The Chills zijn nu terug , een must voor elke indie liefhebber . Een evenwichtige Martin Phillips is na al die jaren terug op het voorplan na een nogal bewogen leven, kun je zeggen.
Even voorstellen ? The Chills waren in de overgang van de 80s naar de 90s één van die muzikaal goed bewaarde geheimen in die opkomende indiescene . Inderdaad, met bands als Galaxie 500, Pale saints, Yo la tengo , The Serenes en The Clean hadden zij een bepalende invloed in navolging van een Feelies en Velvet Underground.
Ze zorgden voor licht sprankelende , zomerse droompop , die met de jaren onderkoeld gevoelig klonk. Eenvoudige licht huppelende , dromerige melodieën , geleest op dat kenmerkende indringende gitaarspel, ondersteund van keys , een diepe basstune en frisse drumritmes. Ze leverden drie overtuigende albums af (‘Brave words’, ‘Submarine bells’ en ‘Soft bomb’) naast een reeks EPs uit de 80s . “ House with a 100 rooms” , ”The male number from the ID” en “ I love my leather jacket” zijn er drie die we hier even ophoesten . Maar check vooral het indrukwekkende “Pink frost” naast de gekende hitsingle “Heavely pop hit”.
Phillipps , 52 intussen , schreef wel af en toe iets, bracht met mondjesmaat iets uit , maar nu pas na 19 jaar hebben we een full album , dat een hechte indruk nalaat . ‘Silver bullets’ , met een jonge begeleidingsband achter zich, sluit naadloos aan op het oude werk . Elk minuscuul geluidje van de oude Chills beheersen ze . “Underwater wasteland”, “Pyramid moon/when the poor can reach the mood” en de titelsong kenmerken nu net dat geluid perfect van subtiele, verfijnde, beklijvende , pakkende tunes ! Af en toe is er een breder klankenpalet , dat mooi verweven is in die indie.
Een uiterst genietbare dromerige plaat die we als een gelukkig weerzien ervaren
Op Boomtown gaven ze in de zomer van 2014 nieuw teken van leven . Een nieuwe jeugd kan worden aangevat!
De Britse Jamie Woon nam de tijd te werken aan de tweede cd ‘Making time’. Vier jaar zaten er tussen ‘Mirrorwriting’ en deze nieuwe. Hij werd in 2011 samen met James Blake uitverkozen tot de BBC sounds. Hij bracht pop, soul, trippop en r&b in een lichte dubstep swing’n’groove . De songs ademden een nachtelijke sfeer uit; broeierige, warme , sfeervolle songs onder z’n zachte, zalvende, soepele stem.
Het concept is eigenlijk niet veel veranderd . Met opener “Message” word je al gauw ondergedompeld in die kenmerkende donkere flow, sfeer & groove . Samen met “Sharpness” “Dedication” en de puike single “Celebration” vormen zij het toegankelijke luik op de plaat . Verder overtuigt Woon met een creatieve , grillige ritmiek en dan borrelen hier ”Movement”, “Litte wonder” en “Lament” op , als een aanvoelende nightshift .
Woon plaatst de sfeerschepping naast elkaar , zorgt voor een unieke klankkleur, en brengt opnieuw een verrassend goede plaat uit .
Jungle By Night is een Amsterdams collectief die al toe is aan hun vierde plaat en met deze wekken zij –terecht - onze interesse op . Een instrumentaal plaatje die lekker heupwiegend klinkt , en de dansspieren durft aan te spreken . Ze verkennen muzikale horizonten binnen een afrobeat geluid. Een sfeervolle , frisse , aanstekelijke groove in elf nummers die uiterst aangenaam, warm , zwoel , ontspannend zijn en grossiert in jazz, funk , afro , 70s psychedelica en folk . Ze voeren ons mee door zwevende keys , leuke gitaarlijntjes , diepe basses, dwarrelende blazers en stuwende , opzwepende percussie en conga’s . Een song als “Caldera” intrigeert door de verrassende wendingen , maar met “The Ottoman Highlands”, “Morning stretch” hebben we de ideale geleiders van deze nieuwe plaat !
‘Rage of Gods’ is een uitstekend power-/thrash-album van de band PatriarcH uit Herenthout. De band bestaat al sinds 1988 en kende zoals zoveel Vlaamse metalbands heel wat bezettingswissels. Hun eerste album brachten ze in 1990 uit bij het Duitse Shark Records, de platenmaatschappij die een jaar later ook het eerste album van Channel Zero uitbracht. PatriarcH heeft evengoed veel muzikaal talent in huis en dat krijgt op Rage of Gods, in eigen beheer uitgebracht, alle kansen om zich te tonen. In sommige up-tempo songs komt PatriarcH in de buurt van het vroegere werk van Metallica of Iced Earth, met dank o.m. aan de stem van Kevin Vangelooven.
Rage of Gods is het eerste volledige album sinds ‘Mankind = the virus’ uit 2008 en herneemt vier songs van de EP ‘The Red Cord’ uit 2013. Openingsnummer en titeltrack “Rage of Gods” is een prima introductie. Een gelaagde en brutale song met een mooie opbouw, thrash metal volgens het boekje. “Born Without a Face” en “The Phenomenon of Thought” trekken die lijn van thrash met een stevige knipoog naar epische power metal door en laten een ervaren band horen die nog steeds met plezier en overtuiging muziek maakt. Een dikke pluim ook voor Ruben Muylemans, zoon van gitarist Freddy Muylemans, die als invallende drummer zowat elke song inspeelde. Luc Seeuws, de nieuwe drummer, hoor je enkel op het nummer “The Red Cord”.
“Neverwhere” kreeg een mooie intro en is een nummer dat het bij optredens zeker goed zal doen. De hoge kwaliteit zakt een beetje in de volgende nummers, maar de afsluiters “Disclosure” en “The Sealed Tongues of Wisdom” maken dat opnieuw goed. Rage of Gods is een fijne plaat voor iedereen die thrash en power metal kan smaken.
Fleddy Melculy is de nieuwe band van Jeroen Camerlynck van De Fanfaar. Met De Fanfaar spelen ze als band in het Brussels dialect of als begeleidingsband van Urbanus. Jeroen zocht ook nog een uitlaatklep in veel hardere nummers en dat doet hij voortaan via Fleddy Melculy. Ze omschrijven zichzelf als 'de buitenechtelijke zoon van Lars Ulrich en Lita Ford’.
De eerste EP van Fleddy Melculy heet ‘Wat de Fok?’ en telt met de intro erbij zeven nummers in het Nederlands die zich ergens tussen metal en hardcore ophouden en soms flirten met black-metal. Single “T-shirt van Metallica” is een sneer naar mensen die een t-shirt van Metallica of the Ramones kopen enkel omdat ze dat mooi vinden, zonder te weten waar die bands voor staan. De single werd al opgepikt door Studio Brussel en het gezelschap mag deze zomer reeds spelen op Graspop, Rock Zottegem en Zwarte Cross in Nederland.
De titels van de andere nummers spreken voor zich: “Ik ben mijn sleutels kwijt”, “Brood”, “1 noot”, “Het is wat het is” en “Ik haat jazz”. Soms staat de slechte verstaanbaarheid de grap in de weg en moet je er maar op rekenen dat je de lyric-video vindt op YouTube, maar muzikaal wordt hier steeds op hoog niveau gespeeld. Fans van Clement Peerens Explosition, Belgian Asociality, The Evil Ponys of de Heideroosjes zullen hier zeker hun gading vinden.
‘Only The Now’ is het eerste album van Tom Robinson sinds 20 jaar. De Brit maakte van eind de jaren ’70 tot halfweg de jaren ’90 hits als o.m. “2-4-6-8 Motorway”, “Glad to be Gay”, “War Baby”, “Power in the Darkness” en “Atmospherics (Listen to the radio)”. Toen stopte hij met internationale tournees en met muziek opnemen en ging hij aan de slag als presentator bij BBC-radio, dezelfde zender die eerder een aantal van zijn singles van de radio had gebannen. Vorig jaar werd hij 65 en besloot hij dat de tijd rijp was voor een nieuw album, met songs die hij al die jaren opgespaard had. Het geld voor de opnames werd bij elkaar gesprokkeld met een crowdfunding-campagne waar ook een aantal Vlamingen op intekenden. Niet verwonderlijk want Tom Robinson is hier een graag geziene gast. Ook toen hij officieel stopte met optreden, hield hij eraan nog elk jaar twee concerten te geven voor zijn fans: telkens één in de UK en één in Vlaanderen.
Tom Robinson schreef eerder reeds songs samen met o.m. Peter Gabriel en Elton John. Voor ‘Only The Now’ ging hij nog verder terug in de tijd en kwam hij o.m. uit bij Tom McGuiness van Manfred Mann met wie hij “Never Get Old” schreef en “In My Life”, een hier ietwat overbodige cover van The Beatles. De gastbijdrages komen van een mengeling van oude gloriën als punklegende TV Smith en folkies als Billy Bragg en Martin Carthy en ‘nieuwkomers’ als Nadine Shah, rapper Swami Baracus, Lisa Knapp en Nitin Sawhney. Drummer Andy Treacey speelde eerder reeds op albums van o.a. Faithless en Dido. Gitarist Adam Philips is een oudgediende in de band van Robinson. Twee acteurs mochten een bijdrage inspreken: Colin Firth (Bridget Jones’ Diaries, the Kings’ Speech) mag een stukje radionieuws debiteren en Ian McKellen (Magneton in de X-men-films en Gandalf in The Lord of the Rings) mag God een stem geven en doet zelfs een duet met Robinson in “One Way Street” . Wie behalve Tom Robinson zelf nog het meest zijn stempel kan drukken op dit album is producer Gerry Diver. Die speelde ooit nog bij Shane McGowan & The Popes en speelt – ook op dit album – een hele reeks folk-instrumenten, die heel wat nummers een frisse toets geven. Hij was eerder reeds producer voor Lisa Knapp en folkie Christy Moore.
“Diver” laat Robinson een eerste keer schitteren in openingstrack “Home in the Morning”, een nummer dat zonder twijfel een nieuwe klassieker of minstens publiekslieveling wordt in het reeds goedgevulde oeuvre van Tom Robinson. Andere hoogtepunten zijn “Don’t Jump, Don’t Fall” (een duet met Lee Forsyth Griffiths over zelfmoord bij volwassen mannen) en “Risky Business” (over de bankencrisis).
Robinson slaagt er telkens in om ook moeilijke onderwerpen heel helder en begrijpelijk in een song te gieten. Zo ook in “Merciful God”, over godsdienstwaanzin, of “Mighty Sword” of “Justice” over klassenjustitie. Het toont dat Tom Robinson nog steeds bij de les is inzake songschrijven en inzake het blootleggen van problemen in de maatschappij.
Ouder worden is één van de vaste onderwerpen voor Robinson. Eerder coverde hij bv. reeds “Les Bourgeois” van Jacques Brel en schreef hij “Winter of ‘79”. Voor ‘Only The Now’ vertaalt zich dat in het voor heel wat oudere fans herkenbare “Never Get Old” en het olijke “One Way Street”.
Soms lijdt de plaat wat aan overdaad. “Holy Smoke” en “Cry Out” hadden misschien nog beter uit de verf kunnen komen met een meer minimalistische aanpak. En in “The Mighty Sword Of Justice” raakt steelpan-legende Frank Rollock nagenoeg volledig ondergesneeuwd in het geheel.
Maar alles bij elkaar is dit een terugkeer door de grote poort van één van de beste Britse songschrijvers.
Niemand is profeet in eigen land! The Arch is daar een lichtend voorbeeld van! Oorspronkelijk uit Breendonk, bij Antwerpen, werd The Arch in 1986 opgericht. De melodieuze gothic rock werd onmiddellijk door de legendarische Ludo Camberlin (Poëzie Black, Lords of Acid, ...) opgemerkt. Na een eerste EP, « As Quiet As » , een album, en de intense band met Gerd Van Geel (CUVG) werd snel begrepen dat de redding uit het buitenland zou komen. Sindsdien is The Arch een regelmatige act van bekende festivals (M'era Luna, Blackfield, WGT, Reboot, Castle Party, BIMfest) en speelden ze in Amsterdam, Berlijn, Hamburg, Zagreb, Belgrado, Boedapest etc.
Nu, voor zijn 30-jarig bestaan, komt The Arch in grootse stijl terug en bieden ze een gloednieuw album, ‘Fates’. Naast Gerd Van Geel vinden we Ivan DC en Mr Pierre op gitaar, Ian Lambert op keyboards, elektronische drums en de mooie Chiffon's Tale als 'backing vocaliste'.
De muziek is nog steeds gebaseerd op een ‘Gothic Rock’ kern maar het geluid is geëvolueerd door moderne electro en composities die lonken naar synth-pop, EBM en de typische 'power-darkwave' die in Duitsland erg populair is.
‘Fates’ bevat 13 nieuwe songs en toont de veelzijdigheid van de band aan. Het album neemt de luisteraar mee op een reis door de 'dark' cultuur en dit met kracht en intensiteit. Het bevat meerdere potentiële alternatieve hits en 'club killers'.
De CD werd mee geproducet, gemixt en gemasterd door Kenny 'KGB' (Simi Nah): het geluid is dus perfect en krachtig naar wens! En om in de familie te blijven, komt het uit op de label van Simi Nah, Why2k, in samenwerking met Trisol.
Kortom: ‘Fates’ is een must voor fans van Gothic Rock en de donkere muziek. We kunnen verwachten dat het een internationaal succes wordt voor deze zeer sympathieke band!
Om ‘Fates’ te bestellen :
Why2k webstore :https://www.freewebstore.org/why2k-music-store/THE_ARCH_-__Fates__-_PRE-ORDER/p1524163_15749196.aspx
Amazon : http://www.amazon.de/s/ref=nb_sb_noss_2?__mk_de_DE=%C3%85M%C3%85%C5%BD%C3%95%C3%91&url=search-alias%3Ddigital-music&field-keywords=Omnimar
iTunes : https://itunes.apple.com/de/album/fates/id1091293271
The Arch :
website : http://www.thearch.eu/
Facebook : https://www.facebook.com/thearchband
(vertaling Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse)
Twintig jaar na het debuut werden we vanavond overweldigd door Sophia , het alter-ego van Robin Proper-Sheppard . Samen met de nieuwe begeleidingsband bundelde de man de bitterzoete romantiek van Sophia met de late80s –mid90s van Swans (remember de platen ‘Children of God’, ‘The burning world’, ‘White light from the mouth of infinity’ en ‘Love of life’) en z’n eerste voorliefde God Machine (twee platen maar uitgebracht, opgeheven uit respect na de plotse dood van bassist Jimmy Fernandez).
Die muzikale werelden samen, is meteen ook alles gezegd van de set van de avond: van ingenomen, breekbare , desolate songs wordt de sound getriggerd naar een twinkelende , stuwende , hitsende , onrustige ritmiek van drums en crescendo opbouwende , gierende , sch(e) urende gitaren; een knetterende feedback, een herdefiniëring van postrock, waaroverheen z’n weemoedige vocals zweven .
Een intiem, gezellig , fris aangekleed als grillig, grauw decor, dat zalvend, weerbarstig is. Een muzikaal concept dat confronterend, dwingend als indringend, bezwerend, lieflijk klinkt. Een deprimerende blik als een glimlach met fonkelende oogjes. Gevoeligheid en uitbundigheid hebben een flinterdunne lijn . Emotionaliteit die van zich afbijt. Hart-verwarmend als hart-verscheurend . Beheerst, doordachte, toegankelijke set, met ruimte voor creativiteit en avontuur ; hij en zijn begeleidingsband zijn op elkaar ingespeeld. Top!
Hij omschreef het zelf als psychedelische noise , die kan exploderen en als lava een juiste richting uitgaat binnen een voorgeleid pad. Op een dag als deze kwam de ‘Sophia’ muziek ideaal tot zijn recht, koud – warm weer , felle regen- hagelbuien en zonnestraaltjes die ons gezicht aangenaam streelden .
Na ruim zeven jaar heeft hij nieuw werk uit, ‘As we make our way (unknown harbours)’, zesde in de rij , die het ontroerende ‘There are no goodbyes’ opvolgt . Een gepolijste plaat die live een ander gelaat krijgt. De plaat werd integraal gespeeld , de intro van donkere, ambiente soundscapes, met een zeker stoorzendergehalte , was de barometer voor dit optreden .
De opener “Resisting “was er meteen knal op , bouwde op en zette dan alle registers open. Daarna werd het rustiger en konden we ons laten meedrijven door de kenmerkende traag slepende , dromerige gitaarmelancholie . “The drifter” , “Don’t ask” , “Baby hold on” en “It’s easy to be lonely” pasten perfect in dit kader. “Blame” was er dan eentje die volgende songs “St Tropez/The hustle” en “You say it’s allright” positioneerde naar een fel, snedig , gedreven , schurend geluid. Wat een eenvoudig gitaarriedeltje als aanzet allemaal niet verwezenlijkte! En tussenin konden we even laidback genieten van “California” , die een westcoast gevoel ademde . Tot daar het nieuwe werk.
Het tweede luik ging dan alle kanten op, van de ingenomen pracht tot die ‘postrock’ stroomstoten die ons lichaam prikken toediende. ’Duyster’ slowcore, die onrustig, gejaagd, dreigend , explosief wordt. Een bevredigend masochisme. Tja , wat wil je als je volgende reeks te horen kreeg in dit concept: “So slow” , “Bad man”, “If only”, “Desert song n°2”, “Darkness (another shade in your black)” en het afsluitende “The river song”. Proper- Sheppard ontpopte zich als een Michael Gira dirigent , de rug naar t publiek , de blik naar z’n medespelers en de gitaar strak gespannen aan de borst . Dit zinderde na … We werden uitgewuifd met “I left you” die even kon losbarsten en een sfeervol opbouwend “Birds”; letterlijk werden we op de vleugels meegenomen, de Rotonde van de Bota uit (De Rotonde was een bewuste keuze trouwens van de man himself in samenspraak met z’n fans).
Lang geleden dat we het Licht van … Sophia zagen, een uniek geluid dat een zwaarmoedig rockend jasje kreeg aangemeten - Vijf sterren optreden!
Organisatie: Botanique, Brussel
The Me In You - Op de koffie met The Me In You
The Me In You
Goût-Vert
Dudzele
2016-04-24
Dominiek Cnudde
Soms zijn er zo van die concerten waar alles goed zit. Zondag 24 april 2016 was zo'n namiddag om nooit meer te vergeten. Hilde & Marc van Goût-Vert ontvingen in hun living het Haaglandse vijftal van The Me In You.
Zo'n 10 tal keer per jaar doen ze het Hilde & Marc van Goût-Vert. Onder de noemer 'concert in de living' stellen ze hun woonkamer beschikbaar voor het 'grote publiek'. Omdat er in de praktijk slechts een beperkt aantal mensen per optreden in kan hebben de gastheer/gastvrouw er ook meteen een echte missie aan verbonden. Het is Goût-Vert niet te doen om grote namen te programmeren en ook niet om uit de muzikale namiddagen en avonden echt veel winst te halen. Hun nobele missie bestaat uit minder bekende namen een duwtje in de rug te geven en de bezoekers te laten genieten van nieuwe muziek. Alle genres komen aan bod duidde gastvrouw Hilde even later. Van Pop tot Jazz, wereldmuziek en Franse Chanson....alles behalve Klassiek. Het kader, een riant sfeervol herenhuis in Dudzele bij Brugge, maakte meteen een diepe indruk. Aan het muzikaal luik is bovendien ook steeds een culinair hoofdstuk verbonden. Omdat het deze keer om een namiddagoptreden ging was er voor de vriendelijke toegangsprijs ook een zeer uitgebreide koffietafel, met uiteraard koffie & thee maar ook diverse soorten gebak en heel veel andere lekkere versnaperingen.
Toch waren we in de eerste plaats gekomen voor de muziek van The Me In You. Eén van mijn favoriete Belgische bands van het moment. De band bestaat uit Stijn Claes (vocals, guitar, keys), Han Wouters (vocals, guitar), Thomas Van Den Haute (guitar, keys), Dimitri Dhaene (bass, keys) & Franky Saenen (drums, sample pad, vocals). Laatst genoemde is ook de vaste, steengoede drummer van The Scabs. The Me In You heeft ondertussen twee studioalbums uitgebracht. Het debuut 'Forgotten Clothes' werd in 2012 uitgebracht en eind vorig jaar verscheen dan de langverwachte titelloze opvolger. Net zoals op het eerste album overtuigt deze indie-popfolk band opnieuw met waanzinnig mooi geschreven slow-pop luisterliedjes, gekenmerkt door diepe melancholie en meesterlijke arrangementen. Denk aan Isbells of Marble Sounds maar dan boeiender en toegankelijker.
Terwijl de meeste huiskamerconcerten logischerwijs kiezen voor een akoestische setting kregen we in de huiskamer van Hilde & Marc een volledig elektrische set. Gastheer Marc zat achter de PA en toverde de riante living, met de juiste geluidsbalans en een stevige portie decibels, om in een echte concertzaal.
De band opende met "Shark Song" uit de debuutplaat, een song waaraan duidelijk verder is gesleuteld en als opener enorm veel indruk maakte vanwege de trage opbouw. "Control", de recentste single, volgde en is 'gewoon' een keisterke popsong. Even later kregen we ook "Plastik", dat toen het verscheen in 2012 een bescheiden radiohitje werd en regelmatig te horen was op Studio Brussel en Radio 1. Tijdens "Stumble" liet zanger Stijn Claes pas echt horen wat hij in zijn mars heeft. Een song die live trouwens veel beter tot zijn recht komt in vergelijking met de wat doffe productie die deze song meekreeg op de studioplaat. Na een uitgebreide koffiepauze en een aangename kennismaking met de bandleden is de band klaar om het tweede deel van de set op ons los te laten. De hemelse harmonieuze samenzang in "Blankets", in schril contrast met het minimalistische arrangement, deed ons muisstil genieten. The Me In You is niet zo erg vaak live te zien en dat is soms ook merkbaar aan de muzikanten. Soms is de band nog zoekende, maar dat streven naar de perfectie om er als groep echt te staan maakte het concertgebeuren alleen maar mooier om naar te kijken. "Girl In Armour", de song waarmee het allemaal begon, klonk heerlijk vertrouwd en hartverscheurend. Het minimalistische "Winter" deed mij dan weer dagdromen over weidse, eindeloze besneeuwde IJslandse landschapen, terwijl zachtjes toch een klein lentezonnetje doorheen het venster van de patio de living in kwam piepen. Tot slot was er ook nog "Whatever"...wat een opzwepende weemoedige song! Puur vakmanschap.
The Me In You heeft alles.....behalve een groot rock and roll gehalte. Maar wie in staat is om harten te veroveren met dramatische weemoedige popsongs bereikt in mijn ogen zoveel meer.
Wat een genot.....en dat op een gewone zondagnamiddag in Dudzele!
Setlist:
*Shark Song *Control *Youngster *Plastik *Stumble
-------------
*Blankets *Girl In Armour *Birds *Winter *Whatever
-------------
*Without Leaves *Sober
Bekijk de videobeelden van dit optreden via:
https://youtu.be/Cc576pw4aPY
Luister naar The Me In You via:
https://soundcloud.com/the-me-in-you
Organisatie: Goût-Vert
Openers van dienst waren London Bullit, een 4-tal jonge snaken uit Deinze die zeker wel weten hoe punk moet klinken maar soms vergeten er een song rond te breien. “New Rose” van The Damned was ok, al bij al toch verdienstelijk en ze hadden het zich waarschijnlijk ook anders voorgesteld dan voor welgeteld 9 belangstellenden te moeten spelen.
The Dirty Scums deden als vanouds hun ding, sinds 1981 aan de bak, een medaille voor moed en zelfopoffering is zeker verdiend, een prijs voor fijnbesnaard muziekensemble zal nog even op zich laten wachten. Sommige teksten in onverstaanbaar dialect, grappen en grollen over en met bier en wat Ramones nummers als bissen, viel te mager uit maar de klus geklaard voor de inmiddels ca 25 toeschouwers.
Sham 69 staat tegenwoordig voor 2 groepen, Sham 69 original line-up en Sham 69 Tim V. Een poging tot verduidelijking in deze soap. Opgericht in 1976 met zanger Jimmy Pursey en gitarist Dave Parsons als belangrijkste bandleden, split begin jaren 80, heropgericht in 1987 met zelfde tandem maar andere drummer (Ian Whitewood). In 2006 kreeg Pursey de bons en werd vervangen door Tim V. In 2011 besluit Pursey dan om opnieuw met Sham 69 te beginnen onder original line-up en weet hiervoor Parsons en bassist Tregunna te strikken, hierdoor hebben ze 3/4 van de (bijna) originele bezetting. Tim V is Parsons kwijt en blijft achter met Whitewood en wat huurlingen. En dan zijn er die beweren dat punk tegenwoordig saai is.
In Eernegem kwam de Tim V versie, dezelfde die ik zag schitteren in 2009 en 2010. Het duurde een nummer of 2 om op toerental te komen maar dan was er geen stoppen meer aan : heerlijke snedige punk waarin geput werd uit de eerste jaren met oa “Hurry Up Harry”, “Hey little rich boy”, “What have we got” en het weergaloze “Ulster”. Helaas werd er daarna wat gas teruggenomen met recenter werk, 2 nieuwe nummers (1 ok en een halve stinker), toch veel minder allemaal. Dit intermezzo noopte tot een plaspauze en het tellen van de inmiddels 41 aanwezige toeschouwers, iets waarvoor ik echt niet gekomen was.
Gelukkig volgden hierna nog een rist oude krakers, oa “Sunday morning nightmare”, “Angels with dirty faces”, “It’s never too late”, steeds knappe “Borstal Breakout” en de onvermijdelijke tandem “Hersham Boys” en “If the kids are united” als uitsmijters.
Mooi einde, allemaal sterke nummers die echter 2 zaken niet konden verdoezelen : het gemis van Parsons op gitaar als motor van het gebeuren en de uitgebluste muzikanten aan het einde van de tour (Tim V zat bij laatste nummers door zijn stem).
Organisatie: B 52, Eernegem
Chameleons Vox – The Chameleons fonkelt, schittert nog even sterk als toen
Chameleons Vox en Flesh & Fell
Kreun
Kortrijk
2016-04-23
Johan Meurisse
Chameleons Vox - Er zijn zo van die verborgen pareltjes in de wave die kunnen en mogen schitteren . The Chameleons rond Mark Burgess is er zo eentje van … “Up the down escalator” nemen we als uitgangsbord, ze tekenen voor snedig gedreven , intense, meeslepende waverock met een vleugje galm in de beste zin van het woord , van onmiskenbare invloed op die ‘00’s revival. Hij speelt sinds 2009 onder de naam Chameleons Vox met enkele andere muzikanten.
Een goed gevulde Kreun van 45 plussers , sommigen het zwartje jasje boven gehaald, droegen Burgess en C° een warm hart toe , en konden hier genieten van het afwisselende materiaal. Het doet de band enorm veel deugd , dertig jaar na datum van de songs , dat ze nog steeds erg goed ontvangen en gesmaakt worden …
Even situeren misschien? In hun thuisstad Manchester behoorden The Chameleons midden de jaren ’80 tot de meest bepalende groepen en deden de toen vermaarde Hacienda club louter op basis van mond tot mond reclame in een mum van tijd uitverkopen. Maar buiten die grenzen bleven ze een vrij goed bewaard geheim en dienden ze het te stellen met een cultstatus. Ook al brachten ze met 'Script Of The Bridge' (1983), 'What Does Anything Mean?' (1985) en 'Strange Times' (1986) drie prachtige, door critici lovend onthaalde albums uit, ze konden de kwaliteit niet verzilveren in een globaal commercieel succes. Een vergelijking met de bevriende formatie The Sound ligt voor de hand en samen met o.m. een Bauhaus werden ze gerespecteerd . Hedendaagse groepen als Editors, Interpol en White Lies hebben nu net die Chameleons als voorname inspiratie en kregen intussen enorm veel bijval met die ‘80s waverockende revival .
Meteen werden we in die kenmerkende sfeer ondergedompeld met “Don’t fall” , “Monkeyland” en “Pleasure & pain” uit het debuut , die iedereen meteen in optimale stemming brachten. “Looking inwardly” en “Perfume garden” van de tweede volgden , die door hun warme, donkere melancholie en galmende stroomstootjes sterk aanvoelden. Postpunk avant la lettre prevelde men naast me. Nostalgie die eigentijds klinkt .
Inderdaad , een bezielde aanpak , een rockende intensiteit, een amicale uitstraling en extravertie en ingenomenheid door de gitaren en de drumslagen. “Thursday’s child” tintelde, schitterde. Daarna werd het pedaal wat minder ingedrukt en kregen we meer meeslepend materiaal , wat de broeierige spanning deed afnemen.
Een absolute climax werd bereikt met “Soul in isolation” (wat een intro!) , het opbouwende “Second skin” en “Singing Rule Brittania” waar flarden tekst uit “Transmission” van Joy Division verweven werden.
Letterlijk wuifde de band ons uit met “Up the down escalator”, samen met het poppy “Denims & curls” en een slepende “Nostalgia”; die terug werden opgehoest .
Chameleons Vox zagen we eerste keer een handvol jaar terug met het Easter rewind Fest in Gent , verder waren ze nog in het Depot . Ik zie nu nog steeds een band op scherp. Terecht fonkelden de sterretjes …
Flesh & Fell kennen we van drie songs waarmee ze de eighties in ons landje hielpen kleuren . “Emma” , “The hunger” en “The wind” , die dertig jaar later wat werden herwerkt. De combinatie van donkere electrorock , new beat, EBM en gothrock is mooi verweven bij het drietal. Even meegeven dat van het oorspronkelijke duo Pierre Goudesone en Cathérine Vanhoucke enkel de mannelijke helft nog over blijft. In de zangeres Laurence Castelain en gitarist Laurent Stelleman heeft Goudesone intussen twee nieuwe muzikale trawanten gevonden .
De sound was duidelijk verankerd met de 80s en nummers als “The devil in me”, “Something in between”, “Tipsy” en hun drie vooraanstaande nummers konden rekenen op een warme respons.
Toegegeven , rondom een “Emma” kun je niet heen , maar de Gainsbourgs en de Birkins keken om de hoek bij een nummer als “E-rotica”. Tot slot een schurende , scheurende “Perfectcompanion” , die de set besloot met een ietwat ontstemde zang van Goudesone . Kortom, Flesh & Fell pikt nog steeds een graantje mee van die dark entries …
Organisatie Purple Moon Productions ism Kreun, Kortrijk
Het West-Vlaamse Goose maakte vanavond een mooie afwisseling van het materiaal van de nieuwe cd ‘What you need’ en hun ‘Goose’ knallers . Een feestje met hun aanstekelijke hits en een genieten van een afterparty gevoel , een lazy sunday door de tragere, sfeervolle nummers …
Goose nam de tijd te werken aan het nieuwe materiaal . ‘What you need’ heeft met “Call me” een poppy frisse single uit en toont aan dat ze zichzelf steeds proberen heruit te vinden , nieuwe paden bewandelen zonder hun zo typische kenmerkende sound en identiteit uit het oog te verliezen . De electrorockers deden het dus op de vorige drie platen, ‘Bring it on’, electro-rock om te beginnen, de psychedelische bedwelmende tunes op ‘Synrise’ en de groeiende voorliefde van een traditioneel instrumentarium (gitaar-bas-drums) op de derde ‘Control control control’. Goose gaat meer richting Depeche Mode van de ‘00s’ , compacte songstructuren in een sterke melodie op strakke en tragere beats . Hun elektronisch vernuft lijkt wel oneindig groot te zijn . Goose heeft zo zijn universum uitgebouwd …
In de ruim anderhalf uur durende set koos het viertal voor uitdaging versus zekerheid . Het eerste half uur kregen we de sfeervolle electrorockende tracks , die durfden op te bouwen en forser konden klinken in een donker blauw , rood , paars decor . “What you need” , “Trip”, “So long” en “In the air” tekenden om net in de stemming te geraken, je weekend in te zetten of … andersom zoals zanger Mickael Karkousse aanhaalde ‘bij thuiskomst je even doen nagenieten van een leuk avondje uit’. Meer song , meer emotionaliteit en intimiteit, humaner door gitaar en bas, die zo hun plaatje innemen .
“Control” was dan de eerste felle dansbare track en maar één van de weinige van die derde plaat . “Call me” porde de samenhorigheid aan , door z’n meezinggehalte en de handjes in de lucht . Nog even op adem komen op een track als “Come home” om dan lekker hard door te gaan en volledig uit je dak te gaan met de energiek, opzwepende, pompende “Bring it on”, “Can’t stop me now” en “British mode”. De heerlijke “Words” en “Synrise” bieden een trance door die bedwelmende , hypnotiserende ritmes . En jawel “Holding hands” doet de sound naar de andere kant overhellen en zorgt voor een knus, warm , intiem gevoel . Een ballad! die live intrigeert en waarmee ze sterk voor de dag komen .
Tot slot werden alle registers nog eens opengezet op een spetterende “Black Gloves”, volledig uitgediept met de obligate meezing “oohoohs”.
Goose mag dan garant staan als een van de opwindendste Belgische acts en tekenen voor een uitbundig, opwindend feestje , ze is er ook één met een ander gelaat , die een warme , intieme sfeer , melancholie , lounge uitstraalt … Benieuwd of die twee werelden elkaar ook vinden op de festivalweide(s) …
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Radical Face - Bedrieglijke vrolijke folk, met een duister randje
Radical Face
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-04-22
Nick Nyffels
Lang geleden dat we nog zo gelachen hebben tijdens een optreden. De bindteksten van Ben Cooper, de man achter Radical Face, waren even goed als zijn nummers. Het begon al bij de introductie: wij komen uit Florida, de piemel van Amerika waar alle oude mensen naar toe gaan om te sterven. Voor ons is Radical Face een nieuwe artiest, maar misschien lopen we een beetje achter, want Radical Face is al bezig sinds 2003 en heeft al eerder in België opgetreden, vandaar ook wellicht dat de AB Club uitverkocht was. Cooper heeft het conceptalbum en de familiesaga in de folk geïntroduceerd, want sinds 2011 heeft hij een trilogie uitgebracht rond een stamboom van een denkbeeldige familie uit de jaren 1800: na ‘The Family Tree : The Roots’ uit 2011, kwamen er ook nog ‘The Branches’ in 2013 en nu dit jaar ‘The Leaves’.
Cooper deed mij denken aan Jason Lytle van Grandaddy; zelfde postuur en een gelijkaardige stem: Baseballpet en kortgeschoren baard. Geen skateboard rock echter, maar folk in de Amerikaanse traditie van het diepe Zuiden. De band die Cooper meehad bestond uit vijf leden en telde onder meer een cellospeler. De muziek was aangenaam en vrolijk, maar daardoor heel misleidend: kinderarbeid in de fabriek werd nooit zo vrolijk bezongen. Muziek dus met een dubbele bodem, echt iets voor de meerwaardezoeker. Een goed glas wijn en een schoteltje kaas was hier heel goed van pas gekomen. De bindteksten bleven fantastisch: wat te denken bijvoorbeeld van: “This is a new song, it’s nobody’s favourite, but too bad”. Toen ook nog de elektrische gitaarversterker het liet afweten, werd het helemaal top, zeker toen bleek dat iemand gewoon de stekker had uitgetrokken.
Het muzikale hoogtepunt lag in een akoestisch intermezzo, dat Cooper in een mooie samenzang neerzette met de zangeres van zijn band. In de grote zaal was ondertussen Goose aan het beuken, niets van te merken wat eens te meer de perfecte isolatie in de AB bewijst. Wij dachten dat Radical Face eerder gedaan ging zijn dan Goose, maar dit was niet zo, Radical Face is misschien niet zo bekend, maar heeft toch al een uitgebreide discografie. Uit de pre-trilogietijden puurden ze hun meest bekende single voor de bis: “Welcome Home”, het soort woohoo-meezinger waar ook Edward Sharpe & the Magnetic Zeroes een patent op hebben, en die zo in een commercial van Japanse breedbeeldschermen of Franse terreinwagens zou passen.
Meer van die crowdpleasers heeft Radical Face niet in de aanbieding, maar wij waren al dik tevreden met hun lieflijk bedrieglijke folk noir.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-little-books-22-04-2016/the-little-books-8/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/radical-face-22-04-2016/radical-face-11/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Whispering Sons - Moderne postpunk van de Rock Rally-winnaars gaat door merg en been
Whispering Sons
In De Ruimte
Gent
2016-04-22
Didier Becu
Soms gaat alles snel. Amper vijf maanden geleden wist slechts een handjevol mensen wie deze muzikanten waren, maar op 10 april jongstleden speelde deze Limburgse postpunkformatie de meest intense set uit hun carrière waardoor de volledig vakjury unaniem besliste dat Whispering Sons dit jaar de oververdiende Rock Rally-winnaars werden. De druk ligt torenhoog bij deze jonge mensen. Op de sociale media wordt met superlatieven gegooid, in een recordtempo zijn de vijf erin geslaagd om een leger van loyale fans voor zich te winnen en van hun wordt (ondanks hun jonge bestaan) het allerbeste verwacht. En dat met muziek die niet meteen de meest gemakkelijke is: moderne post-punk met roots uit de jaren 80, maar wel één van het soort die door kwaliteit uitblinkt.
De vijf Limburgers speelden vandaag een concert net buiten het Gentse stadscentrum. Het was ook net een week geleden dat ze in Gent stonden, en dit voor het vieren van Record Store Day bij Wool-E: het label dat hun debuut ‘Endless Party’ uitbracht.
De band begon met “Shadow” en “Midlife”, twee tracks uit dat (ondertussen uitverkochte!) debuut. De muziek van Whispering Sons omschrijven is geen evidente zaak. De ijskoude elektronische drums van Sander Pelsmaekers roepen herinneringen op aan ‘Pornography’ van The Cure. De bas van Lander Paesen en de gitaar van Kobe Lijnen zorgen voor zowel de tristesse van de cold wave, alsook het energieke van de post-punk, terwijl de synths van Sander Hermans er een hedendaagse melancholische toets aan geven. En dan is er natuurlijk de uitmuntende stem van Fenne Kuppens. Het podium is duidelijk van haar: de plaats waar ze haar innerlijke demonen loslaat, een intrigerende stem die je vanaf het begin bij het nekvel grijpt en je daarna nooit meer loslaat.
De beste nummers van Whispering Sons zijn echter nog niet op plaat uitgebracht. Zo is er “Performance”, de track waarmee de band hun overwinningstocht in de AB begon of het weemoedige “Strange Identies” waarmee Kobe en Lander bewijzen wat voor moois ze uit hun gitaar kunnen toveren (denk aan het beste van Slowdive). Er is ook die eigenzinnige, maar bijna briljante versie van “(Break On Through) To The Other Side” van The Doors.
“White Noise” heeft wel iets van The Velvet Underground, “Wall” is inderdaad dat fantastische liedje dat je tegenwoordig op de radio hoort en dan is er de afsluiter “Insights”, het traag opbouwend nummer met als hoogtepunt Fenne die alle boze geesten uit haar lichaam verjaagt. Het zijn momenten waar een mens rillingen van krijgt, momenten waarop je beseft dat je een uitzonderlijk talent ziet.
De volgelopen zaal was laaiend enthousiast en verplichtte de band om na dit intense moment terug op het podium te komen. De keuze viel op “The Night”, de vijf gezichten toonden blijdschap, het applaus loog er niet om, alweer hadden de vijf nieuwe muziekharten veroverd. Tja, een Rock Rally-winnaar wordt je niet zo maar...daar heb je talent voor nodig en dat hebben deze fluisterende zoontjes in overvloed.
Pics homepag – Xavier Marquis
Organisatie: Catch
Nederlands 
Français 
