Festival Dranouter 2016 – zondag 7 augustus 2016
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-07
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Even genietbaar was het op de afsluitende dag. We kregen op de Mainstage een breed gamma, de Nederlandstalige pop van Yevgueni , de vrouwelijke sing/songwriting van Suzanne Vega, de soulrootspop van Michael Kiwanuka en tot slot de Franse huppelende chansonpop van de spring-in-t-veld Zaz.
Een overzicht
Yevgueni kreeg verdiend al de prijs van de Vlaamse Cultuurprijs voor Muziek in het Nederlandstalige Lied. De band rond Klaas Delrue en Geert Noppe (zie ook Walrus) hebben hun roots in West-Vlaanderen. Al een handvol platen verschenen, een uitgelezen kans om het oeuvre aan een goed opgekomen publiek in de namiddag voor te stellen.
Yevgueni debuteerde ooit in 2005 op Dranouter , maar als full band was het intussen zeven jaar geleden dat ze hier nog stonden . Ze waren natuurlijk in andere gedaantes wel eens te zien. ‘Van Hierboven’ is de recentste cd (anderhalf jaar oud), een uitgebreide club/theatertour volgde . De inspiratie werd opgedaan via een reis in Zuid-Afrika.
Eerder het weekend waren ze al in sobere bezetting te zien in de Kerk; in de Voute trad ook al Walrus op . Subtiel uitgewerkte popsongs , ingetogen als rockend kregen we te horen . Die Delrue is een ingenieus songschrijver, fascineert en raakt . Het publiek werd nauw betrokken in de set . Iedereen wiegde mee, klapte in de handen of zong het refrein mee van hun parels als “Niet met mij”, “Kom met me mee”, “Aan de arbeid”, “Man zijn” en “Als ze lacht”. En intimiteit troef als hij alleen met Geert op piano/keys is te horen .
Ze trakteerden ons op een fijngevoelig sterk concert , met een knipoog naar Suzanne Vega, de artieste na hen , door een interpretatie van “In Liverpool”. Een innemend “Sarah” besloot de set van deze Vlaamse band , kwalitatief overtuigend.
Een graag gezien artieste op het festival is Suzanne Vega , die al een paar keer te zien was op Dranouter . De New-Yorkse sing/songschrijfster kwam al in verschillende gedaantes met full band, elektronica vernuft , solo als in sobere begeleiding . Ze is nu op tournee met een Ierse gitarist Carson McCullers. De melodieus folky popsongs kwamen op die manier nog beter tot hun recht .
Als een cabaretier in pak en met tovenaarshoed , kwam ze het podium op. Een spaarzame, boeiende set van korte , kernachtige songs hoorden we . “Marlene on the wall” en “Caramel” scherpten al meteen het concert . Het akoestisch, elektrisch gitaarspel en het -getokkel , samen met haar lichthese, innemende melancholische vocals , sieren het materiaal. Ze heeft een nieuwe plaat uit ‘Lover, Beloved: Songs from an Evening’; die ervaringen deelde ze met het publiek . “Fool’s complaint” en “Crack in the wall” daaruit klonken meer uptempo dan we van Vega gewoon zijn.
Bijna twintig songs in een afwisselend timbre noteerden we. Een ingehouden “Left of centre”, een ontroerend “Gypsy” en een aangenaam “Luka” volgden . Tot slot speelde ze samen met haar compagnon een apart mooi uitgesponnen versie van “Tom’s Diner” door de fingertics op gitaar , de soundscapes en beatbox .
Een puike liveset dus van een vastberaden dame op het podium, die een opgestoken kampvuur in onze gedachte kon doen knetteren.
Een midzomeravond gevoel hadden we bij de sfeervol , warm aandoenlijke set van Michael Kiwanuka , die in 2012 ‘de BBC Sound’ won . Je wordt meegevoerd naar een droomwereld op die heerlijk aangename soulrootspop. In de intro werden we ergens gedropt in 70s Jimi en Pink Floyd door de space/psychedelica geluiden en z’n gitaarspel . De singles zaten goed verdeeld , “Tell me a tale” uit het debuut zat vooraan , het nieuwe “Black man in a white world” kreeg wat feedback mee , klonk snedig middenin en tot slot “Home again” wuifde je bijna letterlijk huiswaarts toe .
Het optreden kon ons niet ten volle overtuigen , teveel zakten we eventjes te diep in die intense, rustig voortkabbelende melodieën . Voor een Mainstage mocht het pittiger gekruid zijn!
In het voorjaar kon je niet omheen de Franse pop van Zaz aka Isabelle Geffroy, die op radio 1 werd bejubeld, met haar album ‘Sur la route’ . Opgelet om misverstanden te vermijden, je hebt de Franse zangeressen Zaz en Zazie . De een is bijna twintig jaar jonger dan de andere , maar beiden worden in Frankrijk alvast enorm gerespecteerd .
De jonge spring-in-t-veld , hoewel , de dertig voorbij, combineert de Franse pop en chanson met jazz, cabaret , soul, electro en swing, die een typisch ‘Paris-iènne’ sfeertje ademt . Een heuse band staat dan ook achter haar , met een breed instrumentarium en zeerzeker de blazerssectie! “Paris sera toujours Paris” en “Sous le ciel de Paris” gaven al meteen de toon. De voorliefde aan Edith Piaf stak ze niet onder stoelen of banken . In het plaatselijk dialect voerde ons mee op een enthousiasmerend, leuk , ontspannend , groovy concert. “Si” en “Si jamais j’oublie” , “On ira” en “La légende des colibris” klonken speels , huppelend, bruisend, onschuldig, gevoelig. Ze dartelt op het podium , maakt allerhande bewegingen, houdt het publiek bij de leest en trekt hen mee. Het podium werd door de visuals op de verschillende songs mooi gedecoreerd , die het oude Parijse stadsgevoel beklemtoont.
Een erg meeslepende , indringende set noteerden we van Tout va bien , rond Jan-Wouter Van Gestel, in de Club , een Nieuwe Lichting winnaar een paar jaar terug. De sferische pop werd in finesse en grimmigheid ondergedompeld . Een mishmash wordt verwerkt , pop, elektronica, krautrock , postrock , barok , bombast, gospel , elk geluidje heeft z’n plaats en in z’n totaliteit is het materiaal live niet vies van een rockjasje en Sigur Ros effects . Ook de vocals zijn een belangrijke speler, de ene keer hoog uithalend op z’n Antonys , de andere keer gewoon. Apart bandje toch.
De bittere romantiek van Tout va bien huiverde na , maar wat An Pierlé in de Kerk van Dranouter bracht , fronste evenzeer de wenkbrauwen en had diezelfde broeierige; donkere intensiteit. Door de nieuwe plaat ‘Arches’ zijn heel wat nummers op elektronica/keys/piano/drumcomputer geleest. Met vijf zaten ze waar het altaar staat, twee vocalistes stonden haar bij . We voelden een organisch geluid en een beheerste pathos. De getormenteerde zwaarmoedige stemming die Pierlé wenst uit te stralen met instrument en stem was passioneel en sensueel , treurnis en swing , krachtig en ontroerend en verrassend sober, aanstekelijk .
Net als Tout va bien hadden we hier twee artiesten die een bijzonder plaatsje innemen in onze Belgenpop …
Festival Dranouter kon terugblikken op drie heerlijk dagen en we zullen die feeërieke omgeving in al zijn vriendelijkheid, bedrijvigheid en diversiteit missen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2016/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2016 – zaterdag 6 augustus 2016
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-06
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Een zonovergoten Festival Dranouter geniet van een uitverkochte zaterdag , met maar liefst 15000 bezoekers . De gemoedelijkheid , de gezinsvriendelijkheid , de randanimatie neemt op zo’n dagje een voornaam plaatsje in het muzikaal gebeuren. Het publiek ‘ontmoet elkaar’ en geniet met volle teugen van de kleine dingen. Heerlijk zoiets.
En muziek? Jawel BELGENpop op de mainstage met kleppers Tourist Lemc en Balthazar.
Overlopen we eens ?
Tourist Lemc , de Antwerpse stadstroubadour, brengt ’t Stad een beetje dichter naar West-Vlaanderen of … vinden de West-Vlamingen nu net Antwerpen?! Niettemin , met de tweede plaat ‘En route’ slaat hij de brug tussen beiden; muzikaal hebben we een homogene mengeling van Nederlandstalige pop , folk , hiphop en raps . Hij heeft al een uitgebreide tour achter de rug en ook op de festivals palmt hij iedereen in . Hij beschikt over een erg goed op elkaar ingespeelde band , die aanvult in de zangpartijen . “Koning Liefde” en “Horizon” doen de harten sneller slaan en worden luidkeels meegezongen .
Een ode aan de kleinkunst en de streek wordt niet links gelaten door Willem Vermandere’s “Blanche en zijn peird”. In Antwerpen zou Wannes van de Velde gehoord worden … Tourist Lemc verovert en je moet geen Antwerps verstaan om het goed te vinden …
West-Vlaanderen aan de top ... Balthazar! Hun plaat ‘Thin walls’ vorig jaar , werd succesvol binnengehaald, een kroonstuk in hun tienjarige carrière en een definitieve doorbraak. Een jaar later zijn groepsleden actief in andere projecten als Warhaus en Zimmerman , wat het aantal Balthazar optredens reduceert. Enkele festivals worden aangedaan , Dranouter ontbrak niet en kreeg een ferm gesmaakt , snedig rockoptreden . Een enthousiaste band en een erg uitgekiende set, die grilligheid en melodie samenbrengt, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang. Verdomd , die songs zitten ingenieus in elkaar, geslepen, veelkleurig en van finesse getuigen door het instrumentarium (de viool/keys zijn een grote meerwaarde), de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes. De nieuwe “Bunker” , “Wait any longer” klonken even sterk en scherp als de oudere “Fifteen floors” , “Nightclub” , “Sinking ship” en de instant killer “Do not claim them anymore”. ‘Raise your glass to the nighttine’.
Balthzar was samen met Tourist Lemc een absolute voltreffer .
Meer Belgen?
Eerder ontroerde en pakte Patrick Riguelle het publiek in met een best Jacques Brel . Met zijn band (o.m. Jan Hautekiet) kruisten chanson , cabaret en integere , gevoelige pop elkaar in een reeks nummers als “Rosa” , “Mathilde”, “Bxl”, “On n’oublie rien”, “Amsterdam” en “Vesoul” . Het zijn maar een paar classics en minder bekende, waar extravertie en intimiteit elkaar vinden in een volle en sobere instrumentatie . Ook Klaas Delrue kwam eens aankloppen.
In de Voute hadden we het beloftevolle Walrus , de band rond Geert Noppe die ook nog deel uitmaakt(e) van Delrue’s Yevgueni . Walrus is een uitgebreid combo van vijf , en speelt fijngevoelig, stekelig als stevig Nederlandstalige pop, die charmeert door een muzikale rijkdom en beheerste orkestratie. Vocaal niet steeds even scherp vandaag , maar songs als “Op de valreep”, “Maat van de vaat” , “Brakke grond” , “Benjamin en “Iemand moet de slimste zijn” raakten en fascineerden.
Muzikale rijkdom siert ons landje. Later op de avond hadden we Dez Mona, een goed bewaard geheim, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas); ze vielen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Er sluimert steeds iets mystieks, ook bij valavond . De band mocht liefst nog iets later worden geprogrammeerd. Ze zijn al zo’n tien jaar bezig en de veelzijdigheid is een straffe troef . Kwalitatief en creatief sterk dus , gevoeligheid en ontroering als rode draad, en met een nieuwe plaat ‘Origin’ , die op de achterplan geprojecteerd stond .
Een pop noir, vaudeville ervaren we . Songs met sierlijke , broeierige melodieën, een donker romantische inhoud , kortom, een gevoeligheid met weerhaken . Zeker naar het eind met een “Get out of here” en “Lack of love” intrigeerde het gezelschap, de nummers werden volledig tot op het bot uitgediept … Gecombineerd met het apart kitscherig pakje , die stem en de theatrale voordracht van Frateur was dit een sterk staaltje .
En Trixie Whitley? jawel hoor , De Belgisch –Amerikaanse is een graag gezien artieste op de Belgische podia . Ze is een grootse artieste geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Het tengere , schuchtere meisje bijt nu van zich af , klinkt zelfverzekerd en gaat met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door een verschroeiende sound, maar evenzeer kenmerkt een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verliest. Het puike nieuwe ‘Porta Bohemica’ kwam vanavond natuurlijk in de spotlights te staan. Haar elektrisch gitaarspel tintelde . . Een Trixie op z’n Polly Harvey’s!
In de interacties was Trixie gul en in goede doen . Ze was zelfs op het eind bij haar publiek te vinden .
De songs konden we ten volle beleven , met haar geoliede band . Nummers , singles als “Breathe you in my dreams” , “ The schack” , “Hotel no name” , “Soft spoken words” , “Closer“ klonken sterk en het afsluitende “Need your love” werd pittig gekruid . Enkele integer momenten noteerden we met het solo gebrachte “Oh the joy” en de emotievolle pianotunes van het ingenomen “Eliza’s silence” . Mooi hoe talent , gevoel en emotie allemaal samengingen in een rockende set!
Tot slot werden we in loop van de namiddag geraakt door de stemmenpracht van Le Vent Du Nord en Lynched.
De Frans Canadezen Le Vent Du Nord namen het publiek in met hun op elkaar afgestemde vocals . Een rits instrumenten ondersteunden hun Bretoense folk , o.m. een akoestische , elektrische gitaar , viool , accordeon , draailier , piano /keys met foottics en footdrums , die de nummers ophitsten . Sober , elegant en dynamisch!
Ook het Ierse Lynched in de clubstage zat in diezelfde sfeer, maar hielden het soberder qua instrumentatie . De samenzang was emotievol , pakkend en a capella zorgden ze voor een samenhorigheidsgevoel , hand in hand, op de stage . Fijn!
‘De leute’ staat er op ons festivalbandje . We ervaarden het door de gemoedelijke sfeer, de talrijke kraampjes , de randanimatie , … en de muziek …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2016/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2016 – vrijdag 5 augustus 2016
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-05
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter borduurt voort op de veranderingen van vorig jaar … Festival Dranouter verhuist naar … Dranouter dus . Een kleiner terrein en tenten, kraampjes die iets dichter bij elkaar staan , wat de gezelligheid bevordert . De vernieuwde formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Dit jaar heeft de organisatie wat gesleuteld aan de ruimte tussen de verschillende tenten en kraampjes. Het zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Kerk en de Voute stage (de Nekka stage van vorig jaar met een grotere capaciteit nu) aan de overkant erbij, brengt men goede muziek uit alle windstreken. De aanpassingen tekenen voor een geslaagde intimiteit. Goed uitgedokterd en goedgekeurd!
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. De terreinaankleding mag soberder zijn , het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek .
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden.
Over het hele weekend van de 42ste editie werden ruim 45000 bezoekers geteld . De nieuwe formule, met de heroriëntering en z’n verhuis vorig jaar slaat aan. Kortom, een zonnige toekomst voor Festival Dranouter!
Muziek?
dag 1 – vrijdag 5 augustus 2016
Op de eerste dag kwamen al twee gerespecteerde artiesten , Afro Celt Sound System en Arno …
De Afro Celts is een graag geziene weerkerende band voor de organisatie. Ze bestaan dit jaar 20 jaar . Het Britse gezelschap - met alle nationaliteiten - is een avontuurlijke versmelting van Keltische traditionele muziek, West-Afrikaanse ritmes en pop met de huidige elektronische danssnufjes, die ergens in die elektronica een link hebben met Senser uit de 90s (check die band maar eens btw!). De raps en soulfulle vrouwelijke backing vocals duwen de vroegere Keltische zangpartijen op het achterplan . Het publiek werd nauw betrokken in de kleurrijke set . Worldpop ten top in een hypnotiserend , bedwelmend dansbaar concertje .
Arno doet dit jaar maar een paar festivals aan en hij koos dit jaar voor de kleurrijkste. Eerder was hij op Couleur Café , nu was hij er voor een adembenemend, strak concert in Dranouter . Arno klinkt als een TC Matic in zijn hoogdagen , door de hoekige hitsige ritmes en de funky loops, gedragen door z’n rauwe , doorleefde zang. Hij voegt er nog een juiste dosis melange aan invloeden toe. In de set komen zijn andere vroegere projecten (Arno & Subrovniks, Charles & White Trash European Blues Connection) aan bod . Zijn classics (“Vive ma liberté”, “Oh la la la”, “Putain Putain” , “Les filles du bord de mer”) zaten deze keer mooi verdeeld in de set , Arno’s credo , de Frans , Engelse teksten en in ‘Ostends’ dialect , met de obligate ‘godverdommes, kust min kloten’ tussenin, vloog om de oren.
De godfather van de Belgische rock mag misschien uitschijnen dat hij een ‘lonesome old motherfucker’ is op die laatste ‘Human incognito’ , hij bijt sterk van zich af in maatschappijkritiek (o.m. de Brexit of “Brussels” met het addertje “Dancing in the streets of Molenbeek”) verpakt in een stevige rockset. “Bathroom singer” uit zijn debuut mocht de uiterst geslaagde set besluiten . Met plezier hebben we deze 67 jarige freak ontmoet! Top!
Hayseed Dixie heeft een rits aan akoestische , elektrische gitaren, banjo , mandoline, bas en viool. Het kwartet wenst zich niet al te ernstig te nemen en is gericht op ambiance en humor . Grappig geslaagd spelen ze , in hun getokkel , bekende (hard) rock nummers in een hillbilly versie . Ze ontdekten de Vlaamse St-Bernardus en weg waren we voor een goed uurtje fun , bier en muziek. Motorhead , AC/DC , Billy Joel , Queen , Survivor , Bob Marley , Bruce, het zijn gegeerde artiesten en bands in hun coveraanbod . De Broken Circle Bluegrass Band hadden we hier in een nauwgezet rockgrass concept.
De folktraditie werd bij de openingsacts opgestoft door Habadekuk uit Denemarken , die nog meer dan Hayseed Dixie (ze waren dan ook met wel negen mensen op het podium!) een arsenaal aan instrumenten mee hadden als accordeon, viool , gitaar, piano, blazers en drums. Een aangenaam klankenpalet en een uiterst genietbare set kregen we.
Ook Wör in de Clubstage was er zo eentje die de folktraditie behield met hun instrumenten en geluid .
We genoten de eerste uren van het festival van deze fijne geluidjes.
Das Pop mag dan nu op non actief staan , Bent Van Looy is een multi-instrumentalist en getalenteerd artiest die met ‘Pyjama days’ aan z’n twee soloplaat toe is . Sfeervolle pop met een ruwer randje. Z’n begeesterend pianospel en innemende, heldere vocals zijn bepalend . Een elegante stijl. Hij staat hier als kwintet op de stage en heeft al een pak overtuigende singles uit als “High and dry”, “Shadow of a man” ,”Shoulders” en “My escape”, die niet werden vergeten. Het publiek weet hij te entertainen en op het eind dwarrelen ‘de oohoohs’ over de tent …
Over Nive Nielsen en haar Deer Children kunnen we maar weinig zeggen , de artieste arriveerde te laat … en dat was het net tijd voor de Afro Celts …
Berlaen wist ‘s avonds de Voute op z’n kop te zetten. Mijn streekgenoot zingt en enthousiasmeert in het Zults dialect en heeft net z’n derde plaat uit , ‘Van mij erf’ . Op radio 1 breekt hij door met die pientere single “Z’he mij zoeu g’had” . Hij voegt graag deuntjes van andere bands toe als Sly Fox of RHCP in zijn nummers . Hij rockt , groovet en danst met een erg clevere set , o.m. “Brengt ui zuster mee” , “‘K ben nie schui van ui” en “Ge zijt were zat”. Ook Oost-Vlaanderen heeft z’n artiesten met Wim Claeys en deze Berlaen !
Tot slot namen we nog een stukje mee van Emiliana Torrini die in zee ging met het Belgische The Colorist , van enkele gerespecteerde muzikanten als Aaron Jespers (Zita Swoon) en Kobe Proesmans (Gabriel Rios). Vorig jaar nog in de AB, Brussel , nu op Dranouter toont De IJslandse dat ze geen eendagsvlieg was van die doorbraaksingle “Jungle drums”. Enthousiast horen we haar songs in een nieuw kleurrijk kleedje, een breed uitwaaierende, uitgebalanceerde klankkleur en sound van subtiele geluidjes en aanstekelijke grooves in een bezwerende trance. Ze werden in een fleurige outfit geplaatst . Een unieke samenwerking die uitermate mooi was !
Meer dan vermeldenswaard waren de pittige insteeks van Radio Fresnel , aan de ingang!
Een geslaagd, gemoedelijk folkrockend parcours hadden we afgelegd op deze eerste dag …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2016/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Dirty Dancing – the classic story on stage
Dirty Dancing
Kursaal Oostende
Oostende
2016-07-28
Johan Meurisse
Voor de zesde jaar op rij haalde Kursaal Oostende een internationale show naar Oostende . Dit jaar viel de keuze op Dirty Dancing. De swingende musical gebaseerd op het tijdloze verhaal van de cultfilm, waar Patrick Swayze en Jennifer Grey in schitteren , toert ondertussen meer dan 10 jaar en was van 26 juli tot 7 augustus 2016 in Oostende voor in totaal 14 shows. Een musical trouwens van wereldformaat samengesteld met de allerbeste dansers. De hele film werd omgezet waarbij de songs en de bijhorende choreografie centraal stonden. Je wordt helemaal meegenomen in het verhaal en er was een knap staaltje dans . En voor de meesten puur jeugdsentiment. De musical werd een groot succes en er werd gedurende de 14 shows telkens gezocht naar vrijgekomen plaatsen. De organisatie was dik tevreden met ruim 20000 bezoekers.
Het is een livestory tussen een’ jong’ meisje Frances Baby Houseman en de ‘grote’ charismatische , sexy dansinstructeur Johnny Castle . Het meisje bewijst zich, komt op voor zichzelf , is lerend; Hij de macho , de vrouwenversierder, denkt alles te weten , die eerst neerkijkt , maar stap per stap in de musical groeit er iets tussen de twee en buigt , valt hij voor haar ; op die manier beleven ze de ‘Time of their Life’ .
Een bijzondere wereld van een leven vol dans en plezier opent zich , maar ook een groeiende liefdesrelatie en gelijkwaardigheid , wat de story zo fijn emotioneel sterk maakt.
Dirty Dancing - een voorstelling bol van nostalgie en dans!
Organisatie: Kursaal Oostende
The Clement Peerens Explosition (CPeX) - Alraait Piepels!
The Clement Peerens Explosition
De Casino
Sint-Niklaas
2016-08-03
Michaël Bultinck
Een zomer met drie optredens van (één van) de beste Antwerpse bands, is dat niet wat weinig? Onder het motto, ‘wij gaan niet meer naar de boeren, de boeren moeten naar ons komen’ speelt CPeX twee dagen na elkaar op het Linkerwoofer-festival. Toch kon Clement nog overhaald worden om een optreden op ‘de parking’, een try-out in de Casino , Sint Niklaas.
‘Die ‘andere beste’ band van Antwerpen, dEUS , stopt ermee en de beste noot die ze ooit gespeeld zullen hebben , zal de laatste noot zijn op hun afscheidsconcert’, aldus Clement Peerens.
De trend was gezet voor een avond ‘vuile ventepraat’ over de vrouwen, je weet wel, van die thema’s die meestal aan bod komen aan de voorkant van de toog. Al ruim een kwart eeuw kennen we Clement (Hugo Matthysen) met zijn jeansvestje en zonnebril, Sylvain Aertbeliën (Ronny Mosuse) met rastapruik en Lady Dave (Aram Van Ballaert) die nu 100% vrouw is geworden. De kans dat Cois De Bock ( Bart Peeters ) nog ooit terug te zien is als vettige Cois met IKEA-pet en zonnebril , is eerder klein.
Na tijden van groot succes en kleine stiltes is deze band nog steeds enorm populair. Dat blijkt nog maar eens gezien de band zelf geen nieuw werk moet uitbrengen om een concertzaal te vullen.
Drie kwart van wat op de best of ‘Masterworks’ van 2008 staat, werd gespeeld. Wat maakt het allemaal uit, het is komisch, plezierig, niet alledaags, een beetje tegendraads. Teksten over de meest simpele onderwerpen die door Antwerpenaren worden meegebruld en … door niet Antwerpenaren eerder worden gemompeld. Vrouwen die soms de wenkbrauwen fronsen en mannen die denken, ‘da is bij mij ook azo’.
Iedereen kan erom lachen en laat dat nu de bedoeling zijn van Clement Peerens Explosition …!
Setlist:
Loeten - Leve de Clement zijn wijf – Wijven – Ambrayage – Smeerkeis – Dunaldy – Pinokkio - Als ik er enen geef – Asbak – Sylvain - De roos – Hypocriet – Boormachien - Highway To Hell - Dikke lu – Foorwijf – Kaske - Jesus wa was da - Antwerp-Architect – Gat
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cpex-03-08-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Twee jaar na het debuut , verschijnt van het uit Brooklyn, NY afkomstige DIIV rond Zachary Cole Smith , ‘Is the is are’. In hun sfeervolle indie/dreampop , die refereert aan 90s bands als Pale Saints , Slowdive , is de galm meer gedoseerd.
Resultaat van het indiepopkwartet , is fris , tintelend, hypnotiserend materiaal; gekenmerkt van twinkelende, extraverte gitaarmotiefjes , minder mysterieus, donker dan vroeger. We krijgen een pak songs geserveerd , beetje een overaanbod , gezien ze blijven rondhangen in dezelfde stijl , maar met “Under the sun”, “Valentine”, “Take your time” , “Mire” en de titelsong hebben we alvast een handvol intrigerende songs . Fijn plaatje dus!
Een interessant zomers, leuk ontspannend plaatje is afkomstig van het vrouwelijke duo The Prettiots , in de titel een samentrekking van ‘Pretty idiots’ . De NY-se dames Kay Kasperhauser en Lulu Prat brengen ‘grotestadsgeklets’ in een reeks korte nummers , die vooral geënt zijn op akoestisch, elektrisch gitaarspel, - getokkel en ukelele .
De teksten niet nagesproken (kunnen onschuldig –giftig zijn!), is de sound onbevangen , speels , onschuldig en ademt een 60s sfeertje .
We snorren door de plaat met nummers als “Move to LA”, “Dream boy”, “Kiss me Kinski” en “Skulls” , sober , goed, aangenaam in zijn totaliteit!
U.S Girls is het alterego van Meghan Remy, de in Canada residerende Amerikaanse. Ze heeft haar avantgardistische muzikale ideeën omgebogen naar een meer indie/electropop groovende sound , luchtig , fris , maar evenzeer donker , melancholisch . Op die manier nestelt ze zich ergens tussen Peaches, St. Vincent en Tune-Yards in. Er komt knip- en plakwerk aan te pas ; we horen funk, kitsch , disco, wave en punk doorsijpelen . In een donker , mistig decor horen we over elkaar gedrapeerde zanglijnen, diepe basses , ijzige, onrustige en diepe vocals in een goed dansbare ritmiek die wordt afgewisseld met soms ontspoorde, slepende ritmes . En dan kom je uit op songs als “Damn that valley”, “New age thriller” en “Sed knife”. Het afsluitende “Woman’s work” is een mooi werkstuk , ruim zeven minuten lang én zindert na … Wat stoer verbeten als gevoelig , pakkend ! Die U.S. Girls houden we best in het oog …
Binic Folks Blues Festival 2016 - Schitterend festival met groeipijnen
Binic Folks Blues Festival 2016
Côtes d’Armor (Festivalkaai)
Binic (Bretagne)
2016-07-29 + 2016-07-30
Ollie Nollet
Na de editie van vorig jaar had ik me nochtans voorgenomen om het Binic Folks Blues Festival (BFBF) voortaan links te laten liggen. Het festival was teveel uit zijn voegen gebarsten. De immense drukte en de talloze mensen die er enkel en alleen waren om zich te bezatten konden me gestolen worden.
Maar zie, de organistoren wisten dit jaar zowat al mijn favoriete groepen te strikken zodat thuis blijven plots geen optie meer was. En hoewel ik er de zondag wegens dwingende familiale redenen moest afknijpen bleken twee dagen BFBF ruim voldoende om een rit naar Bretagne te rechtvaardigen.
BFBF blijft een uniek festival dat dit jaar 50 000 toeschouwers wist te lokken voor niets dan relatief onbekende groepen die anders altijd verbannen worden naar kleine, zweterige clubs. Dit jaar was de ‘grootste’ groep de Oblivians, die het enkele dagen voordien nog moesten doen in de DOKarena, niet meteen een muziektempel van formaat. Vanwaar dan dat overweldigend succes? Het is een gratis festival waar je bovendien de volledige vrijheid hebt om je drank zelf mee te brengen. Er wordt daar dan ook wat afgezeuld. Misschien vreemd in tijden van terrorisme maar hier wordt je nergens gecontroleerd wanneer je de festivalsite betreedt. Hoe wordt dit dan gefinancierd? 15% subsidies, 30% sponsoring en 55% eigen inkomsten (merchandising, drank,...). Nieuw dit jaar waren de drie festivalcampings maar ook dat bleek onvoldoende om alle kampeerders op te vangen. Ander pijnpunt was het schrijnend gebrek aan sanitair, zowel op het festivalterrein zelf als op de campings. Maar voor de rest was de sfeer er optimaal en de muziek beter dan ooit.
Ik begon mijn parcours aan de Scène Cloche, het kleinste van de drie podia. Mr David Viner (Norfolk, UK) werd ooit ontdekt door The Von Bondies, voor wie hij de merchandising deed tijdens hun Britse tournee. Iets wat hij later ook nog zou doen voor de Soledad Brothers. Alleen en op akoestische gitaar bracht Viner een aantal gesmaakte songs met wortels in de country, folk en blues. Songs die handelden over ‘murder, mystery en regret’ en spekende titels hadden als “I love you, I love you, I love you, I love to kill you” en waartussen ook één cover verscholen zat : “Mind your own business” (Hank Williams). Mooi!
Vervolgens zag ik het plaatselijke Buck (St Brieuc) op de Scène Pomellec. Een duo met een virtuoze bassist, die de zoon van Dave Wyndorf had kunnen zijn, en een obscene drummer die meestal ook de zang, die aardig in de buurt kwam van de Tuvaanse keelzangers, voor zijn rekening nam. Bij momenten was hun brutale, luide swamp bluesrock best genietbaar, vooral de cover van Blind Willie Johnson’s “John the revelator” was erg knap. Jammer dat de drummer zichzelf iets te graag degoutant bezig zag. Op het einde kregen ze nog versterking van een saxofonist die er enkele jazzy solo’s tussen manoeuvreerde.
Terug naar de Scène Cloche voor het eerste hoogtepunt van de dag : Gravel Route. Ik had “Electrically recorded”, hun plaat zonder hoes (enkel een binnenhoes) op Beast Records, reeds gekocht en was daar danig van onder de indruk. En ook in de Bretoense buitenlucht zag ik meteen dat dit goed zat. Men zou dit drietal uit Montréal meteen kunnen wegzetten als een banale bluesgroep zoals er dertien in een dozijn gaan. Maar wie wat meer geduld had hoorde fijne lo-fi garageblues met een intrigerende zanger, Patrick Bourbonnais, die niet altijd toonvast was maar wel de intensiteit had van een Skip James of een Jeffrey Lee Pierce! En ook op gitaar wist hij me te verbazen: nooit spectaculair maar altijd bijzonder fijnzinnig en de clichés telkens handig ontwijkend. Meer vintage rock-‘n-roll dan blues en uitstekend door bas en drums op de rails gehouden. “East bound west bound depot bound” en “Shetland pony blues” zijn nummers die zich nu al voorgoed in mijn hersenen hebben genesteld. Achteraf kwam ik te weten dat dit groepje niet zomaar uit de lucht kwam vallen. Bourbonnais was jarenlang één van de drijvende krachten achter het geweldige Demon’s Claws hoewel hij op het podium toen telkens de schaduw van zanger Jeff Clarke opzocht. Ik had hem niet eens herkend, dat in tegenstelling tot drummer Brian Hildebrand, ook al met een verleden bij Demon’s Claws, die me wel bekend voorkwam. Vreemde eend in de bijt was de klassiek geschoolde en de zich meestal in jazzkringen ophoudende bassist Fred Grenier. Momenteel zijn er nog geen tourplannen maar hou ze toch maar in de gaten : Gravel Route.
King Mud werd hier meteen op het grote podium (Scène Banche) neergepoot en ik was benieuwd of ze hun verpletterende prestatie van in Hoogstade nog eens konden herhalen. Overbodige vraag want vanaf het eerste nummer snoerden ze me de keel dicht: een dreigende en adembenemende interpretatie van Junior Kimbrough waarin een paar van diens nummers tot één geheel werden gesmeed. Nooit klonk Junior Kimbrough beter dan hier. Nogmaals bleek Freddy J IV de duivel zelf op gitaar, die tevens veel ruimte liet voor meesterdrummer Van Campbell. Wat is zijn respect voor die roffelaar groot en terecht. Ik zou haast Jaxon Lee Swain vergeten te vermelden. Bijzonder gretig op bas en daarbij voortdurend gaten in de lucht springend waarbij zijn zonnebril minstens één keer van zijn neus tuimelde. Naast eigen krakers als “Rat time” en “Smoked all my bud” was ook hier “Going down” (Don Nix) onweerstaanbaar. Het intussen flink aangegroeide publiek ging luidkeels tekeer terwijl de eerste crowdsurfers gesignaleerd werden. Grootse band!
Na King Mud had ik eerst wat moeite om de knop om te draaien voor de postpunk van Useless Eaters uit San Francisco. Maar uiteindelijk kon ik er me net als op Rock Zerkegem toch in vinden. De garageaanpak, de nodige agressiviteit en hier en daar wat The Fall-invloeden maakten veel goed.
The Shivas (Portland, Oregon) mochten afsluiten op de Scène Pomellec en dat werd geen onverdeeld succes. Nochtans begon de groep sterk met hun zonnige sixties pop/rocksongs, sterk gezongen door Jared Wait-Molyneux. Maar na een tijdje kwam de kwaliteit van de songs in een neerwaartse spiraal terecht. Melige pop werd ons deel en toen de anders wel ravissante drumster de leadvocals overnam werd het helemaal een ramp. Haar samenzang met Jared vond ik altijd één van de pluspunten, had ze het daarbij maar gehouden. Zaterdag zag ik The Shivas eerder toevallig nog eens terug en het leek wel een andere band. Fris, snedig en erg aanstekelijk zoals ik ze kende van Leffingeleuren en de Water Moulin. Hadden ze hier het slechtste deel van de set al achter de rug, deed het zonlicht hen deugd of was ik de avond voordien zelf in een mindere bui?
Nadat ik afhaakte bij The Shivas zag ik nog Hits uit het Australische Brisbane. Ik kon nauwelijks een vloek onderdrukken bij het horen van een eerste nummer. Kwam ik hier niet te laat? Dit was pure Stooges met donkere, slepende gitaren. Helaas bleef het bij die ene song waarna Hits wegzakte in eerder richtingloze hard(e) rock. De twee gitaristen waren van vrouwelijke kunne en ik vermoed dat The Runaways hen niet onbekend waren. Niets op tegen, alleen vraag ik me af waarom ze die vervelende leraar moraalfilosofie kozen als zanger?
Zaterdag, toen ik opnieuw stond te genieten van de strompelende lo-fi blues van Gravel Route, werd ik even de gelukkigste mens van de wereld toen het nieuws me bereikte dat het optreden van King Mud deze avond met een uur vervroegd werd! Zo moest ik geen hartverscheurende keuze maken tussen hen en de Oblivians en liep ik de rest van de dag op een wolk. En Gravel Route? Die hadden hun set totaal omgegooid zoals het een goede groep betaamt en klonken opnieuw erg verslavend.
Chicken Diamond is een one-man-band uit het Noord-Franse Thionville. Met zijn t-shirtje van T-Model Ford wist je meteen wat je kon verwachten. Rauwe stompende blues, hier gebracht met een scheurende gitaar, een tamboerijn om de ene voet gebonden terwijl hij met de andere een cimbaal torpedeerde. Knap gedaan maar ook nogal voorspelbaar.
The Intelligence (Los Angeles & Seattle) is vooral de groep van Lars Finberg, die een verleden heeft bij A-Frames en Thee Oh Sees. Waar hij aanvankelijk alle instrumenten zelf inspeelde is hij nu toch al een hele poos met een echte groep bezig. Waar hun postpunk op plaat nogal eens in eentonigheid durft te verzanden kwamen ze hier live veel vinniger voor de dag en durfde ik het bijna rock-‘n-roll noemen. Vooral de gitarist dan, nochtans niet meer van de jongsten, die zich achterwaarts van het podium liet vallen op de talrijk uitgestoken handen.
Na hen opnieuw een verzengende set van King Mud. De derde keer in één week tijd dat ik dit trio aan het werk zag en opnieuw was hier niets tegen in te brengen. Bloedstollende blues met een hoog rock-‘n-roll gehalte en een alles spijtende energie. Dit keer opnieuw met het beukende “ I can only give you everything”.
Hoewel ik de indruk had dat er hier nauwelijks iemand de Oblivians kende – het tegendeel zou verbazen – slibde het grote plein aan de Scène Banche zo goed als volledig dicht. “No reason to live” en “Bad man” waren de openers van een set die toch wel wat afweek van hetgeen ik enkele dagen ervoor in Gent hoorde. Het duurde even maar na een tijdje konden hun korte, strak gespeelde garagepunksongs voor de nodige beroering in de moshpit zorgen. Toen Greg aankondigde dat er twee drummers in de band waren en het drumstel een andere opstelling kreeg omdat hij linkshandig is , stuitte dat op enig onbegrip bij het publiek maar toen Jack de honneurs waarnam was dat oponthoud snel vergeten. Opvallend toch hoeveel wereldsongs dit drietal in hun korte bestaan neergepend heeft. Dit was puur genieten. Zelfs het drietal nummers uit hun ’nieuwe’ plaat, “Desperation” (2013), vielen niet uit de toon. Voor de bisnummers werd de opstelling opnieuw veranderd en sloot Greg verrassend af met het trage “Live the life”, een traditional die te vinden is op “Play 9 songs with Mr. Quintron”. Daarna werd er blijkbaar nog druk onderhandeld in de coulissen want ze kwamen toch nog een keer terug om een verzoekje te brengen : “Big black hole”, hier voor één keer met Greg in plaats van Jack op gitaar. De in bloedvorm verkerende Oblivians bewezen nog steeds relevant te zijn. Alleen vroeg ik me af waarom ze de kansen die ze nu, 19 jaar na de split, krijgen vroeger nooit gehad hebben.
Binic was weer mooi geweest en dan had ik James Leg, The Pullmen, Ausmuteants, Roy & The Devil’s Motorcycle, Kelley Stoltz en Ron S. Peno niet eens gezien.
Organisatie: Binic Folks Blues Festival
Ik denk nu niet dat onze moeders staan te springen op wat het Britse zootje ongeregeld weet te brengen . Een fucked up bende , die niet vies is van wat alcohol , drugs en vandalisme. Hun optredens brengen de nodige heisa mee. Soms geraken niet alle leden waar ze moeten zijn. En toch … zijn die optredens weird, geschift , schizofreen .
Muzikaal horen we een jengelende drogerende sound van garagerock’n’roll/indiepsychedelica/noise , (a)melodieus, zwevend , groovy, en ontregeld door het effectbejag . De single “Whitest boy on the beach” is een prélude van wat volgt . Live krijgt het materiaal een adrenalineboost en worden we verweven in een web van dynamische chaos. Waanzinnige gekte die niet altijd op z’n pootjes terecht komt … maar toch de moeite waard is te horen en te zien!
Het NYse Big ups debuteerde sterk , twee jaar terug met ‘Eighteen hours of static’, die opereren in de oldskool van Fugazi , Shellac , Unsane en de oudjes Big Black en Slint. Samen met Eagulls en Metz zijn zij de nieuwe lichting noiserock , gruizig en woest als hard/zacht en ingehouden , wat we zeker horen op deze opvolger .
We houden van die snedig klinkende gitaren, diepe, grommende bas en hitsende drums; schreeuwerige, briesende vocals dwarrelen over de nummers. Dertien songs die een broeierige spanning , intense opbouw hebben, en durven te exploderen of net niet . Ze weten al die verschillende elementen zelfs allemaal in een nummer te verwerken . Een ruwe brok emotievolle energie .
Persoonlijk houden we die van Slint motiefjes die te horen zijn op “Contain myself”, “Meet where we are” , “Negative”, “So much you” en “Yawp” . Sterke opvolger.
We zijn ferm onder de indruk van de nieuwe plaat van Ray Lamontagne, die in de CD titel ‘Ouroboros’ al laat horen , dat we hier te maken hebben met een soort eeuwige muzikale kringloop , een kosmisch klinkende cyclus, een eindeloze luistertrip, die verdeeld wordt in twee werkstukken van telkens vier nummers, die op elkaar aansluiten .
Die atmosferische americana/70s psychedelica nestelt zich ergens tussen Pink Floyd en My Morning Jacket in. Niet voor niks werd de plaat opgenomen met Jim James van My Morning Jacket .
Op de nummers in Part One , “Hey no pressure” en “The changing man” schuurt een intens broeierige rootssound. Op de andere songs van de twee werkstukken klinkt het geheel meer ingehouden , en staat de piano en het (akoestische) gitaarspel naast z’n bedwelmende vocals voorop . Zijn muzikale ideetjes zijn op de plaat prima uitgewerkt.
Ray Lamontagne verdient een ruimere respons . Al op de eerdere platen manifesteerde de singer/songwriter/ freefolky/hippie lookalike op z’n Devandra Banhart en Angus Stone, zich . Hij is eigenlijk een laatbloeier in het genre; en brak ruim acht jaar terug definitief door met ‘Gossip in the grain’ , uitgekiend materiaal van rijkelijk gevulde arrangementen en een gevarieerde aanpak.
De songs zijn dromerig en kleurrijk door de subtiele aanpak en vallen op door een unieke 60s/70s rootsnostalgie.
Oblivians - Niet meer zó urgent, toch nog altijd een klasse apart
Oblivians
DOKarena
Gent
2016-07-26
Ollie Nollet
The Glücks hebben blijkbaar een patent op het openen van dit soort optredens. Het aantal keren dat ik ze zag bestaat intussen al uit twee cijfers. Ondanks het feit dat ik perfect weet wat me te wachten staat , kan hun overstuurde garagepunk overgoten met een Cramps galm me nog steeds boeien. Hun natuurlijke habitat zal zich eerder in dompige krochten situeren maar zelfs in de openlucht van de DOKarena wisten ze de vonk te laten overslaan.
Lange tijd waren de Oblivians één van de meest geciteerde namen bij de vraag naar invloeden. Daar lijkt nu een einde aan gekomen te zijn, ook al omdat het genre (garagepunk) compleet op apegapen ligt. Toch waren zij het die midden de jaren ‘90 samen met groepen als The Jon Spencer Blues Explosion de rock-‘n-roll nieuw leven wisten in te blazen. Net toen een doorbraak niet meer veraf leek , kwam abrupt een einde aan hun korte, tumultueuze bestaan.
Wat bleef waren drie schitterende, reguliere LP’s en talloze herinneringen aan sensationele optredens. In 2009 (na 12 jaar) gebeurde dan hetgene waar niemand nog van had durven dromen : een nieuwe Europese tour waarbij het oude vuur opnieuw hoog oplaaide. In 2013 verscheen zelfs een nieuwe en meer dan genietbare plaat, ‘Desperation’, maar optreden deden ze nog slechts met mondjesmaat.
En nu, zeven jaar na de vorige keer waren ze opnieuw in Europa en kon ik ze gaan zien in Gent, de stad waar ik ze samen met de Country Teasers destijds ook de allereerste keer zag. Toen in een perfecte zaal (Democrazy, Reinaertstraat), nu in de wat ongelukkig gekozen DOKarena.
De set kwam wat aarzelend op gang hoewel hun hit, “Bad man”, reeds als tweede nummer werd prijsgegeven. Het heilige vuur leek wat gedoofd maar gaandeweg kon ik er me toch steeds meer in vinden en werd nog maar eens duidelijk welk immens talent Greg Cartwright toch is. Wat een hemelse stem heeft hij terwijl zijn gitaarspel in de loop der jaren steeds verfijnder is geworden maar toch nog ruw genoeg blijft voor de ongepolijste garagepunk van de Oblivians. Naast hem kwam Eric Friedl als zanger maar bleekjes voor de dag. Maar dit hoort erbij : zij waren immers het groepje waarin iedereen zong, iedereen gitaar speelde en iedereen ook nog eens moest drummen. Alleen is Eric momenteel met geen stokken meer achter dat drumstel te krijgen.
Intussen werd het steeds beter met songs als “I’m not a sicko, there’s a plate in my head”, “Drill”, “Guitar shop asshole” en “Pil popper”. Toen Jack en Greg wisselden leek het erop alsof er een versnelling hoger werd geschakeld hoewel zijn prijsnummers, “Big black hole” en “The leather”, een net iets trager tempo hebben. Jack was bijzonder goed op dreef, voegde er een mespuntje blues aan toe en bewees in de wondermooie afsluiter “Never change” dat ook hij er als zanger een heel stuk op vooruit gegaan is.
Nadien volgden nog twee korte bisnummers waarna de avondklok er onverbiddelijk een einde aan maakte.
De euforie van vroeger was er niet meer bij maar het was mooi geweest. Er liep iemand voorbij met een t-shirt waarop stond ‘The Trashmen since 1962’ en ik vroeg me of er binnen dertig jaar t-shirts met als opschrift ‘Oblivians since 1993’ verkocht zouden worden.
Organisatie: Heartbreaktunes + Democrazy, Gent
Wie wil weten hoe een lekkere, catchy metalplaat anno 2016 klinkt, hoeft niet verder te zoeken. ‘Prisoner Of Low Frequency’ is het eerste full album van From Whence We Came en swingt bijna voortdurend als een tiet.
Deze Brugse formatie bestaat uit vijf jonge honden die er ongetwijfeld elk een zeer diverse muzieksmaak op nahouden. FWWC toont zich namelijk een grootmeester in het combineren van diverse stevige genres als trash, alternative metal, metalcore, hardcore en zelfs een vleugje hardrock. Luister maar naar single “Eternal Rest” (leuke clip trouwens, jongens) waarbij vlammende hardcore, catchy metal en enkele fijne gitaarsolo’s mekaar afwisselen. Tijdens de openingsnoten van “Turn Our Back To The World” lijkt het dan weer of we naar een Maiden-song luisteren waarna het tempo plots de hoogte ingaat en we een lekkere portie metalcore krijgen met een hoofdrol voor de screams en cleane vocalen. Zowat de hele plaat zijn we trouwens diep onder de indruk van de stemmen van frontman Ward en bassist Ibe die het geheel tot een internationaal niveau tillen.
Ook de gitaren zijn om van vingers en duimen af te likken en komen vooral op maximaal volume volledig tot hun recht. Nog dit: de West-Vlamingen nemen af en toe gas terug en opteren voor diverse akoestische passages.
Het niveau van ‘Prisoner Of Low Frequency’ blijft echter consistent. Soit, genoeg geschreven. Snel surfen naar http://vi.be/fromwhencewecame .
Nederlands 
Français 
