Op zaterdagavond mag een concert best wel feestelijk zijn: het is weekend en iedereen wil zich amuseren. Geen band beter om voor die feestelijke ambiance te zorgen dan Thievery Corporation. Het producersduo Rob Garza en Eric Hilton vieren dit jaar twintig jaar dat hun debuut als Thievery Corporation uitkwam. Waar hun vorige album ‘Saudade’ (2014) de inspiratie zocht in de bossa nova, namen ze dit keer hun nieuwe album, ‘The temple of I &I’ op Jamaica op, het is dus niet verwonderlijk dat dit een dub en reggae-album geworden is.
Lange rijen voor een uitverkochte AB, een blank publiek dat voor de rest vrij divers was, jong en oud, hip en minder hip. Thievery Corporation live bestaat uit een uitgebreide band: naast Garza en Hilton achter de knoppen, is er een bassist, een gitarist, een drummer en een percussionist, aangevuld met zes gastzangers en zangeressen, die om beurten op het podium komen. Het concert begon in Bollywood, met de gitarist op sitar in het instrumentale “Forgotten people”.
In ieder volgend nummer veranderde de sfeer volledig door de vocale inbreng van de verschillende zangers: van reggae, naar dancehall in rasechte Major Lazer-stijl, over dubgeïnspireerde hiphop met rapper Mr. Lif, die solo platen uitbracht op het Definitive Jux-label en vanavond als echte master of ceromony de zaal wist op te hitsen, terug naar Bollywood op “Illumination”, om dan in het Frans trip-hop-sferen op te zoeken.
Door de constante wissel van zangers, zat er veel vaart in het optreden. Geen David Byrne, in “The heart’s a lonely hunter”, maar vervanger Frank Orrall (van Poi dog Pondering) stal niettemin de show met spurtjes op het podium en een vervaarlijke slingerende lamp. Mijn hoogtepunt was het naar Leftfield lonkende “Warning shots” dat de reguliere set afsloot.
In de bis kwamen de verschillende zangers samen op het podium, we onthielden vooral “Lebanese blonde”, het naar Air en Minnie Ripperton lonkende “Heaven’s gonna burn your eyes” en “The richest man in Babylon”, waarin de reggaezanger Horace Andy naar de kroon stak.
Echte streetcredibility hebben Thievery Corporation niet, daarvoor blijft het te veel producersmuziek voor dure hifi-ketens, maar programmeer ze toch maar eens op Reggae Geel, hun liefde voor dub en reggae zal ook de echte rasta’s overtuigen, alleen jammer dat de blazers vanavond uit blik kwamen, een echte blazerssectie zou dit toch meerwaarde gegeven hebben.
Setlist: Forgotten people - Until the morning - True sons of Zion- Letter to the editor - Culture of fear - Illumination - Le monde - Love has no heart- Weapons of distraction - La Femme parallel - Ghetto matrix - Amerimacka-Time + Space -The heart's a lonely hunter - Fight to survive - Warning shots
Bis: Road block - Sweet tides - Lebanese Blonde - The richest man in Babylon - Drop your guns - Heaven's gonna burn your eyes- Unified tribes
Organisatie: Greenhouse Talent
Kreator – Gods of Violence!
Kreator, Sepultura, Soilwork en Aborted
De Mast
Torhout
2017-03-03
Frederik Lambrecht
Aborted begon aan de fundering en ruwbouw van de woning, Soilwork voegde een beetje naast de lijntjes, Sepultura gebruikte een soort tweedehands houtwerk om het dak te leggen en Kreator verkocht die woning voor driemaal de geschatte prijs!
Een uitverkochte zaal De Mast in Torhout stond er te lezen op het internet dus was het nodig om tijdig te vertrekken richting de locatie. Helaas was er bij de start van Aborted nog niet het gehoopte aantal toeschouwers komen opdagen en dus was slechts ietsje meer van de zaal gevuld toen frontman Sven De Caluwé begon met het sterkte nummer “Devine Empediment” van hun laatste creatie ‘Retrogore’. De band begon woest aan hun show, zette lekker door met een goeie vibe, technische hoogstanden, snelheid om u tegen te zeggen en stopte pas toen ze na een half uur zwoegen meer dan hun plicht hadden gedaan! De afwezigen hadden dus ongelijk en misten zo knallers als “Coffin upon Coffin”, waarbij de geëtaleerde mummies de zaal in een rode gloed oplichtten, “Cadaverous Banquet” ook van hun laatste plaat en ouwe gouwe “Meticulous Invagination” die beukte zoals gewoonlijk. Aborted heeft menigeen weggeblazen, zorgde voor enkele leuke extra’s zoals de mummies, de rookblazers die de zanger zijn longen vulden en een vette portie spelvreugde! Vetjes J
Soilwork, om eerlijk te zijn niet echt mijn dada, maar ik wist ook niet precies meer wat de reden hiervan was??!! Vandaag dus het moment om te ontdekken waarom deze Zweden niet in mijn bovenste schuif liggen. Lang duurde het evenwel niet voor ik het euvel (mijn persoonlijk oordeel uiteraard) blootlegde… de backing vocals kwamen te veelvuldig naar voren waardoor de hoofdzang soms de 2e viool leek te spelen en wat mij uitermate enerveerde waren de deuntjes van de keyboard die constant mijn rechteroor binnendrongen. Ook mag gezegd worden dat Soilwork meer naar Metalcore neigt op momenten en daar een groove aan tracht te koppelen, maar naar mijn bescheiden oordeel kwam het er niet altijd uit. Was dit een totale flop? Zeker niet, want er waren ook enkele goeie momenten te ontdekken, en dan vooral wanneer ze meer de death metal kant opgingen met hun nummers. De band deed alle moeite om het publiek naar hun hand te zetten en sporadisch gingen ze duchtig mee toen werd gevraagd om een circlepit te starten.
De zaal begon in sneltempo te vullen want de soundcheck van Sepultura weergalmde in de zaal…met hun nieuw album ‘Machine Messiah’ konden we dus enkele nieuwtjes op de setlist verwachten met onder meer “Phantom Self”, “Machine Messiah” uiteraard, “Alethea” en ”Sworn Oath” en zoals de media dit album beoordeelden, kwam dit ook live weer, namelijk heel melodisch maar toch krachtig. Het was natuurlijk wel merkbaar dat dit album nog niet echt bij iedereen in de zaal gekend was…Maar, gelukkig heeft Sepultura ook oude nummers in hun setlist staan die mij een glimlach gingen geven, althans dacht ik.
Over het feit dat oudere hitjes beter uit de strot van oudgediende Max Cavalera gaan we niet meer discussiëren, maar als je oude hitjes niet brengt zoals ze uitgeschreven zijn, dan begin ik toch eventjes in mijn broek te doen! Soms werden muzikale versnellingen niet correct uitgevoerd (“Refuse/Resist”) en viel het nummer op zijn gat, dan werd weer de passie en nodige agressie niet toegevoegd (en dat heeft “Arise” zeker nodig!), en laat verdorie “Ratamahatta” maar direct uit de setlist verdwijnen…neen, laat de oudjes maar weg uit jullie setlist, ik beluister ze voortaan wel verder op cd. Algemeen gezien dus redelijk wat frustraties bij ondergetekende, maar de klassiekers weggelaten, belooft de vernieuwde stijl en dito nummers ook dat er veel te ontdekken en beleven valt bij Sepultura 3.0. (hun albums ‘Against’, ‘Nation’ en ‘Roorback’ die ikzelf maar flauwe albums vind weggelaten en bij mijzelf als versie Sepultura 2.0 behoren).
De kracht die ze ontpoppen op het podium, de sound die perfect in elkaar zat over het algemeen en de vibe die ze bij hun nieuw materiaal uitstralen , spreekt alvast boekdelen dat de toekomst voor hen enkel maar kan beteren. Luidop gesteld: hadden ze toch niet eventjes moeten stilstaan bij een nieuwe bandnaam met deze meer vernieuwde stijl?
Enkele biertjes later was het de beurt aan Kreator, deze Duitse machine heeft mij nog maar zelden ontgoocheld en met hun nieuwe plaat ‘Gods of Violence’ lijken ze ook toegegeven te hebben aan meer melodie, dus ik was alvast benieuwd hoe ze dit live gingen vertolken…
Ze openden alvast sterk met “Hordes of Chaos” gevolgd door het machtige “Phobia” waardoor vooraan het podium de moshpits als een vulkaan uitbarstten. “Satan is Real” van hun nieuwe plaat klonk echt overtuigend, net zoals het titelnummer “Gods of Violence”. Maar het dak ging er echt af bij het lekkere old school “People of the Lie” en meezinger “Phantom Antichrist”. De toon was gezet en het ging enkel crescendo naar mijn mening! De bommen werden gelost en “Enemy of God” en “Extreme Agression” waren in mijn ogen de napalm midden in hun show.
Een heuse wall of death werd opgezet en het feestje werd afgesloten met ouwe getrouwen “Flag of Hate”, “Under the Guillotine” en het razende “Pleasure to Kill”. Jaja , Kreator bewees waarom ze een avond moeten afsluiten en deden dit wederom in stijl! Ik heb er alvast van genoten, thx Mille en Co en niet de vergeten de organisatie van dit event.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kreator-03-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sepultura-03-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soilwork-03-03-2017/
Organisatie: Vzw Strike, Torhout
Flying Horseman – ‘Rooms/Ruins’ - Rijker in visie en wisselwerking dan ooit tevoren
Flying Horseman
Handelsbeurs
Gent
2017-03-02
Jan Kurvers
Begin dit jaar werd Flying Horseman beloond met een grote kans. Als ‘artists in residence’ mochten ze voor een tweetal maanden deSingel bezetten om er intensief te werken aan iets nieuws. Het bleken voor het zestal enorm productieve weken te zijn. Ze zijn naar buiten gekomen met ‘Rooms/Ruins’, een coherente en visierijke muzikale inspanning. In de Handelsbeurs ontdekten we dat deze lange periode van intensieve samenwerking haar vruchten afwierp en de alsmaar transformerende band verder deed evolueren.
Wie voor het oude werk van Flying Horseman kwam, moest gisteren niet in de Handelsbeurs zijn. Toch zijn er parallellen te trekken met de sound en visie die we van weleer kennen. Zo opende “The Key” met de elementen waar we altijd van kunnen genieten: sterke songwriting waar de drang naar expressie de overhand neemt. Een drang die zich ontaardt in forse jazzy gitaarsolo’s en een zestal die grootse dynamieken stuurt. Toch werden we mooi verrast tijdens de outro. Plots kwamen er allerlei synth loops opdoemen in de klankkleuren die we herkennen van Blackie & The Oohoos, het project van de zussen Maieu (de zangeressen en keyboardspeelsters in Flying Horseman). Die kleurrijke elektronica ontaardde in een rijke transitie naar “Deep Earth”. Op dat moment in de set werd het duidelijk hoe doordacht de omkadering van ‘Rooms/Ruins’ is. Het bestaat namelijk uit drie ononderbroken stukken, waar elk idee naadloos aan elkaar gewoven wordt.
Flying Horseman is en blijft een band van gigantische contrasten. Het ene moment kleden ze een song uit tot hun essentie. Op “Reverie” was er bijvoorbeeld niet veel meer nodig dan de wisselwerking tussen de warme stem van Bert Dockx en de ijle vocalen van Loesje Maieu. Het andere moment werden alle deuren opengetrokken en werd de muzikale gave van deze muzikanten ontbloot. Zo bracht de ritmesectie verrassende dynamieken dankzij energetische baslijnen en uniek, complex drumwerk.
Het is dat niveau van wisselwerking dat er voor zorgt dat Flying Horseman ver kan reiken. Een eigenschap die vast en zeker nog aangesterkt werd door hun residentie. Hoe meer het zestal van idee naar idee vloog, hoe meer ze hun brede zin aan creativiteit tentoon stelden. Zo toverden ze stuwende krautrockritmes tevoorschijn tijdens “Deep Earth”, pompende repetiviteit die dan ook nog eens de bespookte synths kon omvatten. Het valt op dat met deze creativiteit een transformatie teweegbracht in het omvattend gevoel dat Flying Horseman neerpoot.
De band klinkt op een manier helderder en kleurrijker. Eén van de doorslaggevende factoren hierin is hoe Milan zich meer dan ooit als multi-instrumentalist bewees. Gepositioneerd achter het lijvige drumwerk zorgde hij voor prachtige en onvoorspelbare elektronische texturen. Ze brachten het aanwezige werk op de synths nog een extra dimensie. Het mooiste voorbeeld hiervan was “Bee Season”. Dit nummer was een uiteenzetting van allerlei fonkelende geluiden die zich als een sterrenhemel zich doorheen de zaal voltrok. Het waren niet zomaar geluidjes, maar weinig verhullende hints naar momenten waar het leven puur voelt. Een vleugje nostalgie die wij niet in woorden weten te beschrijven, maar Flying Horseman perfect op minimalistische wijze weet neer te zetten.
Naarmate ‘Rooms/Ruins’ zijn einde naderde, werden we opnieuw getuige van hun kenmerkende donkerheid. Zo ontstond “Bright Light” uit het klankentapijt van “Bee Season”. Ook al begon het nummer met hoopvol getokkel, kwam het krachtige, rakende cynisme bovendrijven. (“In your world design, people like me won’t survive”). Het werd pas echt zwaar toen het slot naderde. Op “Stars” knalde het zestal met een break die wel uit de metal klinkt geleend. Een vat vol gruwel opende zich om te ontaarden in “Ruins”, het laatste nummer uit de set. Met een duistere, maar onderhuidse climax werd alles traag gesloopt. Een afsluiter die zijn naam niet gestolen heeft.
Nadat we tijdens de bisronde getrakteerd werden op “Brother”, een energiebom uit hun vorig album ‘Night Is Long’, gingen we naar huis met een boeiende ervaring rijker. ‘Rooms/Ruins’ is een uniek en ambitieus project dat in al haar veelzijdigheid de mogelijkheid heeft om steeds te blijven groeien. Het is een kans die Flying Horseman een nog hechter en visierijk zestal heeft gemaakt.
Wie ‘Rooms/Ruins’ in levende lijve wil ervaren, kan terecht in Muziekclub 4AD, Diksmuide (18/03) of C-Mine Cultureel Centrum, Genk (22/03). Eerder waren ze te zien in de AB Club, Brussel.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Het Britse The XX mag zich een plaatsje toe eigenen tussen de groten . Twee uitverkochte concerten in Vorst Nationaal is niet niks en ze zijn één van de headliners op Pukkelpop.
Live staat het trio er en zorgen ze voor een pakkend denderend geluid , dat warm en koud klinkt. De lightshow is sober of toont alle kleuren van de regenboog. Het decor is eenvoudig doeltreffend door kantelende spiegels die alles mooi weerkaatsen . Spitsvondig.
Het zit allemaal goed in elkaar , de sound , de présence , het decor . Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren, een donker, dreigend spanningsveld enerzijds , de dansspieren prikkelen anderzijds, op en top gevoelig, broos en vrolijk, extravert!
Het trio nam de tijd na ‘Coexist’, hun tweede plaat , gaven elkaar ruimte , maar slaan nu bikkelhard terug met ‘I see you ‘, de meest toegankelijke plaat totnutoe binnen hun kenmerkende minimal spaarzame fluisterende popnoir .
The XX heeft het grote publiek bereikt en daar zit de huidige single “On hold” zeker voor iets tussen , een gevoelige song , die ingetogenheid , diepgang plaatst in een poppy kader.
We bleven ruim anderhalf uur gekluisterd en geboeid in hun meeslepende , emotievolle sound. Elke geluidje van de drie neemt een belangvolle rol op in het geheel ,de synths, de beats , de drumtrics van Jamie ‘xx’ Smith , de indringende , galmende gitaartokkels en –licks van Romy Madley-Croft en de diepe basstunes van Oliver Sim. Haar melancho , zalvende zang , zijn brabbelende , grauwe zegzang , het is dat ietsje meer , die zich nestelt in hun unieke klankenwereld en sfeerbeeld.
Het valt op dat Jamie ‘xx’ meer ruimte krijgt in de set, vooral in het tweede deel rollen de beats op gepaste wijze in de nummers en over ons heen . Heerlijk heupwiegend ervaarden we het in “Shelter” en “Loud places”. Middenin de set kregen we al een glimp van zijn kunsten als DJ en techneut op “Dangerous”. Meer dynamiek. Hij was omgeven van een indrukwekkende DJ booth , en de bijhorende percussie en cymbalen sierden .
Al meteen een schot in de roos hadden we met het intrigerende “Say something lovin’” , uit de nieuwe plaat die toegankelijkheid en avontuur mengt. De wisselende zangpartijen, de uptemo grooves en de groeiende snedig wordende aanpak maken de song sterk. “Crystalised”, “Islands” en “Lips” uit ‘I see you’ behouden die intensiteit , krijgen een forsere beat en worden met finesse gespeeld.
Jamie ‘xx’ leeft zich uit achter de decks , Oliver kronkelt en schaatst zich rond zijn bas en zijn tegenspeelster, ietwat uitdagend , grimassend , maar met een warm hart . De tracks volgen elkaar snel op , ze hebben een ingehouden , opbouwende , broeierige spanning van hartzeer, huivering , verlating, en zijn geweven in warmte , levenslust en samenhorigheid .
De respons is groot . Het doet hen deugd en ze zijn dan ook hun fans dankbaar . Oliver neemt het voortouw en laat een jawoord toe van een koppeltje , die hier hun droom werkelijkheid zien worden .
Er komt wat rust over de set met sober, dromerig, donker materiaal; “Sunset” , “Basic space” en “Performance” die de vroegere wavegolf hoog in het vaandel houdt ; zijn gekenmerkt van slepende (soms dreunende beats) , 80s tunes en licht exploderende ritmes . “Brave for you” , één van de recente plaat , toont z’n sterkte door de helder , innemende , indringende zang van Madley–Croft . Schitterend.
“Infinity” bouwt de set terug op. We zijn intussen in het tweede deel van de set die beduidend extravert klinkt ; alle ingrediënten zijn samengevoegd , soberheid , elegantie als de bredere context met aanstekelijke , aangename grooves . Het spiegeldecor doet zijn werk en wordt zelfs wat vervormd. Alles bij elkaar, in één woord Klasse!
In de bis kon de doorbraaksingle naar het grote publiek niet ontbreken , “On hold” deed de temperatuur stijgen en de zaal ontploffen . Dit is de popsingle die het voorjaar 2017 siert! “Intro” benadrukt het filmische karakter , en doet een Portishead opborrelen . Tot slot het stuiterende “Angels” , vol muzikaal bochtenwerk .
The XX werd terecht sterk onthaald , en stond er , zonder ook maar een zwak moment . Die bezwerende en weerbarstige minimalistische popnoir is en blijft het handelsmerk , nu verweven in een breder, grootser , toegankelijk concept . Die intensiteit is omgezet in een magische sound … Een xx in het kwadraat!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-xx-02-03-2017/
Organisatie: Live Nation
Tamino (Nieuwe Lichting) mocht de avond openen. Hij deed dit met enkel zijn stem en gitaar. Dat is durven natuurlijk. Hij heeft een soort flair over zich waardoor je de indruk hebt dat alles vanzelf gaat. Het moet gezegd dat Tamino een indrukwekkende stem heeft. Hij bereikt er meerdere regionen mee en kan er veel gevoel en nuancering in steken. Geen wonder dat deze jonge adonis opgemerkt werd door StuBru. Breekbaarheid is het sleutelwoord in zijn set en dat is meteen zijn sterkte alsook zijn zwakte. Om door te groeien zal een begeleidingsband live waarschijnlijk nodig zijn.
Het Zesde Metaal is al geruime tijd geen onbekende meer en sedert Wannes doortocht in Bevergem al helemaal niet meer. Hun laatste album ‘Calais’ doet het heel goed alsook de single “Naar De Wuppe”. Het podium was achteraan opgesmukt met drie witte schermen die tijdens de nummers van kleur veranderden. Wie dacht dat Wannes een soort van moderne Willem Vermandere is , zal bedrogen uitkomen. De band klinkt snedig en rockt live goed. Wannes Cappelle gebruikt het dialect als een internationale taal in zijn songs. Zijn teksten zijn poëtisch en stralen wat engagement uit. Ook dat kwam tot uiting in zijn bindteksten toen hij bv “Calais” aankondigde. Er werd naast de gekende singles zoals “Nie Voe Kinders”, “Ploegsteert”, “Keuning van de Jacht” ook een nieuw nummer gespeeld. Het was nog onder constructie zoals Wannes het aankondigde. De bindteksten waren niet heel talrijk maar wel mooi meegenomen. “Naar De Wuppe” kon natuurlijk niet ontbreken en kon samen met “Ploegsteert” op veel animo bij het publiek rekenen.
Er werd dan langzaam naar een rustig einde toegewerkt met als slot Wannes alleen op de piano. Een mooie opbouw van het concert. De bisronde kon dan al niet meer ontbreken.
Het Zesde Metaal bevestigde zijn status van een geëngageerde band met muziek voor jong en oud. Heel fijn concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/het-zesde-metaal-02-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tamino-02-03-2017/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Flying Horseman heeft zes weken geresideerd in De Singel in Antwerpen om een totaalspektakel in elkaar te steken. Dit onder de werktitel ‘Rooms/Ruins’. Daarmee trekken ze nu rond in enkele zalen in Vlaanderen. Met niet gekend materiaal dus. Dat is durven.
De Club was goed volgelopen deze avond en de D.J. van dienst warmde de aanwezigen op met voornamelijk eclectisch muziek van bands zoals Yo La Tengo, Jambinai en Radiohead. Centraal op het podium stond het drumstel. De rest van de band was erom heen gebouwd. Rechts de bas en de keys, achteraan de synths en links de zang/gitarist en de multi-instrumentaliste.
De muziek van Flying Horseman is niet meteen de gemakkelijkste. Qua aanpak doet ze wat denken aan jazz en prog. De stijl is een mengeling van blues, americana en indie. Het klinkt misschien wat verwaand als ik zeg dat hun muziek niet meteen geschikt is voor de grote massa en dat je het intellectuele muziek kan noemen.
Bert Dockx en de zijnen namen ons mee op een trip doorheen een uniek universum. Grotendeels luistermuziek dat smart (blues) en donkerte bevat. Met hier en daar vreemde ritmes en sounds. Het geheel was bij momenten filmisch. De meeste songs begonnen vrij summier om geleidelijk, in vele lagen, opgebouwd te worden naar een climax toe.
Qua belichting en andere attributen was dit ‘totaalspektakel’ sober opgezet. Alles moest dus voornamelijk komen van de muziek zelf. Ongekend (door het publiek) materiaal dat gedurende het concert meer en meer door het publiek werd gesmaakt. Dat was te merken aan het applaus en de roep naar bisnummers.
Ze kwamen terug voor één bisnummer maar het publiek had zo te horen nog wat meer gewild.
Het concert was een muzikale trip doorheen een onorthodox muzikaal landschap. Ik reed naar huis met het gevoel dat ik iets moois en unieks had meegemaakt.
Morgen opnieuw ... in de Handelsbeurs!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Las Rosas - Geen gezever, verrassend sterke songs
Las Rosas
café De Zwerver
Leffinge
2017-03-01
Ollie Nollet
Bonzo, een viertal uit Leuven genoemd naar de overleden hond van hun voorman, begon overrompelend met twee ijzersterke nummers, badend in de recente golf neo-psychedelica. De samenzang rammelde wel wat maar de vibe zat zo goed dat dit bezwaar meteen van tafel geveegd werd. Helaas volgde daarna een complete stijlbreuk en zocht Bonzo het ergens anders. Waar weet ik niet precies maar ik betwijfel ten zeerste of hun inspiratiebronnen een plaatsje vonden in mijn platenkast. Helemaal op het einde werd het toch nog iets beter met een paar erg catchy songs die me wat aan Weezer deden denken.
Las Rosas (Brooklyn, New York) was mij vooraf totaal onbekend maar als De Zwerver belooft een nieuw blik garagebands open te trekken, ben ik er uiteraard als de kippen bij. En - ik verslik me hier haast in enkele niet voor publicatie vatbare krachttermen – dit zat er meteen boenk op.
Geen gezever om het (weinige) volk wat dichter naar het podium te lokken, nee, Las Rosas deden gewoon hun ding en merkten dat na elk nummer de reacties weer net iets heviger waren. Geen uitspattingen of gegoochel met effectpedalen, Las Rosas deed het op de ouderwetse manier, met sterke songs. Gezongen met die geweldige stem van Jose Boyer (deed wat aan The Strokes denken) en verder ingekleurd met een heerlijk jengelende gitaar, een prominent aanwezige bas van Jose Aybar (die wat trekken weghad van Arthur Lee), de zowel efficiënte als avontuurlijke drums van Christopher Lauderdale en, niet te vergeten, de harmonische backing vocals van die twee laatsten.
De sixties waren nooit ver weg maar referentiepunten vond ik toch eerder bij huidige bands als Shannon and The Clams, The Shivas, The Abigails en, waarom niet, The Tubs.
In ieder geval was dit een enorme stap voorwaarts voor zanger-gitarist Jose Boyer die ik zo’n zeven jaar geleden aan het werk zag als bassist bij het toen wat teleurstellende Harlem in het Beurskaffee.
Met Las Rosas zou hij toch wat meer potten moeten kunnen breken en het is dan ook vreemd dat ze na een eerste single op ‘Burger records’ moesten uitwijken naar het mij onbekende ‘Ernest Jenning Record Co’ voor hun debuut lp ‘Everyone gets exactly what they want’ waarvan het bovendien niet eens zeker is of die in Europa uitgebracht zal worden. Gelukkig konden we na het optreden dat kleinood op de kop tikken.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Liefhebbers van bands zoals Linkin’ Park of Bring Me The Horizon zullen hier wel van houden. De vergelijkingen slaan niet enkel op de vocals maar ook muzikaal zijn er overeenkomsten. Het verschil is dat ze een klein beetje meer de nadruk leggen op dance en elektronische elementen in hun nu-metal muziek. De ene keer gaat het eerder de nu-metal (zoals bij “3%”) en de crossover kant op, terwijl je de andere keer dan eerder een alternatief dance nummer voorgeschoteld krijgt (zoals in “Deeper”). Maxime Keller die voor de vocals zorgt, is ook actief bij Smash Hit Combo. Een aantal songs zijn wel de moeite om te ontdekken zoals “Gospel/Warsongs” (een catchy rocknummer op een bedje van spacy synths), “Wish You Where Dead” (waar ze Linkin’ Park doen herleven) of “My Own Private Sasha Grey” (mooi opgebouwd).
Boars heeft een album afgeleverd dat niet uitschiet in originaliteit. De referenties zijn nogal overduidelijk. De gloriejaren van dit genre is ook al een tijdje voorbij. Maar het heeft wel een heel degelijk album gemaakt, dat minstens even goed is als hun grote voorbeelden, met vakkundig in elkaar gestoken songs.
Het Zweedse Nightmen bracht verleden jaar hun opzwepende debuut ‘Fifteen Minutes of Pain’ uit. Ik herinner mij vooral de frisheid, hun puntige en bondige songs gestoken in een rock ’n roll jasje. Garage rock met catchy elementen. Op hun tweede release doen ze dat nog eens over. ‘Can’t Avoid Succes’ bevat 11 tracks die tussen één en drie minuten lang zijn. In de opener “Over You” zit alles samen gebald in een minuut tijd. Soms is dat voldoende. Op “Summer Shakes” krijgen we mooie achtergrondkoortjes te horen en op “Summer Moon” en “Why” voel je de adrenaline pompen. Op sommige tracks refereren ze aan de jaren zestig en op andere meer aan de jaren zeventig. Maar telkens goed gemaakt en gebracht.
Is dit vernieuwend? Nee, maar wel verslavend. Dit klinkt als muziek die recht vanuit het hart komt. Niet teveel opgesmukt en zonder veel poespas. Net als op hun debuut hoor je hier en daar nummers die je doen denken aan The Ramones, The Sonics of Dead Moon om maar enkele bands te noemen. Ook hun tweede full album bezit de puntigheid, de bondigheid en genoeg variatie om de luisteraar te blijven boeien. De nodige catchy refreinen zorgen ervoor dat het zich in je hersenpan vastzet.
Can’t Avoid Succes”’ is een waardige en geslaagde opvolger voor ‘Fifteen Minutes of Pain’.
Morgan Delt uit Californië tekent voor de ideale onthaastingsmuziek , één van indicatoren om de dagdagelijkse stress te ontzetten. We horen een dromerig , sfeervol , broeierig indiepsychedelisch popgeluid in de tien songs . We worden meegevoerd op de golven van het kabbelende water . Een onderkoelde cocktail wordt geserveerd op nummers als “The system of 1000 lies”, “Another person” en “The age of the birdman”. Op “I don’t wanna see what’s happening outside” , “Sun powers” en “A gun appears” kan het tempo lichtjes worden opgeschroefd , en zit er wat meer vaart in . “Mssr Monster” refereert naar de begindagen van Pink Floyd met een dosis experimenteerdrift en gepaste feedback over het nummer heen .
Een trippy soundwave dus , waar nergens echt uit de bocht wordt gegaan .
Heerlijk genieten is het , op dit album van Morgan Delt!
Weaves is een jong band je geleid door de donkere punkchick Jasmyn Burke . Niet te verwarren met Wavves , gezien we evenzeer een lofi stuiterende, rammelende, schurende indiesound noteren.
Het kwartet hotst , botst op een speelse, onbesuisde wijze in het materiaal . We horen een bandje die rauwe emotievolle poprock brengt als “Shithole” en “Eagle” of ontregeld klinkt , zeker de eerste nummers, die snediger, feller zijn met jengelende gitaren, gekenmerkt van een ruwe, gortdroge ritmiek. De roekeloze uitstraling, attitude heeft iets van een Courtney Barnett.
De elf songs komen zo uit de losse pols en zijn aangenaam , leuk zonder al te veel franjes! Fijn debuut.
Spain is duidelijk aan z’n tweede adem toe. De band rond Josh Hayden debuteerde enorm sterk in 96 met ‘The blue moods of Spain’ , een pareltje binnen de slowcore , met een sensueel jazzmotiefje . Ze waren samen met Cowboy Junkies , Low en 3 Mile Pilot (btw - check ook het daaropvolgende Black heart procession eens , die momenteel terug bij elkaar zijn voor een tour) super in het genre met minimalistisch, traag slepende songs.
Sinds de return in 2012 zijn deze kenmerken niet vergeten en is er nog die sobere, intieme aanpak van somberte, maar gaat de band ook breder . De jazzy loops werden omgebogen naar een breder rootsamericana door banjo, lapsteel en steelpedal, die een toegankelijk onderkoelde poppy sound laat horen.
Een evenwichtig geheel hebben we van die ingetogen, broeierige sound in hun mijmermelancholie . Een sierlijk sfeervolle plaat van puntige , vaardige en traag slepende nummers , die gevoeligheid en emotie naar voren plaatsen.
Goed album dus , maar ‘de soul of Spain zit ‘em nog steeds in die jaren ’90 …
Opnieuw hoogstaande metalcore van eigen bodem! Royce komt uit de Kempen, ontstond uit de assen van het fijne Angelskin en liet enkele maanden geleden met ‘Embrace Yourself’ een eerste EP op de wereld los. Op dit plaatje horen we een band die een lekkere mix van brute metalcore, punk en posthardcore serveert en daarbij meesterlijk agressieve stukken met rustige, ingetogen passages weet af te wisselen. Zo doet Royce ons regelmatig denken aan de streekgenoten van Campus, een band die we enorm weten te smaken maar ook liefhebbers van bands als Bring Me The Horizon, Trivium of Bullet For My Valentine zullen de acht lekkere tracks weten te smaken. 'Embrace Yourself' staat als een huis maar het zijn vooral de drie laatste songs “I Draw The Line”, het rustige en heerlijke intermezzo “Though Anyting PT I"en de fantastische meezinger “Carry Me” die er boven uit springen.
Zelf deze fijne band ontdekken kan via http://roycetheband.com/ .
Les één voor nieuwe bandjes die een eerste plaatje uitbrengen : Val met de deur in huis en zorg dat uw eerste song al meteen het kot afbreekt. Dat hebben ze bij het Gentse Firefang goed begrepen, “Crazy” is namelijk een binnenkomer van formaat, een razende brok ontvlambare garage-rock die ons meteen bij de keel grijpt. De manier waarop frontman Steven De Poorter in die helse opener de boel aan flarden schreeuwt, geflankeerd door een muur van ontbolsterd gitaargeweld, is echt wel fameus. Verder verkent Firefang met verve alle uithoeken van de garage-rock en daarbuiten. Bij momenten doen ze dat wild en onstuimig, elders dan weer slepend en emotievol.
De Poorter zijn gitaar is gedoopt in een substantie vervaardigd uit Crazy Horse water aangelengd met een geut Cobain-lotion, een bijtend goedje dat nog eens werd overgoten met een Gun Club buskruitmengsel.
Zelf hebben ze het over garage-grunge. What’s in a name? maar het is nog zo gek niet. We horen flarden Nirvana in “Nothing” en “One Day”, en we herkennen het zwaar onderschatte Come in sluipende songs als “I Sing I Sing” en “In A Home”. Als we het bij hedendaagse groepjes gaan zoeken, dan komen we steevast bij The Wytches terecht, ook zo een bandje die overtuigend uitpakt met een lekker smerige rock’n’roll sound en een hoop kwieke songs.
De garage-rock in Vlaanderen is op vandaag nog maar een eng wereldje, maar we mogen er met Firefang een verdomd sterk bandje bij verwelkomen.
Nederlands 
Français 
