Met een beetje goeie wil zou je de muziek van Heliocentrics kunnen catalogiseren onder jazz, maar dan wel jazz die in een UFO mag beluisterd worden. Muziek die zijn inspiratie eerder haalt bij de vreemde klanken van Sun Ra dan bij de traditionele jazz artiesten. Intergalactische soundscapes die worden opgeluisterd met zwevende violen, roffelende drums, Oosterse geluidstapijten, een verdwaalde sax, een psychedelische gitaar en dito keyboards. In de instrumentale song “The Silverback” dwarrelt er bovendien wat spannende elektronica rond die we ook terugvinden bij neo-jazz bands als Portico Quartet of Gogo Pinguin. Elders komt geregeld de ijle en begeesterende stem van Barbora Patkova een bezwerende toon geven aan de songs. De dame neigt soms naar Nina Simone die voor de gelegenheid Portishead mag aanvoeren, zo schittert ze onder meer in volle glorie op de sierlijke openingssong “Made Of The Sun”.
De titelsong is een mooie belichaming van al het moois dat op dit album te vinden is, het doet een beetje denken aan al dat fraais dat Melanie De Biasio op ‘Blackened Cities’ naar boven brengt. Bij Heliocentrics hangt er wel nog een dikker psychedelisch mistgordijn om alles heen, en dat werkt de mysterieuze atmosfeer nog meer in de hand.
De invloeden zitten netjes en eerder onopvallend verwerkt in dit plaatje, “Dawn Chorus” knipoogt naar het Herbie Hancock meesterwerkje ‘Headhunters’ en “The Wake” heeft wat psych-funk van George Clinton in de genen zitten. “Square Wave” en “The Uncertainty Principle” zijn dan weer bevreemdende filmische tracks die aanleunen bij hetgeen David Holmes doet. Nog een hoogtepuntje is “Oh Brother” dat lekker dobbert op een fijn wah-wah gitaartje en een funky baslijntje waarboven Patkova dan nog eens haar stijlvolle vocals drapeert.
‘A World Of Masks’ is een knap en luisterrijk neo-jazz album, heerlijk om in te verdwalen.

Een plaat om in één ruk te beluisteren. Gaat u er dus even voor zitten. Of neen, toch niet, gaan zitten bij King Gizzard & The Lizard Wizard is geen goed idee, daarvoor is de sound te prikkelend, te opwindend en vooral te krankzinnig.
Wij hebben ons dit plaatje aangeschaft in De Kreun, omdat wij euforisch en helemaal overdonderd waren van dat knotsgekke concertje. We voelen die opwinding meteen terug opwellen van zodra we dit ding hier opzetten.
Is dit een conceptplaat ? Misschien wel, maar dan wel eentje met een hoek af. Het is eigenlijk één kierewiet verhaal over bizarre monsters, buitenaardse wezens en weet ik veel wat nog allemaal. Een rollercoaster van een album met een voice-over die de geflipte songs aan elkaar praat. Op en top King Gizzard, geschift, opvliegend en uitnodigend tot een uitbundig rock’n’roll feestje. Er zit wederom een enorme vaart achter, het heeft de beroering van Thee Oh Sees en de gekte van Flaming Lips. Het is een sneltrein die nooit stopt maar hoogstens eventjes afremt om dan terug op ramkoers af te stevenen op een nog nader te bepalen eindbestemming.
Met het over 9 bedrijven uitgesponnen “Altered Beast/Alter Me” heeft de band er sowieso een kraker bij die menig concertzaaltje op zijn kop zal zetten, een geschifte joyride waarin meermaals plagend het gaspedaal wordt ingehouden om dan telkenmale met volle kracht terug op te trekken. Verder weet King Gizzard een soort uit zijn voegen gebarsten hardrock neer poten op het explosieve “The Lord Of Lightning”, een lading buskruit waarin zowel Black Sabbath, Arctic Monkeys en zelfs Uriah Heep vervat zitten. Al even heavy zijn “Digital Black” en vooral “Vomit Coffin”, twee ontvlambare splinterbommetjes die terloops nog een streep psychedelische punk door een metal-badje sleuren.
Dit album is na het ook al fantastische ‘Flying Microtonal Banana’, waarin de band enkele fel gesmaakte Oosterse uitstapjes maakte, al de tweede release in 2017. Er zouden er dit jaar nog enkele zitten aan te komen. Graag, want ieder album krijgt telkenmale een eigen smoel aangemeten en wij hebben geenszins de indruk dat het teveel van het goede is. King Gizzard & The Lizard Wizard blijft immers steeds boeien met die gejaagde en verslavende sound. Wij zijn er helemaal gek van. Op naar de volgende.

Sedert 2014 timmeren ze aan hun weg. Dit door middel van optredens en nu ook via hun kersvers debuut: ‘Demockrazy’. Daarop presenteren ze ons negen tracks waarvan de basis duidelijk in de trash metal ligt. Dit met de moderne metal vocals door Koen Mattheeuws. De teksten tonen ons hun kijk op de wereld: een wereld of maatschappij in verval en teloorgang. Muzikaal slagen ze erin om snedig en tevens melodieus te zijn. De ritme sectie is bij momenten haarscherp en vinnig. Opener “The Mockracy” is een geestige woordspeling met Democracy en tevens een aanklacht tegen het falend democratisch systeem. “Good Riddance” heeft een weids klinkende intro en is één van zwaarmoedigste songs op dit album. Het bevat tevens mooi drum werk en melodieus gitaarwerk. Een sterke song. De twee “Vote Clown”-songs lijken een sneer naar de huidige president Trump te zijn. “Memories” is een kortere en instrumentale track waarin men ons laat genieten van het wondermooie en melodieuze gitaarspel van Ruben Dhaene. Afsluiter “Of Diminishing Returns” is de langste maar één van hun sterkste songs. De zang grijpt je bij de keel, er is fijn solowerk en alles klinkt heel trashy. Samen met “Good Riddance” het hoogtepunt van dit album.
Primal Creation heeft een sterk debuut afgeleverd waarin ze sterke songs afleveren en tonen dat ze klinken als een volwassen band met een eigen smoel. Je hoort wat invloeden van bv Megadeth, Testament of gelijkaardige trash bands om maar wat referenties te droppen.

Jam-rock met songs van rond de 10 minuten en wortels die liggen in de blues en de langharige boogie en rock van de seventies, het lijkt niet meer van deze tijd. Het is nochtans het handelsmerk van het Amerikaanse Endless Boogie, een band die zijn naam niet gestolen heeft. Het gezelschap heeft voor zijn inspiratiebronnen gewoon de laatste 40 jaren genegeerd en keert terug naar bands als Canned Heat, Flaming Groovies, Edgar Broughton Band, Pink Fairies en The Rolling Stones uit de tijd dat die nog volop aan de LSD zaten.
Endless Boogie doet dit nu al 10 jaar en vier platen lang, en ‘Vibe Killer’ is alweer een ferme pot groovy seventies rock. Dit langharig tuig kan als geen ander de gitaren inpluggen en dan eindeloos verder jammen op één riff en een paar akkoorden, steeds op zoek naar de goeie groove, en die weten ze verdomme altijd te vinden. Frontman Paul Major heeft de grom van Captain Beefheart in zijn stem en de spirit van Keith Richards in zijn gitaar. De riffs zijn dirty as hell, de solo’s trekken vaak een eind door en klinken altijd lekker freaky en smerig. Met songs als “High Drag, Hard Doin’” en “Vibe Killer” willen wij gerust heel de nacht over de highway scheuren. In het heerlijke “Back In ‘74” gaat Major, met een vettige riff op de achtergrond, mijmeren over toen hij Kiss zag op het Kite festival. Niet dat wij Kiss fan zijn, maar verdomme, we wouden dat we er bij waren. De song doet ons een beetje denken aan het onvolprezen ‘Southern Rock Opera’ van Drive By Truckers waarin Patterson Hood zijn bewondering voor in zijn geval Lynyrd Skynyrd niet kon wegsteken.
Het jam-gehalte wordt naar het einde toe nog wat breder uitgesmeerd. “Trash Dog” is zo vuil en vunzig als zijn naam doet vermoeden en “Warp, Weft And Pile” is een uitwaaier die goed zou gedijen in de woestijn tussen de Touareg bands als Tinariwen en Tamikrest.
Als u zich wil laten meedrijven met de vibe van deze New Yorkse retro-rockers, dan begeeft u zich best naar Het Bos in Antwerpen op 15/09 of naar Café De Zwerver in Leffinge op 16/09. We zien u daar wel.