De Californische singer/rapper Anderson .Paak kwam in de belangstelling met het laatst album van Dr Dré’s ‘Compton’. De hiphopmaster scoutte dit talent. Op korte tijd heeft hij zich weten te ontpoppen en blaast hij het hiphopgenre nieuw leven in . Hij brengt een sfeervol , gepolijst geluid in het genre en voegt er soul, r&b, p-funk Clinton , Prince, jazz aan toe , wat meer diepgang brengt en de sound voller , steviger maakt in een groovy ritmiek.
We hebben een pak songs , waarvan de helft ons zeker weten te raken , de anderen zitten in een beetje in dezelfde (lome) groove . De afwisseling met een poprockend concept siert .
Live beschikt hij over een heuse band The Free Nationals , is hij te zien op de drums , zingt, rapt hij en dweept hij het publiek op . Sjiek.
We hebben een genietbare , zwoele, aanstekelijke , dynamische sound , scherp , relaxt , dansbaar . Het soult , funkt , groovet, een beetje The Roots met een stikjaloerse Kendrick Lamar achter zich .
Ook hier zijn er verschillende samenwerkingen . De doorbraaksingle “Am I wrong” is er eentje om in te lijsten , verder klinkt hij even overtuigend op “The waters”, “Put me thru”, “Parking lot” , “Come down of tracks”, “Lite weight” en “Heart don’t stand a chance” . Interessante artiest hier met dit plaatje!
Begin deze zomer overleed Erik Petersen, de frontman van de Amerikaanse punkband Mischief Brew. Als wijze van eerbetoon zetten we de laatste plaat van de formatie uit Philadelphia nog eens in the picture. Dit werkstuk is bijna een jaar oud maar mag je beschouwen als het laatste kunsstukje van een getalenteerde anarchist die zich op amper 38*jarige leeftijd van het leven beroofde. Op ‘This Is Not For Childeren’ horen we een authentieke en originele band die op lumineuze wijze punkrock, rock, folk en swing combineert. Maakte deze band voorheen gebruik van een rijk instrumentarium (trompet, accordeon, viool, manoline, vibrafoon…) dan wordt op dit album voornamelijk geopteerd voor catchy gitaren, sober drumwerk en de rauwe strot van Petersen.
De tien songs halen een consistent niveau waarbij vooral catchy singalongs als “Bad Heart”, het bluesy “Lancaster Avenue Blues” en voetestamper “O, Penssyltucky excelleren. Verder valt ook “City Of Black Fridays” op dat zo uit de koker van singer songwriters als Dave Hausse of Frank Turner zou kunnen komen. ‘This Is Not For Children’ is zo een heerlijk feelgood album, het maakt het veel te vroege heengaan van Petersen er alleen maar wranger op.
Alcatraz Metal Festival 2016 – dag 2 - zondag 14 augustus 2016
Alcatraz Metal Festival 2016
Lange Munte
Kortrijk
2016-08-14
Stijn Raepsaet en Frederik Lambrecht
Op de 2e festivaldag van Alcatraz stak de zon zich in het begin nog een beetje weg, en onderweg met mijn auto naar het parkingterrein van Expo Kortrijk begon het dan ook nog te regenen. Gelukkig gingen de donkere wolken de andere kant op en waren de zonnestralen opnieuw van de partij bij aankomst via de shuttlebus.
En bij aankomst moest ik niet meer aanschuiven en kon ik met mijn bandje via de fastlane vlotjes richting Flotsam and Jetsam. In het verleden hadden deze Amerikanen helaas de bus gemist, waardoor ze niet het verhoopte succes hebben gekend. Niettemin hebben ze in de jaren 80 toch wel enkele goede platen gecreëerd waaronder ‘Doomsday for the Deceiver’ en ‘No Place for Disgrace’. Uit deze albums werden dan ook de sterke nummers “Desectrator” en het titelnummer “No Place for Disgrace” live gebracht deze dag. In mei dit jaar hadden ze hun 13e studioalbum gereleased die als titel de bandnaam heeft verkregen. Een stevig album en live klonken “Seventh Seal” en “Life is a Mess” dan ook lekker in mijn oren. Het is nooit makkelijk om als openingsband een 2e festivaldag aan te vatten, maar blijkbaar stond iedereen al vroeg paraat om deze mannen aan het werk te zien. Groot optreden!
Nog geen gehoorschade opgelopen? Geen probleem want thrash icoon Exodus ging daar wel iets aan veranderen. De soundcheck werd minutieus uitgevoerd en de gitaren werden met precisie afgestemd zodat ze konden aanvatten met hun recentste (uit 2014) single “Blood in, Blood Out” van het gelijknamig album. De pletwals was gestart en ging vlotjes op zijn elan door met het furieuze “A Lesson in Violence”, het vlugge “Bonded by Blood” en moshpareltje “The Toxic Waltz”. Frontman Steve Souza maande het publiek aan om de eerste wall of death op Alcatraz aan te vatten en deze oproep werd direct door menig man/vrouw aangegrepen. Al gauw volgden de crowdsurfers op de tonen van “Blacklist” en werd een circlepit begonnen bij “War is My Shepherd”. Naar mijn gevoel stond het volume een tandje minder dan de dag voordien, maar het klonk nog hard genoeg om mijn hart te voelen bonken in mijn keel. Dit optreden was veel te vlug gedaan, maar was zeker één van de betere van Exodus die ik de laatste jaren heb gezien.
Dez Fafara en zijn band Devildriver waren nu aan de beurt en ik kon al vlug concluderen dat de klank wat minder goed zat. Het klonk allemaal wat meer onzuiver naar mijn gevoel, waardoor ik al een wat wrange smaak had tijdens hun optreden. Als ik keek naar het podium zag ik ook een 2e Max Cavalera staan, want frontman Dez was sinds enige tijd blijkbaar ook enkele kilootjes bijgekomen. De fans gingen uit hun dak bij “I Could Care Less” en het gekende “Clouds over California”. Circlepits en moshpits, gevolgd door een heuse wall of death werden vlijtig door de camera’s op beeld vastgelegd, maar spijtig genoeg een optreden die mij niet lang zal bijblijven.
Folk en metal…een combinatie die mij nog altijd onverschillig laat, ondanks de belofte dat zelfs iedere criticaster onbevreesd zou deelnemen aan de danspassen van deze Finnen van Korpiklaani. De gewaden waarin sommige bandleden getooid waren deden ook pijn aan mijn oogvliezen, en bij het aanhoren van de eerste melodie via een accordeon kreeg ik een kleine oprisping. Neen, niet mijn smaak, maar aan de diverse danscombinaties van koppeltjes, vrolijke gezangen van een groepje vrienden en de vele bandpatches die op de jeansvestjes waren gestikt, blijkt dat er toch veel Korpiklaani-fans rondliepen in Kortrijk. Hopelijk hebben zij zich geamuseerd, maar ik waag mij niet aan een oordeel over deze band omdat ik al de afloop ken. Ik begaf mij richting de bar van “El Presidio” (die overigens als een sauna aanvoelde), want daar kon ik mij concentreren op een deuntje van Metallica, hehe.
Lita, wie(ne)? Lita Ford! Bij velen – vooral de jongere metalheads – doet ze wellicht geen belletje rinkelen, maar miss Ford is geen onbekende in het wereldje. Ze begon haar carrière als gitariste bij meidenrockgroep The Runaways in de jaren ‘70, maar ging al snel solo. De laatste keer dat ze in België te zien was, was in 1988, samen met Bon Jovi. Voor haar set op Alcatraz putte ze uit haar repertoire van 8 studio-albums (archiefschijf ‘Time Capsule’ (2016) buiten beschouwing gelaten), waarvan het eerste dateert van 1983 (‘Out for Blood’).
Opener was het catchy “Gotta Let Go” dat de wei onmiddellijk liet kennismaken met de typische eighties hard rock sound van Ford. Alvorens “Living Like a Runaway “(uit het gelijknamige album uit 2012) in te zetten, moest het de Amerikaanse toch van het hart dat ze blij was om zoveel vrouwen in de zee van ‘denim and leather’ te zien. Iets wat in haar tijd blijkbaar niet zo was. “Can’t Catch Me” droeg de bijna 58-jarige zangeres (!) op aan Lemmy Kilmister, die het lied samen met haar schreef. De metal horns van menig Motörheadfan sierden dan ook de lucht tijdens dit nummer. De grootste hit die gespeeld werd, was echter wel “Close My Eyes Forever”. Man van dienst voor het duet, normaal gezien Ozzy Osbourne, was deze keer gitarist Patrick Kennison, die zeker niet slecht klonk.
Al bij al verzorgde de Amerikaanse blondine een mooi optreden dat bij de liefhebbers van het genre zeker zal blijven nazinderen.
Toen ik een oude rocker vroeg of hij Children of Bodom kende, keek hij me vreemd aan. De man had er nog nooit over gehoord en kon dan ook niet weten dat een golf snoeiharde melodieuze metal zijn trommelvliezen zou overspoelen het komende uur. De kinderen van het Finse Bodommeer deden wat van hen verwacht werd en mismeesterden op professionele wijze hun V-gitaren. Er werd gretig meegezongen en geheadbangd op hits als “Everytime I Die”, “Hate Me” en “Downfall”.
Zeggen dat zanger Alexi Laiho goed bij stem was, is hetzelfde beweren als dat men op een oude fiets moet leren rijden. Dergelijke uitspraken zijn immers voor interpretatie vatbaar. Feit is wel dat de Fin opnieuw de ziel uit zijn lijf schreeuwde.
De Finnen lieten tijdens de set weten dat de zon in hun ogen scheen, waarmee ze de organisatie wilden duidelijk maken dat ze graag wat later geprogrammeerd stonden. Begrijpelijk, maar ook onmogelijk als je zag welke groepen vervolgens ingepland stonden.
Eén van die groepen is het geesteskind van metal god Max Cavalera. Soulfly opende hard met “We Sold our Souls to Metal” en een eerste moshpit werd dan ook geëist van de dreadlockminnende Braziliaan. Met het tweede lied op de playlist, “Refuse/Resist”, braken de eerste rijen pas echt open. Niemand die er om maalde dat Cavalera af en toe putte uit het rijke repertoire dat Sepultura hem toendertijd opleverde. Hits als “Roots Bloody Roots” en “Arise” kan en mag je immers niet achter de hand houden, maar moet je uitspelen. Naar het einde van de set toe hees Cavalera zich traditiegetrouw in een voetbal jersey van het gastland, wat uiteraard op heel wat gejuich kon rekenen. Het ideale moment om nog eenmaal een mokerslag uit te delen met “Jumpadafuckup/Eye for an Eye”.
Drummer van dienst was Cavalera’s 23-jarige zoon Zyon die op enkele foutjes na het eenvoudige drumstel goed wist te temmen. Soulfly leverde zoals altijd een oerdegelijke, stevige set. Niets meer, niets minder.
Next on stage was Kreator, het trash collectief dat na hun doortocht in 2010 voor de tweede keer het Alcatrazpodium mocht bestijgen. Dat de Duitsers dit niet zomaar gingen laten voorbijgaan, bewees de podiumopstelling. Voor het eerst deze dag werden grote podiumstukken aangevoerd. Resultaat was een groteske TL-muur die niet echt trashy aandeed, maar eerder ontvreemd leek te zijn uit de garage van Gene Simmons (Kiss).
Kreator opende sterk met “Choir of the Damned” en “Enemy of God”. Een confettiregen en rookfonteinen zetten het geheel kracht bij. Showelementen die heel ‘untrashy’ aandeden, maar die zeker gesmaakt werden door het publiek. Zanger Mille Petrozza en co. zagen dat het goed zat en trakteerden de weide op agressieve trash pur sang. Hits als “Phobia”, “Warcurse”, “Civilization Collapse”… konden rekenen op heel wat bijval en de groep die al sinds begin jaren ’80 ‘trash land’ verwondert, deed dat zeker opnieuw. Een opvolger voor hun laatste album ‘Phantom Antichrist’ (2012) is meer dan gewenst!
Terwijl velen na zo’n headbangersfeestje wat bier (en misschien Perdolan) bijtankten, werd alles in gereedheid gebracht voor Avantasia. Deze band werd iets voor de millenniumwisseling opgericht door Duitser Tobias Sammet (Edguy) en is in wezen een project met tal van gastzangers dat symfonische metalopera’s brengt. ‘Ghostlights’ (2016) is hun laatste schijf en werd enkele maanden geleden uitgebracht.
De immer enthousiaste Tobias Sammet opende met Avantasia’s laatste single “Mystery of a Blood Red Rose “ en deed voor de rest van de setlist beroep op enkele gastzangers. Van de partij waren Ronnie Atkins (Pretty Maids), Michael Kiske (ex-Helloween, Unisonic), Jorn Lande (ex-Masterplan, Jorn), Bob Catley (Magnum) en Eric Martin (Mr. Big). Oude knarren die stuk voor stuk nog een aardig mondje kunnen zingen. Bijzondere meerwaarde aan dit optreden was ook de muzikale omlijsting verzorgd door meestermuzikanten als drummer Felix Bohnke ( Edguy) en gitarist Bruce Kulick (ex-Kiss, Grand Funk Railroad).
Opvallend was wel dat het nieuwe album Ghostlights nog niet echt doorgedrongen was tot de Groeningestad, want vooral oudere nummers als “The Scarecrow”, “The Story ain’t Over” en “Sign of the Cross” zorgden voor een ontlading bij het publiek.
Persoonlijk vond ik dit optreden, als fan, een hoogtepunt van de avond, hoewel ik me ook wel kan voorstellen dat leken dit een vervreemdende en misschien wel misplaatst collectief vonden als co-headliner.
Eindelijk was het dan tijd voor de ultieme headliner en afsluiter van het festival : Twisted Sister. De Amerikaanse heavy metalband palmde met hun ‘Forty and Fuck It’ Tour voor de laatste maal een podium in Europa in en dat zal de Alcatraz weide geweten hebben!
Twisted Sister opende met “What You Don’t Know”, “Sure Can’t Hurt You”, “The Kids Are Back” en “Burn in Hell”. Meer was er niet nodig om de toon te zetten. Leadzanger van de partij was nog altijd Dee Snider en bewees met zijn bindteksten en opmerkingen dat hij nog altijd het enfant terrible is van toen. Hij eiste dan ook de hashtag #FuckYeah als bijschrift bij iedere uitspraak en foto.
Daarenboven benadrukte hij dat dit wel degelijk het afscheid van Twisted Sister is en geen reden tot comeback zoals bij The Scorpions, Kiss, Judas Priest… Desalniettemin mochten we dit moment niet opvatten als iets triests, maar als een Ierse begrafenis. Een reden om te feesten dus! Met knallers als “You Can’t Stop Rock ’n Roll”, “I Wanna Rock” en “I Believe in Rock ’n Roll” was dit overigens geen enkel probleem.
Dat Twisted Sister na 40 jaar nog altijd op handen gedragen wordt, bewees ook de 5-malige reprise van het refrein van “We’re Not Gonna Take It”. Woorden die volgens Snider niet religieus of politiek op te vatten zijn, maar eerder te maken hebben met zijn wie je bent en met opkomen voor jouw (muziek)smaak. Velen vatten dit ongetwijfeld op als een reactie tegen moslimterrorisme in de westerse wereld en , driewerf helaas, ook als vrijgeleide om eens onbezonnen “FUCK YOU” te zeggen tegen de vluchtelingenstroom.
Twisted Sister, dat in 2014 al bewees op AMF dat ze een ijzersterke live reputatie hebben, leek zich voor een allerlaatste keer te willen overtreffen, en wat ons betreft lukte dit ook! De band speelde loepzuiver en Dee Snider ging tekeer als een ragebol in een spinnenweb. Dit was een optreden om duimen en vingers bij af te likken. Vuurwerk en een uitgebreid applaus was dan ook een meer dan verdienstelijke beloning voor de afzwaaiende rockers.
Als we moeten terugblikken op Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2016 dan kunnen we niet anders besluiten dan dat dit festival terecht geprezen mag worden. Het festival bood met de gevarieerde affiche, het prachtige decor met ‘vuurtorens’ en de gezellige rockkroeg ‘El Presidio’ een totaalbeleving die internationaal gehoord mag en zal worden! Om dan nog maar te zwijgen van de organisatie en crew die van dit alles een familiaal metalgebeuren maken. Op naar 2017 (#fuckyeah)!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2016/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Alcatraz Metal Festival 2016 – dag 1 - zaterdag 13 augustus 2016
Alcatraz Metal Festival 2016
Lange Munte
Kortrijk
2016-08-13
Stijn Raepsaet en Frederik Lambrecht
Het weekend van 13 en 14 augustus kon niet beter beginnen, de zon was prominent van de partij en er stond een metal festival geprogrammeerd in Kortrijk. Jep, Alcatraz Festival stond voor de deur en dus sprong ik in mijn korte broek, wurmde mij in één van mijn metalshirts en vertrok ik goede moed richting ‘De Lange Munte’. Aangekomen op het parkingcomplex van de Expo Kortrijk stonden enkele shuttlebussen de gearriveerden op te wachten zodat ik vlot en veilig afgezet werd aan het festivalterrein. Puik werk en het strakke schema van de shuttlebussen werd nauwgezet gerespecteerd! De eerste punten voor de organisatie waren alvast binnen. Helaas moest ik al direct een pluim van hun hesje aftrekken, want de toegang voor de vips, guests en pers was helaas een ramp. Toeschouwers met een gewoon ticket konden zichtbaar zonder moeite de weide op, terwijl ik samen met een honderdtal personen stond aan te schuiven aan een tentje zodat de registratie kon gebeuren. Neen, gelieve volgend jaar een apart tentje te voorzien voor de mensen van pers, want ik moest de dames van Thundermother met hun rockmuziek aanhoren vanachter enkele hekkens…zonder zicht op de decolletés van muzikanten!
Soit, mijn goed humeur was al een beetje vervaagd, maar gelukkig stonden er nog tal van goeie acts geprogrammeerd op de affiche voor het komend weekend. Ik kroop wat dichter richting podium en de mannen van Metal Church werden door een ferm getatoeëerde dame en haar metgezel aangekondigd. Met oudgediende Mike Howe die opnieuw heeft plaatsgenomen achter de microfoon werd al een eerste kwaliteitsinjectie aan de band toegevoegd en live stond hij dan ook paraat. In een rode broek en zwart shirt bleek hij zo uit een punkband te komen, maar eenmaal hij zijn stem losliet op de weide was er geen houden meer aan. Wat een mooie strot heeft deze man toch. De gitaren en drum kwamen goed uit de verf en meebrullen met openingsnummers “Fake Healer “ en “Start de Fire” was het plan. Persoonlijk ben ik meer fan van hun oudere werk dus ging ik headbangen tijdens de krakers “Beyond the Black” en “Badlands”. Lekker optreden en nu werd het al duidelijk dat de klank en volume op Alcatraz Festival van een hoog en vooral luid niveau was.
Tja, een metalfestival waarbij de muziek uit de boksen springt zou nu eenmaal een verplichting moeten zijn. Andere festivals mogen hier een puntje aan zuigen.
Als je al het podium hebt gedeeld met AC/DC, Deep Purple, The Who, Rolling Stones, Paul Rodgers en Whitesnake, dan wil dat zeggen dat er potentieel in een band zit. Dit is het geval met The Answer, zeker als je dan nog weet dat David Coverdale Alcatraz smeekte om deze band aan de affiche toe te voegen. De aanstekelijke rock van deze Noord-Ieren zorgde voor een lekker klein uurtje aan ambiance en er zat heel veel fut in deze band. Qua nummers was ik niet echt bekend met deze band, maar alleszins een leuke band om op je festival te hebben. Om het over een andere boeg te smijten stond ook een portie doom metal op het programma.
De Zweden van Candlemass kregen in een mum van tijd ondergetekende aan het glimlachen want deze mannen speelden een portie harder dan de vorige bands. De slepende riffs waren een beloning om te aanhoren! Op het einde werd hun debuutplaat ‘Epicus Doomicus Metallicus’ vertegenwoordigd met “Crystall Ball” en “Solitude” die de vuisten in de lucht liet reiken, maar voor mij was het hoogtepunt ongetwijfeld “At the Gallows End” van hun 2e studioalbum ‘Nightfall’. Goed gedaan jongens!
Volgende groep die de bühne betrad, was Avatar. Dat de Zweden de weg naar the prison ground gemakkelijk vonden was te danken aan het feit dat het reeds de vierde keer in een paar jaar tijd was dat ze op Kortrijkse bodem stonden. De formule van het vijftal was nog steeds dezelfde: clownesk gekostumeerd knallen. Een formule die ook deze keer leek aan te slaan.
Zanger Johannes Eckerström wist het publiek aardig op te zwepen en paradeerde met groteske stappen, die zelfs John Cleese jaloers zouden maken, op het podium. Naast werk uit voorbije albums werd vooral veel aandacht besteed aan het nieuwe album ‘Feathers and Flesh’ (2016) dat dag op dag 3 maanden geleden uitgebracht werd. Nummers die het publiek te behappen kreeg, waren o.a. “For the Swarm”, “House of Eternal Hunt”, “One more Hill”…
Hoewel Avatar geen konijn uit de muzikale hoed toverde, brachten de Zweden een meer dan degelijke set en wisten ze het publiek te bekoren.
Opnieuw een totaal andere soort muziek stond ons te wachten met de Zwitserse band Triptykon. Om de mix van gothic, doom, black en death metal te smaken heb je een sterke maag nodig, en op voorhand twijfelde ik of de toeschouwers hier wel klaar voor gingen zijn. Qua enthousiastelingen bleek er toch minder in aantal vooraan het podium te staan, maar diegenen die er stonden hadden zichtbaar plezier. Maar na enkele nummers viel er mij al iets op…neen, het repertoire van Triptykon had heel veel gelijkenis met deze van Celtic Frost, de band van Tom G.Warrior, eveneens de zanger van deze band. Dusja, de mensen die Celtic Frost een warm hart toedragen konden hoogstwaarschijnlijk hun vreugdetranen met moeite verbergen en met nummers als “Procreation”, “Dethroned Emperor”, “Obscured”, het machtige “Circle of the Tyrants” en het onverwoestbare “Morbid Tales” kan ik hen begrijpen. Helaas snap ik niet dat ze dan niet onder de naam Celtic Frost opereren, want er waren ocharme een stuk of 3 nummers van Triptykon zelf op de setlist geprogrammeerd. Soit, ik had er mijn leute in, vooral omdat ik denk dat vele mensen hierdoor zullen misleid zijn. Wel een topset, maar geef mij dan maar een show van deze mannen in een kleine kroeg of kraakpand!
Een feestje bouwen? Geen tijd te verliezen dan want ik haastte mij richting podium om Anthrax van dichtbij mee te maken. De sfeer werd direct losgelaten op de weide want na intro “Impaled” gevolgd door “You Gotta Believe” van hun nieuwe plaat getiteld ‘For All Kings’ werd direct de eerste bom gelost met het aanstekelijk nummer “Caught in a Moss”. Niet dat het materiaal van de nieuwe plaat slecht is, maar ja, de oude nummers blijken nog altijd de mooiste momenten tijdens een Anthrax optreden. Het tempo ging nog wat hoger met “Got the Time” en de gitaarsolo’s in “Madhouse” schalden uit de boksen als een tornado over de weide. Ik amuseerde mij rot en met meezinger “Anti-Social” (meestal op het einde hoorbaar van hun sets), “Fight Em Till You Can” en afsluiter “Indians” kreeg het publiek een spetterend optreden voorgeschoteld. Zanger Belladonna zal na afloop ook moeten napuffen hebben, want hij holde van links naar rechts op het podium. Van interactie gesproken. Anthrax deed wat van hen verwacht werd en zoals het hoort te zijn! Dikke pluim voor dit BIG-4 collectief.
Fan van Industrial Metal? Geen nood, want Al Jourgensen en vrienden stonden al paraat. Op muzikaal gebied ben ik niet zo’n fan van deze Amerikaan, maar als de muziek niet jou dada is, dan zorgen de videoclips die zichtbaar waren op het scherm wel voor jou aandacht. Politiek getinte clips, waarbij vooral Trump veel vuistslagen in zijn smoel te verwerken krijgt, werden samen met samples aan de man gebracht als vermaak. En ik moet zeggen dat dit een uitstekend idee was van Jourgensen. Nummers die mij bijgebleven zijn, waren “Hail to his Majesty” (Al Jourgensen is dit blijkbaar aan de teksten af te leiden), “Punch in the Face” en het gekende “Just one Fix”. Neen, Ministry zal niet veel nieuwe zieltjes gewonnen hebben, maar Alcatraz kan deze naam nu aan hun artiestenlijst over de jaren heen toevoegen. Voor mij persoonlijk was ik content dat er voldoende ‘special effects’ waren om mij doorheen dit optreden te loodsen.
Als roadies een sound wall van Marshall op het podium bouwen, dan verwacht je dat een groep wil ‘blazen’. En dat deed Airbourne ook. De Australische hardrockband rond de gebroeders O’ Keeffe is opgericht in 2003 en bouwt sindsdien met hun recht-voor-de-raap-muziek een serieuze (live)reputatie op.
Met knalopener “Ready to Rock” slaagden ze er in het merendeel van de hoofden richting podium te draaien. Dat de band er duidelijk zin in had, was te merken aan zanger Joel O’Keeffe die straalde als een Brabantse reus in een wortelverwerkend bedrijf. Naast het AC/DC-gehalte van de man viel ook het ADHD-gehalte op: tijdens de set sloeg O’ Keeffe enkele blikken bier open tegen het hoofd en baande hij zich solospelend op de schouders van een medewerker een weg naar het podium van de mindervaliden tijdens “Girls in Black”.
De strakke (hard) rock ’n roll in combinatie met dergelijke frivoliteiten zorgde alvast voor een eerste hoogtepunt op Alcatraz. Hoewel de vergelijking met AC/DC zeker opgaat, kan men Airbourne niet als een afkooksel van de Aussie grootvaders zien. De volgende generatie dan? Dat valt te bezien, maar dit optreden was alvast veelbelovend.
Zanger David Coverdale liet de organisatie van Alcatraz persoonlijk weten dat Whitesnake op het festival zou spelen met hun ‘Greatest Hits World Tour’. Verder deelde hij mee dat deze world tour wellicht ook zijn persoonlijk afscheid van het tourleven zou zijn na 40 jaar rocken.
Of dit afscheid te vroeg of te laat komt, daar valt over te discussiëren. Hoewel het optreden van Whitesnake technisch en muzikaal hoogstaand was, zat er duidelijk sleet op de stem van Coverdale. Vooral bij de nummers “Judgement Day” en evergreen “Here I Go Again” viel dit op. Het inlassen van de 3 (!) gitaarsolo’s tijdens de set zal hier waarschijnlijk mee te maken hebben, want bevorderlijk voor de schwung van het optreden was het niet.
Ondanks de mindere stem van Coverdale wist Whitesnake toch het publiek te omarmen, zij het wel zacht en afstandelijk, met hits als “Slide It In”, “Slow an’ Easy”, “Is This Love”, “Still of the Night”… Hier en daar slaagden de hardrockiconen er zelfs in de ruwe bolster van een (oude) rocker te doorprikken.
Als je het ons vraagt: een mooie groep op de affiche, strategisch en terecht geplaatst als co-headliner.
Hoewel Within Temptation eind jaren ’90 vooral eufore maakte in de underground metalscene, veranderde dit abrupt in 2000. Het gehypete album ‘Mother Earth’ zorgde er toen namelijk voor dat de band sinds de kortste keren aan de top van de symfonische metalpiramide prijkte. Dit succes dat voornamelijk via de charts bereikt werd, zorgde wel voor verdeelde meningen op de weide. Een prima headliner volgens de ene, een band die niet thuishoort op een waar metalfestival volgens de andere.
De Hollanders kozen in Kortrijk voor een podiumopstelling met een verdieping waarop plaatsgemaakt werd voor drummer Mike Coolen en toetsenist Martijn Spierenburg. Dit alles zorgde voor meer beweegruimte op het gelijkvloers. Verder hingen overal lichtschermen: één groot achteraan en verschillende tussen de beneden- en bovenverdieping. Hierop werden regelmatig romantische elementen (engelenkoor, natuurfenomenen…) en fragmenten uit music clips geprojecteerd die een extra dimensie gaven aan het optreden en zorgden voor een letterlijk fantastische show.
Bombastische opener van de set was “Our Solemn Hour” uit het album ‘The Heart of Everything’ (2007). Al snel werd duidelijk dat onze Noorderburen er zin in hadden en er werd dan ook aardig meegezongen met het refrein dat op het lichtscherm verscheen.
Een stevig ingesnoerde Sharon Den Adel ontbond vervolgens haar duivels en liet het publiek met hits als “Faster”, “Stand My Ground”, “Mother Earth”… uit haar fluwelen hand eten. Voor de duetten deed de Hollandse schone beroep op de lichtschermen. Zo verschenen o.a. een digitale Tarja Turunen (“Paradise (What About Us?”) en Xzibit (“And We Run”). Afsluiter van de avond was – hoe kan het ook anders – “Ice Queen”, het lied dat Within Temptation voor het eerst in de charts joeg. Een laatste collectieve zangstonde was dan ook het gepaste antwoord vanuit het publiek.
Het viel op: Within Temptation speelde strak en Den Adel was akelig helder bij stem. Dit optreden was smullen voor de fans en misschien wel een openbaring voor de nog aanwezige metalpuristen.
Iets na één uur schoten enkele vuurpijlen de eerste dag van Alcatraz 2016 naar het verleden. De eerste dag van deze editie was alvast meer dan geslaagd en de 7000-tal festivalgangers dropen dan ook tevreden af richting huis, tent of pint.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2016/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Melkrock Tielt 2016 - Het sympathiekste festival van Vlaanderen vol topacts
Volgens presentatrice Sofie Engelen is Melkrock het sympathiekste festival van het land. Na afloop bleken haar lieve woorden meer dan waarheid. Het Tieltse festival bevindt zich op een leuke locatie, kindvriendelijk met de nodige animatie, een uiterst vriendelijke en behulpzame crew, technisch alles perfect en vooral een affiche om de vingers bij af te likken. Alleen maar Belgische acts, maar wel met de uiterste zorg geselecteerd en enorm gevarieerd.
De nodige verkeersellende van dagjestoeristen zorgde ervoor dat we opener Hands Off The Barmaid uit Tielt moesten missen (maar dat maken we bij een volgend wederzien goed!). Dan maar beginnen met The Guru Guru, en wat een start!
Met een naam als The Guru Guru lijkt het wel of we iets met yoga op het podium zullen zien, gelukkig is de naam is al lang geen onbekende meer voor muziekfans die een boontje voor melodieuze noiserock hebben. Het festivaldomein was dan ook, ondanks het vroege uur, aardig gevuld. De band goochelt met voor de hand liggende invloeden als Sonic Youth of The Jesus Lizard, maar ze brouwen er hun eigen geluid mee dat wordt voortgestuwd door de energieke zanger Tom Adriaenssens die met een psychotische blik en volle overgave iedere zin uit zijn longen perst. Gespeeld met overgave en heerlijke gezonde waanzin, zeker wanneer hij op het einde van de set als een bezetene over het festivalterrein holt. Een beest dat is losgelaten, geïnjectererd met de rock ’n roll-adrenaline. Knap en intrigerend genoeg om de concertkalender in het oog te houden voor een nieuwe afspraak.
Bezeten performers? Het lijkt wel of het dit jaar de voorwaarde was om op het podium van Melkrock te mogen staan. Gelukkig maar, en als maniakaal rock ’n rollgedrag in Tielt de te volgen regel is dan kan Cocaine Piss niet op het appel ontbreken. Noisekoning Steve Albini is fan (en produceerde hun binnenkort te verschijnen album ‘The Dancer’) en niemand die de legende kan tegenspreken. Zelden zagen we zo’n vitale bende op een podium. Oorverdovende (melodieuze) hardcore met een schreeuwerige vrouwenstem. Ofwel laat het geheugen ons in de steek, maar een frontvrouw als Aurélie Poppins hadden we nog niet eerder in België. Het podium inpalmen is voor haar niet genoeg, ze loopt als de waanzinnige dochter van Kathleen Hanna tussen het publiek door. Soms zie je verbaasde blikken van toeschouwers. De band gaat geen onderwerp uit de weg, rock ’n roll dat als een kopstoot aanvoelt. Shockerend? Neen. Confronterend? Ja. Cocaine Piss is het uitkotsen van je ziel. De set duurt amper twintig minuten (of waren het er achttien?), een tijdspanne waarin de Luikse band veertien smerige punksongs bracht die je niet snel zal vergeten. Cocaine Piss is de livesensatie van het moment, deze band niet zien komt overeen met het missen van essentiële rock ’n roll-momenten.
Datzelde Albini geluid hoorden we ook in Hypochristmutreefuzz. De groepsnaam doet je wel eerder aan één of ander free jazz-collectief denken waaraan geen touw vast te knopen is, nochtans is de band van Ramses Van den Eede (inderdaad, zoon van acteur Peter) wel degelijk gebeten door het rock ’n rollvirus, maar dan wel van de experimentele soort. De muziek van Hypochristmutreefuzz is al even moeilijk als het uitspreken van de naam zonder dat je tong zich verslikt, maar de bizarre (zeg maar eigenwijze) mix van The Birthday Party en Zappa-invloeden leent zich uitstekend voor een festival en daar zit het innemende podiumgedrag van Ramses voor veel tussen. De muziek van Hypochristmutreefuzz is voor muziekfans die net dat tikkeltje extra verwachten, het publiek van Melkrock dus.
Wedden doe je in de muziekindustrie door zijn wispelturig gedrag maar beter niet, niettemin zouden we dat wel met Glints durven. De Antwerpse band ging op hun debuut-ep al in zee met Jergan Callebaut die al met School Is Cool en Oscar And The Wolf samenwerkte, en eens je ze op een podium ziet, weet je meteen waarom. Alternatief maar met veel hitpotentie, en vooral veel variatie en een sound die naar The Streets neigt. Zeg maar hoe hiphop indie en psychedelica omarmt. Het is niet alleen de aparte stem van Jan Lemmens die opvalt, ook het furieuze baswerk van Ferre Marnef (van Soldier’s Heart) imponeert. Nu nog die ene song componeren die aan de broek blijft plakken en Glints is niet meer van de radio weg te slaan.
Faces On TV wordt zowat door iedereen als de revelatie van het jaar beschouwd. Terecht, het is dan ook geen wonder dat “Love/Dead” wordt platgedraaid op de radio. Voor de band was het optreden op Melkrock een soort van generale repetitie, volgende week staat Jasper Maekelberg immers met zijn troetelkind op het Pukkelpop-podium. De biografie van Jasper aanhalen zou ons net iets te ver brengen, de Gentenaar is eigenlijk bij zowat alles betrokken (Warhaus met Maarten Devoldere van Balthazar bijvoorbeeld). Toch is het duidelijk dat de melancholische psychedelica van zijn eigen band hem op het lijf geschreven is. Faces On TV is een collage van minimale superbe geluidjes (van subtiele shoezgazegitaartjes tot verslavende synthstukjes van Dienne Bogaerts) die samengepropt zijn in heerlijke radiovriendelijke, maar uiterst intelligente indiepop. Muziek die ongetwijfeld perfect is voor een warme concertzaal (rep je kans op 27 september in de AB), maar op Melkrock liep alles gesmeerd. Een uiterst geconcentreerde Jasper zorgde voor een concert waarvan je na afloop alleen maar gelukkig van wordt. Jasper zingt wel “Run Against The Stream”, iedereen heeft ondertussen begrepen dat deze band zeer groot zal worden.
Izegem ligt zo’n kleine twintig kilometer van Tielt. Mits wat goede wil kun je stellen dat het optreden op Melkrock een thuismatch was voor Filip Kowlier die samen met Peter (van Gabriel Rios) en rapper Jeffrey Bearelle al maandenlang met Ertebrekers op Vlaamse podia staat. Het is geen pretje om Limburgers West-Vlaamse teksten te laten meezingen, aldus Kowlier, maar in Tielt lukte dit aardig. Ertebrekers was met zijn commerciële good feel pop (nou neen, good feel soul) dat wordt aangevuld met het nodige cynisme die we van Kowlier gewend zijn het buitenbeentje op dit alternatieve festival. Niet getreurd, samen met de blakende zon en dat frisse briesje leek het wel of we ergens op het strand van De Panne stonden, weliswaar zonder die frisco, wel met de aanstekelijke popmuziek van Ertebrekers.
De ruigste band van de avond was zonder twijfel Vandal X. Deze twee Limburgers zijn ondertussen al twintig jaar bezig en geliefd door Steve Albini (ja, hij weer). Het ging er behoorlijk zwaar aan toe in de kleine tent die als zijpodium fungeerde. Je zag lichamen van dansende noiseliefhebbers van links naar recht bewegen, en er was geen speld tussen hun loeiharde noise te krijgen. Onvoorstelbaar wat een lawaai (en vooral energie) Bart Timmermans en Günther Liket uit een gitaar en een drumstel kunnen krijgen. Muziek zonder toegevingen, een aanval op de trommelvliezen, wel heerlijke oorsmeer. Met verve de luidste band op Melkrock, minder hadden we Vandal X eigenlijk niet verwacht.
Als je de beats van de loeiharde beats van Skyve ft. Mc Miyagi & Radikal niet meerekent, was Fifty Foot Combo de hoofdact. Voor zanger Jens de Waele was het beslist eventjes wennen dat hij tijdens zijn geliefde Patersholfeesten op een podium in West-Vlaanderen stond, maar voor het publiek (en voor de band) werd het van de eerste tot de laatste seconde genieten. We hebben er meer dan twaalf jaar op moeten wachten, maar de Gentse surfgitaarlegende is er opnieuw met een gloednieuwe plaat die hun terug op de podia van de clubs, en dankzij Melkrock ook op dat van festivals, bracht.
Fifty Foot Combo is zonder twijfel de enige band met conga’s die zo rauw klinkt. Verwijzingen naar Dick Dale (en dus naar ‘Pulp Fiction’) keren altijd terug als je het over Fifty Foot Combo hebt, maar deze band is in de eerste plaats een perfect geoliede rockmachine waarin alle stijlen verwerkt zitten. Wie de vetkuiven ooit zag, wist het natuurlijk, deze heren (en dame Sandra Hagenaar) zijn geboren voor het podium. Muzikanten die perfect weten wat je dient te doen om een publiek een uur lang te boeien. Respect, en meer dan dat!
Tja, Melkrock 2016 zit erop. Het sympathiekste festival van België? Jawel, Sofie Engelen: je hebt gelijk!
Organisatie: VZW Heelal, Tielt
Ieperfest 2016 – Ieper Hardcore Fest – van vrijdag 12 augustus t/m 14 augustus 2016
Ieperfest 2016
Festivalterrein
Ieper
2016-08-12 t/m 2016-08-14
Jens Heyerick
De weergoden waren ons goed gezind voor het Hardcore Fest dat met stip stond genoteerd in de agenda van al wie van het zwaardere genre houdt. De zaterdag en de zondag noteerden we Zuiderse temperaturen. Een prachtig weekend vol steengoede bands. En natuurlijk vergeten we de vegan-gerechten en de propere festivalwei niet. Let the games begin!
dag 1 – vrijdag 12 augustus 2016
Nadat ik mijn bandje had, was het tijd om de eerste band te bekijken in de Marquee tent. Een band van eigen bodem, beter kon de dag niet beginnen met de mannen van Eleonora. Met hun emo/sludge/hardcore brachten ze een duistere atmosfeer in de deels lege tent. De zanger kreeg de eerste knikkende kopjes in beweging . Ik vond hen zeker en vast de moeite waard .
Higher Power was de band die de Mainstage mocht inwijden, maar aangezien het vroege uur was er nog niet veel volk. Muzikaal zat het goed bij deze band maar de stem van de zanger was voor mij wat te saai en het kon mij niet echt overtuigen om de hele set te luisteren, dus besloot ik maar achter een frisse pint te gaan en al post te vatten in de Trench.
Wel best gezellig daar in de Trench tent, dus hopen dat Violent Stomp wat leven in de brouwerij zou krijgen. Vergeleken met de vorige band brengen zij datgene waar ik op zoek naar ben. De band brengt een aangename pot groovy New York Hardcore die ik zeker en vast kon smaken, met een kleine knipoog naar Rage Against The Machine.
Dan terug naar de Mainstage om te zien hoe Wolfpack het er vanaf zou brengen. De Parijzenaren spelen een goede set, wel spijtig dat ze niet iedereen meekregen. Dikke beatdowns en een verschroeiende stem waren de ingrediënten in deze set. Beatdown hardcore op zijn best, jammer dat ze zo vroeg speelden , het had voor mij wel nog iets langer mogen duren!
Lifespite is een band van onze Noorderburen en die mochten zichzelf helemaal geven in de Trench tent. Iedereen kon zich volledig laten gaan op hun rap negative hardcore. De tent stond aardig vol. Voor mij persoonlijk was het iets te chaotisch.
Het was nu toch al een enige tijd geleden dat ik Headshot nog eens aan het werk had gezien en tuurlijk mochten ze niet aan deze affiche ontbreken dus vlug naar de Mainstage. En nog alltijd zijn ze de moeite om te bekijken, alleen vond ik de ene zanger zijn stem niet goed door komen maar dat ter zijde , wat een strakke show speelden ze; voor hun 10 jarige bestaan knalden ze o.a “Grown To Hate”, “Unbreakable” en “Skin Disease” op ons af. Doe er nog maar minstens 10 jaar bij zou ik zeggen!
Armsrace set was al begonnen toen ik kwam in de Trench tent, en wat voor verwoestende stem heeft die zanger. De hardcore van deze mannen gaat door merg en been. Lekker hard rammen en de gevulde tent geven waarvoor ze gekomen waren , dat was de bedoeling van deze band en dat hebben ze met grote onderscheiding gedaan.
Burning Down Alaska werd last minute nog geboekt om een van de gecancelde bands te vervangen en dus mochten ze de Mainstage betreden. Jammer genoeg voor de band werden ze niet echt met open armen ontvangen. Het grote deel van het publiek bleef zitten ; vóór het podium was er een grote leegte, ook na meermaals vragen. Toch speelden ze in mijn ogen een goeie set, met wat ze zelf omschrijven als New Wave Hardcore. Nummers als “Clockwork”, “Savior” en “Panthoms” waren sterk . Een handvol mensen, waaronder Roger de festivalman (die juist gearriveerd was) en ook beetje mezelf, staken de band een hart onder de riem. Goede band en show maar misschien niet wat ze hier wilden horen.
Keuzes maken tussen deze bands is niet gemakkelijk, dus besloot ik van alle twee een stukje mee te pikken. Eerst naar de Trench tent waar Violent Reaction de tent onveilig maakte. Ook hier was de tent goed gevuld. En dit is wat ik no bullshit hardcore noem, rappe nummers en continu stagedives , gekke toestanden vóór het podium. Violent as hell! Na enkele nummers besloot ik naar de Marquee tent te gaan om de laatste nummers van Wiegedood mee te maken. Met hun ellenlange rauwe blackmetal brachten ze de duisternis in de tent.
Polar kende ik niet echt goed , dus was het vandaag de ideale kennismaking met de Britse band. Ook hadden ze in het begin niet veel geluk, een beetje hetzelfde verhaal als de vorige band die op de Mainstage stond. Maar naar gelang ze bezig waren, veranderde dit, de band gaf het beste van zichzelf en werd beloond met een paar moshpits. Of het nu metal- of hardcore was , dat maak je best voor je zelf uit , maar aanstekelijk klonk het in ieder geval. De zanger sprong van de ene kant naar de andere kant en worstelde af en toe met de kabels van zijn micro. Zeker een aanrader en mij zien ze zeker terug op hun Never Say Die! Tour.
Nu terug naar de Trench tent om Black Heart Rebellion aan het werk te zien. De Belgen staken afwisseling in hun stijl. Het blijft een plezier om ze te gaan bekijken. Met hun expirementele, duistere en technische sound brengen ze een aparte sfeer in de tent, die aardig gevuld was. Wie de Gentenaren nog niet gezien heeft , heb ik een tip , ga ze zien.
Nadat ik Broken Teeth op Groezrock zag, beloofde het vuurwerk op de Mainstage. 'Lets go fucking crazy' zei de zanger en dat werd het ook. Ze waren duidelijk niet gekomen om veel te praten maar gewoon de wei op een hoopje te spelen. Recht door zee en de mensen laten genieten. De setlist heb ik niet kunnen onthouden, maar wel dat deze band Terror achterna gaat qua energie en support.
Nu moest ik opnieuw een moeilijke keuze maken en besloot ik zowel van Repproach als van King Dude een stukje mee te pikken. Eerste stop was de Trench tent waar Repproach speelde en er al veel beweging was voor het podium. Een mix van trashy hardcore/punk is altijd aangenaam om naar te luisteren en dat was nu niet anders. Na een paar nummers besloot ik nog vlug even naar de Marquee te gaan om een stuk van King Dude mee te pikken. Een unieke ervaring. Aangenaam om naar te luisteren. In hun donkere meeslepende stijl, die folk/blues/country kenmerkt, lijken ze op een duistere versie van Johnny Cash.
The Black Dahlia Murder is een band die je ooit eens moet gezien hebben. Hun deathmetal kreeg de ganse wei mee . Ze maakten er een dik feestje van. Technisch, dikke blastbeats en ellenlange gitaarsolo's galmden over de wei . Echt een top band. En de festivalman wou even een praatje maken met de gitaristen , maar werd vriendelijk verzocht het podium te verlaten. Het werd een mengeling van oud en nieuw werk.
Sick Of It All besloot de eerste dag op de Mainstage. Iedereen weet ondertussen dat ze al 30 jaar bestaan ; na hun passage op Graspop en Groezrock mochten ze dit nog eens over doen op Ieperfest. Het verveelt nooit. De broertjes Koller maken van elke show een volksfeest. New York Hardcore van de bovenste plank. Met nummers als “My Life”, “Us vs Them”, “Sanctuary” en “Build To last” brachten ze de wei naar een hoogtepunt. De gekste dingen gebeurden vooraan, stagedives en moshpits bij de vleet. Ze zijn het nog niet verleerd en er zijn veel bands die een voorbeeld mogen nemen aan Pete Koller die nog altijd één brok dynamiet is . Dat maakt dus 3 op 3 en weer een top show!
Dag 1 van Ieperfest zat vol verrassingen. Ik leerde nieuwe bands kennen. We genoten van al die acts met het goede weer en de toffe sfeer bovenop!
dag 2 – zaterdag 13 augustus 2016
Zomerse temperaturen noteerden we op de tweede Ieperfest dag . De eerste band op de Mainstage stak er nog een paar graden bij. Stab bestaat al 10 jaar en dit was voor hen waarschijnlijk het hoogtepunt in al die jaren. De zanger was de organisatie eeuwig dankbaar en de band zette de toon . “Betrayal”, “Today” en “Open Your Eyes” en de vele breakdowns lieten een goed gevulde wei de eerste moshpits van de dag zien, dit belooft dus!
Dan naar de Trench tent, de Luikenaren Cocaine Piss vlogen uit de startblokken. Dit was niet my cup of tea, met alle respect voor de band , maar de zangeres haar stem was echt niet om aan te horen. Dus besloot ik vlug naar de Marquee tent te gaan om de rest van de show van Goatwhore te checken. Daar kreeg ik een vettige dosis deathmetal naar mijn hoofd , die aanstekelijk klonk . “Fucked by Satan” is één van de nummers; verder geen commentaar zeker?!
Desolated stond klaar op de Mainstage en dat hebben we allemaal geweten. In no time zat de vlam in de pijp. Opzweppende, harde beatdown recht uit de UK. Geen moment was het veilig aan het podium. Nummers als “Death By My Side”, “Suffering” en “End Of The Line” passeerden de revue en maakten van deze show een plezier.
Als je van ‘oi/punk’ houdt, ging je maar beter vlug naar de Marquee tent om de show van Bishop Green te zien. Het was duidelijk dat velen hun show van twee jaar terug nog niet vergeten waren. Een pak volk dus. Een uiterst genietbare set hadden we van begin tot eind , met vele singalongs en danspartijtjes.
H2O bestaat nu al meer dan 20 jaar; er zit nog steeds geen sleet op deze band. Begin af aan was het duidelijk dat ze een energieke set op de Mainstage zouden spelen. De skatepunk/hardcore verveelde geen seconde, “One Life”, “One Chance”, “Sunday” en “Nothing To Prove” waren enkele voorbeelden. Tijdens “What Happened” werd het podium bestormd en werd er in de micro aardig meegebruld "What happened to the passion?"
Ik besloot opnieuw een blackmetal band mee te pikken, dus ging ik van de Mainstage naar de Marquee tent waar Der Weg Einer Freiheit van jetje gaf. Dit genre is niet echt mijn ding maar ik kon het wel smaken. Een rauwe, sferische, melodieuze sound is samengevat wat de band speelt.
Cold Hard Truth is terug van weg geweest. Van zodra de 'Hulk' de Mainstage opkwam werd het even oorlogsgebied in Ieper. Ze overtrefften elke beatdown hardcore band die tot nu toe op de wei was . Op nummers als “20 Yard Hero” en “Trust In Few” was het oppassen geblazen in de pit. Binnenkort komt nieuw werk van de band; als voorsmaakje kregen we “C4-26”. Aftellen dus!
Terug naar de Marquee tent om de mannen en vrouw van Gruesome te zien. Wat begon als Death coverband nam een andere wending. Als deathmetal band zijn ze met eigen nummers als “Forces Of Death”, “Raped By Darkness” en “Open Casket” een hele stap voouit. En natuurlijk speelden ze “Closed Casket” van Death. Een lekker sfeertje voelden we , genietend tot het eind!
MDC ging op de Mainstage van start. Ik besloot de show aan mij voor bij te laten gaan. Aan de reactie te horen, was het niet echt de moeite . Dus ging ik plaats nemen in de Trench tent waar xBishopx hun straight edge hardcore losliet. Rauwe, stugge, harde teksten werden uitgespuwd en ‘violent dancing’ in de moshpit was schering en inslag. 7 jaar waren ze niet in Europa. Ze braken de tent bijna af en hebben de mensen gegeven waar ze voor gekomen waren.
Nu was het tijd voor één van de bands waar ik het meest naar uitkeek. Op de Mainstage kwam I Killed The Prom Queen . Hun vorige passage was nog met JJ Peters aan de drums maar hem zal je morgen aan het werk zien met zijn band Deez Nuts. Het was genieten van begin tot eind. Met hun metalcore brachten ze de wei naar een volgend hoogtepunt. Ze speelden “Thirty One & Sevens”, “Sharks In Your Mouth” en “Your shirt Would Look Better With A Columbian Necktie” , bekende , steengoede nummers, jammer dat het zo vlug afgelopen was.
De opapunks UK Subs bestaan al meer dan 40 jaar, maar dat neemt niet weg dat hun enthousiasme is afgenomen. Charlie Harper , de blauw geverfde haren, speelde in een volle tent klassiekers als “Emotional Blackmail”, “Young Criminal”, “You Don't Belong” en “Hell Is Other People”. De pioneers van de streetpunk mogen op leeftijd zijn, aan hun muziek en show is dat zeker en vast niet te merken, wat een energie in de tent ! Ze verdienden een plaatsje op de Mainstage. Wel jammer dat het geluid even wegviel, maar dat kon de pret niet bederven. “Emotional Blackmail, Emotional Blackmail, Emotional Blackmail, Eotional Blackmail”!!! Yes! '
Cro-Mags is een band met vele gezichten (letterlijk dan) . Ze maakten eindelijk nog eens de trip naar België, en wat voor een show speelden ze op de Mainstage. Ze hadden er duidelijk zin in en … het publiek ook. Ze werden verwend met de nummers “We Gotta Know”, “Show You No Mercy”, “Malfunction”, “Street Justice” en ga zo maar door. Wat een moois hoorden we in hun gekende stijl. Het mocht nog wat langer geduurd hebben, met afsluiter “Don't Tread On Me” brachten ze een einde aan hun dikke, vette show …
Tijd voor iets helemaal anders, een vreemde eend in de bijt. Overal waar ze komen wordt de sfeer wat grimmiger en dat was nu niet anders. Atari Teenage Riot besloot als laatste 'band' de Marquee en deed deze daveren op z’n grondvesten. Alec Empire en C° brachten een onvergetelijke set en te gek voor woorden! Met hun digital hardcore zorgden ze voor een echt feestje in Ieper en de tent was bijna volledig gevuld. Je bent er voor of niet maar met een nummer als “Reset” (het enigste nummer dat ik zelf ken) en de rest was het er boenk op.
Jellof Biafra And The Guantanamo School Of Medicine hadden de eer om de tweede dag van het festival te besluiten op de Mainstage. In het begin was ik niet echt overtuigd en dacht ik huiwaarts te keren, maar ik wou het niet opgeven. Best dat ik het niet gedaan heb. Misschien waren zij niet de band voor me die ik verwachtte op dit uur, maar ze hebben toch de juiste muzikale schwung om er een feestje van te maken, al vond ik Biafra’s gepreek soms iets te lang duren; ok, dat was bijzaak. Anti Trump (wie niet?), anti rascisme, verdraagzaam zijn ... allemaal een deel van Biafra zelve alsook “Nazi Punks Fuck Off”, “Satan's Combover”, “Holiday in Cambodia” en “Riot”. De oude Dead Kennedy is een echte showman. Hij bevestigde het door in het publiek te springen en even te crowdsurfen!
Dag 2 was evenwichtig , bracht verrassingen, maar ook een aantal teleurstellingen. Normaal zeker als je vele bands ziet en ontdekt . Op naar dag 3 van dit mooie festival!
dag 3 – zondag 14 augustus 2016
Het beloofde (weer) een warme dag te worden, even bewolkt, maar in no time werd de wei getrakteerd op de zon … Tijd om de laaste dag in te zetten. Benieuwd!
Net op tijd voor xViciousx op de Mainstage. De straight edge hardcore/ Beatdown is niet slecht maar ik bleef wat op mijn honger zitten. Door je te verkleden in een dino maak je het andere niet goed. Eenvoudig goed, maar geen hoogvlieger.
Get The Shot ging van start in de Marquee tent. Een harde pot hardcore met een stem om van over te vallen , is de beste omschrijving. Ik kende de band totaal niet , maar dit was een aangename ontdekking hoor!
Deze band had een plekje verkregen op de Mainstage. Misschien was het wel ongewoon zo vroeg op de dag Deez Nuts aan het werk te zien. Er was nog niet zoveel volk na een zware nacht. Ze speelden een solide show en maakten er het beste van. “I Hussle Everyday”, “Stay True”, “Face This On My Own” en “Band Of Brothers” schudden ons wakker; het startschot voor een top dag.
Ashes was de volgende in de Marquee. De band uit Leuven speelde een super dikke show. Strakke, opzwepende en agressieve hardcore die echt in de oren bleef hangen. Oud en nieuw hoorden we, “Losing Faith”, “Jealous Souls” en “Certain Death” maakten van deze show eentje om niet te vergeten.
Terug naar de Mainstage voor Ironed Out . Deze band kan je lichtjes vergelijken met Knuckledust (hoe kan het ook anders want Wema staat hier ook met een gitaar in zijn handen). Hun rap/hardcore was hier zeker ook op zijn plaats. Binnenkort nieuw werk, nu moesten we het doen met “Us And Them”, “A.C.A.B” en “Bloodlines” en dat smaakt naar meer.
World Eater was nog zo'n band die ik niet echt goed kende , dus hoopte ik op een leuke verrassing in de Marquee tent. Een aangename show en dikke no nonsense hardcore. “Lost”,”Never Cared”, “Wormfeast” waren enkele overtuigende nummers voor me. Ik was aangenaam verrast.
Door enkele cancels mocht Risk It! naar Ieper afreizen om de Mainstage in hogere sferen te brengen. Het was niet de eerste keer dat ze hier speelden en ze hadden direct het publiek mee. “Getting Low”, “Balance Of Power”, “Dissapear” en “Who' Fooling Who” , het zijn enkele nummers in hun brede repertoire die vlijtijg meegezongen werden en zorgden voor de nodige moshpits.
Veel tijd was er niet want Iron Reagan zou binnen enkele minuten in de Marquee tent trakteren op een pot trashy hardcore/punk. En dat kon niet anders dan een succes worden. “Skulls Of Maggots”, “Get The Ruler Out” en “Miserable Failure” klonken bekend in de oren. Vergeten we vooral niet “Your Kid's An Asshole”!
Knuckledust was de band waar iedereen ongeduldig op wachtte . Voor de Mainstage was het op de koppen lopen ', wat letterlijk ervaren werd tijdens de show. Oldschool hardcore waar je van begin tot eind aan de grond genageld werd . 20 jaar staan ze op de planken , nog altijd solide als geen ander. Voor de liefhebbers kwamen “Dust To Dust”, “Lost Politics”, “Two Faced”, “Humanity Nightmare” en “Life Struggle” aan bod en het was aardig wild daar vooraan!
Na al dat geweld, besloot ik gewoon te wachten tot Dying Fetus . Na een uurtje was het zover en ze begonnen aan de brutaalste set van het weekend. De deathmetal van de mannen scheurde door elk hoornvlies. Technisch top, en de wisselende zangpartijen maakten het meer dan af. Voor het eerst werd er aardig mee geheadbanged op “One Shot, One Kill”,”Your Treachery Will Die With You”, “From Womb To Waste” en ga zo maar door. Afsluiten deden ze met “Killing On Adrenaline” en snoerden ze net als de vorige keer de 'haters' de mond.
Pro-pain sloot af in de Marquee tent. Dit was to-the-bone! Strakke show, echte sfeermaker en wel de beste band die ik dit weekend heb gezien. “Unrestrained”, “Standtall”, “Voice Of Rebellion”, “The Kill” en als afsluiter “Fool Taste Of Freedom” waren de klassiekers die de temperatuur deed stijgen!
Dan was het tijdstip aangebroken om de band te zien die Ieperfest 2016 besluit , Agnostic Front. De Mainstage werd in vuur en vlam gezet door deze 'oude garde'. Dat ze er nog altijd staan verwondert mij niet want ze brengen hun shows nog altijd met de zelfde passie. Vinnie Stigma is op het podium een dartelend veulen en Roger Miret zijn stem verveelt geen seconde. “My Life”, “Police Violence”, “Friend Or Foe”, “For My Family” ontbraken niet, net als “Gotta Go” met een stormloop op het podium als gevolg. Wat een afsluiter!
Ieperfest 2016 was er eentje om niet te vergeten. De weergoden waren ons gans het weekend goed gezind.
De organisatie heeft ons een line-up voorgeschoteld waar je niets kon op aanmerken. Ik heb veel nieuwe bands leren kennen, veel verrassingen , maar ook enkele mindere.
Wat mij op viel was dat de festivalwei altijd, maar dan ook altijd , proper lag en dat er veel aandacht werd geschonken aan het ecologische. En zonder er bij na te denken volg je dit gewoon, al was het maar je sigarettenpeuk in de bijhorende 'asbak te gooien'. Hier mogen velen een voorbeeld aan nemen.
Ook dacht ik eerst, o nee toch niet alleen vegan eten, maar dit was een sterke meevaller. Lekker eten van pizza tot wraps tot ijsjes , tot 'gyros'.
Aandachtspuntje is wel dat er een extra bar wordt voorzien, want je moest iedere keer naar de Marquee tent gaan maar dit was geen reden tot klagen.
Dank voor de mooie tijd en tot volgend jaar!
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Lokerse Feesten 2016 – DAG 08 - Alice On The Roof – Bazart - Christine And The Queens
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-12
Didier Becu
Alice On The Roof – Bazart - Christine And The Queens - Belgen redden popavond
Mits wat puzzelwerk kun je iedere avond op de Lokerse Feesten met een muziekgenre verbinden. Vrijdagavond valt best te omschrijven als pop, en zo je het wil de betere pop. Deze benaming past uitstekend bij Alice On The Roof. Zo’n twee jaar geleden kende niemand Alice Dutoit, het verlegen meisje uit Bergen dat in een recordtempo één van de Belgische popfeeën werd. Aangekomen op de Grote Kaai vertoonde het immense concertplein een wat verlaten indruk, maar eens de Waalse band begon, zag je de mensen toestromen. En vooral, ze bleven staan. Met haar vreemde pak en dito schmink lijkt ze wat op een dromerig gothicmeisje, maar Alice valt vooral voor popmuziek.
Voor een Waalse band is het nooit een sinecure geweest om Vlaamse harten te veroveren, blijkbaar heeft de blondine daar geen probleem mee. Misschien heeft ze nog wat meer zelfvertrouwen nodig als ze een Vlaams podium betreedt, want ze zegt net iets te veel in schattig Nederlands dat ze het allemaal zelf nog niet kon geloven.
Gisteren bewees de band dat meer in zijn mars heeft dan die ene superhit (“Lucky You”). De meeste songs uit hun aanstekelijke debuut ‘Higher’ werden gespeeld met als hoogtepunten “Easy Come Easy Go” dat ons bij momenten deed vermoeden dat Bergen ergens in IJsland ligt of het verterende “Mystery Light”.
Minpuntje? Nou ja, laat die cover van ABBA’s “Dancing Queen” maar achterwege, voor de rest zagen we een band die beslist een blijver zal worden.
De organisatoren konden het natuurlijk niet weten, maar (hoewel het voor een uiterst jong publiek was) bleek de hoofdact van vrijdag wel degelijk Bazart te zijn. Tegenwoordig gaat het snel in de muziekbusiness, volgens Shirley Manson van Garbage die maandag op datzelfde podium stond, zelfs te snel. Een paar maanden geleden kon niemand vermoeden dat het zo’n vaart zou lopen voor zanger Mathieu Terryn , gitarist Simon Nuytten en keyboardspeler Oliver Symons. De band die ooit op Junior Eurosong (jawel) begon, heeft alleen nog maar een EP uit. Twee keer niks dus, maar ze verkochten zonder veel moeite groten zalen uit en ons op baserend op wat we gisteren zagen, zijn ze er ook in geslaagd om alle Vlaamse meisjesharten op hol laten slaan.
Het concept van de boezemvriend van Max Colombie is nochtans simpel: folktronica met Nederlandse teksten. Simpel, maar voor het jonge publiek effectief. Niets mis mee, alleen was het misschien nog leuker geweest mochten diezelfde fans ook eens hun mond houden als hun idolen op het podium staan, dan hadden wij ten minste ook kunnen meedromen op Mathieus mijmeringen. Maar goed waarom klagen, als de band er in slaagt om de hele kaai te doen springen?
Ook tijdens Christine And The Queens zagen we nog een heleboel spandoeken die de liefde voor Bazart uitschreeuwden (de overige fans moesten wellicht tegen middernacht thuis zijn), en bij de slotact merkten we meteen een ander publiek op: één met hoge verwachtingen. Het is moeilijk om een oordeel te vellen over dit Frans collectief, feit is dat je voor een dansspektakel moet te vinden zijn, want de beweging van het lichaam is bij Christine And The Queens minstens even belangrijk als de muziek. De stem van Christine voelt warm aan, en ze toont zich zelfzeker op een podium. Zelfs iets te zelfzeker, want die sneer naar Rihanna en Beyoncé konden we echt wel missen. Technisch valt er weinig op te merken aan deze act: een goed geoliede hitmachine waar iedere dans tot in de puntjes is ingestudeerd, wel kon de muziek wat meer variatie gebruiken en hadden we geen behoefte aan de muzikale interludes van “Pump Up The Jam” en “I Feel For You”.
We zagen dan ook een publiek met gemengde gevoelens. Op de glimlach van sommige bezoekers zagen we dat die het muziekspektakel van het jaar beleefden, zij die huiswaarts trokken wilden waarschijnlijk muziek met meer ballen. Een ding staat buiten kijf: deze Fransen zijn geen eendagsvliegen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2016 – DAG 07 – Selah Sue – Fat Freddy’s Drop – Tsar B – House Of Pain
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-11
Johan Meurisse
Het was vandaag een rustige avond op de Grote Kaai . Eén van die avonden ook waar het zomerweer uitbleef . Hoogstens een goed gevuld half plein, waarbij de programmatie weinigen kon warm maken. De populariteit van de House of Pain is geenszins van het niveau Cypress Hill , een tweede sterkhouder bleef uit en vreemd genoeg afsluiter Selah Sue , in Vlaanderen in het hart gedragen, wordt in Wallonië en Frankrijk steeds populairder … Zo zie je maar …
The House Of Pain - Volgend jaar viert spil Everlast feest , House Of Pain bestaat dan vijfentwintig jaar . Drie platen verschenen er midden de jaren 90 . Met regelmaat was hij op tournee en deze zomer klopte hij bij verschillende festivals aan.
Hiphop blijft een gegeerd genre . Anderhalve maand zagen we nog generatiegenoot Cypress Hill schitteren in de AB, Brussel. House Of Pain had het in Lokeren lastiger, en kon minder rekenen op handclaps , ‘oohoohs’ en de ‘are feeling fines’. Minder volk vooraan en dan is alles zo immens, het plein , het podium en op de koop toe hun optreden vóór valavond …
In de originele bezetting alvast waren ze hier te zien met de tweede MC Danny Boy en DJ Lethal , verder live aangevuld met drummer en keys . Zanger en frontman Everlast, al serieus getekend door het leven, houdt van zijn compagnons Cypress Hill, Public Enemy, Snoop Dogg en Fun Lovin’ Criminals, wat doorklonk in de hiphopsounds, samples, scratches en de rhymes.
Een goede 45 minuten kregen we materiaal , netjes verdeeld van HOP en Everlast solo. “Back from the dead” ,” Put on your shit kickers” waren twee straight-in-your-face mokerslagen. “Same as it ever was” was de aanloop naar de band van z’n muzikaal idool Johnny Cash, “Folsom prison blues” en “What it’s like”, die tot op het bot werd uitgediept . Geen raps , maar een sterk doorleefde rauwe zang en een repetitief bluesy semi-akoestisch gitaarmotiefje en - getokkel sierden de twee nummers .
Een goede, gevarieerde set , niet meer, kregen we tussen pop, hiphop , blues en country. En tot slot zorgde de instant klassieker “Jump aroud” voor de eerste echte danspasjes en moves!
Een paar jaar terug leerden we het Nieuw-Zeelandse collectief Fat Freddy’s Drop kennen op Couleur Café , die een potpourri soul , jazz, pop, electro, reggae, dubsounds serveerden. Het klonk aangenaam , zomers , zwoel , sfeervol , loungy. Vanavond viel de kilte over de band en het publiek , het was allemaal wat braafjes , en even dachten we dat het vuur kon ontstoken worden op het podium, door o.m. de bijhorende blazerssectie , maar de lont bleef gedoofd , waardoor zij stilletjes aan ons voorbij gingen . Iets te loom om te triggeren …
Dan maar naar de Red Bull Elektropedia room. Heel erg mooi ingericht om eigen talent een kans te geven . We checkten Tsar B aka Justine Bourgeus, de violiste van School is Cool – die in de spotlights kwam met de “Back to black”- cover met Max Colombie van Oscar and The Wolf eind vorig jaar. Binnenkort verschijnt de EP. Heel wat keys /programming, electrodrums stonden op het kleine podium , waarrond de jonge dame in aparte kledij bewoog en zweefde. Muzikaal zitten we in de trend van FKA Twigs , Poliça, Portishead, Lamb, Tricky en de postdubstep van James Blake. Je hoort het, een triphopsound met een mishmash aan invloeden , onverwachtse , verrassende wendingen , tempowissels, basstunes, tegendraadse geluidjes en fijne melodieën, die dwars door je lichaam trillen .
Een hobbelig muzikaal geluid waar kilte , donkerte, warmte en sensualiteit elkaar kruisen, uniek en goed …
Tot slot Selah Sue die vanavond de LF marathon kon besluiten. Niet onverwachts op de affiche trouwens, gezien ze in een ver verleden hiphop in de aderen had. Na haar debuut , nam ze de tijd voor de tweede cd ‘Reason’. Ze had zichzelf tegenkomen, maar stelt het goed nu, ze was extravert, maakte heel wat onderhouden danspasjes en hield het publiek goed bij de leest .
Een paar festivals worden aangedaan als Couleur Café en de Lokerse Feesten. Een heuse band hadden we op het podium , met backing vocalistes en blazerssectie . Een warm aandoenlijke emotievolle set ervaarden we . Kon ook niet anders, haar songs zijn een dampende, swampende fusie van stijlen , hebben een geraffineerde opbouw, zijn spannend en ze zijn mooi uitgewerkt. Zij valt op door haar een unieke , indringende doorleefde soulstem en steekt gerespecteerde souldames naar de kroon .
We kregen een afwisselende set , van ingenomen, breekbare nummers tot meer uptempos door de grooves en een zangrap . Twee van haar favorieten kwamen aan bod , eentje van Lauryn Hill en eentje van Billie Holiday. “Alive” en “Reason” staken op sfeervolle wijze de set op gang .
Emotionaliteit is en vormt de rode draad doorheen haar materiaal . Eentje met haar vriend nam het plein pakkend in . Een mooie reeks songs volgden , die het genre afwisselden o.m. “In this world” , “Raggamuffin”, “Fear nothing” , “Alone” en afsluiter “Together” , samen met Woodie Smalls (trouwens opener van de avond) . Hier zat pit in , wat de menigte ophitste.
Selah Sue overtuigde , speelde een erg evenwichtig optreden en zorgde voor heel wat variatie, intimiteit en dynamiek .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2016 – DAG 06 – The Sore Losers – Richard Ashcroft – Balthazar - Magnus
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
10-08-2016
Astrid De Maertelaere
dag 6 – Halfweg de Lokerse Feesten! Na Suikerrock, Kneistival, Rock Herk en Rock Zottegem kunnen we The Sore Losers vanavond ook bewonderen op de Lokerse Feesten. Ze hebben de afgelopen maand heel wat Belgische festivals afgeschuimd. Zoals gewoonlijk is het voor de starter van de avond niet evident om het publiek op te warmen. Al hebben we wel het gevoel dat ze er zin in hebben. The Sore Losers vliegen er in met “Blood Moon Shining”, “Got It Bad” en “Cherry Cherry”. Vervolgens was het tijd voor “Emily”, nog zo een pareltje uit hun derde album ‘Skydogs’ dat in maart dit jaar werd uitgebracht. “Dirty Little Pretty Thing” wordt gladjes aangelengd met een korte cover van Golden Earring hun grote hit “Radar Love”. Geen slechte combinatie. Al snel volgt hun eigen hit “Beyond Repair”. Eén van de nummers die het meest bleef hangen was hun versie van MC5’s “Kick Out the Jams”. Het bewijs dat The Sore Losers wel nog even kunnen meegaan in het rock ’n roll circuit.
Terwijl de zon ondergaat in Lokeren, kunnen we aftellen naar Richard Ashcroft. ‘The Verve’ klinkt waarschijnlijk bekend in de oren? Wel, 20 jaar later staat deze Britse singer/songwriter nog steeds op het podium als soloartiest. Na zijn opener “Out Of My Body” maakt hij in zijn setlist al snel plaats voor “Sonnet”. Niet het enige The Verve - nummer dat tijdens zijn set naar boven kwam. Andere successen zoals “Bitter Sweeth Symphony”, “The Drugs Don’t Work” en “Lucky Man” kon Richard toch ook niet laten liggen. Om het met zijn woorden te zeggen “Zet de akkoorden A, E en G in een random volgorde en je kan iets maken waar mensen gelukkig van worden”.
Fijn dat we nog even konden genieten van deze nineties meezingers. Richard bleef echter niet hangen in zijn nostalgisch repertoire, maar stelde ook zijn nieuwe soloplaat ‘These People’ voor. Het sentimentele “This is How It Feels” en “They Don’t Own Me” konden ons wel bekoren. Singer/songwritergehalte, check!
Toch nog een puntje van kritiek. Iets oudere nummers zoals “Music is Power”, “Break The Night With Colour” en “New York” werden helaas wat te lang uitgerokken waardoor het optreden halverwege de set wat langdradig werd. We moeten toegeven: the voice, the looks, the attitude – Richard still got it.
Tijd voor de headliner van deze avond, Balthazar. Reeds de derde keer dat deze band de Grote Kaai van Lokeren mag inpalmen. We hadden het gevoel dat de akoestiek hen af en toe wat in de steek hield, maar hun vertrouwde sound ging zeker niet verloren. Het zelfvertrouwen dat Balthazar uitstraalt, uit zich elke keer weer in sterke nummers. “Then What”, “The Oldest of Sisters”, “The Boatman”, “Fifteen Floors” blijven ons hart veroveren. Bovendien zijn we ook grote liefhebbers van de viool van Patricia Vanneste die in “Decency” en “Bunker” een prachtige rol speelt. ‘Raise your glass to the nighttime’, want zo’n avonden willen we nog meer beleven.
Tom Barman, Tim Vanhamel en CJ Bolland staan al te wachten om deze zesde dag af te sluiten. Magnus is het soort dance-electroproject dat Lokeren zou moeten doen feesten tot in de vroege uurtjes. Al zagen wij de dansvloer helaas al snel leeg lopen. Was het de werkdag die we donderdag nog moesten overwinnen? Of waren we niet helemaal fan van de bizarre klanken die op ons af kwamen? We kunnen niet voor iedereen oordelen, maar wat ons betreft was het toch dat laatste. Met “French Movies” leek de set catchy te beginnen. Het enthousiasme van Tom zorgde tijdens “Jumpneedle”, “Soft Foot Shuttle”, “What It Is” ook voor enkele opflakkeringen. Toch verloor Magnus onze aandacht waardoor we het einde van de avond niet haalden. Sorry Magnus, volgende keer beter?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Primal Scream van Bobbie Gillespie is een apart bandje binnen de Britscene . Door de jaren gaat Primal Scream alle windrichtingen uit , muzikaal alle kleuren van de regenboog. Ook hier word je uitgenodigd op een aangename luistertrip, die ver weg is van hun 90s caleidoscopische werkjes . Aangename groovy poprock staat naast electropop op z’n New Orders en verder wisselen ze het af met ingetogen, sober, sfeervolle nummers en uptempo’s. “Trippin’ on your love”, “100% or nothing” en “Golden rope” (hier Primal Scream op z’n best! met toevoeging van Indiase elementen) staan naast een intiem “Private wars” en het snedig kort rockende “When the black out meets the fallout” .
Op die manier komen we uit op een uiterst boeiend album. Op de cover siert een 20 jaar oude foto van Gillespie, wat toont hoe jong en goed ze zich (nog) in hun vel voelen …
DMA’s worden wel eens de Aussie Oasis genoemd . Hun debuut heeft er inderdaad veel van mee in de melodieën. Je hoort het in het gitaarspel , de tempowissels , de broeierige intensiteit en dat snerend stemgeluid en de zanglijnen . Het zal de Gallaghers waarschijnlijk worst wezen wat ginder gebeurt , maar hun muziek zit alvast goed in elkaar en boeit door de variaties. Britpop, - rock , een sierlijke, subtiele sound , pittig gekruid door een shoegazegeluidje.
Op die manier gaan we leuk en uiterst genietbaar door de plaat heen. “Timeless” is een sterke opener , “Delete” en “So we know” hebben een intrigerende , spannende opbouw , en de Oasis intimiteit hoor je op een nummer als “Step up the morphine” . Fijn debuut!
In de tienjarige carrière heeft de Australische Wolfmother rond Andrew Stockdale een nogal hobbelig parcours afgelegd . Een pracht van een debuut die de 70s retrorock van Led Zeppelin en Black Sabbath nieuw leven inblies , een moeilijke tweede ‘Cosmic egg’ , al ruim zes jaar terug, was ook niet zonder slag of stoot. Na hun tweede cd ging de band weeral uit elkaar. Ze brachten een obscure ‘New Crown’ uit, die intens in de seventies groef.
En enfin, nu opnieuw op de front , sterker dan ooit. De nieuwe vierde, ‘Victorious’, is een nieuwe band. Maar Wolfmother is Andrew Stockdale. Punt . De plaat leunt nauw bij hun meesterlijke debuut aan . Vuige retrorock , tien songs in een goed halfuur , die raken en refereren aan vooropgenoemde bands , verder wat psyche ademt van Pink Floyd, glam op z’n Guns’n’Roses en hardrcok van AC/DC integreert .
We voelen het, het zijn allemaal sterke songs ; de openers “The love that you give” en de titelsong tonen al meteen hoe goed deze band bij de leest is en hoe scherp ze klinken. Af en toe sijpelen de keys door of wordt wat gas teruggenomen , maar wat is het heerlijk als Stockdale en C° onder stoom staan, verder op de plaat met “The simple life”, “Gypsy caravan”, “Happy face” en “Eye of the beholder” , die als afsluiter nazindert … Energiek , strak , gedreven , opwindend . Wolfmother is back!
Lokerse Feesten 2016 – DAG 05 – Van Morrison – Arno – Kitty, Daisy & Lewis
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-09
Sam De Rijcke
Een familiefeestje in de zon, dat was Kitty, Daisy & Lewis. Zo’n een muzikale familie kom je maar zelden tegen, broer Lewis Durham die het podium deelt met zijn zusjes Kitty en Daisy (2 bevallige sexy dames, als je ’t ons vraagt, doch dit volledig terzijde) én met moeder op basgitaar en vader op ritmegitaar. De muziek zit duidelijk in de genen. Bovendien wisselden Kitty, Daisy en Lewis voortdurend van instrument. Piano, gitaar, harmonica en drums, het maakte hen niet uit, ze hanteerden het allemaal met de vingers in de neus. En die muziek dan. Hoewel er op hun laatste plaat wat meer pop is naar binnen geslopen, grossierde het gezelschap nog grotendeels in lekkere en authentieke retro muziek, frisse rockabilly en vintage blues. Met sprankelende songs als “Baby Bye Bye” en “It Ain’t Your Business” brachten ze het zonnetje binnen in Lokeren. Toen ze er de ouwe Jamaicaan Eddie ‘Than Than’ Thornton bij haalden werd het al helemaal een zomers feestje met een bekoorlijk reggae tintje. De ouwe snoeperd genoot met volle teugen van de aandacht die hij kreeg en speelde ondertussen een set aardige trompetpartijtjes bij elkaar, de dansspiertjes tintelden gretig.
Kitty, Daisy & Lewis eindigden hun geanimeerde set met hun bijzonder aanstekelijke versie van “Going Up The Country”, u weet wel, die Canned Heat klassieker die voor het leven vereeuwigd is met Woodstock.
Met Van Morrison weet men nooit. De man heeft de reputatie van eeuwige brompot en staat regelmatig flink tegen zijn zin op een podium wat al eens resulteert in tegenvallende concerten. Maar in Lokeren hadden we geluk. Niet dat hij nu plots de wilde publieksentertainer ging uithangen maar hij focuste zich vooral op de muziek, en alleen maar dat. Bindteksten ? nooit van gehoord. Geen tijd verliezen en spelen was de boodschap.
Eén van de allergrootste klassiekers “Moondance” mocht de aftrap verzorgen, toen wisten we al dat het goed zat.
Van Morrison en zijn voortreffelijke band wandelden doorheen diens indrukwekkende repertoire met fluwelen versies van onder meer “The Way Young Lovers Do”, “Someone Like You”, “Cleaning Windows”, “Have I Told You Lately”, “Here Comes The Night” en uiteraard een stevig rockend “Gloria”.
De ouwe knorpot had er duidelijk voor gekozen om zijn publiek te vermaken met een ‘best of’ en natuurlijk was er geen mens die daar om maalde. De melige country die hij op zijn meest recente platen bovenhaalde, was gelukkig nergens te bespeuren. Vandaag stonden subtiele blues, glooiende jazz en glansrijke soul op het programma. Het enige bezwaar dat we konden inroepen was dat het geluid wel heel stil was afgesteld. Wie niet vooraan had postgevat kon de muggen nog rond zijn oren horen zoeven. En dan nog bespeurden we fans met oordopjes in hun flappers, geen idee of die eigenlijk wel iets gehoord hebben.
Alles klonk heel netjes en beschaafd, geen wilde rockshow dus, maar wel een uitmuntende muzikale hoogmis. De bandleden zagen er ook niet bepaald rock’n’roll uit (eerder een verzameling Ierse pastoors) maar ze waren werkelijk op geen foutje te betrappen en speelden akelig perfect.
Van The Man stond ook prachtig te zingen. Zijn stem, waar de leeftijd duidelijk nog geen vat op gekregen heeft, was vanavond één van de hoofdrolspelers. De vocale hoogstandjes werden dan nog eens aangedikt met een heerlijke backingzangeres. Hier werd echt niets aan het toeval overgelaten, dit was een meer dan geslaagd Van Morrison optreden. Nauwelijks of geen interactie met het publiek (op een zeldzame ‘thank you’ na), wel non stop uitstekende muziek van een torenhoog niveau.
De fans smulden er van, maar wie niet vertrouwd was met Van Morrison’s muziek, was hier waarschijnlijk in een diepe slaap verzonken of zat achteraan op het terrein gretig aan de Lokerse paardenworsten.
Ons eigen rock’n’roll icoon Arno kwam dan een goede snok naar rechts geven aan die volumeknop. De man was weer volledig zichzelf en speelde een verdomd strakke set met alle typisch Arno ingrediënten en een reeks onvervalste klassiekers. Wederom liet hij zich hier omringen met die geweldige band waar hij nu al enkele jaren de hort mee opgaat. Zij lieten Arno’s songs, inclusief een stel onsterfelijke TC Matic klassiekers, verduiveld smerig en stevig klinken. Natuurlijk was het allemaal een beetje voorspelbaar, we wisten wat ons te wachten stond, maar toch overdonderde Arno ons nog maar eens met zijn gekende act die overliep van intensiteit, power, humor en rock’n’roll. En we weten intussen al lang dat hij een kleintje heeft, meer ‘t schiet godverdomme nog altijd VERRRREEE !!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2016 – DAG 03 – Metal-dag! - Loeiharde gitaren, gebrul en ontblote boezems!
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-07
Jens Heyerick
Elk jaar wordt er op de Lokerse Feesten een dag vrijgehouden voor de liefhebbers van de iet wat heavy muziekliefhebbers. Dit jaar hadden ze toch enkele mooie namen kunnen strikken voor hun affiche, die er voor zorgde dat het helemaal uitverkocht was. Inglorious, Red Fang, Suicidal Tendencies, Parkway Drive, Steel Panther, Slayer en jawel Limp Bizkit hadden de eer om dit jaar het podium onveilig te maken. De omroeper beloofde dat het een gitzwarte avond zou worden ...
… Hoewel het weer eerst niet wou meewerken … Iets na 16u werd de metaldag op gang getrapt door Inglorious. Mij zei deze band eigenlijk niets, maar in de England zijn ze toch wel gegeerd. En dat hebben ze zeker en vast niet gestolen, we kregen een lekkere pot hardrock/metal die geen enkele minuut verveelde. Het terrein was nog niet helemaal gevuld maar dat deerde de zanger niet. De trekjes van de gitarist leken toch wel verdacht veel op die van Slash en de stem van de zanger deed denken aan een mix van Axl Rose, Bruce Dickinson en Mattt Barlow, terwijl hun muziek meer naar de kant van AC/DC ging, wat werd gesmaakt door het merendeel van het publiek. Eigen nummers als “High Flying Gypsy”,”Holy Water” en “Girl With A Gun” passeerden de revue en ze waagden zich ook aan een cover van Rainbow “I Surrender” die ze tot een goed eind brachten en zo was de toon van de dag gezet.
Red Fang was de tweede; de Amerikanen mochten voor het laatste optreden van hun tour nog eens van jetje geven. De speed/stonerrock werd door het publiek met open armen ontvangen. Het muzikale was technisch erg goed, maar wat opviel was dat de stem van de zanger op bepaalde momenteel nauwelijks hoorbaar was. Nummers als “Dirt Wizard”, “Malverde” en “The Smell Of The Sound” overtuigden, maar persoonlijk was dit niet echt my cup of tea .
Toen was het de beurt aan Suicidal Tendencies; voor velen onder ons waren zij de band van de dag, wat je kon zien aan de vele t-shirts. Van zodra ze begonnen , vroeg ik mij af of die zanger weggelopen was uit een psychiatrisch ziekenhuis, zijn bewegingen op het podium waren op sommige momenten echt zo overdreven dat het grappig werd. Maar vanaf minuut 1 hadden ze het ganse publiek mee. Hun trashmetal scheurde als een rallywagen over het terrein en maakte van de meesten in de moshpit monsters. Uit volle borst werden nummers als “You Can't Bring Me Down”, “Trip At The Brain” en “Freedumb” meegeschreeuwd.
Toch vermoed ik dat Mike Muir , beter bekend als 'Cyco' zijn beste tijd heeft gehad, maar dat deerde niet veel mensen zo te zien. Wat irritant was het bijna-gesmeek van de band achter 'ST' of 'Suicidal Tendencies' aan het publiek en dat toont voor mij toch dat ze het iet wat te hoog ophebben van zichzelf; trouwens de leden hadden een eigen ‘ST’ t-shirt aan. Deze gegevens terzijde was het een aangename belevenis.
Kort daarna begonnen de mannen van Goe Vur In Den Otto hun plaatjes te draaien, dit deden ze tijdens elke pauze en er werden heel wat klassiekers gedraaid. Het terrein werd meer en meer gevuld en iedereen was klaar voor de Aussies uit Byron Bay. Parkway Drive is niet een van de minste metalcorebands. Ze zitten ondertussen al aan hun 5de album en zijn niet meer weg te denken uit het wereldje, en dat bewezen ze nu weer eens. Beginnen deden ze met “Destroyer” en direct was het koekenbak. Ik vraag mij toch af of Winston Mccall ooit eens niet lacht, en waar hij al die energie blijft halen. Iedere minuut dat er niet wordt gespeeld , is de zanger dankbaar dat hij hier mocht staan en dat we naar hem kijken. Hij vroeg om de haverklap om crowdsurfers en moshpits. En die kreeg hij direct. De show was nog beter dan in Brussel (januari ll) toen ze hun nieuwe album 'IRE' kwamen voorstellen. Met vlammenwerpers, confettie en ontploffingen maakten ze er een spektakel van, al had het nog beter geweest later op de avond. “Carrion”, “Crushed” en “Dedicated” waren enkele nummers die ze speelden. Enig minpuntje was dat het bijna dezelfde playlist was als in de AB en dat ik liever wat meer oudere nummers had gehoord. Toch was het weer een knaller van formaat!
Even gaan rusten na deze set en dan was het tijd voor de volgende band. Deze glamrockers zijn het levende bewijs dat je glamrock niet te serieus mag nemen, met een bassist die zich in elke pauze met een barbiespiegel zijn lippen bijkleurde en zijn haar met wat haarlak bijwerkte. Een hele bende mensen kwamen met plezier deze band bekijken. Overal waar Steel Panther komt , zit er wel kans in dat je een of andere ontblote boezem ziet in het publiek en nu was het niet anders. Ook wanneer de band vrouwen op het podium liet komen waren ze niet verlegen om wat bloot te tonen, het zal maar je dochter of vrouw zijn. Ondanks alles een hoogtepunt in de set, ook muzikaal zat het zeer goed met nummers als “Fat Girl”,”'Party Like Tommorow Is The End Of The World”, “Gloryhole” en “Girl From Oklahoma” als ballad.
Het was een soort talkshow waar er heel de tijd in gepraat werd, nu ja typisch Amerikaans. Maar het publiek liet het niet aan zijn hart komen …
De avond viel en dan was het tijd voor de oude rotten van Slayer. Ruim 30 jaar staan ze er. Na hun passage op Graspop kwamen ze dit nog eens overdoen in Lokeren. Geen overdreven gepraat, nee, gewoon knallen , dat is de formule die Slayer al jaren lang hanteert. Technisch een top band! De stem van Tom Araya klonk sterk en de loeiharde gitaren van Kerry King en Gary Holt keihard. Op hun setlist stonden nummers als “Postmorte”, “War Ensemble", “Dead Skin Mask” en “South Of Heaven”. En of dat nog niet genoeg was , werd na de laatste tunes van “Angel Of Death” hun meestergitarist Jeff Hanneman, die sinds 2013 niet meer onder ons is , geëerd. Met een banner van Heineken was de naam van het biermerk vervangen door Hanneman.
Voor velen was Slayer waarschijnlijk de afsluiter maar dat was buiten Fred Dust en Limp Bizkit gerekend. Fred Durst die zijn omgekeerde rode pet nu had vervangen door een vissers hoedje, staat altijd in de picture en de rest is bijzaak. Toch blijft het voor de meesten onder ons jeugdsentiment en dat zag je duidelijk aan de voorste rijen. Met klassiekers als “My Generation”, “Nookie”, “My Way” en “Take A Look Around” kregen ze de moshpit in beweging. Ook waande Fred zich even in Mexico en in zijn beste Spaans zei hij 'Mucha gracias. We're so happy to be here, Mexico' wat de meesten niet konden smaken op het terrein.
Verder kwamen er nog samples en half gespeelde covers van Pantera, Ministry, Rage Against The Machine en Metallica en volledig gespeelde covers van The Who “Behind Blue Eyes” en George Michael’s “Faith” aan bod , die vooraan op appreciatie konden rekenen. Ondertussen had al een groot deel mensen het terrein verlaten.
Conclusie you hate him or you love him. En na Limp Bizkit zetten de mannen van Goe Vur In Den Otto de feest nacht verder in , samen met de overgebleven zielen op de Grote Kaai.
Het was zeker en vast de moeite waard. Ik heb wel een paar vreemde dingen gezien maar dat kon de pret niet bederven. Goede bands en een leuke sfeer maakten van deze zondag een top dag. Meer dan ooit voor herhaling vatbaar en dus wordt het weer aftellen tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
