The Notwist - Die Verdammte Spielerei
The Notwist
Vooruit
Gent
2017-02-16
Geert Huys
Ten tijde van het doorbraakalbum ‘Neon Golden’ (‘02) werd The Notwist net niet doodgeknuffeld door pers en publiek, maar de jongste tien jaar opereert de Duitse band toch vooral vanuit de luwte. Zowel de creatieve spil als het klankenpalet van het gezelschap is in al die jaren zo goed als onveranderd gebleven. Het introverte broederpaar Markus en Micha Acher bedient zich in de studio zowel van popmelodieuze indie als van kale elektronica, dus was het enkel een kwestie van tijd vooraleer The Notwist tot één van de belangrijkste exponenten van de zogenaamde ‘indietronica’ scene werd gerekend.
Minder bekend is dat de Achers & co, ondanks hun low-profile imago, ook op het podium lichtjes sensationeel mogen worden genoemd. Onze Duitse vrienden blijken dat eindelijk ook zelf te beseffen, want eind vorig jaar verscheen hun eerste reguliere live plaat ‘Superheroes, Ghostvillains + Stuff’ waarmee ze momenteel de Europese podia afdweilen.
In de behoorlijk gevulde concertzaal van de Gentse Vooruit was The Notwist voor de gelegenheid uitgebreid tot een zestal. Samen vormden ze een soort soundlab naar het model van LCD Soundsystem v2.0 dat vorig jaar een niets minder dan verbluffende rentree maakte op de Pukkelpop weide. Zowat de helft van de songs zoals iedereen ze kent vanop plaat onderging een duchtige makeover, waarmee de groep lijkt te willen aangeven dat hun oeuvre als een work in progress dient te worden gezien. Aanvankelijk leek de experimenteerdrift van het zestal nog niet bijzonder veel ruimte te krijgen. Het door een motorik beat voortgestuwde “Kong” had moeten tekenen voor een eerste hoogtepunt van de avond, maar werd jammerlijk gesaboteerd door een belabberde geluidsmix. Dit kleinood was verholpen tegen dat een knisperend “Pick Up The Phone” en het intieme kampvuurmomentje “The Devil, You + Me” aan de beurt waren, maar ook hier betrof het een eerder waarheidsgetrouwe reproducties.
Tijdens “This Room”, “Neon Golden” en “Run Run Run” leek het zestal zich eerder binnen de muren van haar sound atelier dan op een podium te bevinden. De Duitsers bedienden er zich van allerhande spielerei gaande van een DJ scratch unit tot een glockenspiel om elk van die songs volledig te reconstrueren tot een frisse remake van het origineel kwam bovendrijven. Diezelfde aanpak leidde tot hét hoogtepunt van de avond toen “Pilot” vakkundig werd vertimmerd tot een 10 minuten durende indiepoptechnodub trip. Je grootste ‘hit’ bijna onherkenbaar remixen: zoiets kan tellen als artistiek statement.
De back catalogue van The Notwist beslaat intussen drie decennia, dus is het onvermijdelijk dat de Duitsers tijdens een set van één uur en drie kwartier keuzes moesten maken. Zo ontbrak elk spoor van het bijna 20 jaar oude jazzy indie-electro meesterwerk ‘Shrink’, maar daar tegenover stond wel een brutale kennismaking met het venijnige oudje “Puzzle” (’95) uit de tijd dat de Achers Dinosaur Jr. on constant rotation hadden staan in hun repetitiehok.
Met maar liefst zeven songs op de setlist was ‘Neon Golden’ (’02) vanavond overigens het best vertegenwoordigd. “Trashing Days” en “Consequence” uit die plaat vormden samen een mistroostig coda van een avond waarop The Notwist zich in heel wat verschillende gedaantes liet bewonderen. Ideaal voer om festivalgangers met een eclectische smaak deze zomer naar één of andere intieme tent te lokken denken we dan.
Organisatie: Democrazy, Gent
Magnapop, in de jaren 90 waren ze efkes een belangrijk bandje. Met singles zoals o.a. “Slowly Slowly”, “Lay it Down” en “Open The Door” waren ze vaste klanten in De Afrekening van StuBru. De bijhorende albums deden het ook goed. Rond de eeuwwissel kwam er een hiatus maar in 2005 was er terug een album (‘Mouthfeel’) en in 2009 kwam ‘Chase Park’ uit. Het succes van ervoor kwam niet meer maar de liefde voor de muziek is blijkbaar groot genoeg om verder te doen. Gelukkig maar.
Het zaaltje in Den Trap was uitverkocht voor Magnapop. Er waren vooral mensen aanwezig die tiener waren in de periode dat Magnapop mainstream succes had. Maar dat mocht het enthousiasme niet drukken. Ook de band had er zin in en begon meteen met “Guess”, een song uit hun debuut. Er zou vooral uit hun eerste twee albums gespeeld worden wist Linda Hopper ons te vertellen. En het was niet gelogen. Enkel nog aangevuld met wat nummers uit het derde album. Linda Hopper wist te boeien met haar bindteksten. Ruthie Morris speelde met volle overgave op haar gitaar. Het publiek kwam langzaam los en vanaf “Slowly Slowly “ en “Texas” was iedereen op temperatuur. De setlist bevatte alle gekende songs en het klonk dan ook min of meer als een ‘best of’ optreden. Ruthie en Linda zijn intussen meer dan twintig jaar ouder (dan in hun gloriejaren) maar aan het enthousiasme en de inzet was het niet te merken. Ze speelden met overgave en plezier. Het was niet allemaal perfect maar wel pretentieloos.
Magnapop anno 2017 leeft nog en met de originele set-up; bassist Mulvaney en drummer Mc Nair erbij vormen ze een echte band.
Een aangenaam optreden.
Pics Magnapop @De Casino, Sint-Niklaas
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/magnapop-17-02-2016/
Organisatie: Den Trap, Kortrijk
A Day To Remember - Een avondje pop punk op het scherpst van de snee
Moose Blood, Neck Deep en A Day To Remember
Ancienne Belgique
Brussel
2017-02-14
Niels Bruwier
Op Valentijnsdag had de AB een verassing in petto voor iedereen die de dag van de liefde liever op een stevige manier viert. Drie punk bands die hun strepen verdienen door er een poppy draai aan te geven. Moose Blood opende, Neck Deep warmde op en A Day To Remember werkte af. Het werd een avond waarin één moshpit niet genoeg was.
De mannen van Moose Blood hadden de zware taak om een nog niet half gevulde AB wakker te maken. Het lukte wat minder, maar het lag alvast niet aan hun muziek. “Honey” en “Glow” waren de redelijk aanstekelijke openers die de set meteen wat vuur inbliezen. De band had maar een halfuur en deed er dan ook redelijk aan door. Toch hadden ze een rustig momentje in het midden van de set, waardoor er geroezemoes in de zaal opsteeg. Gelukkig verbraken ze dit op het eind door te knallen met “Bukowski” en “Knuckles”. De eerste sprongen in de zaal waren een feit en het publiek kreeg het al een klein beetje warm.
Even later komt Neck Deep het podium onveilig maken. De band pakte het meteen al iets grootser aan door middel van een gigantische doek op de achtergrond met hun naam op. Ook de opkomst op de tonen van ‘Survive’ (soundtrack van ‘Stranger Things’) versterkten het effect. De dubbele basdrum zorgde tegelijk voor een zwaardere sfeer en dat viel ook meteen op in het publiek. Dat ging van bij de eerste noot als een gek te keer. Met “Gold Steps” en “Lime St.” heeft de band dan ook krachtige openers. De frontman springt als een gek van de ene kant van het podium naar de andere en hitst het publiek op alsof hij nooit iets anders deed. Even lijkt het zelfs alsof dit de hoofdact is. Met “December” smijt de groep nog een catchy nummer in de set om even later na een korte maar intense set het podium te verlaten.
Toen verschenen ze daar: reusachtige versterkers die een muur achteraan het podium bedekten. A Day To Remember zou zwaar gaan worden. Erg zwaar. Wanneer de lichten in de zaal uitgaan en de spots op de drums worden gericht, zie je dat het publiek klaar is voor de strijd. De eerste dubbele drum wordt ingezet en wanneer de rest van de band op het podium verschijnt, ontploft de AB. De zanger maant de toeschouwers aan om een circle pit te starten en al snel verandert de volledige zaal in één grote circle pit. “Mr. Highway’s Thinking About The End” schreeuwt de set op gang.
Voor de mensen die in paniek geraken tijdens de eerste nummers waarin zanger Jeremy McKinnon zijn stem nogal tekeer laat gaan, is er hoop. Vanaf “Right Back At It Again” ligt het zwaartepunt van de set achter ons. Hoewel de bassen nog steeds de zaal doen trillen en de crowdsurfers als paddenstoelen uit de grond komen, klinkt de stem nu iets aanstekelijker. Het gaat wel hard en de band houdt er duidelijk van om het publiek op te jutten. McKinnon laat het publiek springen, laat ze zingen en wuift nu en dan eens naar een toeschouwer. Achter de band staat een gigantisch scherm die zo nu en dan eens toont hoe de zaal er uit ziet vanop het podium. Een grote chaotische boel die zichzelf volop laat gaan, en dat maakt de show alleen sterker.
Naast eigen interactie doet de band ook veel moeite om wat special effects te veroorzaken. Zo schieten ze T-shirts in de zaal, laten ze ballonnen en opgeblazen dolfijnen los op het publiek en verzorgen ze de nodige humor bij het vervangen van hun instrumenten (op het scherm achter hun verschijnt “please wait while the band changes their instruments”). Het is allemaal part of the show en dat lijkt het publiek zeker te kunnen appreciëren. Bij iedere song worden het publiek wilder en naarmate het einde nadert, komt de adrenaline meer naar boven. “Have Faith In Me” geeft de vrouwelijke toeschouwers aandacht omdat de band vraagt aan de dames om op iemands schouder te kruipen.
Bij “Naivety” gaat A Day To Remember zelfs zo ver dat ze het crowdsurfen erg letterlijk willen nemen. Een persoon moet op een crowdsurfer gaan staan om zo als het ware echt te surfen. Wat volgt is anarchie, verschillende mensen proberen en sommigen zullen met pijnlijke ledematen naar huis keren. Uiteindelijk slagen er nog veel in om dit tot een goed einde te brengen, wat tot uitgelaten geroep leidt in de zaal. De set knalt als een sneltrein door en plots komt ze op zijn einde.
De band komt als vanzelfsprekend nog terug voor bisnummers en doet dit eerst met het akoestische “If It Means a Lot to You”. De zaal zingt uit volle borst mee, zelfs deze kalme muziek weten ze te appreciëren. De band geeft vervolgens weer enkele meppen in het gezicht met “All Signs Point to Lauderdale”, waarin ze Valentijn wat meer in de aandacht zetten. Ze delen rozen uit en het publiek begint te blozen omwille van de overdosis aan liefde. Nog een laatste circle pit breekt de AB doormidden en ook het gezamenlijk springen op de stevige gitaren kan nog een laatste keer alles doorheen schudden. Daarna is het onherroepelijk afgelopen.
Het einde van een avond vol gitaren waarin vooral A Day To Remember een blijvende indruk achterliet maar dan vooral door het spektakel op het podium. Het was een show waarin interactie tussen band en toeschouwers essentieel was en de vonk van bij het begin oversloeg. De muziek was meer dan krachtig en kwam aan bij het publiek dat zich enthousiast inleefde. Het bleef branden tot de brandweer op het einde kwam blussen. Voor de fans een avond om nooit te vergeten.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-day-to-remember-14-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/neck-deep-14-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mooseblood-14-02-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een paar maand terug bespraken we nog ‘The dancer’ (Suburban) van Cocaine Piss , het uit Luik afkomstige combo rond Aurélie Poppins , een jonge vrouw met ballen! . Ze klopten aan bij Steve Albini die hun smerige punk hardcore/noise nog wat meer elan gaf . We waren eerder al onder de indruk van hun live acts , die in snelvaart over je heen rolden en voorbij waren nog voor je ‘t goed wist. Een goed kwartier ondergingen we hun pletwals! Een waanzinnige gekte , rauw , scherp en ontregeld . Hun sound schuurt, knarst, druipt, in korte , kernachtige songs of muzikale schetsen . ‘The dancer’ klokt af met dertien songs in een goede twintig minuten , en deze eerder verschenen ‘The Pool’ biedt twaalf songs in nog geen dertien minuten . Aurélie krijst, schreeuwt , zingt onverstaanbaar de frustraties van zich af , in de voetsporen Eva Spence van Rolo Tomassi.
Een allesvernietigend , indringend geluid, als van een Amenra , die door hun slepende, felle ritmiek dezelfde kracht en intensiteit hebben .
Cocaine Piss staat garant voor een hels kabaal , ook op deze twaalf nummers , die een CRASS sfeertje doen opborrelen. Niet voor niks kwamen ze terecht bij Steve Albini, want ook het oude Big Black en Shellac klinkt stevig door in die diep , grommende bas en z’n kenmerkende schelle, gierende prikkeldraad gitaarklank!
Cocaine Piss- een ‘je m’en fou’ die raakt en slaat . Wat een turbulentie!
Op het debuut van twee jaar terug ‘Islands’ was Bear’s den nog een trio en hield ze het midden tussen gevoelige indiefolk en broeierige ‘70s retro . Hier was banjospeler Joey Haynes verantwoordelijk voor. De band maakte op die manier een link naar Mumford & sons, Noah & The Whale, Fleet Foxes en Midlake.
Met het vertrek van Haynes kwam het duo Andrew Davie en Kevin Jones centraal te staan . De nieuwe plaat klinkt beduidend catchy, radiovriendelijk en brengt nu sfeervolle poprock, met zorgvuldige opgebouwde arrangementen , gevat , emotievol en met enige melancholie. Een elegante sound met een dromerige tune … “Dew on the vine” en “Auld wives” zijn twee sterkhouders op ‘ Red earth & a pouring rain’ . De keys dwarrelen door de gitaarmotiefjes en de warme indringende zangpartijen geven een stempel op het materiaal . Ook de rest is meer dan de moeite , er worden zelfs blazers toegevoegd op afsluiter “Napoleon” , een duidelijke meerwaarde .
Het zijn liedjes die een goed gevoel waarborgen en ons interesseveld bereiken . Het duo houdt live van covers – check maar eens Sam Smiths “Stay with me”, Bruce Springsteens “Dancing in the dark” en Bryan Adams “Heaven”, die op een meesterlijk breekbare wijze worden gespeeld . Talentvol duo!
Drie jaar terug was ze één van de ontdekkingen binnen de soul . Ze debuteerde met een hartverwarmende plaat ‘Sing to the moon’ ; sfeervolle, dromerige, sprookjesachtige muziek, wat ook als ‘gospedelia’ wordt omschreven, een combinatie van gospel , psychedelica , pop en natuurlijk soul en r&b .
Die langverwachte tweede ligt in het verlengde van singsongwriting en songs met een lichte dansbare groove. De orkestrale soul raakt en is minimalistisch als bombastisch . We hebben een combinatie van prikkelende , trippende songs en sober, kaal gehouden materiaal. “Bread”, “Lucky man”, “Show me love” en “Angel” staan hier naast de uptempo’s van “Let me fall” en “Phenomenal woman” . Een aangename extraverte funky loop van Nile Rodgers wordt zelfs ingelast op “Overcome” en op “People” klinkt het even aangenaam door de raps van o.m. Wretch . “Renaissance moon” klinkt haast klassiek! De engelenzang , de meerstemmige zangpartijen en de Cocorosie’s freefolky stijl bieden een meerwaarde.
Net als het debuut , is dit een wonderlijke plaat van een artistiek talent!
De Brits- Oegandese sing/songwriter liet vier jaar tussen het debuut ‘Home again’ en die langverwachte tweede . We herinneren ons de lekker in het gehoor liggende singles “Tell me a tale” , “I’ll get along” en natuurlijk “ Home again” , gezapige , emotievolle, trippende soulpop.
Even sfeervol en warm aandoenlijk is de opvolger , die opteert voor een breder geluid ; een afrobeat wordt toegevoegd op “Black man in a white world” , wat het nummer groovy, puntig maakt . Of er is die 70s Jimi retro op “One more night”, “The final frame” en Pink Floyd referentie door de ‘soundtrackachtige’, space psychedelica op de tien minuten durende opener “Cold little heart”.
We horen fijne , sfeervolle soulpop arrangementen, met een gospel tint en z’n typisch licht melancholische, hartverwarmende zang . “Rule the world”, “Father’s child” en de titelsong zijn heerlijke trips . Ze zorgen voor een rijk , veelkleurig geluid .
Daarnaast hebben we een rits rustige, voortkabbelende songs , goed , die een midzomeravondgevoel ademen, maar net niet genoeg om je volledig te raken …
Kortom, je wordt meegevoerd naar een droomwereld op z’n heerlijk aangename soulrootspop.
Amongster – Wanthanee - Over jonge wolven en een kwetsbare hinde
Amongster
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-02-14
Annemie Dedeyne
Amongster – Wanthanee - Vergis u niet, zij die naar de naam Wanthanee luistert, ziet er kwetsbaar uit , gezien ze alleen op het podium staat met enkel haar gitaar. De kracht die ze vocaal uit haar keel weet te persen doet je meteen beseffen dat er niet meer dan haarzelf en een gitaar nodig is op het podium.
En toch...staat ze daar in alle eenvoud weerloos te wezen, brengt een liedje voor haar geliefde die blijkt achter de geluidsknoppen te staan. En dit op Valentijn, je zou voor minder je lief wat dichter pakken.
Haar teksten zijn gevoelsmatig en ze kan gelukkig met zichzelf lachen als haar vingers een verkeerde snaar raken. En ach het wordt haar ruim vergeven omdat haar vocale talenten deze schoonheidsfoutjes teniet doen. Na een half uurtje neemt ze dankbaar afscheid , deze meermin uit de Panne, ze mag dan ook een groots applaus meenemen richting zee.
En dan is het tijd aan jonge wolven, Amongster, ze hadden honger en gooiden zich meteen zonder schroom op hun prooi met “Teacher”. ‘Eat this’ zullen ze gedacht hebben, want zonder veel adempauze brachten ze al het volgende nummer! Het moest dus vooruit, letterlijk en figuurlijk! Luid en duidelijk, nou ja duidelijk, bij momenten ging de stem van zanger Thomas Oosterlinck een beetje verloren in de knopjes van de geluidsman. Jammer, ach ja plaats die gasten in een grotere zaal en dan klinkt het misschien wel in balans. Van de eventuele disbalans trokken de fans zich al niet teveel aan … Er werd niet teveel blabla verkocht, er werd gewoon stevig doorgespeeld, met “Trust Yourself To The Water” en “Butchers Boy” werden niet alleen de muzikale talenten maar ook de moves van de zanger uitgebreid getoond; de danspasjes toonden de beweeglijkheid van de zanger en van de set .
Deze jonge muzikanten weten wat ze willen , 2 jaar na hun overwinning in 'de Nieuwe Lichting op StuBru' en dat komt hen duidelijk alleen maar ten goede. Als ze met het nummer “Leo” zowat de laatste muzikale restjes in het publiek gooien, eet het publiek het enthousiasme uit hun hand. We krijgen nog vlug 2 bisnummers en het zat er al op. Het ging dus echt Vooruit.
Wat opviel was het gevarieerde publiek. Niet enkel wilde jonge spring-in-t-velds maar ook een ouder gematigd publiek. Misschien zat Valentijn er voor iets tussen...valenwie?
Pics homepag @Dansende Beren
Organisatie: Democrazy, Gent
King Mud - Eén van de opwindendste bands van het moment
King Mud
café De Zwerver
Leffinge
2017-02-13
Ollie Nollet
Amper iets meer dan zes maanden na hun splijtende passage in Hoogstade waren onze helden uit Louisville, Kentucky opnieuw in het land en zo lijkt het erop dat dit toch iets meer wordt dan zomaar een gelegenheidsproject.
Veel is er uiteraard niet veranderd. De drie grossieren nog steeds in harde, rauwe garageblues. Freddy J IV perste de ene moddervette riff na de andere uit zijn gitaar terwijl Van Campbell zijn drumstel zowat aan flarden roffelde en Jaxon Lee Swain zijn bas liet swingen als de neten. Een setlist is nog steeds niet aan hen besteed en zo kon het gebeuren dat het beste nummer van de plaat, “I can only give you everything”, tussen de mazen van het net viel. Het zij hen vergeven want er viel genoeg lekkers te rapen zoals “Going down” (Don Nix) en een onweerstaanbaar bezwerende mix van enkele Junior Kimbrough songs. Wat onbegrijpelijk dat die twee parels de plaat niet haalden.
Freddy had ons enkele nieuwe nummers beloofd en die zaten er inderdaad tussen. Twee covers met name waarin hij nogmaals bewees een meester te zijn in het naar zijn hand zetten van andermans nummers. Zo liet de King Mud versie van “Are you ready” van Grand Funk Railroad het origineel danig verbleken terwijl “Can you hear me knocking” van de Rolling Stones in hun handen tot de essentie werd herleid en heel wat nijdiger klonk.
Ook in Leffinge bewees King Mud één van de opwindendste bands van het moment te zijn.
Na deze tour vervoegt Jaxon Swain zich onmiddellijk bij de liveband van Wanda Jackson terwijl hij ook nog een eerste soloplaat te promoten heeft. Van Campbell zal dan weer te horen zijn op de nieuwe Bonnie ‘Prince’ Billy (een plaat vol Merle Haggard covers) en kan Freddy J IV zich onledig houden met Left Lane Cruiser. Hopelijk staan al die activiteiten een toekomst voor King Mud niet in de weg.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
We Are Open 2017 – 10 en 11 februari 2017
We Are Open 2017
Trix
Antwerpen
2016-02-13
Didier Becu
We Are Open. Het concept? Twee dagen lang aan een spotprijs het beste ontdekken van wat België aan muzikaal talent heeft te bieden. Het nadeel is wel dat je twee avonden lang met een programma jouw ideale route moet weten samen te stellen (iedere act speelt zo’n 30 minuten en de optredens overlappen elkaar), maar wie verstandig te werk gaat, kan na afloop zeggen dat hij een glimp van de toekomst heeft gezien. Een feestje dat Luminous Dash niet links kon lieten liggen. Twee dagen waren we paraat in Antwerpen, en als er eens een act ontbreekt dan ligt dat niet aan de kwaliteit ervan (hoewel wij ook onze favorietjes hebben), maar gewoon omdat je een lichaam niet kan opsplitsen zonder dodelijk gevolg!
De organisatie had niet alleen de taalgrenzen opengetrokken met behoorlijk wat Waalse acts op het podium als gevolg, maar er waren ook geen muzikale grenzen te verkennen. Hoewel je duidelijk kan stellen dat het accent vrijdag op dance (en dan vooral hiphop in het bijzonder) lag. De dag daarna zou noise de speakers overheersen, maar eerst vrijdag dus!
dag 1 – vrijdag 10 februari 2017
De (uitverkochte) achtste editie van We Are Open werd afgetrapt door wereldburger Darrell Cole. Met zijn band Weardo een begrip in het Antwerpse hiphopmilieu, solo opgepikt door Sony en onlangs van Barcelona terug richting Antwerpen gereisd. Hoewel het net iets te vroeg op de avond was om het café in vuur en vlam te zetten (waar zijn die machines voor die jetons, weet je wel?) toonde Cole waarom MTV hem destijds wist te vinden. Put your hands in the air and say ho!, het kan altijd subtieler, maar Darrell Cole toonde waarom België ook iets op de hiphopkaart betekent.
Van de ene dance-act naar de andere, het is maar een trap naar beneden op We Are Open. In het café was TheColorGrey aan zet, het alias van alweer een Antwerpenaar. Will Michiels die al te horen was op één van deWoodie Smalls-single kiest duidelijk voor een jazzy (weliswaar zeer toegankelijke) sound. Het zou niet mistaan op Mo’Wax of Ninja Tune, kwestie van het maar te zeggen…
Hoe later op de avond, hoe bekender de acts. Normaal toch? En het moet worden gezegd van de artist in residence van de AB dit jaar wordt zeer veel verwacht. In Glints merk je niet alleen zanger J.M. Lemmens op, maar ook Ferre Marnef die een paar maanden geleden het laatste salut gaf met zijn vorige band Soldier’s Heart. Veel stemvervormingen, veel soul en funk, en zeer veel potentie maken deze band klaar voor een internationale carrière. Het werd ondertussen ook drukker in de Antwerpse zaal en alles lijkt klaar en duidelijk dat Glints vrij vlug naar deze plek zal terug komen.
Voor Dienne Bogaerts werd het een vrij gekke avond. Een uurtje eerder stond ze met Faces On TV op het podium van de Lotto Arena die de support waren van dEUS, en in een hels tempo (een uurtje) stond ze op alweer een ander podium. Dit keer naast zusje Nelle met wie ze samen het duo Lili Grace vormt. De twee zussen maken een weldoordachte mix van neoklassiek (die cello!), dark wave en poppy electronics. Lili Grace was zonder twijfel één van de meest eigenzinnige acts van de vrijdagavond, maar daarom niet minder interessant, integendeel zouden we zeggen. Als dit genre nog een toekomst heeft, dan ligt het in handen van muzikanten zoals deze. Doen zouden we zeggen!
Wwwater. Met drie w’s graag, maar dat weten de fans ondertussen al lang. Charlotte Adigéry en Steve Slingeneyer zijn er zich verdomd goed bewust van wat ze doen. Een duo dat met ieder optreden alsmaar beter wordt, meer zelfzekerder wordt en waarvan je weet dat de afstand tussen onbekend en aanbeden worden steeds kleiner wordt. Een stem die geen reverbs nodig heeft, Charlotte heeft nu eenmaal gouden stembanden. Geen typische R’nB, wel één die is doorspekt met de punky drums en onvoorspelbare synthgeluiden van Steve. Hoe je het moet omschrijven? Wwwater. 30 minuten is veel te kort, maar zoals Charlotte met haar heerlijke Gentse accent na afloop zegde: “Je zult ons nog veel zien”. We hopen het, Wwwater is gewoon één van de acts van dit moment!
Vlug naar boven hollen om nog wat van Amongster te kunnen meepikken. Dit project van Thomas Oosterlynck is gekenmerkt door luisterliedjes die je hart vewarmen, radiovriendelijke indiepop met kwaliteit. Gericht op het grote publiek, maar nooit te plat. Het weinige dat we van deze Gentse muzikant hebben gezien volstaat niet om een oordeel te vellen, wel is het genoeg om Amongster aan te kruisen om die bij een volgende gelegenheid niet links te laten liggen en daar draait het om bij We Are Open: ontdekken!
Wie beslist om een artiestenleven als Zwangere Guy te beginnen neemt zichzelf niet al te serieus, en daar draait het hem bij Omar G. rond: lekker je eigen zin doen en er nog in slagen om aanstekelijke songs uit je mouw te schudden. Begonnen bij het collectief Stikstof en nu als Zwangere Guy één van de sterren van de Brusselse hiphopscène. Vernieuwend? Neen, wel goed.
Terwijl in de grote zaal Hydrogen Sea de Trix zou bewijzen waarom de hype gegrond is, trokken wij de andere richting uit om alweer een heerlijke Waalse band aan het werk te zien: La Jungle. Mat en Rémy uit Bergen. Een betere naam kon het duo voor hun muziek niet kiezen, net zoals in de jungle (niet dat we daar ooit waren) zoek je een baan doorheen de ontelbare verschillende geluiden. Massa’s samples, een funky gitaar, meppende drums en een verhaal over watermeloenen die op de guillontine zijn beland (of zoiets). Was Wwwater of La Jungle nu het hoogtepunt van de avond? Wie zal het zeggen, feit is dat naar Waalse gewoonte er bij La Jungle ook geen podium bestaat. Het uitzinnige publiek (we overdijven niet!) mocht overal staan en zo werd La Jungle zowel figuurlijk als letterlijk het middelpunt.
Tien minuutjes tijd. Naar de frituur? Neen, want de frieten waren al op, dus gewoon na een tussenstop voor een nieuwe lading Maes Pils naar de club gaan om een band te bekijken die onze website zonder schaamterood verschillende malen gedeclameerd heeft als de toekomst: Robbing Millions. “Hallo we zijn Robbing Millions uit Brussel”. Zoals steeds de blik van Gaspard op oneindig, en eens uit de startblokken een niet te stoppen lawine van moderne psychedelische pop vol venijn. Een band die vindt dat een heerlijk deuntje schrijven bij het métier hoort, maar dat tegelijkertijd tot iets zeer eigenzinnigs omtovert. Robbing Millions was geen verrassing, gewoon Robbing Millions en dus top!
Tijd voor nog een hoogtepunt? Twee jaar geleden won hij de Nieuwe Lichting, en een beeldhouwer die hiphop als een tool gebruikt om een verhaal te vertellen dat aan je broek blijft plakken. De naam? Brihang! Op het podium ontblootte de Knokkenaar zijn ziel tot op het bot. Grappig, maar verschrikkelijk zelfconfrontrerend. Pientere spot en op de koop toe verpakt in aanstekelijke hiphop, en voor één keer moet je zelfs geen West-Vlaams kennnen om de teksten te begrijpen. Subliem.
dag 2 – zaterdag 11 februari 2017
Zaterdag. Vermoeid? Natuurlijk, maar het uurrooster met daarop al het lekkers dat op een paar uur tijd door de oorwegen zal worden gejaagd maakt een mens wakker. Muziek is en blijft een energiepil.
Lighthousing, niet te verwarren met The Lighthouse. Zeven Antwerpenaren die met een speciale podiumact (blikken trommeltjes waar rook uit komt) bezwerende psychedelische indiepop brengt. Liedjes over God en de duivel, en zanger Matthijs Vanstaen lijkt daar zelfs een beetje op. Zweven tussen hemel en hel, en een set waarmee ze ongetwijfeld heel wat harten hebben veroverd. Vaak vergeleken met Radiohead, wellicht omdat het stout kindje een naam moet hebben, maar vooral origineel. Tja, originele bands en België, een combinatie die treft!
Over origineel gesproken: Hypochristmutreefuzz. Struikelden we vorig jaar nog over de naam, kunnen we hem nu vijf keer na elkaar uitroepen zonder ons ook maar één keer te verslikken, al zal dat met de titel van hun debuut nog wat duren (Hypopotomonstrosesquipedaliophobia, probeer maar!). De band van Ramses Van Den Eende is een bom. Krautrock met heavy gitaren, distortie, experiment en een act waar je ogen tekort voor hebt. Gewapend met flikkerende neonlampen baande de excentrieke frontman zich een weg van links naar rechts, en dan weer hup het publiek in. Soms klinkt het als Soulwax (nou ja), dan weer Red Hot Chili Peppers voor studenten die een avondcursus Arabisch volgen. Och laat maar, wat we vorig jaar schreven toen we ze op Melkrock zagen blijft nog steeds gelden: Hypochristmutreefuzz is gewoon niet te omschrijven, ze worden alleen met de dag beter!
Hypochristmutreefuzz zien betekende The Glücks missen. Jammer, maar iedereen die het duo uit Oostende wel zag, sprak van een briljant optreden. En tja, bij The Glücks geldt het gezegde “eerst zien en dan geloven” niet, hun trashrock (of wat het ook is!) is immers altijd goed.
Ook geen onbekende op onze site: Dvkes. Push Through was dan ook één van de meest frisse indierockplaten van de laatste maanden. Een band die in eenvoud gelooft, gewoon omdat stevig gitaarwerk en een aanstekelijke melodie dat is overgoten met een licht verteerbaar psychedelisch sausje (niet dat we kooktermen willen gebruiken) nog steeds best werkt. No nonsense-indierock, dat is Dvkes, de knipoog naar de 90s indierock krijg je er gratis bij!
En dan naar dat ander hoogtepunt: Brutus, de band met een drumster die kan meppen. Of neen wacht eventjes, dat zijn de woorden die je vaak leest als men het over Stefanie Mannaerts heeft, maar dit trio uit Leuven is zo veel meer dan dat. Gemeende excuses (nou ja) als Luminous Dash eventjes als de NME klinkt, maar Brutus is de toekomst! Loeiharde rock dat als een hybride van Slowdive (de verdienste van Stijn en Peter) en Hole (Stefanies poppy gekrijs) klinkt. Ze zijn maar met drie, maar dankzij bassist Peter Mulders weet je niet waar eerst te kijken. Burst is één van de platen van het jaar, en Brutus één van de niet te missen bands van het moment. Bij gebrek aan het vinden van de juiste woorden, moet een simpele wow volstaan.
Mont-Doré, het klinkt wel als één of andere berg waar de renners van de Tour De France over moeten, maar post-hardcorefans weten beter. Op het label van La Jungle en Atlas (Black Basset Records dus) en een présence die eigenlijk de hele line-up van het weekend omver blies. Zanger Paul Marique lijkt door de duivel bezeten, hardcore met een flinke dosis punk en shoegaze. Het was voor sommige mensen wennen (of was het dan toch die korte broek in hartje winter?), maar zij die bleven wisten dat het goed was, ook al besefte men dat er op dat moment in de grote zaal een al even grote band aan zet was: Newmoon. Een band met een hardcoreverleden, en omdat afwisseling een deugd is, nu samen met Whispering Sons de Belgische shoegazetrots bij uitstek. Net als het voorbeeld My Bloody Valentine (hoewel zanger Bert eigenlijk meer met Oasis dweept) oorverdovende gitaren die je bij de strot grijpen.
Balthazar is aan een sabbatjaar bezig, en dus de ideale tijd voor de leden om andere paden te betreden. Nou ja, zowel bij Warhaus en J.Bernardt haal je er de strepen Balthazar zo uit, maar het is wel zeer goed gedaan. Simon Casier bewees in de Trix dat zijn alter ego Zimmerman niet alleen op vinyl uitblinkt. The Afterglow is op alle fronten een prachtplaat, en ook live moet je van steen zijn om niet te worden overdonderd door deze klasbak.
Kan er iemand de lolbroek die Rumours en Kapitan Korsakov tegelijkertijd progammeerde voorzien van wat verdiende billenkoek? Het is nu eenmaal het lot van een festival, maar kiezen tussen een band die op de rand staat van de grote doorbraak (Rumours dus) en één die op de top staat van zijn kunnen (dat Gentse trio) is geen sinecure. Niet door het werpen van een munt, wel door een broek vol goesting, trokken we naar de grote zaal voor de komst van de kapitein. Het trio zat wat geplaagd met een vreemde feedback, maar dat weerhield Pieter-Paul Devos er niet van om met volle gas het publiek in te springen. Kapitan Korsakov is Kapitan Korsakov, alles geven en een gitaar die met volle geweld het podium wordt opgezwierd, da’s rock en roll!
We Are Open 2017 zit erop. Een prachtfestival dat weliswaar geen gemakkelijke zit is voor veelvraters die alles willen zien, maar zelfs al heb je noodgedwongen een paar acts gemist, dan zijn degene die je hebt ontdekt de tweedaagse trip naar de Noordersingel meer dan waard!
Met dank aan Luminousdash.com www.luminousdash.com
Organisatie: Trix, Antwerpen
Cymbals Eat Guitars is een band die bekend staat om hun guitige shoegazerock in een emojasje. De albums die de band releaset staan ook altijd garant voor goeie reviews. De laatste, ‘Pretty Years’, kwam midden september 2016 uit en het werd tijd om hem eens aan het Europese publiek voor te stellen. Op de vierde halte van hun Europese tour kwamen ze naar Brugge en ze hadden een stevige set klaarstaan.
Openen deed de lokale garageband Budget Trash. Een groep jonkies die no-nonsense garage brengt met de nodige reverb. Het resultaat is een mix tussen Ty Segall en Fidlar, mooie muziek dus. Live is het soms wel chaotisch maar de mannen zijn nog jong en het potentieel is er want de songs zijn ijzersterk. Ze komen aan en gaan door merg en been, vette riffs en de nodige springerigheid later blijkt het publiek helemaal opgewarmd.
Het viertal van Cymbals Eat Guitars uit New York ziet er op het eerste zicht nogal nerdy uit. Toch kan uiterlijk misleiden en ook bij deze band is dat het geval. De groep betreedt het podium en knalt meteen “Finally” door de speakers. Wat direct opvalt is hoe de schuchtere frontman transformeert in een echt podiumbeest en zijn beste ruwe stem bovenhaalt. Met zijn emotionele stemkleur brengt hij een gevoelige sfeer in de set, al zorgt zijn schreeuwen toch voor wat meer kracht.
Al snel volgt “Warning” waarmee de groep nog wat meer energiestoten uitdeelt. Het heeft zelfs een aanstekelijk refrein dat het publiek bescheiden probeert mee te zingen. Na dit scherp begin met enkele energiestoten neemt de band wat gas terug en komt er wat meer atmosferische muziek opsteken. De band speelt vooral in op de instrumentale stukken met solo’s die ze vol inleving spelen. Vooral de frontman die zijn gitaar als een wilde in het rond zwaait, zowel voor als achter zijn lichaam. Het zorgt voor een uitgelaten sfeer bij het publiek dat vol verwondering kijkt naar de manier waarop hij zijn instrument beheerst.
“Wish” en “Have A Heart” zijn twee songs van de nieuwe plaat die duidelijk tonen dat Cymbals Eat Guitars tegenwoordig ook echt aanstekelijke nummers kan maken. Het klinkt catchy en heeft zelfs een popkantje, en dat voor een shoegazeband. Al snel maakt dit nummer plaats voor iets meer lugubere nummers. Zo gaat “4th of July ( Sandy)” over de bijna-doodervaring van de frontman. Het gevolg is iets donkerdere muziek die een angstaanjagende sfeer creëert. Toch ontploft ieder nummer telkens opnieuw in een samenspel van gitaar en synths wat tot goedkeuring bij iedereen in het publiek leidt.
Afsluiten doet Cymbals Eat Guitars met een episch nummer van meer dan acht minuten. “Laramie” begint nog subtiel met de falsetstem van frontman Joseph D’Agostino die een soort van korte ballad inzet maar al snel ontploft het geheel. De gitaren gieren en de bandleden gaan wild tekeer op het podium. De drums penetreren het lichaam en de gitaren knallen als nooit te voren. Voor zo’n acht minuten lang knalt de band een einde aan de set en met de nodige feedback op het einde maken ze iedereen potdoof.
Daarna komt D’Agostino nog terug om helemaal alleen één liedje te spelen, een rustige afsluiter van een set vol gitaren.
Cymbals Eat Guitars bewijst dat ze ook live een stevig pootje kunnen rocken al mag er net iets meer variatie in de set kruipen om het echt boeiend te houden. De gitaarlijnen zitten goed en ook de uitbundige solo’s zijn een meerwaarde. Door de inleving van de frontman word je helemaal in de muziek betrokken, hypnotiserend maar tegelijk fascinerend. Een tip voor liefhebbers van beter donkere rock.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie Eyespy records + Cactus Club, Brugge
Biffy Clyro bracht vorig jaar hun laatste plaat ‘Ellipsis’ uit, afgezien van een show op Pukkelpop werd deze nog niet uitgebreid aan het Belgische publiek voorgesteld. Een uitverkocht AB wist dus wat ze kon verwachten, een avond met nieuwigheden en even sterk oud materiaal. De Schotten wisten de verwachtingen in te lossen en stonden bijna twee uur energiek op het podium, waar voor je geld zouden we zeggen.
Nog vóór de band het podium betrad kon je de spanning voelen. Eén vlammetje was genoeg om de meute te doen ontploffen. Die vlam kwam er in de vorm van een operastem die het publiek opwarmde. Met de nodige panache betrad de band het podium, maar we hebben wel gemerkt dat er aan de Schotten geen grote dansers verloren zijn gegaan. Eens de operastem haar werk deed, knalden de eerste riffs door de speakers en begon het volk te dansen. "Wolves Of Winter" was de eerste single van de nieuwe plaat en bleek een perfecte opener om hun energie op het publiek los te laten. De gigantische witte lichten op de achtergrond laten zien dat hier een stadionband aan het werk is.
Van bij het begin wordt er meegezongen en gaat het publiek in de moshpits. De kracht en de sprankels die Biffy Clyro loslaat, is dan ook besmettelijk. De halfnaakte mannen spreken tot de verbeelding en laten er geen gras over groeien, ze zijn hier om alles kapot te spelen. Na enkele uitzinnige momenten (onder meer bij "Biblical"), is het tijd om al deze energie op te bergen. "Victory Over The Sun" bevat een kalme intro die ontploft in een samenspel van bombastische riffs en gigantische drums.
Veel spektakel heeft Biffy Clyro niet nodig, enkel snedige songs en felle lichten om te begeleiden. De passie en ontlading die bij de bandleden te zien valt, zorgt voor het meeste spektakel. Bij "Opposite" passeert de eerste ballad. De haren staan rechtop bij iedereen en op de meest emotionele manier zingen de toeschouwers mee met de groep. Lang duurt dit melig momentje niet. Simon Neil neemt een andere gitaar in de hand, centreert zich op het podium en zet "Bubbles" in. Wat volgt is een gespring tijdens het refrein en een uitzinnig publiek dat geen blijf weet met zichzelf. Zelfs een bejaarde dame in het publiek kent de lyrics en laat zich subtiel gaan, Biffy Clyro is duidelijk voor alle leeftijden.
De volgende energiestoot komt er bij "The Captain" waarin de frontman het schip net niet laat kapseizen. De kunst waarmee de mannen van Biffy Clyro hun instrumenten beheersen, geeft een fascinerend schouwspel weer. Het is soms erg straf om te zien hoe de mannen zoveel energie kunnen geven en tegelijkertijd zo strak kunnen spelen. De zaal staat dan ook vol verbazing te kijken en leeft zich volledig uit als er weer een zoveelste luide riff hun lichaam penetreert.
Met "Re-Arrange" kruipt er een derde nieuwe song in de set en die is duidelijk al even gekend als hun ouder werk. Het geeft een nodige pauze en iedereen bekomt even van de wall of sound die de band al voortdurend liet knallen. Met "Medicine" krijgen we zelfs een akoestische song geserveerd, als dat niet lief is van hen. Hierna volgt een kort intermezzo waarin industriële klanken de zaal opfokken en felle witte lichten een apocalyptische sfeer doen ontstaan. Eens de band terug op het podium komt, gaan de lichten feller te keer en verblinden ze het publiek als de riffs er aankomen.
Soms lijkt het alsof we op een metalshow zitten met de gigantische riffs en de bombast maar uiteindelijk is het wel toegankelijk en erg meezingbaar. Zo ook bij "Mountains", de hit wordt meegekeeld door iedere persoon in de AB en dat zorgt voor een euforisch gevoel. Biffy Clyro komt en Biffy Clyro overwint. Met af en toe een schreeuw laat Simon Neil ook zien dat hij het erg naar zijn zin heeft. Naar het einde van de set merk je dat de band wat moe wordt en neemt de energie wat plaats voor statische nummers. Een nodige rust ook voor het publiek.
Uiteindelijk keert die kracht terug met "That Golden Rule" en toont de band nog eens waarom ze in eigen land zo populair zijn. De frontman springt in het rond en eindigt het nummer op de versterker waar hij zijn lichaam in allerlei bochten wringt. Het einde is nabij en met "Many Of Horror" krijgt de zaal ook de gewenste afsluiter. Een meezinger van formaat die het beste van de band bovenhaalt. Als ze uiteindelijk terugkeren voor de bis ronde, is het eerst Simon Neil akoestisch. Iedereen laat de traantjes nog eens de volle loop om zich zo op te maken voor het definitieve einde. Met "Animal style" krijgen we een voorproefje, maar met "Stingin' Bell" volgt het lekker dessert dat in het gezicht vliegt.
Biffy Clyro bewees in de AB waarom het de status van stadionband meer dan waard is. Ze brengen energie, geven nooit op en blijven vooral gaan. Geen bullshit, gewoon rocken. Zo'n bands zijn er tegenwoordig niet meer en dat zorgde er voor dat iedere persoon in de zaal met een opgewekt gevoel naar huis ging. De gitaren kliefden zich door het lichaam en zullen nog enkele dagen nazinderen.
Setlist: 1. Wolves Of Winter 2. Living Is A Problem Because Everything Dies 3. Sounds Like Balloons 4. Biblical 5. Victory Over The Sun 6. On A Bang 7. Opposite 8. Bubbles 9. 57 10. Friends And Enemies 11. The Captain 12. The Joke's On Us 13. Black Chandelier 14. Re-Arrange 15. Medicine 16. Glitter And Trauma 17. Mountains 18. In The Name Of The Wee Man 19. Flammable 20. That Golden Rule 21. Many of horror -- 22. Machines 23. Animal Style 24. Stingin' Belle
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/aviv-geffen-10-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/biffy-clyro-10-02-2017/
Organisatie: Live Nation
Niet gokken maar rocken dat was waar het op 9 februari om draaide in de aangename zaal van de plaatselijke ‘Casino’. En het zou een fijne avond worden met alleen maar winnaars! Rien ne va plus!
Om 20u30 stipt mocht supportband Local H de spits afbijten. Het luidruchtig duo uit Chicago was me totaal onbekend maar verraste danig aangenaam met een heerlijke mix van vooral rauwe, explosieve (garage)rock, een vleug grunge en een subtiel snuifje stoner.
Enig opzoekingswerk leerde me alvast dat Local H een band is met meer dan 25 jaar relevante ervaring, in de loop der jaren tal van CD’s uitbracht, naast een eigen sterk repertoire niet schuw is van het betere coverwerk en in dat opzicht ook soms als Nirvana tribute band optreedt…
Frontman Scott Lucas had een lekker doorleefde stem met passende ‘korrel’ en deed inderdaad soms aan Kurt Cobain denken. Drummer Ryan Harding mepte zijn drumstel zowat naar de pleuris zo intens ging hij bij wijlen te keer. Vooral nummers van de meest recente CD ‘Hey Killer’ werden op het publiek losgelaten en dat bleken stuk voor stuk potige rocksongs met veel potentieel. Luister maar eens naar straffe composities als “City Of Knives”, “Freshly Fucked” of “The Last Picture Show if Zion”. Toen het duo midden de set tijdelijk versterking kreeg van de muzikanten van Helmet was het hek helemaal van de dam! Helaas moest de band al na goed 30 minuten plaats ruimen voor de heren van Helmet.
Niet dat we niet uitkeken naar deze legendarische band uit 1989 onder leiding van Page Hamilton natuurlijk, maar het optreden van Local H had gerust wat langer mogen duren. Aangenaam verrast met deze eerste kennismaking, maar dat had u al door, niet?
Tijd voor een portie pure rocknostalgie! Iets na half 10 betrad Page Hamilton (het enige originele bandlid van weleer) samen met 3 ‘jongeren’ de bühne : Helmet on stage ladies and gentlemen!
Wie kent niet hun legendarische CD ‘Meantime’ uit 1992 en de succesvolle opvolgers ‘Betty’ en in iets mindere mate ‘Aftertaste’? Allemaal boordevol rauwe, scherpe, bijtende rocksongs waarvan “Unsung” en “In the meantime” de gekendste voorbeelden zijn. Postmetal / Nu-metal avant la lettre … Tot plots in 1998 helaas het doek viel over de band wegens interne strubbelingen.
In 2004 pikte mister Hamilton de draad weer op en begon Helmet aan een tweede leven, misschien met minder succes als de hoogdagen van weleer maar minstens met evenveel lef en gedrevenheid.
Anno 2017 is Helmet nog steeds on the road en wordt tijdens de uitgebreide tour in Europa drie plaatsen in ons landje aangedaan , Depot, Leuven, Kreun Kortrijk en De Casino. De tour kwam er naar aanleiding van het verschijnen van hun laatste CD ‘Dead to the world’ eind vorig jaar. Een schijf die gemengd werd onthaald aangezien de sound duidelijk iets toegankelijker en gepolijster is geworden dan vroeger.
Het mag dan op CD al iets minder ranzig en strak klinken, live was daar alvast weinig of niets van te merken. Hamilton & Co lieten van bij het begin duidelijk merken waarvoor ze gekomen waren : een pot onversneden , compromisloos, hard verbeten rock’n’roll geluid.
Opener “Swallowing” liet daar geen twijfel over bestaan. De band had er duidelijk zin in en vervolgde met het snedige “You borrowed”. Het publiek (90% mannen tussen 35 en 45 jaar, zaal niet uitverkocht maar wel goed gevuld) kon deze felle start wel smaken maar kwam pas echt helemaal los toen al vrij vroeg “Unsung” werd ingezet. De massa vooraan kwam hierdoor definitief in beweging en genoot net als de band met volle teugen.
De set werd mooi opgebouwd met afwisselend ouder en nieuwer werk. Ook de songs van de recentste, minder goed onthaalde CD bleven moeiteloos overeind en met het melodieuze “Bad News” en het kwade “I love my guru” kwamen mijn persoonlijke favorieten gelukkig aan bod.
Page Hamilton had met de jaren merkbaar een deel van zijn haren verloren maar zijn gitaarkunsten beheerste hij nog immer heel sterk. De bende jonge muzikanten rond hem (met zwarte baseball caps) gaven hem duidelijk de nodige spelvreugde en een aanstekelijk enthousiasme . Ook vocaal bleef hij na al die jaren vrij goed overeind al had hij hier en daar wat ingeboet aan kracht.
Een loeiharde versie van “Red Scarve” en een dreigend “Repetition” luidde het 3de deel van de set in. “Crisis King” kende veel bijval van de oude fans die nog eens totaal loos gingen en “Life or Death” was dan weer een hoogtepunt van de ‘nieuwere’ sound. Net als bij Local H mocht het optreden best wat langer hebben geduurd want na een goede 50 minuten werd afgesloten met het krachtige “Milquetoast”.
In de bis kwam de vraagronde . Natuurlijk konden kleppers als “Wilma’s rainbow” en “In the meantime” niet ontbreken . 25 jaar mag je ondertussen rekenen , en deze songs klinken nog steeds eigentijds, fris en aanstekelijk. Hier ging iedereen nog eens uit zijn dak , kwamen de luchtgitaren naar boven en werden de refreinen meegezongen .
Puik werk van Hamilton en C°, die tekenden voor een intens , rechttoe rechtaan optreden. Niet meer, niet minder. En zo hoort het! Van genoten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/local-h-09-02-2017-2/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/helmet-09-02-2017-2/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Loudest Silent Movie on Earth was afgelopen donderdag te zien in de Ancienne Belgique in Brussel. Gutterdämmerung is een project van de half Zweedse Belg Bjorn Tagemose en zijn prachtstuk beschikt over een indrukwekkende cast waaronder Iggy Pop! Slash! Lemmy Kilmister! Mark Lanegan! Jesse Hughes! Tom Araya! Josh Homme! Grace Jones! Herny Rollins! en Nina Hagen!
Spijtig genoeg was er haast niemand van deze bekende koppen live aanwezig tijdens deze AB show. In tegenstelling tot andere vertoningen want daar waren Jessy Hughes , Iggy Pop en Grace Jones wel soms van de partij. Jammer maar helaas! We hadden hier graag één van deze iconen nog eens in levende lijve aan het werk gezien. Opera zangeres Nina Hagen was wel van de partij wat het gemis dan weer compenseerde.
De zoektocht naar de duivelse gitaar was een heus avontuur en een plezier om naar te kijken. De film beschikt over een sterk verhaal dat wordt ondersteund door een uitmuntende band die deze fenomenaal samengestelde soundtrack live kwam vertolken. Dit geniaal project rockte als geen ander en we genoten met volle teugen. De soundtrack bestond onder andere uit geweldige nummers van Black Sabbath die voorbij kwamen in de kerkscenes waarin Henry Rollins als moordlustige priester te zien was en ook “Ace of Spades” van Motörhead weerklonk tijdens een heus lijf aan lijf gevecht.
Uiteraard waren wij grote fan van Iggy Pop die als beschermengel van de demonische gitaar in beeld kwam. Volgens ons hadden ze hier niemand beter voor kunnen vinden! Metallica, Slayer, Volbeat, en dergelijke rock/metal iconen kregen ook een plaats in deze helse filmsoundtrack en om het dan allemaal nog iets harder te maken werd ook Rammstein hier nog eens aan toegevoegd met hun gelijknamige en onsterfelijke nummer “Rammstein”. “Run Pig Run” van Queens of the Stone Age passeerde terwijl Josh Homme met zijn bazooka stond te zwaaien en “Dazed and Confused” van Jake Holmes (u kende dit nummer waarschijnlijk door Led Zeppelin) kwam daarvóór ook even piepen. Om de deze magnifieke film een mooie finale te geven werd “The End” van The Doors als laatste erbij geroepen. Nadien kwam onze eigenste Brent Vanneste, frontman van Belgische postmetalband Steak Number Eight, als special guest op het podium en mocht hij de legendarische Lemmy eren met een cover van Motörhead’s “Ace Of Spades”.
La Muerte kwam achteraf nog twee nummers aframmelen, maar daarop zaten wij nu niet helemaal te wachten. Het was ook absoluut geen meerwaarde aan de show en wat ons betreft ons mocht de vertoning meteen doorgaan naar “Immigrant Song” van Led Zeppelin.
Conclusie? Er mogen meer van die genieën op de wereld zijn die de telefoon nemen en even rondbellen naar de nog levende rocklegendes op deze wereld om een heuse rock ’n’roll film te maken. We zitten al te wachten op Bjorn Tagemose zijn volgende ingeving!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gutterd-mmerung-09-02-2017/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
