einde van de set stond de tent volgeladen.
Tides of Man (Usa) stond ook op mijn bucketlist en ze ontgoochelden zeker niet. Topoptreden! Zonder al te veel franjes maar puur muzikaal was hun instrumentale indierock dik in orde.
Worried of Satan (UK) mocht in het bos zijn ding doen en hield het spannend met hun uitgerekte spectral elektronica. Je moet er een beetje voor zijn natuurlijk maar als je je open stelde voor hun trip was het wel een unieke ervaring.
Afsluiter was het beter gekende Russian Circles (geen onbekenden op het festival, ze waren er ook al bij in 2016 en 2017) dat trouwens bezig is aan een Europese tour met niemand minder dan Brutus. Ze deden dit in stijl met nummers zoals “Vorel”, “Station” en “Mládek”.
Ze sloten hiermee een prima festival af waarvan geen enkele band echt ontgoochelde, ook geen klein beetje eigenlijk.
Een aanrader is dit festival vanwege zijn eigenheid en de vasthoudendheid aan hun principes. Het is ook vrij internationaal qua bands maar ook qua publiek. Met o.a. Fransen, Duitsers, Engelsen en zelfs volk van buiten de Eu. Wanneer je er enkele dagen vertoeft begin je veel festivalgangers te kennen en te herkennen. Een voordeel aan dit kleinere opzet. Zo reden we moe maar tevreden van Zottegem terug naar Kortrijk. We kijken nu al uit naar volgend jaar.
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
… Diegenen die niet aanwezig waren, zullen spijt hebben als ze dit artikel lezen … Roger Waters is al 74 , maar is en blijft één van de meest indrukwekkende 'live' artiesten. Is het noodzakelijk om te zeggen dat hij tot de oprichters behoort en de zanger / bassist / componist was van Pink Floyd, één van de belangrijkste groepen in de rock-geschiedenis, met meer dan 250 miljoen verkochte albums? Vanavond speelt de Brit in een gepakt Sportpaleis de eerste van twee concerten gepland in Antwerpen , onderdeel van de wereldtournee ‘Us+Them’.
'Ambient'-muziek verwelkomt ons en op het gigantische scherm aan de achterkant van het podium, zien we een heel ontspannende video van een vrouw aan zee op een duin. Rond 20u20, wordt de hemel in de video rood en verandert de idyllische setting in een nachtmerrie terwijl enge geluiden worden gehoord. De muzikanten nemen plaats op het podium en plots horen we een oorverdovende explosie in quadrafonie, die in absoluut contrast voortvloeit in twee harmonieuze akkoorden van "Breathe", een klassieker van Pink Floyd. Een adembenemende start !
Op de planken herkennen we natuurlijk Roger Waters, gekleed zoals altijd met een zwarte jeans en een zwarte t-shirt. Rechts op het podium staat Jonathan Wilson, die de zware taak heeft de zangpartijen van David Gilmour over te nemen, een taak die hij tijdens de set meesterlijk op zich neemt. Noteer dat de Californische muzikant een zeer interessante solocarrière leidt, dicht bij Pink Floyd maar ook aan The War On Drugs.
Het eerste deel van de set geeft natuurlijk een prominente plaats aan de meesterwerken van Pink Floyd, met "Time", "One of These Days", "Welcome To The Machine" en een fantastisch « A Great Gig in The Sky", uitgevoerd door de twee zangeressen, Jess Wolfe en Holly Laessig (ook in Lucius).
De nieuwe composities van Waters, uit het uitstekende album ‘Is This What We Really Want’, vinden perfect hun weg in de show. "Déjà Vu" en "The Last Refugee" raken en "Picture That" verrast met zijn kracht en engagement. Hier wordt , net als op andere momenten tijdens de avond, sterk uitgehaald naar Donald Trump en worden zijn foto's door het publiek uitvoerig uitgelachen.
Het eerste deel van de set eindigt met een geweldig "Wish You Were Here", gevolgd door "The Happiest Days of Our Lives" en tot slot "Another Brick in The Wall part 2 & 3". In navolging van een inmiddels gevestigde traditie, nodigde Waters kinderen uit om deel te nemen aan een wilde eerste finale. "Merci, les enfants ! Magnifique !" voegt hij eraan toe, in het Frans, vóór hij het podium verlaat.
Tijdens de pauze worden inscripties en slogans als "Resist" op het scherm geprojecteerd.
Bij het begin van de 2de set, krijgen we zicht op de taak van de enorme rail aan de voorkant van het podium, boven de parterre. Tijdens de eerste noten van "Dogs" komt er een structuur uit de rail om naar het plafond te stijgen: het is een gigantisch scherm in acht delen , dat dus loodrecht op de scène wordt geïnstalleerd en dat het beeld van de iconische fabriek van het album ‘Animals’ toont. Aan het einde van het nummer zetten de muzikanten een varkensmasker op en organiseren een klein ‘champagne’ intermezzo op het podium: erg leuk! Waters pakt dan een bord met "Pigs Rule The World !" en we krijgen recht op de volledige versie (meer dan 11 minuten!) van "Pigs (Three Different Ones)", een nummer waarin Waters afrekent met alle dictators , en machtswellustigen van deze wereld stigmatiseert.
Aan de voorkant van het podium neemt hij een bijna Christusachtige houding aan, beide armen gestrekt naar voren , alsof hij het publiek aanspoort zich bewust te worden van de toestand om te reageren! Als je de beelden op de schermen ziet, moet je vaststellen dat de compositie, uit 1977, achterna gezien nog even actueel is. Mooie verrassing aan het eind met de inscriptie op het scherm: "Trump is een idioot"!
Logisch gaat Waters verder in dezelfde lijn met "Money", een ander Pink Floyd wonder , waarin Dave Kiliminster en Jonathan Wilson de solo van David Gilmour met precisie uitvoeren. Chapeau aan Kiliminster, die de solo's van Gilmour over het algemeen perfect reproduceert, zelfs als, in de legato en bepaalde klanken, het genie van Gilmour onnavolgbaar blijft. In "Us and Them" verwijzen de door Waters geselecteerde beelden duidelijk naar het Syrische conflict en vluchtelingen. We worden overdonderd , overweldigd door de schoonheid van de muziek en het verdriet door de projecties.
Maar de duivel in Waters heeft nog enkele leuke verrassingen! Na een sublieme "Brain Damage" komt het finale stuk, "Eclipse". Plotseling zien we witte lasers boven de parterre verschijnen, die een monumentale piramide tekenen. Het publiek is verwonderd en roept ; tijdens het laatste hypnotiserende , plechtige deel van het nummer, verschijnen andere gekleurde lasers. Die tonen het beeld van de beroemde cover van ‘The Dark Side of The Moon’. Het effect is zo indrukwekkend dat, op het moment van de laatste tunes, het publiek, vrij rustig tot dan toe, als één blok opstaat ; een groot gejoel weerklinkt …
Na enige tijd, komt de band terug op het podium. Roger Waters blijft enkele minuten staan , genietend van het applaus en beide vuisten , in kruis, op het hart . "Bedankt ...", mompelt hij emotievol. "De liefde is hier vanavond voelbaar. Hij alleen kan ons helpen de wereld te veranderen..." Hij grijpt zijn akoestische gitaar en begint het prachtige "Mother", een ander hoogtepunt. Een laatste piek krijgen we door een ongelooflijk "Comfortably Numb".
Als we de zaal verlaten, is het duidelijk dat we een uitzonderlijk concert bijwoonden, meesterlijk op alle mogelijke manieren. Muzikaal, natuurlijk, maar vooral visueel door middel van een bijzonder innovatieve multimedia en multimodale voorstelling. Maar er is ook de inhoud, want wat Waters ons vanavond brachtte, is een bittere, compromisloze visie en diepmenselijke blik op onze (toestand in de) samenleving.
Setlist: Set 1: Speak to Me – Breathe - One of These Days – Time - Breathe (Reprise) - The Great Gig in the Sky - Welcome to the Machine - Déjà Vu* - The Last Refugee* - Picture That* - Wish You Were Here - The Happiest Days of Our Lives - Another Brick in the Wall Part 2 - Another Brick in the Wall Part 3
Set 2: Dogs - Pigs (Three Different Ones) – Money - Us and Them - Smell the Roses* - Brain Damage – Eclipse
Encore: Mother - Comfortably Numb
* From Roger Waters' latest album (all the other songs are from Pink Floyd)
Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roger-waters-11-05-2018/
Organisation : Live Nation
Machine Head – 3 uur lang op het scherpst van de snee!
Machine Head
Ancienne Belgique
Brussel
2018-05-11
Stijn Raepsaet
Een zestal jaar moesten wij Belgen op onze honger zitten eer we Machine Head nog eens aan het werk konden zien. Aangezien frontman Robb Flynn in het verleden meermaals zijn afkeer voor (onpersoonlijke) festivals uitsprak, moeten we de band dus ook niet gauw meer verwachten op de podia van pakweg Graspop of Alcatraz. Als Machine Head toert, dan moet je als fan dus wel present tekenen.
De band speelt deze tour enkel in clubs en zalen onder het motto: ‘An evening with Machine Head.’ Een motto dat meer dan klopt aangezien er geen voorprogramma is, maar wel een energetische set van pakweg drie uren op het programma staat. Op de setlist: de betere hits uit het rijke repertoire van de band met uiteraard speciale aandacht voor het kakelverse album ‘Catharsis’, dat in januari jongstleden boven de doopvont gehouden werd.
Machine Head verwelkomde iets voor 19.30 u. een uitverkochte AB. Een ontiegelijk vroeg tijdstip dat veel concertgangers verraste maar wel noodzakelijk was aangezien de Amerikanen met een 25-tal krakers hun stempel wilden drukken. In de zaal een gemengd publiek waarbij de gemiddelde leeftijd die van 35 jaar ruim oversteeg. Niet moeilijk als je weet dat hun debuut, ‘Burn My Eyes’, al dateert van 1994.
‘Opwarmen is voor mietjes’, moet Flynn gedacht hebben want met opener “Imperium” werd het vuur niet aan de lont maar onmiddellijk in het kruitvat gestoken. De klassieker uit ‘Through The Ashes of Empires’ (2003) begon weliswaar rustig maar ontaardde al snel in een wervelwind van strakke en zware riffs. Het publiek smulde want nog voor het woord ‘circle pit’ over de lippen kon gaan, waren de eerste rondjes al gedraaid. “Volatile”, de eerste track uit ‘Catharsis’ (2018), volgde in sneltempo. Met de openingswoorden “Fuck The World” leek Machine Head een dikke middelvinger uit te steken naar racismeschandalen uit hun thuisland maar ook naar al degenen die kritiek hebben op het album Catharsis, dat nauwer aansluit bij het oudere werk. Dat er altijd plaats is voor een geintje bewees Flynn door “The Blood, The Sweat, The Tears” om te vormen naar “The Blood, The Sweat, The Beers” waarbij het publiek spontaan het Belgische gerstenat de lucht in hief.
Na een zevental nummers volgde een gitaarsolo door Phill Demmel en later nog een bescheiden drumsolo door Dave McClain. Twee intermezzo’s die wat ons betreft niet hoefden, maar misschien wel een noodzakelijke rustpauze waren voor de rest van de bandleden. Ach, we nemen het er graag bij, want het bracht geen dip in het lange optreden. Ook voor de rustigere nummers als “Behind A Mask” en “Bastards” leek het publiek niet gekomen, maar het toonde wel de veelzijdigheid van de band.
Alvorens een resum encore hits op de AB af te vuren, deelde het viertal nog een zware mokerslag uit met Davidian. “Let freedom ring with a shotgun blast” klonk nog altijd even overtuigend ondanks de twijfel van Flynn in eerdere interviews om het lied nog live te spelen: hij wil immers niet overkomen als een wapenfanaticus.
Het doek viel na het melodisch-knallende “Halo” uit het album ‘The Blackening’ (2007). De perfecte afsluiter in een wereld waar religieuze waanzin nog steeds bestaat.
Drie uren spelen zonder verveling in een set te brengen, leg het veel bands voor en ze zullen passen. Machine Head deed het zowaar eventjes met het nodige enthousiasme en zonder afhaspelend over te komen. Reken daarbij een quasi muzikaal-technische perfectie en een uiterst getalenteerde lichttechnicus en dan heb je een metaloptreden dat nu al tot de betere van 2018 gerekend mag worden.
“Fuck the world out there, we are here to forget that and have fun.” De woorden van Flynn horen we graag terug in de nabije toekomst tijdens ‘another evening with Machine Head.’
Organisatie: Live Nation
The Sheila Divine - Een meer dan geslaagde passage
The Sheila Divine
Kreun
Kortrijk
2018-05-11
Wim Guillemyn
The Sheila Divine maakten voornamelijk rond de millenniumwissel furore in Boston, Buffalo en België (ook wel de drie b’s genoemd) . Met singels zoals “Hum” en “Criminal” stonden ze enkele keren in de Afrekening. Ze speelden ook op Rock Ternat en Marktrock Leuven. Typerend is de stem van zanger Aaron Perrino met passages waarin hij gebruik maakt van zijn falset stem en momenten waarbij hij de longen uit zijn lijf schreeuwt. Daartussen zijn warme rockstem. Eerst kregen we een pareltje uit eigen land: The Spectors.
The Spectors zijn het voorprogramma tijdens de Belgische gigs van The Sheila Divine. The Spectors hebben een heel fijn album uit ‘Ooh Aah Aah’ . http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/the-spectors/ooh-aah-aah/ We waren dan ook benieuwd hoe dit allemaal live ging klinken. Er werd geopend met “Labyrinth of Faces”. Het duurde een song of twee voordat iedereen op het podium en in de zaal los kwam maar vanaf ging het lekker. Fijne melodieuze songs zorgden voor sfeer. Op een gegeven moment ging bassiste en zangeres Marieke Hutsebaut tussen het publiek performen om met enige hulp terug het op het podium te belanden. Verder stak ze haar bewondering voor The Velvet Underground niet onder stoelen of banken door een cover van hen te spelen en een nummer naar Nico te noemen. Een fijne opwarmer voor de hoofdact.
The Sheila Divine begon eerder rustig aan hun set maar bouwden die mooi op. Na een aantal songs kwam een eerste momentje met “Automatic Buffalo”. Daarna ging het in stijgende lijn. Het tempo werd wat opgevoerd en de meer bekendere songs kwamen aan bod. De stem van Aaron Perrino was nog steeds meer dan genietbaar na al die jaren. De mannen waren heel down to earth en zonder kapsones. Het publiek reageerde laaiend en zong voluit mee op songs zoals “Hum” (waar een frase van Joy Division’s “Dance To The Radio” in werd verwerkt), “I’m A Believer” of “Awful Age”. Heerlijke rocksongs met gedoseerde uithalen in. Het meeste kwam dan ook uit ‘New Parade’ van 1999. Maar ook latere songs zoals “The Hand” of “Long Way Go” misstonden niet in de set. De luid aangevraagde bisronde werd afgesloten met het obligate “Criminal” dat de zaal helemaal deed ontploffen. Een heerlijke vibe hing in de zaal en er werd luidkeels gescandeerd voor nog meer. Dat was niet meteen de bedoeling denk ik maar uiteindelijk kwamen ze, duidelijk tevreden met het enthousiasme, en gaven ze een heel fijne versie van Echo & The Bunymen’s “Killing Moon” weg.
Een meer dan geslaagde passage in De Kreun.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
