Achter Ultimate Painting hebben we het creatieve brein van het duo Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls, die op korte tijd al bekoorden en overtuigden met twee platen . Ze blijven maar liedjes schrijven . Ze zijn nu toe aan hun derde op nog geen twee jaar tijd . De lekkere rammelpop van de eerste maakt meer en meer plaats voor subtiliteit en ingetogenheid. De gitaren worden omgeleid naar Wurlitzer/piano tunes in het materiaal . We krijgen een sfeervol , dromerig , melodieus album, verslavend inwerkende nummers met een repetitieve ritmiek en zalvende, aangename vocals . Een ‘midnight summerdream’ plaat , die aanklopt bij de sound van Teenage Fanclub, Chills, Galaxie 500 en natuurlijk V.U. en Big star.
Live durven ze steviger te klinken en door de keys voelen we meer psychedelica. Tien mooie songs , die ons weten te raken en die nergens uit de bocht gaan!
Het kwintet uit LA heeft met ‘Stage four’ opnieuw een sterke plaat uit . Twaalf songs in nog geen veertig minuten , waarbij Jeremy Bolm alle pijn , woede, frustratie van zich af zingt en schreeuwt . Ook is de plaat erg beladen en is ‘stage four’ een eerbetoon aan het overlijden van z’n moeder . De screamo/hardcore wordt omgebogen naar indie/artpunk.
Een gebalde vuist, een intense spanning en emotionaliteit heerst in het materiaal van de kernachtige, compacte songs .
Een goed bewaard geheim , die Touché Amoré!
Al dag en dauw brengt Moon Duo monotoon beukende poppsychedelica, stoner en desert . V.U, Suicide en Wipers houden ze hoog in het vaandel. Moon Duo is het project van songwriter/gitarist Eric Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips en keyboardspeler/echtgenote Sanae Yamada. Ze slagen erin hun materiaal op twee of drie akkoorden te laten voortdrijven , het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert.
Ze hebben nu een tweeluik uit , het eerste deel stellen we hier nu voorop, dat staat voor duiternis (‘yin’) , het tweede deel vertegenwoordigt de lichte kant van het bestaan (‘yang’).
Op ‘yin’ hebben we het oud vertrouwd patroon van die eindeloze repetitieve loops, de ups en downs van slepende, opborrelende, zwierige, schurende , scheurende ritmes en de echoënde zang . Die trance is spannend , intrigerend en heerlijk genietbaar .
De twee denderen lekker door met aanstekelijk , smaakvol , sfeervol materiaal.
Kortom , Moon Duo doet al jaren waar ze goed in zijn …
Jazz Middelheim 2017 – Jazz Eternal!
Jazz Middelheim 2017
Park Den Brandt
2017-08-03 t/m 2017-08-06
Antwerpen
Dieter Nyffels
Verslag Jazz Middelheim 2017: 05 + 06 augustus 2017
Jazz Middelheim heb ik me altijd voorgesteld als een plek waar het om meer gaat dan enkel jazz als muziek, maar ook om jazz als idee. Zaterdag kon dat zeker bevestigd worden door het aanwezige publiek van hipsters en jazzcats, dat niet al te talrijk aanwezig was, en iedereen, mezelf inbegrepen, genoeg plaats liet om rustig rond te lopen terwijl je de muziek sowieso overal goed hoorde, en de sfeer op te snuiven, die hoe later het werd steeds meer opschoof richting rokerige kelders en lucht die blauw is van rook of een verschuiving van het visuele spectrum. Je kan zo best wel wat bijleren op zo’n festival. Het is niet per se belangrijk om alles gezien te hebben zoals op andere festivals, maar het hoort er gewoon bij om wat rond te hangen, onder het genot van een biertje of een trendyer drankje.
dag 1 – zaterdag 5 augustus 2017
Eerste artiest van de avond was Tony Allen, één van de grondleggers van de afrobeat, die tegenwoordig zeker niet enkel op jazzfestivals rondhangt maar tegenwoordig ook met elektronica aan de slag gaat, en zowel hier als op technofestivals kan worden teruggevonden. Zaterdag was sowieso de dag van de tributes aan jazzlegendes en voor Tony Allen was dat Art Blakey, wiens nummers hij niet per se qua vorm als wel geest trouw bleef, zodat je iets kreeg wat nieuw en verfrissend was. Jazz met een beat, wat tegenwoordig en zelfs eigenlijk de afgelopen 25 jaar heel vaak is gedaan, maar dan hier met organische drumritmes. Jazz als idee van vrijheid en muzikale filosofie en dan kan elk genre jazz zijn als je maar met een open geest luistert. Tony Allen en band trachtten een feestje op gang te brengen, maar daar was de sfeer behalve voor een aantal niet altijd even jonge aficionados nog wat te gezapig voor. Wellicht ook wat te vroeg op te dag, en met een publiek dat het alcoholverbruik pas aansneed.
Dan was de volgende band ietwat traditioneler, maar die bestond dan ook uit artiesten die allemaal zijn grootgebracht in de klassieke New Yorkse jazz-traditie. De Mingus Big Band bracht een tribuut aan de oude grootheid, die hier in een ver 1976 ook nog op het podium stond. Meteen een heel andere sfeer, richting hotellobby’s, grote sigaren wier rook rond palmbomen meanderen, en een soundtrack voor wellicht iets van Woody Allen of Bill Wilder. Voor zover ik kon beoordelen was dit braver minder experimenteel, maar zeer professioneel gebracht. Het enige wat enigszins ontbrak was het verrassingselement, maar uiteindelijk was dit een zeer mooi concert.
Misschien kan een gebrek aan durf ook Bill Frissell verweten worden, die zich aan het oeuvre van John Lennon waagde, nu niet meteen gekend als jazzartiest. Het waren ook rustige, kabbelende versies die zich niet altijd even diep in het geheugen wisten te prenten, ook al omdat het publiek gezien het uur meer aandacht voor geestrijke drank en de bijhorende versnaperingen had, dan voor wat de band wist te brengen. Uitschieter was zeker de versie van “Come Together”, maar voor de rest kabbelde het wat te veel, waarbij je vaak moeite had om de nummers te herkennen, wat al of niet de bedoeling kan zijn geweest. Afsluiter “Strawberry Fields” redde de meubelen nog wel, maar in het algemeen kwam het concert niet zo goed over.
Intussen was het donker aan het worden en mochten we ons opmaken voor wat het hoogtepunt van de avond zou blijken te zijn met Randy Weston + Band, mij voor dit concert onbekend, maar iemand met wel degelijk een grote staat van verdienste. 91 intussen en heel erg vitaal. Een man die tijdens het concert regelmatig de tijd nam om uit te wijden over waar de jazz en de Afrikaanse muziek vandaag kwam en welke betekenis eraan moest worden toegekend. Niet altijd even historisch correct, maar zeer onderhoudend. Muzikaal was er veel vrijheid voor de bandleden die loos mochten gaan met het oeuvre van een ander jazzmonument, Thelonious Monk, nummers die eerder de mystieke kant van de jazz aanraakten, zoals je die bij Pharoah Sanders en Lonnie Liston Smith terug vindt. Hele goede muzikanten die ook van de grootmeester ruim de baan kregen om hun talenten in drum- en saxofoonsolo’s te tonen. Een meer dan memorabele afsluiter van deze zaterdag.
dag 2 – zondag 6 augustus 2017
Zondag was er meteen al een pak meer volk en ook de samenstelling van het publiek was anders, wat overduidelijk aan Van Morrisson lag, die een hele generatie van zestigers op de been had gebracht. Veel drukker dus en het was leuk mensen kijken, zeker de ietwat ouderen die er absoluut helemaal klaar voor waren om nog eens al was het enkel in gedachten nog eens uit de bol te gaan als in hun jongere jaren. De programmatie voor vandaag was ook meteen echt anders dan op zaterdag, met een grotere variatie die een breder publiek trok, maar dan misschien ook de echt jazz-aficionados minder aansprak.
Becca Stevens was volgens de bio in de New York Times aangekondigd als Best Kept Secret, maar daar hebben ze bij onze noorderburen al een heel festival vol van. Ze stond ook op een dag met een heel andere programmering, met bands die op zich niet tot de zuivere jazz hoorden, voor zover zoiets nog bestaat of relevant is. Wat ze brengt is een mengeling van jazz met folk- en popinvloeden. Stevens heeft een heel mooie stem maar songs die niet altijd even vast of sterk zijn, en hier en daar wat te veel effect. Soms heb je wat te veel het gevoel naar een filmsoundtrack te luisteren. Op een of andere manier ontbreekt de ziel voor mij wat in de muziek.
Ook Dans Dans bracht een soort hybride mix die de muzikale vrijheid hoog in het vaandel voert. Je kan het eerder experimentele jazz genoemd kan worden, dan een heel erg dansbare variant van het genre, en bleef naar mijn gevoel soms iets te veel steken in goede ideeën, in grooves, zonder echt memorabele melodieën. Het moment van de dag voor het concert was ook niet zo dankbaar. Boeiend uiteindelijk maar geen concert waar je je kleinkinderen ooit nog over zal vertellen.
Afsluiter Van Morrison had zoals gezegd heel veel volk gelokt, en het was ook drummen in en vooral rond de tent om nog iets op te vangen van wat toch een levende legende van de blues is. Visueel is er nu ook niet zo veel te zien aan de Morrison concert omdat hij in zijn karakteristieke outfit met hoed en zonnebril toch wel een beetje als een standbeeld zijn band dirigeert.
Met de stem is er anders helemaal niks mis, en het begin van het concert gaf een aantal jazzy versies te horen van minder bekende nummers, waar het publiek ook minder op reageerde dan op de klassiekers die steeds meer de setlist inkropen. Uiteindelijk waren de meeste mensen daar wel voor gekomen, en het was allemaal heel goed gebracht, maar avontuurlijk zou het deze avond niet meer worden. Niet dat het publiek van waardig ouder wordende fans daar om maalde, want zij stonden intussen al lang op de stoelen te dansen, en we hebben eigenlijk maar één iemand eraf zien kukkelen. “Sometimes we Cry” was vooral memorabel vanwege de moeder-dochter-combinatie die voor ons hun stoelen aan het wankelen brengen, en door toedoen van pa en schoonzoon net niet vallen. “Help me” was zeker een hoogtepunt van de avond, met een harmonicasolo die de tent deed ontploffen. “Dark Side of the Road” begon broeierig om glad en zwoel aan de ‘bright side’ te eindigen. “Shake, rattle & roll” deed precies dat met publiek, terwijl afsluiters “Brown Eyed Girl” en uiteraard “Gloria” de hele tent in een matige vorm van extase brachten.
Met afstand het beste bluesoptreden van het festival, maar dat klinkt zo gemeen. Neen, met een glimlach werd iedereen, mezelf incluis, de nacht ingestuurd. Jazz eternal.
Neem gerust een kijkje naar de pics via www.jazzmiddelheim.be
Organisatie: Jazz Middelheim
Lokerse Feesten 2017 – DAG 04 – Fischer-Z – Tjens Matic - Madness
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-07
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Een avondje Lokerse Feesten, het staat altijd garant voor een gezonde portie gezelligheid. Dat was vanavond niet anders: alle ‘oudjes’ verzamelden zich om een paar van hun jeugdhelden te horen spelen en waren in opperbeste stemming.
Normaal ook, want maandag stonden enkele toppers op het programma. Fischer-Z was de ‘opwarmer’ van dienst, een rol die John Watts en de zijnen graag op zich namen, zij het iets beneden hun stand. De band en het publiek moesten wel wat aan elkaar wennen. “Further from Love” is een topnummer, maar het meezingmomentje dat de enthousiaste frontzanger wilde organiseren kwam er niet helemaal uit. Maar met “Room Service” begonnen de voetjes dan toch op en neer te gaan. Fischer-Z bracht zo iets meer tempo, mede dankzij een leuke rol voor de synthspeler. Tempo dus, en tijd voor “The Worker”. Een fantastische hit, waarvoor Watts nog eens dat hoge stemmetje uithaalde en daarna nog een stek uitdeelde aan de vips op het balkon. Gelach alom bij het plebs, dat geen balkon had die avond.
Dat Fischer-Z de zware thema’s niet schuwt bleek ook in “Battalions of Strangers”. Het is een nummer over de miserie van kindsoldaten, een ‘happy song about death’. Niet veel later kregen we al “So Long”, de absolute hit van de band. Lokeren genoot van de gaafheid van de song, die na al die jaren meer dan de tand des tijds heeft doorstaan.
Maar we kregen ook wat nieuwe nummers te horen. John Watts rockte in “Wild Wild Wild Wild” en greep er zelfs even een andere gitaar bij. Verder werden we op snelheid gepakt door “Limbo” en “Wax Dolls”, waarin de drummer zijn duivels kon ontbinden. Daarna kwamen nog een paar typische Fischer-Z songs waar we niet helemaal warm van werden, zoals “Pretty Paracetamol”, “Head On” en “In England”, al bewees John Watts er wel zijn klasse mee. Zuiverder dan wat hij bracht kan bijna niet. Het was uiteindelijk wachten tot hij helemaal op het einde met “Marliese” op de proppen kwam, dat iedereen ging meezingen. OH-OH, op naar Tjens Matic, maar wat hebben we ervan genoten meneer Watts.
Wie in maart geen tickets kon bemachtigen voor Tjens Matic in de AB, kreeg vanavond op de Lokerse Feesten opnieuw een kans. Arno Hintjens heeft op zijn 68ste zijn voormalige groepen Tjens Couter en T.C. Matic laten samensmelten tot Tjens Matic. Voor de eerste hitjes op tafel werden gesmeten, liet Arno nog even weten dat er wel wat meer anarchie aanwezig mag zijn in de huidige muziekscene. Het idee achter Tjens Matic. Samen met Laurens Smagghe, Bruno Fevery en Mirco Banovic uit zijn vaste band houdt Arno de jaren 70 rock-’n-roll in leven.
Hintjens zette meteen zijn ruige stembanden open met “Being somebody” en “Cook me”, begeleid door enkele stevige gitaar- en bassriffs. Bij “The Milkcow” maakten de gitaren even plaats voor de mondharmonica. Een ding was zeker: Arno gaf het beste van zichzelf en overtreft volgens ons vanavond zijn performance op Boomtown @ Gentse Feesten enkele weken geleden.
Fans van T.C. Matic konden genieten van “Que pasa” en “Middle class and blue eyes” en er werden ook wel eens enkele noten uit het Belgisch volkslied er tussen gesmeten. Wie zin had in ‘patatten met saucissen’ kreeg “Viva Boema” op zijn bord. (Onze excuses voor het flauwe woordgrapje).
Ook liefhebbers van Tjens Couter kwamen vervolgens aan hun trekken met “Gimme what I need”, een stevige portie rock waarbij ook de mondharmonica nog eens werd bovengehaald. “Arrivederci solo” kwam nog aan bod en daarna “ging zijnen moat even een andere gitaar nemen” om met een schitterende solo het nummer “Meet the freaks” in te zetten. Arno zorgde voor het nodige gegrom en de bijhorende ‘rock-n-roll godver…’. Dat hij af en toe even zijn blaadje moet omdraaien, vergeven we hem uiteraard uit de grond van ons hart.
Tijd voor de hitjes! “Oh la la la, c’est magnifique” gonsde door Lokeren, armen en smartphones vlogen de lucht in. Het publiek zong zo schoon mee dat hij er naar eigen zeggen een « cerebrale erectie » van kreeg. Loeiende gitaren bij “Middle finger” en een dik applaus met veel gejuich bij “Putain Putain”. Herkenden we daar ook een Eurovisiesongfestivaldeuntje? Arno kon uiteraard niet zomaar weggaan zonder een laatste bisnummer en wist ons te bekoren met “Ha Ha”. Fingers crossed dat Tjens Matic zo nog even blijft doorgaan.
Maar voor de meesten was het natuurlijk wachten op Madness, die zichzelf na 37 jaar nog steeds beroept op ‘The Greatest Show on Earth’. En de energieke frontman Graham McPherson en saxofonist Lee Thompson doen je zelfs nog even twijfelen om het te geloven. Maar daarvoor leunt de band iets te veel op de hits uit de beginjaren, zeker om anderhalf uur te kunnen vullen. Al begonnen we al met een feestje, met openingsnummer “Embarassment”. Onmiddellijk ging Lee Thompson helemaal los. En “The Prince”, de ode aan Prince Buster van “One Step Beyond” was ook heel cool.
De Ska-helden van weleer kwamen daarna wel heel erg poppy uit de hoek met “NW5” en “My Girl”. Met “Blackbird” kregen we een nummer opgedragen aan Amy Winehouse. Het begon met de vertelstem van McPherson en eindigde met een foto van Amy. Leuk dat ze het doen, maar geen echte meerwaarde voor het optreden.
We gingen wat meer de reggae-stijl op met “I Chase the Devil”, waarin de saxofonist een griezelig masker opzette. Tegelijkertijd hoorden we opnieuw een leuk nummer, maar niet top. Bij het nieuwere “Mumbo Jumbo”, een aanklacht tegen Trump, Nigel Farage en de Brexit, werd het allemaal wat zwoeler en werden de sambaballen bovengehaald. Lee Thompson nam zelfs even over als frontzanger.
Maar toegegeven, iedereen zat natuurlijk te wachten op de echte hits. Diegene die de ouderen nostalgisch doen terugdenken aan hun energieke ska-periode. En bij het zestiende nummer was het eindelijk zover. Na een verjaardagsliedje voor trompettist Chris, werd “One Step Beyond” ingezet, waarna een leuk optreden werd omgetoverd in een fantastische trip naar het verleden. Na “One Step Beyond” vlogen we lekker door naar “The House of Fun”. De band speelde heerlijk met het tempo en ging onmiddellijk over naar het snelle “Baggy Trousers”. Het publiek was volledig mee, en ook op het podium was overal beweging. En natuurlijk konden we niet naar huis zonder “Our House” en “It Must be Love”. Iedereen pakte elkaar vast, mannen kweelden als jonge meisjes en wij konden niet geloven dat wij er ook mochten bij zijn. Dit was de reden waarom we zo van Madness houden. Gelukkig kregen we nog twee bisnummers. Met “Madness” konden we alweer beginnen shaken en met een sprookjesachtige intro en loeiende stoomboot kregen we als afsluiter “Night Boat to Caïro”. Een fantastische hit van formaat, en iedereen blij naar huis.
Want Madness speelde in Lokeren ‘The Greatest Show on Earth’, of toch wat het laatste half uur van de show betreft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Goat - Gemaskerd bal in het Rivierenhof
Goat - Brutus – Briqueville
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-06
Sam De Rijcke
Mocht Stanley Kubrick het ooit in zijn hoofd halen om een vervolg te draaien op ‘Eyes Wide Shut’ en hij vraagt zich af waar die maskers en capes gebleven zijn, dan mag hij die bij Briqueville gaan zoeken. De groepsleden zijn er met die handel vandoor en hebben er hun handelsmerk van gemaakt om voortaan incignito en steeds gemaskerd door het leven te gaan. Of ze ook voor hun backstage capriolen ‘Eyes Wide Shut’ als inspiratiebron nemen, dat laten we in het midden, maar het zou daar in Antwerpen wel eens een orgie van jewelste kunnen worden met die zotskappen van Goat er bij.
Gezien de groepsleden die geheimzinnigheid rond hun identiteit hoog in het vaandel dragen zal Briqueville misschien wel gedoemd blijven tot de status van eeuwige cultband, maar met de duistere muziek die de band maakt lijkt het plaatje wel te kloppen. Sommigen gaan het zoeken in de omgeving van Amenra, en dat is nog zo gek niet. Briqueville heeft niet die intense oerkracht van Amenra of de brutaliteit van Steak Number Eight, maar je mag hen wel in het onverlichte straatje van de begeesterende Belgische post-metal gaan plaatsen. Hun songs zijn lange brokken post-metal die een ziel en hart hebben en steeds aanzwellen tot een indrukwekkende climax. “Akte VI” uit hun geweldige tweede album ‘II’ (yep, qua titels zijn ze zeer vindingrijk) is zo een wonderbaarlijke knaller waar wij vroeg op de avond al kippenvel van krijgen. Kortom, Briqueville maakt indruk.
Nog zo een talentvolle band is het Leuvense trio Brutus. We zagen hen eerder dit jaar in de Balzaal van de Gentse Vooruit en werden daar compleet omvergeblazen door zoveel heftig geweld. Frontvrouw en drumster Stefanie Mannaerts schreeuwt zich telkenmale de longen uit het tengere lijf en creëert daarmee tonnen statische elektriciteit. Het mag een klein wonder heten dat Mannaerts na al die optredens überhaupt nog een stem heeft.
Die intensiteit en elektriciteit hangt ook rond in de songs die loeiend hard en met een rotvaart het publiek worden in gekieperd. Met al die knallers uit dat driftige debuutalbum ‘Burst’ hebben ze inmiddels een stevige live reputatie opgebouwd die ze ook in het Rivierenhof volledig waarmaken. Brutus is hier trouwens de enige band die het zonder vermomming doet, maar tussen die sterke gemaskerde acts als Briqueville en Goat lijdt Brutus hoegenaamd geen …gezichtsverlies (met onze excuses voor deze flauwe woordspeling, ze zat klaar en moest er uit).
Mocht u het nog niet weten, het Zweedse Goat is uniek, wereldvreemd en ronduit geweldig. Steek Tinariwen, Black Sabbath, King Gizzard & The Lizard Wizard en Funkadelic in de blender, voeg er wat exotische pepers aan toe en je krijgt een buitengewone sound die op een podium boven zichzelf uitstijgt. Wat Goat live doet is ongeëvenaard. Het zijn de twee frontdames die met hun bezwerende vocals en sjamanistische danspasjes het volk danig weten op te hitsen, het gemaskerde zootje daarachter produceert een strakke en verslavende sound die bij momenten hard door de boxen scheurt en elders dan weer funky as hell klinkt. Geen enkele andere band weet op zo een prikkelende manier Afrikaanse ritmes, psychedelische freaksounds en stevige gitaren samen te brengen. Goat draait er zelfs de vingers niet voor om met blokfluiten uit te pakken in het onweerstaanbare “Djorolen/ Union Of Sun And Moon”. Een uitbundig bommetje als “Goatfuzz” is Black Sabbath midden in het oerwoud en “Goatman” is een wild huwelijk van tribal drums en snerende gitaren. Bij “Temple Rhythms” gaan we met zijn allen rond de kolkende kookpot van een bijna uitgestorven Afrikaanse stam dansen (we willen niet weten wat er in de pot zit maar we zijn volledig in trance).
Gans de act is een bont allegaartje van trance geluiden en ophitsende ritmes die rechtstreeks uit de Zweedse jungle komen (wij wisten niet dat ze die daar hadden maar vanavond werd het bewijs geleverd).
Goat trekt nog eens alle registers open om er uit te gaan, de lange afsluiter “Det Som Aldrig Forandras” mondt uit in een verslavende jam en is ronduit fenomenaal.
De volgende keer zijn we terug van de partij en we hopen van u hetzelfde.
Mee te brengen om Goat ten volle te kunnen beleven : dansgewillige heupen, een luchtgitaar en een knoert van een joint.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Lokerse Feesten 2017 – DAG 3 – Metaldag met o.m. Megadeth, Alice Cooper en Marilyn Manson
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-06
Wim Guillemyn
De metaldag in Lokeren is nu al enkele jaren een vaste waarde in de programmatie van de Lokerse Feesten. En ook dit jaar zijn ze er terug in geslaagd om een mooi programma op te stellen. Niet verwonderlijk dus dat het event dan ook was uitverkocht. Fleddy Melculy en The Amity Affliction hadden de boel al op gang getrokken toen we het plein betraden. Juist op tijd voor Apocalyptica.
Apocalyptica kwam langs met zijn tour ‘Metallica plays by four cello’. Uitsluitend Metallica nummers dus. De heren zijn natuurlijk rasmuzikanten die de sfeer van metal met hun klassieke instrumenten heel goed weten te benaderen. Het ene nummer komt al wat beter uit de verf dan het andere. “Fight With Fire” komt bv wat minder over terwijl “From whom The Bell Tolls” een knaller is. Er werd vooral uit het oudere werk van Metallica gegraaid om nummers te brengen. Zowel stevige tracks als enkele ballads. Een ideale opwarmer voor wat nog moest komen.
Igor and Max Cavalera returns to ‘Roots’. De twee broers kwamen afgezakt om het twintigjarig oude Sepultura album ‘Roots’ te vieren. Voor velen zullen de twee broers wel de echte Sepultura blijven ondanks dat de band zelf nog bestaat zonder hen. Ze begonnen meteen met “Roots Bloody Roots” en hadden meteen het publiek in hun zak. Max Cavalera ontpopt zich als volksmenner. De moshpit en het crowdsurfen werd luid aangemoedigd. Ook muzikaal stond de band stevig in zijn schoenen. Bovendien bleek nog maar eens de sterkte van het album. Naar het einde toe kwam er ook een eerbetoon aan Lemmy en werd “The Ace of Spades” gespeeld om daarna te eindigen met nog eens “Roots Bloody Roots”.
Megadeth startte de show met een mooie animatie om daarna te openen met “Prince Of Darkness”. De stem van Mustaine kwam tijdens het eerste nummer niet volledig uit de verf maar tegen het tweede nummer “Hangar 18” was dit euvel verholpen. We kregen een scherpe show met een band in vorm en ondersteund door heel knappe visuals. Mustaine sprak ook het publiek toe en liet weten dat de drummer een Belg was. Een muur Marshalls en een goed geluid deden de rest. Een gesmaakte show.
Alice Cooper is al bijna een levende legende. Reeds 69 jaar oud maar aan de stem en show was dit niet te merken. Na de intro viel het reusachtig doek, met de typische Alice-ogen, naar beneden. Er werd sterk van start gegaan met “Brutal Planet” en “No More Mr Nice Guy”. Hij had stuk voor stuk talentrijke muzikanten mee gebracht die speelden met hun instrument alsof het niets inhield. Drie gitaristen, een bas en drum vulden het podium. We kregen ook een prachtige drumsolo voorgeschoteld. De lichtshow was prachtig. En Alice Cooper zou zichzelf niet zijn zonder de nodige theatrale momenten: de dwangbuis en guillotine, de verkleedpartijen en verdwijntrucs… De boel ontplofte goed met “Poison” dat gevolgd werd door het oude “Halo Of Flies” en “Feed My Frankenstein”. “Paranoiac Personality” uit het nieuwste te verschijnen album “Paranormal” passeerde ook de revue en het moet gezegd worden: het stond helemaal niet mis tussen de rest. Op “I’ m Eighteen” kwam headliner Marilyn Manson on stage voor een duet met Alice. Tenslotte werd er afgesloten met “School’s Out” waarmee Alice Cooper bewees nog verre van versleten te zijn.
Setlist: Brutal Planet, No More Mr Nice Guy, Under My Wheels, Woman of Mass Destruction, Poison, Halo Of Flies, Feed My Frankenstein, Cold Ethyl, Only Women Bleed, Paranoiac Personality, Ballad of Dwight Fry, Killer/I Love The Dead, Eighteen en School’s Out.
Shockrocker Marilyn Manson was headliner. Er kwam een lange intro met “The End” van The Doors. Toen viel het zwarte doek naar beneden en werd er geopend met “Revelation #12”. Manson was centraal gezeten op een enorme troon. Manson zag er wat opgeblazen uit. Vroeger zag hij er eerder als een pannenlat uit. De band speelde heel degelijk. De zang was bij momenten goed. Na het tweede nummer “This is the New Shit” kon hij het niet nalaten om murmelend op te merken dat hij het publiek niet kon horen. Wat passeerde nog de revue? Onder andere de cover “Sweet Dreams Are Made of This”, “The Dope Show”, “Disposable Teens”, “We Know Where You Fucking Live” … Wat kunnen we zeggen van het optreden? Als shockrocker slaagt hij er niet meer in om te shockeren maar het was een degelijk doch niet onvergetelijke show waarvan menig zich afvroeg waarom hij na en niet voor Alice Cooper stond geprogrammeerd.
De Metaldag in Lokeren was terecht uitverkocht!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2017 – zondag 6 augustus 2017
Festival Dranouter 2017
Festivalterrein
Dranouter
2017-08-06
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Op de afsluitende dag voelde je de aanwezigheid van het kermis– familiegevoel . Het ging er uiterst ontspannend , relaxt aan toe . Rustig keuvelend en genieten van de muziek …
Tamikrest uit Mali is muzikaal uitnodigend voor zoiets, ondanks de politiek onderdrukking in hun eigen land . De Touareg nomaden brengen samen met hun vrienden Tinariwen een hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop , die je in een onweerstaanbare trance brengt door die bedwelmende klanken en ritmes . De gitaargrooves, de bluesy licks, de percussies, de reggae , de funk inslag en de worldpop laten je niet los. In hun gitaren horen we ergens Hendrickx , Mark Knopfler en Chris Eckman (remember Walkabouts) . Een mooie luisterervaring en –trip. Ze streven naar een vredig , verenigd Mali en wereld . We hopen met hen dat dit ooit kan verwezenlijkt worden, waar dan ook …
De veelzijdige instrumentalisten van het Duitse Bukahara dreven het tempo op in de Clubstage . Viool, trombone , contrabas en akoestische gitaar , percussie en foottics zijn de centrale instrumenten die net die injectie geven . Het kwartet ging gretig te werk , heel wat dynamiek op het podium , die een feestje wisten op te bouwen en inspeelden op het publiek. Mooi .
Daniel Norgren uit Zweden is een graag geziene gast in ons landje . Hij brak terecht door met ‘Alasbury’, al het zesde album , en hij toont live wat een multi-instrumentalist hij wel is . Gitaar , piano , mondharmonica , accordeon , hij beheerst het perfect en samen met twee anderen geeft hij live zijn nummers intensiteit en diepgang. Jawel , sing/songwriting en rootsamericana vinden hun plaatje . De songs werden uitgediept , het gitaartalent onderstreept, en deed denken aan de live set van Jeff Tweedy met z’n Wilco en Ryley Walker onlangs, twee fenomenen in het genre . Een doorleefde , emotionele trip , waar de randjes wat rauw mogen klinken en de instrumenten heel wat ademruimte kregen .
‘The folk world’s foremost a cappella trio’ worden ze in de UK wel eens omschreven . Coope Boyes en Simpson hebben een nauwe band door de jaren met Dranouter opgebouwd . Hun verhalentrant wordt opgenomen in hun drie a cappella stemmen , die diep , erg diep gaan … Een volle Club stak hen een hart onder riem en was aanwezig op hun laatste show op Belgische bodem .
Gregory Porter was vanavond de hoofd-act . De populaire soul- en jazz zanger heeft er tal van samenwerkingen opzitten (o.m. Disclosure, Claptone, Van Morrison) en brengt zijn muziek dichter naar een breder en jonger publiek. “Liquid spirit” betekende de doorbraak en zorgde voor een grammy als ‘best jazz vocal’ album . ‘Take me to the alley’ is z’n recentste . Mooi uitgedost in witte tenue , houdt hij de full band in z’n greep. De sfeervolle , dromerige, aangename loungy nummers krijgen een punch door de handclaps en zijn (vertrouwde) warme, suikerzoete, emotievolle baritonzang. Iets apart alvast , zeker op het eind in z’n anderhalf uur durende set toen hij een paar greatest hits in elkaar boxte in een rapzang als “No one bites the dust” , “Papa was a rolling stone” , “Smoke on the water” en verder zijn bewondering uitte voor Sam Cooke en Stevie Wonder enz . Een genotvolle trip kregen we hier aangeboden van het Amerikaans ‘souljazz’ multi-talent.
Nog even Radio Fresnel meepikken in de Palace , die vorig jaar aan de ingang evergreens van onder het stof haalden en verzorgden met enkele pittige insteeks . Heel wat volk kwam de beentjes spreiden op die oude hits , die … dit jaar iets meer commentaar mochten hebben.
In die tussentijd waren De Dolfijntjes van Wim Opbrouck en Wim Willaert in gang geschoten om de succesvolle editie van Festival Dranouter uit te wuiven . Ze zijn onmiskenbaar met elkaar verbonden en hebben er een handvol optredens opzitten op het festival . De Dolfijntjes staan garant voor puur entertainment, waarbij bekende liedjes naar hun hand worden gezet, en ze weten er à l’improviste, de meest ongelofelijk ‘West-Vloamse’ versies en medley van te maken . Ze nemen een loopje met klassiekers door de eigen interpretatie op accordeon, keys blazers en ritmesectie.
Een energieke afsluiter waar we op terug weg in het Heuvelland nog eventjes konden van genieten …
We kunnen nu al uitkijken naar volgend jaar .
..
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2017/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Brussels Summer Festival 2017 - dag 1 – Magyd Cherfi - Nouvelle Vague
Brussels Summer Festival 2017
La Madeleine + Magic Mirrors
Brussel
06-08-2017
Mei Hsia en Phil Blackmarquis
Daar gaan we weer voor een nieuwe editie van het Brussels Summer Festival! De 16e editie begint zachtjesaan . Slechts twee scenes , La Madeleine en de Magic Mirrors, zijn open vandaag.
Toen we in de Magic Mirrors aankwamen, was de set van Magyd Cherfi al bezig. Zijn muziek zit ergens tussen een 'raï' à la Rachid Taha en een gypsy jazz in de stijl van Sanseverino. Tussen de nummers spreekt hij tamelijk veel en de introductie van « Inch’allah peut-être » is zelfs een beetje burlesk.
De veiligheidsmaatregelen zijn nog strenger dan vorig jaar en zijn ietwat hinderlijk. We komen eindelijk in de Madeleine-zaal aan. En het is de moeite, Nouvelle Vague staat op de stage. Dit project werd opgericht in 2004 en centraal in de band staan Marc Collin en Olivier Libaux. Deze laatste is vandaag aanwezig: hij speelt akoestische gitaar en zit op een kruk aan de linkerkant van het podium. Het concept van Nouvelle Vague bestaat uit akoestieke covers van nummers uit de new-wave periode, uitsluitend door zangeressen gezongen. Tot op heden hebben een tiental zangeressen in de line-up van de band deelgenomen. Zoals, b.v., Helena Noguerra of Mareva Galenter. Vanavond bestaat het vrouwelijke duo uit Mélanie Pain, die sinds het begin in het project is, en Elodie Frégé, relatief nieuw in het project en vooral bekend als de winnaar van Star Academy Frankrijk in 2003.
De setlist omvat o.m. "Blue Monday" van New Order, "All Cats Are Grey" van The Cure en "Just can't get enough" van Depeche Mode. De bijna kinderlijke stem van Melanie Pain klinkt als een kruising tussen Elizabeth Fraser en Alison Shaw. In bepaalde nummers klinkt haar stem gewoon perfect. Elodie Frégé is minder diskreet : haar stem en haar gestalte hebben meer impact , soms overdrijft ze een beetje. Elodie zingt ook twee originele NV-nummers, nl « La Pluie et le Beau Temps », een eigen compositie met O. Libaux en « Maladroit », gecomponeerd door O. Libaux.
Naar het einde toe , wordt « Love Will Tear Us Apart », van Joy Division, in koor door het publiek gezongen.
Dit concert is het laatste in de tour van Nouvelle Vague (ze keren terug na een lange tour in de Verenigde Staten). Hun laatste concert was voor het BSF-festival erg geslaagd.
Vertaling Phil Blackmarquis - Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2017/
Organisatie: BSF
Festival Dranouter 2017 – zaterdag 5 augustus 2017
Festival Dranouter 2017
Festivalterrein
Dranouter
2017-08-05
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Op de tweede festivaldag kwam de muziek uit alle windstreken , wat een gevarieerd aanbod opleverde . De main stage kleurde onze ‘tricort’ met Raymond , Warhaus en Bazart , de meest hotte Vlaamse band van het moment .
Op de mainstage was er al vroeg in de namiddag het gelegenheidsensembe Opposite Loft Singers van Belgische artiesten die Dylan nummers in de picture plaatsten . Goed om in de juiste stemming te komen voor het latere Belgengeweld die het podium kwamen inpalmen .
Maar tussen in had je Eliza Carthy en haar Wayward Band . Zij heeft de folktraditie in de aderen , ging authentiek te werk en toonde wat ‘Folk’ Dranouter ooit was . In een aparte witte tenue Victoriaanse stijl, speelde ze met haar uitgebreid combo in het eerste deel een frisse, bruisende set met heel moves met haar viool. Het tweede deel was ingenomen, sfeervoller . Ze gaf een vocale voordracht om een Verenigd Europa. Haar virtuoze, beheerste vioolspel ging in dialoog met de strijkers , elektrische gitaren , accordeon en de andere violen .
De oudste , Raymond Van Het Groenewoud , gaf de aftrap op de mainstage . Altijd goed voor een portie goede Vlaamse rock, wat het ook was … alleen Raymond vergat misschien dat hij hier op een festival stond en bracht eerder een set die in de theaterzalen het best tot z’n recht kwam . We kregen een rits nieuwe songs , heel wat sfeervolle , pakkende nummers – waar hij wel steeds goed in is -, en een paar old classics . De droge humor en moraalfilosofie hoort erbij . “Vallen en opstaan” was één van de nummers , aangevuld met een wiegeliedje, en zo ervaarden we het hier een uurtje . “Maria” ,”Zij houdt van vrijen” , “2 meisjes” en het 40 jaar oude “Meisjes” , met veertig meiden , dames op het podium ontstaken de lont en brachten meer levendigheid. Raymond moest hier toch de duimen leggen voor het jonge talent ...
Warhaus was de eerste … Warhaus is één van de Balthazaradepten . Maarten Devoldere heeft z’n vriendin Sylvia Kreusch van het vroegere A soldier’s heart erbij geroepen . Met vier zijn ze . De ganse zomer is volgeboekt , dus mis hen niet , want ze zijn één van de best scorende live bands van dit moment . De nummers op plaat zijn eerder duister , donker van aard , maar komen live tot volledige ontplooiing : De zwoele , sensueel smachtende, dampende, prikkelende sound vol bochtenwerk , die door de erotiserende danspasjes van Kreusch veel aan de verbeelding overliet, bouwt op , wordt hectisch , klinkt avontuurlijk en ontploft , ontspoort .
Een soort film noir die het licht schuwt door de gitaarticks , het -getokkel, de indringende , huiverende elektronica, de verdwaalde sax, de hakkende ritmes op z’n Lucky Luke’s en de zangpartijen .
De nummers plakten aan de ribben . Deze band groeit per live optreden . De broeierige intensiteit van hun materiaal krijgt meer ruimte , vrijheid (meer beats , percussie, noise) en houden van een experimenterende touch . Tussen “The good lie” , “I’m not him” , “Love’s a stranger” klonk solo een sober , innemende grauw gespeelde “Memory” . Ook de nieuwe track “Mad world” (?) doet vermoeden dat Warhaus niet zomaar een tussendoortje is . Sterk, heel sterk!
De hotste band Bazart sloot de mainstage af. De jongsten onder ons moesten tot middernacht wachten om hun idolen te zien . Ze hebben nog maar één plaat uit , maar ondertussen staan ze al in het Sportpaleis . Ons volkje smelt voor hun radiovriendelijke pop die dromerige, aanstekelijke indie , r&b en hiphopmotiefjes bevat . Op Dour moesten ze nog wat opboksen tegen onze Franstalige vrienden , hier gingen meteen de harten sneller slaan als Mathieu en C° het podium betraden . Jong en oud van 7 tot 77, iedereen houdt van deze Bazart .
Mathieu is een volksmenner, hij bespeelt z’n publiek, hitst hen op en dat zorgt net voor dat ietsje meer . De popelektronische songs baanden zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en worden dan ook luidkeels meegezongen .
Een handjesgordijn werd opgehangen en snippers vlogen in het rond op popnummers “Chaos”, “Nacht” , “Koortsdroom”, “Echo” “Lux” en de doorbraaksingle “Goud” . Bazart blijft maar aan fans winnen … Een zegetocht op Dranouter .
Op de andere stages stonden we stil bij de volgende acts
… O.m. met het vieruurtje met de De Nijghse Vrouwen rond Astrid Nijgh in een volgepakte Voute . Een eerbetoon werd gespeeld aan songschrijver Lennaert Nijgh, haar ex (herinner u “Ik doe wat ik doe” uit ‘73 ). De drie zangeressen met Astrid en band herwerkten muzikaal de nummers in sobere, ingetogen en twinkelende melodieën . Centraal stond het gekende werk van Boudewijn De Groot en dat waren verdomd veel goede nummers (“Meester Prikkebeen”, “Meisje van 16” , “Land van maas & waal” , “Verdronken vlinder”) . Hoogtepunten waren “Welterusten mijnheer de president” , nog steeds brandend actueel , “Strand” in een spervuur van tekstvel , en verder ook een “Jan Klaassen was trompetter”, met de flutes, en tot slot “De Pastorale”, die iedereen op de been bracht.
Orkesta Mendoza zette de clubstage op z’n kop . De bigband rond Sergio Mendoza liet een Zuiderse wind waaien over Dranouter . Een arsenaal aan instrumenten zagen we op het podium . Mendoza dirigeert; trompetten , sax , klarinet, sambaballen, accordeon, percussie tekenden voor een broeierig, aanstekelijk feestje in de beste traditie van Manu Chao en de mexicanaplaten van Los Lobos. ‘Mariachi’! ‘Iva Mosa Guarachab’!
Rustpunt was Leyla McCalla , de Amerikaanse folkartieste van Haïtiaanse afkomst . Het werd een uiterst ingenomen set met cello , viool , banjo , die grasduint in de country/blues/folk en er wordt materiaal gezalfd van cajun tot gospel.
Afsluiter in de Club was Stef Camil Carlens . Zita Swoon, de world projecten en de dans/theatervoorstellingen zijn momenteel wat opgeborgen. Hij bracht onlangs z’n eerste soloplaat uit , ‘Stuck in the status quo’ . Hij heeft een gelegenheidsband rond zich geformeerd. Met vijf staan ze op het podium , waaronder Nicolas Rombouts (contrabas Dez Mona) en twee dames op keys/piano en harp . Ze zijn verdomd goed op elkaar ingespeeld en de songs kregen meer diepgang en intensiteit . Hij bouwde z’n nummers op , gaf ze een intense spanning, bracht uppercuts toe en deed ze exploderen . De instrumenten kregen ruimte en Stef Camil ontpopte zich als een begenadigd gitarist . “Empty world” , een erg persoonlijk eerbetoon aan wijlen boezemvriendin Yasmime , raakte . “I’m going away” zinderde na . Pure muzikale pracht en kracht in een psychedelisch rock à jazz/blues jasje. Enkele Zita Swoon, Moondog Jr nummers werden niet vergeten kregen een herwerking , o.m. een “People are like slamming doors” en “Thinking ‘bout you all of the time” . Het nieuwe “Back on the road” onderstreept z’n creativiteit . De troubadour ontbond alle duivels. Je hebt zo van die gigs dat alles in elkaar overvloeit .
Stef Camil kan uiterst tevreden zijn . Geen ontkomen aan , dit was hier een memorabel concert!
In the picture - Boom’n van de weireld - Goed gerief van Ief
Line up: YVES BONDUE - zang & accordeon, JAN DE SMET – drums, PIET CLARYSSE – gitaar, DANNY DESLOOVERE – tuba, BERT SOETE - alt- & baritonsax, JIMMY PEIRS – trombone, ARVID WAELKENS - trompet & bugel
Onze lokale duizendpoot en multitalent Yves Bondue kwam even passeren met zijn project de Boom’n van de Weireld. En dat zal Dranouter geweten hebben en nooit vergeten. Gezang, accordeon, drums en gitaren wortelen in de stevige potgrond van vier koperblazers. Hoog in de kruinen versmelt chanson met een vleugje Franse pornopop, hier en daar sijpelt een straaltje jazz als zonlicht door het gebladerte en af en toe klinkt de Balkan van tussen de massieve stammen. Nogmaals, dat zal Dranouter geweten hebben. De Boom’n pletten De Voute met de vingers in de neus en op één been plat, en dit om half drie ’s middags, wat naar Dranouternormen ontieglijk vroeg is. En daar zijn redenen voor. De ietwat kalmere (nou ja) opener “Boom’n Van De Weireld” bouwt op en laat al ras duidelijk maken dat er een serieus feest op komst is. Je zit meteen een roedel super gemotiveerde en professionele muzikanten. Je ziet meteen dat die gasten op elkaar ingespeeld zijn. Maar je ziet ook waar het hem nu net om draait: Ze druipen niet alleen van het zweet, het is vooral speelplezier dat eraf druipt. Iedereen staat met een spontane lach op het podium en dat is héél besmettelijk.
De afgeladen volle tent ruilt al snel de zitjes voor dansruimte. Het feest kan niet meer stuk. Het ene hoogtepunt wisselt het andere af met als absolute climax met wat De Boom’n zelf de Franse pornopop noemen “Le Télephon”. Maar nu doe ik de rest van de playlist ietwat oneer aan. Wetende dat Yves Bondue een begenadigd autodidactisch componist is, besef je al snel dat de eigen nummers minstens even sterk zijn. Festivalorganisatoren en ambiance zoeker aller landen, verenigt u en boek de Boom’n!
Playlist: 1.Boom’n Van De Weireld 2.Le grand jacuzzi 3. In het begin 4. La Fernande - instr. 5. Oenger 6. Les Cornichons 7. Kater 8. La frontière 9. Het ratsoen 10. Bubamara - instr. Dr Nele Karajlic 11. Caféklap 12. Le Téléphon 13. Quand l’été seras passé 14. Balkan Con Crete - instr. BIS ‘t Weggewoaid stik land - instr.
(dank aan Lode Vanassche)
We konden alvast terugdenken aan een sterke tweede dag Festivaldranouter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2017/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2017 – DAG 2 - Delv!s - Anouk - Doe Maar
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-05
Govaert Véronique
In de vooravond van dag 2 op de Lokerse Feesten is het een gezellige drukte in de Sportlaan, een laatste regenbui nemen we er ook nog wel bij ... Festivals vragen wat organisatie en dat is hier niet anders, de toegangskaart dient ingeruild voor een polsbandjes & dan gaan we gescheiden heren & dames door de security.
Het terrein oogt nog leeg, evenals het podium, maar het schema dient strikt gevolgd & zowaar klokslag 20u verschijnt Delv!s samen met zijn 7-koppige band on stage. Hij, Niels Delvaux uit Landen, heeft er duidelijk zin in, evenals zijn muzikanten. Deze laatste staan in een halve cirkel opgesteld als ware het een huisorkest; de achtergrondzangeres heeft een stem als een nachtegaal; we hebben het gelijk al door daar vooraan aan het podium. Het gros van het dan al aanwezige publiek is wellicht nog drankbonnekes aan het kopen & verzilveren, waardoor de eerste nummers niet echt de aandacht krijgen die ze verdienen. . Dat Niels zijn bindteksten in het Engels uit, is dan wel weer grappig want het is hier wel Vlaams-Brabant die Oost-Vlaanderen toespreekt, wellicht denkt hij verder & ziet hij nu al een internationale doorbraak ? Helemaal niet onwaarschijnlijk trouwens ...
Delv!s moet het niet echt hebben van zijn dans moves, van zijn zangkwaliteit des te meer, hij brengt ons funky, catchy, swingende nummers & doet er alles aan om wat interactie te brengen. We horen naast de nieuwe nummers als “Home again” ook een oudere song “Tell me”, er volgt een cover van Nina Simone's : “Ain't got no/I got life” en dan brengt Niels ons een ode aan de mama's, deze in het publiek e, uiteraard vooral dan zijn eigenste mama, waarbij we inmiddels al weer gewoon in het Vlaams worden toegesproken ... We zijn ondertussen 8 nummers verder en het publiek is al flink wat aangedikt en samen met de ondergaande zon gaat het ook wat swingen op het gekende “Come my way” . Oh, is dat van hem ? hoor je dan al eens vallen … Met “Sunday Interlude” wordt de set afgesloten en ook al is het nog maar (zaterdag) avond, het wordt gesmaakt ! Niels weet met zichzelf en zijn energie geen blijf en springt als een jonge hond in het rond, maar wie neemt het hem kwalijk. We genoten van mekaar en wij houden jou in de gaten, daar in Landen & andere landen...
21u28 : En daar staat ze dan, helemaal fris en fruitig, de blonde lokken getemd met de stijltang, zwarte outfit (ja ja ok, zwart slankt af) Anouk ... in Lokeren ... wat geografisch gezien midden tussen Hamme en Gent in ligt, de respectievelijke geboorte- en woonplaats van Herman Brusselmans. Deze laatste was weer zijn charmante zelve bij het schrijven van zijn column voor ‘Revue’ eerder deze zomer, waarbij Anouk tot op het bot werd gefileerd. Er ontstond een kleine rel in Nederland, maar ach dat hoort bij het rock & roll leventje wellicht ? On stage weet de Nederlandse rockchick zich omringd door een 11-koppige 'multi culti' mannelijke bezetting en ze vliegen er gelijk in met “Modern World” gevolgd door “Killer Bee”, “Woman” en “3 days in a row”, ...
Het is genieten van de performance, haar stem, de professionele muzikanten ; Anouk straalt, glimlacht, geniet en scoort hiermee geweldig en ze praat gewoon Nederlands met ons. Vervolgens brengen ze “Looking for love” en “Run away together” waarna “Jeruzalem” rockt, zoals het hoort. En dan het nummer waar het allemaal mee begon anno '97 “Nobody’s Wife” tegen dan is van die gestylde blonde coupe weinig meer over, beetje headbangen is haar niet vreemd en wij zingen luidkeels mee ... Draadloos wordt er overgeschakeld naar een emotioneler moment met “Lost” wat zeer ingetogen gebracht wordt, ook hier wordt er spontaan meegezongen uit het publiek en sfeervol worden de briquets boven gehaald en de smartphones heen en weer gezwaaid.
En dan wordt de eindspurt ingezet met achtereenvolgens “Girl”, “Burn” en als finale “Good God”. Doorheen de laatste nummers zingt het achtergrondkoor "Fake it till we die", beetje promo mag altijd natuurlijk ... Anouk verlaat de arena, terwijl de muzikanten nog wat verder door gaan. "You go girl, een hartstikke gaaf concert was dit !
Enne ... 'eat this Herman, daar in je schrijvershol (lees : -loft) !
Hangt er nu plots een beetje spanning in de lucht ? En wat ruik ik daar ? Er hangt precies wel wat meer in de lucht ... die dekselse Nederlandse fans hebben zowaar nog een pitstop gemaakt in de coffeeshop alvorens de grens over te steken. En de echte 'die hard fans' zijn vooraf nog de kelder ingedoken op zoek naar die 'zuurstokroze - felgroene - met - knalgeel - accent - gadgets' van weleer, naast hier en daar een pin, t-shirt of pet zag ik zowaar polsbandjes ofte zweetbandjes (denk Björn Borg) . Hilarisch misschien wel, maar ach wel jeugdsentiment van de bovenste plank. Dit waren wel de 'lichteffecten' van de eighties toch ? Inschuiven geblazen nu, de dames op kop en de heren die volgen gedwee. Ernst & Henny ofte Doe Maar daar moet je met je neus bovenop staan, toch ? En of dat geschuif de moeite was ? Beider heren ogen nog steeds knap en strak in pak en vel, je zou het hen niet aangeven maar beide hebben bouwjaar 1948, ik reken het voor u uit, inderdaad ze zijn 69 jaar & hebben nog geen grammetje aan charisma ingeboet. Ook hier weer spat de charme en genot van de samenzang er van af, Ernst & Henny tillen mekaar naar een hoger plan en wij genieten van de aaneenrijging van minder bekende nummers en die welke we luidkeels meezingen. Een streepje reggae is bij Doe Maar nooit ver weg en daar danken we het blazer trio van harte voor, wat een streling voor het oor, sax, trompet & trombone (wacht eens, die kerel met de trombone die liep net nog te blazen bij Anouk !) Zo zie je maar kwaliteit wordt geapprecieerd en gedeeld.
Bij het nummer 'Nederwiet' krijgen we het bezoek van gastzanger Joost Belinfante, vroeger nog wel eens invaller op de bas, trombone of percussie, maar wel de terechte schrijver van het nummer. Echt zingen doet hij niet, maar het nummer wordt ons gebracht op een zalige manier, een lesje biologie over de ‘Cannabis sativa Hollandica’ . Ernst & Henny leveren ook nog hun bijdrage en dit is echt genieten. Wie weet zijn we inmiddels ook al een beetje high, want die zo herkenbare geur, die kan je echt niet zijn ontgaan ...
Bij ”32 jaar” ofte “sinds een dag of twee” gaat de volumeknop in het publiek ook weer fors omhoog; temeer het nummer bij ons recent nog gecoverd werd door de Limburgse groep Van Echelpoel , nee zij waren geen gastzanger, want hier gaat toch echt niks boven de 'real stuff' ! De kelen zijn nu toch gesmeerd en we gaan door met “De bom', waarna er dan ook effectief op de sound van de geigerteller 2 gigantische bommen 'confetti' ontploffen.
Het einde van de set is al in zicht, maar dat willen we helemaal nog niet, 'Doe maar' gewoon verder ... ja die kon ik niet laten liggen toch ? Maar na “Belle Hélène” en “Smoorverliefd” is het countdown tot het finale bisnummer “Eén nacht alleen” welke uiteraard luidkeels wordt meegezongen. Henny en Ernst zullen in menig droom zijn opgedoken die nacht, want er werd ons nogmaals bevestigd dat beide echt niet van de herenliefde zijn. Ja ja, één nacht alleen met die twee (grijns grijns) hey we zijn toch 'childeren from the eighties' of niet soms ?
Setlist : Okee / Zoek het zelf maar uit / Nachtzuster / Ruma Saja / Alles gaat voorbij / Pa / Radeloos / Dansen met Allice / Is dit alles / Hé hé / De eerste x / Nederwiet / Doris day / Tijd Genoeg / 32 jaar / De bom / Belle Hélène / Smoorverliefd
Extra : Eén nacht alleen
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2017 – vrijdag 4 augustus 2017
Festival Dranouter 2017
Festivalterrein
Dranouter
2017-08-04
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter borduurt voort op de veranderingen van een paar jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken. Het uittekenen van de aanpassingen zijn geslaagd.
De presentatie van het ‘Nieuwe Westen’, een 10 daags feest met muziek , literatuur , en ander lekkers op verrassende locaties in en rond Dranouter , is een bonus.
Steeds Goed Uitgedokterd én … Goedgekeurd!
Net zoals vorig jaar hebben over het volledige weekend (donderdag tot zondag) ongeveer 45000 mensen het festival bezocht.
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden.
De heroriëntering en z’n verhuis zijn een juiste keuze geweest …
Muziek nu …
dag 1 - vrijdag 4 augustus 2017
Op de eerste dag verbroedert de Nederlandse taal van Doe Maar met het West-Vlaams dialect van Het Zesde Metaal …
Het weekend starten we met DAAU in de Kerk. Velen waren present om het Antwerpse kwartet aan het werk te zien . Ze zijn door Rudy Trouvé terug opgevist en spelen met een klassiek instrumentarium een hobbelig muzikaal parcours . Heel wat stijlen worden aan hun klassieke muziek gekoppeld wat het geheel boeiend maakt . Introspektief , opbouwend , extravert is de drie-eenheid , die glashelder klinkt en prikkelt in de Dranouterse kerk . De keys en de dubs naar het einde , bieden een zekere dynamische groove .
Een sfeervol filmische trip hoorden we, met enkele grappige interventies tussenin van de drummer. Klassieke avantgardepop met een hoek af , die zelfs de dansspieren aanspreekt. Eren sterke move dus.
J. Bernardt is één van de Balthazarhelden en een graag geziene gast tijdens de festivalzomer. Ook Dranouter behoort tot het lijstje . De vocals en de hakkende ritmes maken nog de brug met Balthazar, elektronica, trippop, percussie dringen zich op. We horen een duistere , broeierige, dansbare sound, die ergens James Blake, Sohn doen opborrelen . Meer intensiteit en dynamiek . Jinte Deprez krijgt met z’n soloproject ademruimte en beweegt, kronkelt zich aan z’n keys . De toegevoegde orkestratie , de blazers zorgen voor een breed geluid . Muzikaal een ander pad dan Balthazar dus . “Calm down”, “Wicked streets” hadden ons al single al overtuigd , “The question” volgt nu . Een ontroerend , aangenaam moment op het eind was toen zijn jongste fan met een J. Bernardt t-shirt op het podium werd geroepen en het publiek aanzette tot handclaps en allerhande bewegingen. Mooi!
Aan de overkant kun je terecht voor sing/songwriting en meer folky roots . Afspraak hadden we met McGowan and Munnelly. Nee niet Shane , mensen , maar twee Ierse bards met akoestische gitaar , trekzak en foottics gaan terug naar de traditie en de Highlands . Hun indrukken , verhalen worden omgezet in een sobere, spaarzame, ingenomen omlijsting die raakt en zelfs uitnodigt tot een danspas, door de zwierige insteeks . The Pogues worden opgehoest met het gevoelige “A pair of brown eyes” . De twee werden erg warm onthaald. Thank you , folks!
Ohja die verdomde Pogues mogen (nog) eens naar Dranouter worden gehaald…en liefst met Shane erbij!
De Belgische scene is hot en elk festival speelt er op in . Het W-Vlaamse Zesde Metaal rond Wannes Cappelle is in de eigen streek hier op zijn plaats . Vriendschap , Samenhorigheid, Liefde en Wereldproblematiek, je hoort het wel ergens in de songs die in de taal worden gezongen . Check “Calais” maar eens , titelsong van de nieuwe plaat . Deftig ingetogen , sfeervol broeierige songs brengen ze; “Ploegsteert” werd zelfs uitgeroepen door de Radio 1 luisteraars tot best Belgische song. Een eerbetoon aan Luc de Vos hoorden we , “Boze Wolven” deels op de tonen van “Where’s my mind” van The Pixies.
Tijdens deze intense festivalzomer lijdt de band met o.m. Tom Pintens zeker nog niet aan metaalmoeheid. Een bloemlezing brengen ze met o.m. “Gie, den otto en ik” , “Liefde” en de instant klassiekers “Naar de wuppe” en “Ploegsteert” . Op “Dag zonder schoenen” , steevast op de playlist nu, wordt het publiek aangepord de schoenen in de lucht te steken. Na zestien jaar Antwerpen is Cappelle ‘back to the roots‘ in (West) Vlaanderen …
Vóór Doe Maar pikken we nog iets mee van het Italiaanse combo Luca Bassanese & P.O.P. Is het 45° in eigen land, dan wordt de hete temperaturen evenzeer uitgestraald op het podium. Een hoempapa, feelgood show , die het publiek in de clubstage opzweept . Hoorden we daar ergens geen Manu Chao? Interessante ontdekking was het … hoewel hij al tien albums uitheeft …
Doe Maar was één van de fenomenen begin de jaren tachtig ; zoals we hier een Clouseau hadden en nu moeten onderkennen in Bazart . Deze mania is 40 jaar later wel uitgewaaid , maar klinkt lekker , aangenaam , nostalgisch. Samen met o.m. Het Goede Doel , Toontje Lager, Bloem en Tröckener Kecks bepaalden ze de Muziek der Lage Landen .
De ska/reggae-eske tunes geven een heerlijk ontspannend gevoel en brengen je in hogere sferen, zeker als “Nederwiet” op het appèl staat met de overjaarse gastvocalist Joost Belinfonte , die de tand des tijds heeft overleefd . Janz – Hendriks –Vrienten en C° , aangevuld met blazers , spelen een backcatalogue van “Nachtzuster”, “Pa”, “Is dit alles” , “Doris day” , “32 jaar (sinds een dag of twee)”, “Belle Hélène” en “1 nacht alleen“. De projecties op het achterplan zijn goed gekozen en hebben een nog even belangrijke maatschappelijke waarde , zeker op “Als de bom valt”, met die Noord-Koreaanse – Usa toestanden …
Doe Maar in Vlaanderen was zondermeer geslaagd , en met een smile vertrokken we huiswaarts om de batterijen opnieuw op te laden naar de tweede festivaldag
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2017/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2017 – DAG 1 – Millionaire – Black Box Revelation - Pixies
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-04
Geert Huys
Hoezo, ‘gitaarrock = dead’? Niet enkel wij, maar ook de programmatoren van de 43ste Lokerse Feesten geeuwen eens lekker wanneer dit soort fake news op de radar passeert. En waarom niet meteen de daad bij het woord voegen: op de openingsdag van de muziektiendaagse langs de Grote Kaai stonden maar liefst vier bands die stekelige sixstrings cultiveren als het hoogste culturele erfgoed.
Door de overrompeling op een zonnige vrijdagavond zagen we de eerste set op conto van het jonge vaderlandse grut genaamd EQUAL IDIOTS door de neus geboord. Snel op dus naar ander schoon volk van eigen bodem MILLIONAIRE (***1/2), of zoals als snel zou blijken, De Grote Tim Vanhamel Show. Er staan inmiddels 12 jaar op de teller sinds de vorige Millionaire plaat ‘Paradisiac’, doch wil de 39-jarige krullebol het woord ‘come-back’ niet in de mond nemen. De setlist loog er alvast niet om: op een uur tijd passeerden ‘amper’ twee oude songs de revue, de rest werd met verve geput uit de jongste (en wederom fraaie) worp ‘Sciencing’.
De weirdo funk van het wervelende debuut en de boosheid van het ondoordringbare ‘Paradisiac’ zijn verdwenen, gebleven zijn de eigenzinnigheid en guts van Vanhamel. Openen met de aan Masters Of Reality schatplichtige instrumental “Visa Running” en er meteen de twee recente singles “I’m Not Who You Think You Are” en “Busy Man” achteraan gooien in het openingskwartier: bye bye aan alle conventies! Vanhamel laat zich tegenwoordig flankeren door twee gitaristen (waaronder good old Aldo Struyf) die in plaats van de scheurende decibels van weleer nu de kaart van subtiele alt.psychedelica trokken. Dat de frontman herhaaldelijk ‘peace & love’ predikte al was het 1967 was dus geen toeval. Echt vonken deed Millionaire v2.0 pas vanaf het uit graniet opgetrokken oudje “I’m On High”, het onvermijdelijke “Champagne” en de onheilspellende krautrock van “Little Boy Blue”. Welkom terug van euh ... nooit weggeweest, Tim & co!
Jan Paternoster en Dries Van Dijck, oftewel BLACK BOX REVELATION (**1/2), verschenen redelijk out of the blue op de affiche in Lokeren. Twee jaar na de laatste plaat ‘Highway Cruiser’ leek het duo even van de publieke radar verdwenen, maar de Belgische festivalzomer volledig links laten liggen was uiteindelijk toch geen optie. Zonder echt nieuw materiaal onder de arm kregen we dus een dik uur ‘best of’ voorgeschoteld, wat resulteerde in een carrière overzicht met evenveel pieken als dalen.
Met het gruizige startschot “Do I Know You” maakte het duo meteen duidelijk waarom hun beginperiode zo speciaal was. Zonder veel pardon kregen we een lekkere portie ongeschoren garageblues in de maag gesplitst, maar echt lang konden ze de cool van die pretentieloze start niet vasthouden. Het duo leek wel wat té zegezeker in Lokeren: het nietszeggende gewauwel van Paternoster haalden onnodig de flow uit de set, met als dieptepunt het flauwe brugje tussen de Lokerse paardenworsten en het nodeloos lang uitgerokken mainstream hitje “War Horse”. En ja, een festivalset opsmukken met een cover is op papier een goed idee, maar van een evergreen als “Heart Of Gold” blijf je veiligheidshalve toch beter af. Een andere veelgebruikte formule, i.e. het uitnodigen van een andere festival act, werkte dan weer wel. Toen publiekslieveling Tim Vanhamel mocht komen meejammen sloeg de vlam terug even in de pan, maar het middelmatige eindverdict lag toen al vast.
Sinds de release van hun twee (erg) matige reunieplaten en het vertrek van oerbassiste Kim Deal is de persmeute niet altijd even lief geweest over de huidige bestaansredenen van PIXIES (****), maar dat zal de modale indie fan een zorg wezen. Toegegeven, tegenwoordig zijn Black Francis & co live dan wel behoorlijk onvoorspelbaar en wisselvallig, zeker is wel dat er steeds duchtig zal worden geput uit hun grensverleggende back catalogue die in een periode van amper vijf jaar tijd (’87-’92) ineen werd gebokst. Maar dat Boston’s finest zó snedig en vitaal uit de hoek zouden komen, neen, die uppercut hadden we langs de Grote Kaai echt niet zien aankomen.
De Amerikanen kozen voor een erg trefzekere start met een triootje geplukt uit hun classic album ‘Doolittle’. En warempel, “Gouge Away”, “Dead” en “Wave Of Mutilation” klonken bijna even onheilspellend als die eerste keer in ’88. De rolverdeling zat van meet af aan dan ook perfect: obesitas-patiënt-in-wording Francis zocht zoals gewoonlijk geen enkel contact met het publiek maar snauwde en schreeuwde even vervaarlijk als in de gloriejaren, de als dandy vermomde Joey Santiago liet met opperste precisie zijn gitaar twang heerlijk ontsporen, de basrukken van ‘la nouvelle Deal’ Paz Lenchantin (ex-A Perfect Circle en Zwan) vibreerden even goed tot diep in de onderbuik, en de traag-snel dynamiek van drum veteraan David ‘the magician’ Lovering zorgde voor de punky surfrock edge zo kenmerkend voor menige vintage Pixies evergreen.
Met de gretigheid van een stelletje PS mandatarissen werkte het gezelschap zich Ramones-gewijs doorheen een rijtje van 33 songs, en dat daar een pak nummers uit het vorig jaar verschenen ‘Head Carrier’ tussen zaten viel niet eens erg op. Ook fijn om te zien dat Pixies ten allen tijde hun cool behielden: anthem “Where Is My Mind” werd niet nodeloos lang uitgemolken met ‘oohoos’, en tijdens het afsluitende B-kantje “Into The White” deed de mistmachine de groep even letterlijk van het podium verdwijnen. Geen ‘Thank you’, ‘Goodbye’, of encores, maar wel al meteen een muzikaal hoogtepunt op de eerste LF dag. Death to the Pixies? Think again!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Patti Smith – Nog steeds een Straffe Madam!
Patti Smith
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-02
Mark Van Mullem
Snip en snipverkouden was ze. Het ging moeizaam, maar het lukte. En ze bracht het er nog redelijk goed vanaf ook. Faut le faire. We zien het de Rihannas of Justin Biebers dezer wereld nog niet doen. Maar popdichteres, mama punk, icoon Patti Smith is een taaie. Ja, Smith zat verveeld met die zware verkoudheid, maar het hield haar niet tegen om, flink gesteund door haar band en publiek, een sterk optreden neer te zetten, woensdag 2 augustus 2017 in het Rivierenhof. En dan regende het nog ook …
Het werd een vreemde, memorabele avond. Af en toe een kleine regenbui. Patti Smith met schorre stem, toch alles daaruit persend tot het haast niet meer kon. En nog gaan! Zonder dat het een pijnlijk schouwspel werd. Die pijn was wellicht haar deel.
Smith opende de set met het bezwerende “Wing”, om dan meteen uit te pakken met een fenomenaal “Dancing Barefoot”. Eigenlijk was de avond toen al geslaagd. En dan moesten “Ghost Dance”, “People Have The Power”, “Gloria: In Excelsis Deo” en “Summer Cannibals” nog komen. Er zijn verdienstelijke covers zat van “Dancing Barefoot”, maar toch niets dat het orgineel kan overtreffen. Ook niet die van een schorre Patti Smith. Zeg dat wij het gezegd hebben.
“Ghost Dance”, we gaven het al weg, was meteen een volgend hoogtepunt in de set. Shamaan Smith, die ons met haar “Ghost Dance” helemaal betoverende, wij als publiek volgers die gewillig meezongen: “We shall live again, Tayi taya tayi aye aye”. Het had iets sacraals en mystieks.
Nu is la Smith niet bepaald een nachtegaal en heeft ze toch al wat korrel op die stem, ze verontschuldigde zich meermaals voor de ‘shitty voice’ en de verkoudheid, wellicht omdat het vooral voor haar pijnlijk was. Iemand uit het publiek riep dat ze misschien een Tom Waits-song moest brengen, waarop Pattis zoon, gitarist Jackson Smith “Picture in a Frame” (van Tom Waits, nvdr) ten gehore bracht. “My son!” was haar reactie. Eerder al was ze vertederd toen zoonlief de microfoonstandaard voor de mama goed zette: “that’s my boy”.
Een goede cover brengen is een kunst. We kennen niet zo heel veel echt goede Patti Smith-covers. Maar wanneer de legende zich zelf op nummers van andere artiesten toelegt is dat meestal meesterlijk goed gedaan. Denk maar aan haar renditie van “When Doves Cry” van Prince. In het Rivierenhof waren knappe interpretaties van “Mothers Of The Disappeared” van U2 en “Beautiful Boy (Darling Boy)” van John Lennon ons deel. Sterk!
Dat bassist Tony Shanahan een grote Elvis Presley-fan is, zoals Patti ons vertelde, geloven we graag. Zijn zanglijn op “Love Me” kon ons toch niet geheel overtuigen. Maar goed, Patti wou haar stem even laten rusten.
Niet dat die stem zoveel rust kreeg. Patti vertelde ronduit en zat nooit verlegen om een grapje. Het avant-gardistische “Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter)” waarbij Smith declameerde, terwijl de muziek haar begeleidde klonk beklemmend en intens.
“This is for Sam Shepard” zei Patti Smith en een episch “Beneath The Southern Cross” volgde. De ode aan haar voormalige minnaar die eind vorige maand overleed, klonk oprecht gemeend en werd gekoppeld aan George Harissons “Within You Without You”, waarna Patti het uitschreeuwde: “We are free people and we are alive”. Nu klonk die stem wel heel ruw. Maar de popdichteres nam een kopje thee. Maar of dat echt meteen effect had? We hadden alleszins nog nooit eerder zo’n rauwe versie gehoord van “Summer Cannibals”, maar het klonk alsof het zo moést zijn.
Of Patti Smith de hele gender-discussie hier gevolgd heeft, weten we niet maar je zou denken van wel. Ze maakte een grote vuist voor gelijkheid van mannen en vrouwen, openheid en vrijheid voor alle genders. Respect, Patti.
Dat “Because The Night” samen geschreven was met Bruce Springsteen wisten we natuurlijk. Patti vertelde ons dat het geschreven was voor haar Fred ‘Sonic’ Smith; “Jackson’s Dad”, en geholpen door het publiek dat weer welwillend de rol van koor vervulde, bracht Smith het iconische “Because The Night”. Mooi.
Dan weerklonk dat gekende piano patroon. Patti declameerde “Jesus died for somebody’s sins but not mine…”. Jawel, hier was de kers op de taart. “Gloria: In Excelcis Deo”, of hoe de Patti Smith Group destijds “Gloria “ van Them hertaalde, minstens een even grote classic als het origineel van Van The Man. Smith ging ei zo na tot op uiterste met de getormenteerde stem. We hoopten maar dat ze daags nadien een concertvrije dag had, eentje om uit te zieken. Dit was fenomenaal.
Patti Smith is geen watje. Eenenzeventig lentes, zwaar verkouden, maar een straffe madam met veel kracht. Onderschat de mama van de punk niet. Nooit! “People Have The Power” klonk als niet mis te verstane boodschap uit wel honderd kelen. En Patti perste er nu werkelijk alles uit en aan het einde maakte ze een vuist en riep het uit: “Don’t forget: we’re the voice. We are the people!”. Er kon ook een lach van af en Patti besloot met “We fuckin’ Made it!”.
Zeg dat wel!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Nederlands 
Français 
