Pop/Rock
Backyard Days
Danny Blue And The Old Socks
Starman Records
2017-09-28
Filip Van Der Linden
Danny Blue and the Old Socks is een nieuwe band uit Antwerpen. Het zijn vier jonge snaken met een goed gevoel voor humor en een nog betere muzikale smaak.
De inspiratie voor hun debuut-EP ‘Backyard Days’ vonden ze naar eigen zeggen o.m. bij Mac Demarco, Hockey Dad, Surf Curse, Skeggs en The Growlers. Zelf zouden we daar graag Band of Horses, DadaWaves, Tame Impala en The Allah-Las aan toevoegen als referentiepunten. Of Eels of The Glücks op een wel heel zonnig moment van de dag, na een paar aperitiefjes.
Danny Blue and the Old Socks houdt muzikaal ergens het midden tussen lo-fi, garage en psych. Zo komen ze uit bij dromerige, onbeschaamd zomerse en bij momenten dansbare retro-pop met veel positieve energie. “King Of The Trashcan” is de catchy single van deze EP, maar ook “Be With Me” of “Belgian Venice” hebben genoeg troeven om single-waardig te zijn.
Deze EP roept spontaan herinneringen op aan vrolijke zomermomenten en wordt zo de ideale soundtrack bij de schaarse zonnige dagen van de herfst en de winter.
http://vi.be/dannyblueandtheoldsocks
Sarah Jane Scouten - Frisse country uit Toronto
Sarah Jane Scouten
Cowboy Up
Waardamme
2017-09-24
Oliie Nollet
‘Country’ leeft weer en het hoeft niet eens uit Nashville te komen, Canada mag ook. Eerder hadden we al de fenomenale Daniel Romano (die ondertussen andere muzikale oorden opzocht), Corb Lund en Colter Wall (die dit jaar nog een indrukwekkende debuutplaat afleverde). Op basis van haar derde en laatste plaat (‘When the bloom falls from the rose’) en haar optreden in de Cowboy Up mogen we Sarah Jane Scouten gerust aan dat lijstje toevoegen. Het artwork van die plaat, dat trouwens smaakvol geborduurd was op de hemden van haar begeleiders, toont opvallend veel gelijkenissen met de hoes van ‘Sweetheart of the rodeo’ van The Byrds en dat zal wel geen toeval zijn. Dat was namelijk de plaat waarop The Byrds het dichtst de authentieke country benaderden en de enige waarop Gram Parsons van de partij was.
Sarah Jane Scouten had The Honky Tonk Wingmen meegebracht, een stel doorwinterde muzikanten waarvan enkele ook actief in jazzmilieus, zijnde James McEleney op staande bas (Big Bertha), Sly Juhas op drums en Chris Stringer op gitaar. Het optreden kwam wat aarzelend op gang met “Man in love” en “Paul” (ook op plaat niet meteen hoogvliegers) maar vanaf het derde nummer, “Acre of shells”, bewees Scouten dat ze best wel een sterke song in elkaar kan timmeren. Daarnaast duikelde ze ook nog een obscure cover op : “Where the ghost river flows”, een oude folksong van de mij totaal onbekende Jasper ‘Joe’ Adams. Tussen de songs door bleek ze een onstuitbare praatvaar, babbelend over van alles en nog wat of grappend met bassist en gumbo liefhebber McEleney. Het eerste deel van de set werd afgesloten met het aanstekelijk stuiterende “Bang bang”, haar song met het meeste hitpotentieel. In de hoop iedereen na de pauze terug te zien?
Een ijdele hoop want velen bleven op deze stralende zomerse namiddag op het terras plakken. Jammer want SJS wist met enkele songs, waarbij ze in de buurt van Emmylou Harris ten tijde van “Wrecking ball” of Iris Dement kwam, ons hart nog meer te verwarmen. Om het helemaal mooi te maken kruidde ze dit tweede deel met enkele erg gesmaakte covers : Kitty Wells (“You’re not easy to forget”), Hank Williams (“Half as much”), The Louvin Brothers en Gram Parsons (“Song for you”). De afsluiter werd het rockende “When the bloom falls from the rose”, een song die me erg hard deed denken aan Hollis Brown. Ondanks het fel uitgedunde publiek kon er nog een bis af die ze vond bij Waylon Jennings. Knap concertje!
Hoewel haar muziek nog steeds gebaseerd is op klassieke honky tonk, authentieke country en traditionele folksongs slaagt Sarah Jane Scouten er steeds beter in om onbelemmerd eigentijds te klinken. Dat belooft voor de toekomst.
Organisatie: Muddy Roots - Cowboy Up, Waardamme
Portugal. The Man - Uitbarsting van liefde en kracht
Portugal. The Man
DOK
Gent
2017-09-20
Niels Bruwier
Portugal. The Man mocht op 20 september aantreden in een uitverkochte Dok in Gent. Nu de laatste zomerdagen zijn aangebroken, was het goed dat de zaal goed gevuld was. Een aangename warmte verwarmde onze lichamen en dan moest de band nog beginnen. De set was er één waarin ze vakkundig aantoonden hoe goed ze met hun instrumenten overweg kunnen. Ze brachten geniale popsongs, afgewisseld met de nodige portie gitaargeweld. De fans die voor dat ene hitje “Feel It Still” kwamen, waren er aan voor de moeite want stil was het allerminst.
Hoewel er nog enkele mensen stonden aan te schuiven om binnen te geraken, begon de band stipt om 20u30 aan hun concert. Die werd heel donker ingezet met een cover van, jawel, Metallica. Nooit hadden we verwacht dat we “For Whom The Bell Tolls” hier zouden te horen krijgen, maar het zorgde wel voor een nodige energiestoot waarna iedereen meteen geconcentreerd zat mee te luisteren. De song liep naadloos over in “Another Brick In The Wall, Part Two”, nog zo’n cover. Uit de assen van al deze covers, ontstond een eerste origineel nummer; “Purple Yellow Red and Blue”. Normaal bevat dit nummer enkele subtiele synths, maar hier stond het bol van de gitaren, wat het veel dynamischer maakte. Al snel ging het publiek aan het dansen en daar stopten ze niet mee.
Hierna volgde “Feel It Still”, één van de nummers die de zomer van 2017 kleurde. Vreemd om het zo vroeg in de set te plaatsen, maar op zich paste het daar wel. Het vervolg van de set was er één die niet bestond uit popnummertjes, maar wel uit krachtige gitaaruitspattingen. Hierdoor moest hun meest aanstekelijk nummer al meteen voor de bijl. Gelukkig bleef de set boeiend en viel er altijd wel iets te beleven. Zo was er op de achtergrond een wondermooi beeldenarsenaal te zien met allerlei hoofden die vreemde vormen aannemen.
Dit is niet het enige wat de live-ervaring van Portugal. The Man uniek maakt, ook de durf waarmee ze hun songs live helemaal anders brengen, maakt de ervaring veel specialer. Ze serveren nummers die een body hebben waarmee je al eens durft mee te pronken op een strand in Ibiza. Ze zijn potig, bevatten heel veel kracht en zijn vooral erg natuurlijk gegroeid. Dat de band goed op elkaar ingespeeld is, hoor je telkens opnieuw wanneer ze drie a vier songs na elkaar spelen die mooi in elkaar overvloeien. Ze doen dit allemaal zonder fouten en laten vooral de instrumenten spreken.
Dit is de sterkte van het concert. Eerst en vooral is er een enthousiaste bende muzikanten waarbij vooral de bassist zich volledig inleeft. Hierdoor slaan ze ons om de oren met vettige gitaarsolo’s. Dat valt vooral op bij “All Your Light (Times Like These)”. Het begint heel rustig, maar de outro gaat door merg en been. Het is alsof de apocalyps nabij is en alles heel snel wordt verwoest. Het doet bij momenten denken aan de psychedelische rock van Pink Floyd en op het eind kruipt er zelfs wat blues in. Ze spinnen het nummer een tiental minuten uit en het harde instrumentale deel – dat op plaat maar twintig seconden in beslag neemt – krijgt hier de hoofdrol. Straf dat ze dit aandurven, maar het geeft ook aan dat ze niet bang zijn om een ‘tour de force’ te realiseren.
Op het eind krijgen we wederom een cover te verwerken, misschien wel de cover te veel. Dit keer is het Oasis die passeert met “Don’t Look Back In Anger”. Het is meteen een cliché afsluiter. Er wordt niets bijgebracht aan het nummer en ze werken het wat droogjes af. Natuurlijk keelt iedereen uit volle borst mee, maar van ons mochten ze hier toch een sterk nummer van zichzelf zetten.
De groep komt nog één keer terug en met “Number One” hebben ze een zwoele afsluiter klaarstaan. Een beetje een anticlimax van wat een heel straf concert was.
Portugal. The Man bewees in Dok Gent dat ze klaar zijn voor grotere werk. Live weten ze perfect de balans te vinden tussen gezapige popnummers en stevige rocksongs. Plaats voor het instrumentale werk is er altijd, en dankzij de goeie samenwerking tussen de bandleden, komt dit instrumentale aspect heel sterk over. Soms stonden we met open mond te kijken naar wat de band allemaal realiseerde.
Portugal. The Man is een band die je live moet zien, het is een volledig andere beleving dan op hun platen en dat maakt het net zo sterk.
Setlist: For Whom The Bell Tolls (Metallica Cover) - Another Brick In The Wall (Pink Floyd Cover) - Purple Yellow Red and Blue - Feel It Still - Head Is A Flame (Cool With It) - Got It All (This Can’t Be Living Now) - Once Was One – Waves - So Young - Modern Jesus - All Your Light (Times Like These) - So American - Live In The Moment - Hip Hop Kids - Atomic Man - Don’t Look Back In Anger (Oasis Cover) - Number One
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie Democrazy ikv Autumn Falls
Rechttoe rechtaan punkmuziek met een wilde saxofoon in de gelederen en met een kwade frontdame (Victoria Ruiz) die de wereld een geweten wil schoppen. Het kan haast niet anders dan dat we het een beetje gaan zoeken in de richting van X Ray Spex. Niks mis mee, trouwens, X Ray Spex was een unieke band die punk naar een straatje bracht waar die nog nooit geweest was.
Op het tweede album van Downtown Boys treffen we dezelfde rauwe energie en de kwaadheid van de betere punkgroepen van weleer. Victoria Ruiz zingt en snauwt afwisselend in het Engels en het Spaans. Ook al verstaan we er dikwijls geen snars vast, het is duidelijk dat dat mens kwaad is en een hoop frustraties uit haar keelgat moet kunnen schreeuwen. Ze wordt daarbij geruggesteund door een urgente bende die venijnige punkrock brengt, ongecompliceerd doch niet hersenloos.
U kan het in levende lijve meemaken, Downtown Boys komen hun gal er uitspuwen in de Zwerver, Leffinge op 09/10. Het zou daar wel eens een heet punkfeestje kunnen worden.
Pas een dik jaar nadat de legendarische Alan Vega de geest heeft gegeven werden zijn laatste indrukwekkende stuiptrekkingen op dit donkere album gezet. Naar het schijnt heeft Vega met hart en ziel in zijn laatste levensjaren aan deze plaat gewerkt, en dat op een moment dat hij al zwaar sukkelde met een aftakelende gezondheid.
Hoewel veel van deze tracks zijn ingepakt jaren voor zijn overlijden is Vega is hier duidelijk in strijd met zijn demonen en lijkt hij zich er terdege van bewust dat dit zijn laatste opnames zijn. Het album is zeer fatalistisch van aard en laat zich beluisteren als Vega’s muzikale testament, zijn laatste oerschreeuw, zijn hoogsteigen apocalyps, zijn doodsreutel. Net als ‘Black Star’ van Bowie en ‘You Want It Darker ‘ van Leonard Cohen is dit een duidelijke aankondiging van het onvermijdelijke einde, met dat verschil dat die andere twee iconen nog zelf de release van hun laatste testament hebben meegemaakt (bij Bowie was het met 2 luttele dagen wel zeer nipt).
De eerste track is veelzeggend. “DTM” of voluit “Death To Me” is de nagel op de kop, een wurgreep die de toon zet voor een aardedonker claustrofobisch album dat helemaal teruggrijpt naar de versmachtende en repetitieve synth-punk van Suicide. Weg zijn de rockabilly invloeden van Vega’s solo werk, gitaren zijn in geen honderd mijlen te bespeuren. Wat overblijft zijn ijskoude en verzengende industrial synths die weinig hoopgevende sounds veroorzaken. Vega zingt niet, hij briest, haalt zwaar uit en schreeuwt. Zijn declamerende uithalen komen uit de diepste kerkers van zijn ziel. De niets verhullende oerschreeuw die “Screamin Jesus” opentrekt is een noodkreet die alle smeerlapperij van deze aardkloot aanklaagt.
Op ‘It’ mogen we niet echt van songs spreken, maar van rauwe ijspegels, geluidspaletten uit de staalfabriek, elektrische mokerslagen met hartkloppingen. De sound is beklemmend, de sfeer is onheilspellend, de teneur is inktzwart, the end is near.
Het lijkt wel of Alan Vega de soundtrack heeft gemaakt voor ‘The Scream’ van Edvard Munch. Als laatste statement van een bijzonder carrière kan dit wel tellen.
De powermetalbands zijn niet dik gezaaid in Vlaanderen. Powermetalbands die zich specifiek op oorlogen richten als onderwerp voor hun teksten, zijn er nog veel minder. Er is er voorlopig maar één en dat is het Antwerpse FireForce. Ze doen dat overigens niet slecht. Ze tekenden bij een internationaal label en kunnen regelmatig optreden in het buitenland. Hun nieuwe album ‘Annihilate The Evil’ is een nieuwe gewonnen veldslag in hun verovering van het buitenland.
In het buitenland zijn er wel meer bands die combat en powermetal combineren, zoals het nog veel populairdere Sabaton uit Zweden. Die mogen sinds enkele jaren als headliner festivals als Alcatraz en Graspop afsluiten. Zover is het nog niet voor FireForce, maar het nieuwe album heeft een paar nieuwe troeven die de voorganger, ‘Deathbringer’, niet had. Producer R.D. Liapakis (van Mystic Prophecy) gidste FireForce naar een iets meer gepolijst geluid, met minder agressie. Zo komen ze nog meer in de richting van pakweg Iced Earth: iets toegankelijker en met meer meezingbare stukken.
De gitaarsolo’s op ‘Annihilate The Evil’ zijn mooi gestructureerd en uitgewerkt en het tempo wordt strak gehouden door drummer Jonas Sanders. Die kan je kennen van de Amerikaanse band Pro-Pain en een bijna eindeloze reeks Belgische bands, met o.m. Drakkar en Komah. Hij drumt op dit album heel gevarieerd en strak, zoals we dat van hem gewoon zijn.
Tot het beste op dit album behoren o.m. het knappe “White Lily” en “Revenge in Flames” (misschien wel het allerbeste op dit album). Ook “Fake Hero” en “Destroyer Of Nations” scoren boven het gemiddelde. “The Boys From Down Under” en “Dog Soldiers” sluiten misschien nog het meest aan op het geluid van Deathbringer.
Wie de fysieke CD koopt, krijgt er een cover met een knipoog bij: “Gimme Shelter”, de song waarmee de Rolling Stones het protest tegen de Vietnam-oorlog steunden.
Vier jaar na hun eerste volwaardig album is Flesh & Fell terug met een full album. Dit om onder andere ook hun 30-jarig bestaan te vieren. Natuurlijk zit er na hun korte beginperiode wel een serieuze hiatus in hun bestaan maar intussen zijn ze sedert 2011 vrij aanwezig in de scene.
Nu is er dus ‘Icarus’ ( Icarus de man met de veren die te dicht bij de zon vloog waardoor hij neerstortte…). Opener “Poker Joker” kregen we al vorig jaar te zien en te horen middels een videoclip. Een geschikte opener dat meteen ook toont wat je mag verwachten op dit album: wave en electropop die de prima vocals van Laurence Castelein begeleiden. Het moet gezegd worden dat de vocals van Laurence en de muziek van Pierre Goudesone goed matchen. “Salome” is een iets rustiger nummer maar meteen één van de beste uit het album. Een toptrack en terechte single. Er staan een resem dansbare en uptempo songs op zoals “Bling Bling”, “Dandy” of “Liar”. Enkele tragere nummers zoals “L’Ennui” en afsluiter “Laziness”. Mijn voorkeur gaat toch uit naar de wat meer up tempo tracks daar Laurence haar stem dan wat beter tot haar recht komt. In zijn geheel klinken de tracks als een voortzetting van de paar songs die ze in de jaren 80 maakten. Net alsof de tijd heeft blijven stilstaan. Oké, de productie doet het wat meer hedendaags klinken.
De vergelijkingen met Vive La Fête kunnen hier en daar ook getrokken worden. Dat is vooral een compliment.
‘Icarus’ neemt zeker en vast niet dezelfde koers als de Griekse figuur die in zijn overmoed te dicht langs de zon vloog en neerstortte. Tien songs waarvan er acht de moeite zijn en twee wat minder (“Liar” heeft een voorspelbaar en middelmatig refrein en Laurence worstelt met de vocals op “Laziness”). Maar bovenal Flesh & Fell leeft en toont hier hun kunnen met een prima album.
Op naar de podia! Enkel verkrijgbaar op vinyl in een gelimiteerde oplage. ‘T is dus voor de snelle beslissers.
Het Zweedse Night (niet te verwarren met de gelijknamige band uit de jaren 70) presenteert ons negen nieuwe tracks op hun derde album. Tracks die meer gebaseerd zijn op oldschool rock en minder dan voorheen op NWOBHM. Hun sound is wel een beetje retro (bv de zang om maar iets te noemen). “Coins in a Fountain” is een buitenbeentje tussen de andere songs. Vooreerst zingt hij hier zonder de grain in zijn stem. De muzikale begeleiding is softer dan de rest en gaat zo een beetje de richting uit van Kansas, Eagles. Een beetje de stijl van Amerikaanse roots muziek. De andere songs zijn meer rock georiënteerd maar blijven wel vlot toegankelijk klinken.
Ze slagen erin om catchy deuntjes af te leveren. Vinnige en levendige songs met zang en gitaren die vrij retro klinken. De liefhebbers van de zwaardere hard rock zullen dit vermoedelijk te licht vinden. Diegene die zich daar niet aan storen zullen hier veel luisterplezier aan beleven. De teksten zijn eerder aan de sinistere kant en vormen een beetje een contrast met de muziek. Ook de productie is goed en zorgt voor helder luisterplezier.
The Black Angels – De AB baadt in een psychedelisch spectrum van licht en noise
A Place To Bury Strangers + The Black Angels
Ancienne Belgique
Brussel
2017-09-19
Sam De Rijcke
Met een band als A Place To Bury Strangers als support act kunnen we maar beter op tijd komen. We stellen vast dat de heerlijke chaos, fuzz, distortion en feedback ongeschonden zijn gebleven. Dit is lawaai van het betere soort, ouwe Jesus and Mary Chain die met prille Sonic Youth in duel gaat onder een regen van fel stroboscoop licht. Oliver Ackerman is een frontman die zijn gitaar niet echt bespeelt, maar eerder geselt, molesteert en vaak ook genadeloos tegen de grond kwakt. Naar het schijnt zit hij na elk concert uren te lijmen, te herstellen en te monteren om zijn gitaren terug enigszins speelklaar te krijgen. We kunnen het best geloven, die dingen zien er inderdaad zwaar toegetakeld en terug opgelapt uit. Een beetje zoals derdehands auto’s op het Afrikaanse continent, de vehikels hangen nauwelijks nog aan elkaar maar ze rijden nog.
Dit is het soort noise rock waar wij altijd een zwak zullen voor blijven hebben. Onze drang naar nieuw werk van deze vernielzuchtige band is na deze wervelende set weer met enkele graden aangewakkerd.
Op hun vijfde plaat ‘Death Song’ zijn The Black Angels trouw gebleven aan hun gekende geluid. Er zijn geen abrupte wijzigingen of stijlveranderingen te merken maar het is alweer een intrigerend werkstukje geworden dat dweept met sixties psychedelica, VU, The Doors, BRMC en bezwerende indie rock.
Dat weerspiegelt zich ook op het podium. Wij worden niet echt meer omver geblazen maar worden wel aangenaam onthaald met een portie kwieke psychedelische rock die als welgekomen alternatief kan dienen voor al die steriele elektronica die dezer dagen tot vervelens toe op ons af komt.
The Black Angels accentueren hun meeslepende psychedelische rock nog wat meer via een podiumscherm met projecties waarop allerlei soorten hallucinogenen vat hebben gehad.
De sound is herkenbaar, met sixties gitaren en begeesterende vocals die verweven zitten in zinderende indie-rock. The Black Angels zijn er ondertussen sterk in bedreven en kunnen bovendien terugvallen op een al flink aangedikt repertoire waaruit ze vanavond een vrij indrukwekkende best of kunnen distilleren.
Natuurlijk wordt het nieuwe album hier uitvoerig voorgesteld, en we moeten eerlijk zeggen dat enkele songs daarvan een beetje te licht uitvallen, zeker wanneer men die opstelt tussen gloeiende kanjers als “The Sniper At The Gates Of Heaven”, “Black Grease” , “Entrance Song” of “You On The Run”.
Maar anderzijds zijn er dan weer bedrijvige nieuwkomers als “Currency”, “I’d Kill For Her” en “Commanche Moon”, instant klassiekers die zich langdurig kunnen vastankeren in de setlist van deze retro-indie-rockers. Dat geldt zeker ook voor de prachtig zwevende ballad “Life Song”, een plakker die een verstilde en enig mooie afsluiter is van de reguliere set.
In de bisronde komt natuurlijk een bloedstollend “Young Men Dead” de show stelen, een kanonskogel die op vandaag nog steeds het ultieme visitekaartje is van The Black Angels.
Geen wow! gevoel misschien dit keer, doch wederom een sterke set van een band die een unieke eigen sound heeft ontwikkeld en die live steeds krachtig weet neer te poten.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Er moet iets in de Oostendse zeelucht hangen want er komen talrijke artiesten en bands uit deze stad. Denk maar aan Der Klinke, Arno, Wendy van Wanten, The Glücks, The Van Jets… Zo ook John Wolf van Your Life On Hold. Een nieuwe band die hier zijn debuut presenteert. We moeten zeggen dat J Wolf wel al op een mooie carrière kan terugkijken. Indertijd begonnen bij Mildreda en daarna verdergegaan met Diskonnekted. Nu die laatste band on hold staat besloot hij om met totaal iets anders voor de dag te komen. Dat werd Your Life On Hold. Hij koos ervoor om zijn songs in een rasecht gothic rock kleedje te steken. Als liefhebber van dit genre zijn we natuurlijk heel content met dit initiatief. Goth rock uit België is al niet alledaags en met J Wolf weet je ook dat het met de kwaliteit goed zal zitten.
Het album mag er, na enkele luisterbeurten, inderdaad zijn. We krijgen hier acht tracks voorgeschoteld die mooi geproduceerd en uitgewerkt werden. Hij weet de gothic sfeer perfect te vatten en zijn stem past er ook goed bij. Qua thematiek en artwork is alles ook prima. Opener “Phoenix” is meteen een sterke track. Na een mooi uitgesponnen intro trekken de gitaren de song op gang. Een leuk uptempo rockertje. Op “Attawapiskat” klinken de vocals wat venijniger en de gitaren wat donkerder. “Exorcism” komt trager op gang en telt wat meer opvallende tempowissels. Een gevecht tegen de demonen … Met “Already Lost” en “Rome” krijgen we wat lichtere maar klassieke goth rockers voorgeschoteld. Ook de rest van de songs vallen onder deze nummers. Afsluiter “Hope Is For Dreamers” is een mooie goth ballad geworden. De trip is helaas al voorbij.
Er mochten wat mij betreft gerust nog enkele tracks meer zijn. Maar we zijn blij met dit kwalitatief goth rock album uit eigen land. Een prachtig debuut!
Het Australische drietal Stand Atlantic brengt gladde poppunk. De jonge band bracht zopas een eerste EP uit bij Rude Records en daarop vind je vijf vlotte, catchy poppunkdeuntjes. Muzikaal liggen ze in het verlengde van As It Is (de voorbije zomer te zien op Graspop) en New Found Glory. Met die laatste band trokken ze reeds op tournee door Australië en dat is nog de beste vergelijking. Dat de band een zangeres heeft, is leuk meegenomen, want dit genre wordt gedomineerd door mannen met te korte broeken en te veel tatoeages.
Op de smoothe punk valt muzikaal weinig af te dingen. Inzake teksten hebben zangeres Bonnie nog wel wat huiswerk. Ze geraakt niet veel verder dan woelige tiener-relaties, het enige terugkerende thema in elk van de liedjes. De beste tracks van Stand Atlantic op deze EP zijn “Coffee At Midnight” en “The Mess I Made”.
Zelfs als poppunk toont deze jonge band toch te weinig zijn tanden. Wie het zelf wil gaan checken: ze komen binnenkort in Europa optreden, maar de data en locaties zijn nog niet bekend.
https://nl-nl.facebook.com/StandAtlantic/
Beach Fossils – Fun en energie!
Beach Fossils + Annabel Lee
Botanique (Rotonde)
Brussel
2017-09-18
Didier Becu
De eerste concertweken van de Botanique waren er om in te kaderen. Op het programma maandag: Beach Fossils, een mens zou voor minder watertanden en op de koop toe nog eens als support act één van de te volgen Belgische bands van dit moment: Annabel Lee.
Om klokslag acht vuurde de Brusselse samen met haar band die gedeeltelijk uit Animal Youth-leden bestaat zijn indiesongs op het publiek af. Juist, het was voor de band een beetje een thuismatch (zo wisten ze dat er zich drie jarigen in de Rotonde bevonden), maar een voordeel dat werd gecombineerd met kwaliteit.
De spilfiguur van dit viertal is ongetwijfeld zangeres Audrey Marot. Onschuldig, ontwapenend, maar iemand die weet wat ze wil. De band stak meteen van wal met het uptempo-getinte “Stuck In The Mud” en bracht ons in een halfuur tijd naar het beste van de jaren 90. Van de verbetenheid van de Throwing Muses tot het speelse van Bis, het zal allemaal in de krachtige set verweven. Grote kunst is het niet, maar het maakt je gelukkig, en dat is ook één van de taken van muziek, toch?
Met een ‘10’ op zak die is uitgebracht op Luik Records heeft Audrey en haar band alle troeven in handen om het te maken. Popsongs kan ze schrijven, de nodige charisma is er ook, en ze weten maar al te goed waarmee ze bezig is. A star is born, en wat ons betreft mag die nog lang fonkelen.
Een ideale opwarmer voor wat komen moest. Wat schrijven we? Beach Fossils zou zeer goed uit de hoek moeten komen om dit te kunnen evenaren. Een voordeel is dat de band uit Brooklyn de reputatie heeft dat hun optredens sterker zijn dan wat ze op plaat doen, een stelling die in Brussel nog maar eens werd bewezen. Niet dat ‘Somersault’ slecht is, want dat is het niet, wel eentje waarin je merkt dat ze maar al te graag Tame Impala achterna willen gaan. Een sound waarin je tevens de Beatles of zelfs wat shoegaze hoort. Niets nieuws dus, maar live tonen ze vooral energie. Een factor die niet onbelangrijk is, en telkens als geen ander blijkt te werken.
Het duurde een tijdje vooraleer zanger en oprichter Dustin Payseur zich ontpopte tot een niet te stoppen waterval (de essentie van Lord Of The Rings in een minuut vertellen, je moet het toch maar kunnen), maar de sfeer zat er vanaf het begin meteen goed in.
Vanaf “Shallow”, en daarna met “This Year” (ingeleid door een bossanova-interlude) wisten we eigenlijk al lang dat dit een geslaagde avond zou worden. “Down The Line” werd het tweede bezoek aan de nieuwe release, de song ging er net als op de plaat in de Botanique zoetjes in, en de rol van de synthesizer werd alsmaar groter. Bij “Saint Ivy” kwam er zelfs een trompet aan te pas. De song kon niet alleen een Beatles-titel zijn, het klonk ook zo!
De beste track van de set werd ook de knapste song van de avond, “Sugar”, waarin één of ander bizar pluchen beest dienst deed als tamboerijn. Nog meer shoegaze in “Be Nothing”, en “Sleep Apnea” dat aangekondigd werd als een perfecte plaat voor een maandag, en werd ingeleid met de eerste tonen van “Step On” van de Happy Mondays. Of het jonge publiek die hint begrepen had weten we niet, het zorgde in ieder geval voor wat glimlachende gezichten (vooral op die van de oudere bezoekers).
De eerste rijen van het publiek werd ook nog eens lekker beetgenomen. Nou ja, ten minste zij die zich blind staarden op de setlist. Want wat uiterst kort leek, werd gewoon opgelost door het blaadje om te draaien, want daar stond het tweede deel vermeld…en grappig aangekondigd als de tweede acte van de set.
“Calyer” was west coast-muziek uit de bovenste schuif, maar we werden vooral ontroerd door “Closer Everywhere” dat (sorry) wel heel Tame Impala klonk.
De ‘tweede acte’ was wat kort, want een kleine tien minuten erna verdwenen de Amerikanen van het toneel.
De sloebers kwamen natuurlijk nog eens terug en nadat Payseur voor een minuutje de standupcomedian had uitgehangen, gaf Beach Fossils nog een laatste eresaluut met “Crashed Out” en “Daydream”.
Twee goede optredens op iets meer dan twee uur, een bezoekje aan hellhole meer dan waard!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Botanique, Brussel
Leeft deathmetal nog? Lokale deathmetalbandjes moeten zich uit de naad werken om aan optredens te geraken. Als ze die al hebben, spelen ze voor hooguit twintig man. Lukt het dan wel als er een bekende buitenlandse band op de affiche staat? Blijkbaar wel. Het Vlaamse Fractured Insanity mocht op mini-tournee met het Britse Memoriam, de nieuwe band van Bolt Thrower-opperhoofd Karl Willets. Vier avonden, verspreid over België, Nederland en Duitsland, maar wel telkens voor een uitverkochte zaal.
Memoriam stond deze zomer reeds op Graspop en is dus best een bekende naam. Toch is de Elpee in Deinze een paar maten kleiner dan zaal Racing in Gavere (op twee boogscheuten van Deinze) waar Bolt Trower in 2006 langskwam om ‘For Those Still Loyal’ voor te stellen, wat hun laatste album zou worden. Redelijk wat fans hadden dat tour-shirt aangetrokken voor het concert in Deinze. Willets liet het in de Elpee niet aan zijn hart komen dat hij voor 150 mensen moest spelen. Reeds vóór het optreden liep hij breeduit lachend tussen het publiek en hij ging gewillig met fans op de selfie.
Maar eerst was er Fractured Insanity. Dit viertal zette in Deinze een heel strakke set neer. Ze brachten vooral materiaal uit hun recentste album ‘Man Made Hell’, uit 2016. Ze openden met “Suicidal Holiness”, daarna volgden nog “Inferno Of A Narcissist”, “Forced To Rome” en “A Blasted Life”. Uit het album ‘Mass Awakeless’ uit 2010 diepten ze titeltrack “Mass Awakeless” en “Insanity’s Haze” op. En uit ‘When Mankind Becomes Dsseased’ uit 2007 was er nog “All Shall Fade”. Afsluiten deden ze met het recente “Man Made Hell”. Het publiek wist de stevige brok brutale deathmetal wel te waarderen. De hoofden gingen op en neer en de vuisten en duivelshoorns kliefden door de lucht. Zanger Stefan riep twee keer dat hij crowdsurfers wou zien, maar daarvoor was het misschien nog wat te vroeg op de avond. Karl Willets was bijzonder goed bij stem en stond met een brede glimlach op het podium. En dat werkte aanstekelijk. De band opende de set met het nummer “Memoriam”, net als op het album dus. Daarna volgde een sublieme, retestrakke versie van “War Rages On”. Daarna volgde nieuw werk met “Drone Strike” en “Nothing Remains” dat ze op Graspop reeds vrijgegeven hadden. Memoriam is niet louter een vervolg op Bolt Thrower, er spelen ook muzikanten in die een verleden hebben in Benediction en Sacrilege. Daarom speelden ze in Deinze “The Captive” van Sacrilege, wat ook op hun nieuwe EP staat. Het publiek werd enthousiast en er ontstond spontaan een moshpit, hoewel daar in de kleine Elpee nauwelijks plaats voor is bij een uitverkocht concert. Willets was zo in z’n nopjes dat hij tussen de nummers nogal lang bleef praten met het publiek, maar daar had vooral drummer Andy Whale geen zin in. Als Willets te lang bleef praten, zette hij nog tijdens zijn praatje het volgende nummer in. Dat deed hij niet toen Willets de Memoriam-song “Corrupted System” opdroeg aan de overleden Bolt Thrower-drummer Martin Kearns.
Daarna waren er nog snoeiharde, old-school-death-versies van “Resistance” en “Surrounded By Death”, en twee Bolt Thrower-tracks om de oude fans te plezieren: “Spearhead” en “Powder Burns”. Nog één keer beuken met “Flatline” (uit For The Fallen) en de set zat er op. Een toegift zat er niet in.Deathmetal leeft nog. En zolang jonge bands als Fractured Insanity het spoor volgen van oudemannenbands als Memoriam, staat de Vlaamse deathmetalfans nog heel wat moois te wachten.
Organisatie: Muziekcafe Elpee ism JBMEvents
Endless Boogie - Geniale gitaarescapades
Endless Boogie
café de Zwerver
Leffinge
2017-09-16
Ollie Nollet
Er zijn weinig groepen met zo’n accuraat gekozen groepsnaam als dit Endless Boogie uit Brooklyn, New York. The Jon Spencer Blues Explosion is er ook zo eentje, maar verder? Endless Boogie werd geboren in 1997 maar had nooit veel ambitie. Het was wachten op een duw in de rug van superfan Stephen Malkmus (Pavement) vooraleer de groep begon te touren en platen op te nemen. En het duurde nog tot in 2013 voor ze ook op mijn radar verschenen. Dat was met hun vierde plaat, ‘Long Island’, die me niet onverdeeld gelukkig maakte. De plaat had zeker ‘iets’ : de ‘boogie’ was prachtig maar het ‘endless’ maakte het soms moeilijk verteerbaar. Dit jaar zag hun vijfde, ‘Vibe killer’, het levenslicht en daarop viel alles plots op zijn plaats. De sound werd verder geperfectioneerd, perfecte timing en sterkere songs. Dat en de euforische reacties over hun optreden vorig jaar in Het Bos zorgden ervoor dat de verwachtingen hooggespannen waren.
Maar meteen werd duidelijk dat die zouden worden ingelost. Endless Boogie begon zowaar met hun sterkste song, “Vibe killer”, dat naadloos overliep “Back in ‘74”, een ander prijsnummer van hun laatste LP. Niet geheel zonder risico maar de band had genoeg sterk materiaal meegebracht om de set, waarin geen enkel zwak moment te bespeuren viel, te vullen. Lange, soms repetitief aandoende, nummers waarin de immer subtiele gitaren van Paul ‘Top Dollar’ Major en Jesper ‘The Governor’ Eklow ons hypnotiseerden. Hierbij hadden ze geen batterij effectpedalen nodig, enkel The Governor trapte af en toe omzichtig op een wah wah pedaal. Maar wat klonken die gitaren toch verfijnd, alsof de snaren met fluwelen vingers gestreeld werden. Daarbij werden ze uitstekend in de rug gedekt door een al even briljante drummer (Harry Druzd) en bassist Marc Razo. Die laatste toonde ons enkel zijn rug. Gesponsord door Levi’s om ons het gekende rode lipje op zijn broek te tonen? Samen zorgden ze voor een unieke, moeilijk te beschrijven sound die nochtans bol lijkt te staan van de herkenningspunten. Iedereen zal er wellicht iets anders in horen maar laat ik toch maar de gedachtenstroom, die ze in mijn hoofd veroorzaakten, reconstrueren. John Lee Hooker, uiteraard, ‘Endless Boogie’ is een elpeetitel van hem. Junior Kimbrough in een rockband? Captain “I’n gonna booglarize you baby”Beefheart (de stem van Top Dollar toonde onmiskenbaar gelijkenissen), Canned Heat, Earth, Grateful Dead,... Veel referenties maar daarmee is hun magisch geluid niet gedefinieerd. Endless Boogie herleidt de blues tot minimalistische trance-verwekkende gitaarescapades met veel oog voor details. Het zijn wegen waar geen enkele andere groep zich waagde.
Toch werden we plots bruusk uit onze gelukzalige roes gewekt toen de vier na zo’n drie kwartier zonder ook maar iets te zeggen het podium verlieten. Consternatie en verwarring alom maar het bleek het slechts om een rookpauze te gaan waarna de draad weer feilloos werd opgepikt.
Alweer een optreden om in de annalen van De Zwerver met dikke stift te noteren...
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
