Tom Robinson & Band - Terugkeer van punkrock veteraan in twee tijden
Tom Robinson
Depot
Leuven
2016-04-15
Geert Huys

Na drie decennia had Tom Robinson het zo ongeveer wel gehad met podia en kleedkamers. Jaar in jaar uit een steeds ouder en dunner wordend publiek entertainen met evergreens als “Glad To Be Gay” en “Listen To The Radio: Atmospherics” mag dan al een welkome verdienste zijn om ’s mans pensioenkas te spijzen, veel artistieke credibiliteit houdt een performer van zijn kaliber daar niet aan over.
De immer goedlachse Engelsman zocht en vond uiteindelijk een nieuwe uitdaging als radio show host op de BBC, maar bleef al die jaren wel in het geniep teksten pennen. Vroeg of laat wou Robinson die songs ook effectief opnemen en uitbrengen, het ontbrak de man enkel aan tijd en geld. Dat laatste vond hij vorig jaar middels een crowdfunding project dat de nodige ponden opleverde om met ‘Only The Now’ zijn eerste schijf in meer dan 15 jaar in te blikken.

Zowat de helft van de nummers vanop die nieuwe plaat staan ook effectief op de setlist tijdens de huidige clubtour van Tom Robinson & Band, qua affiche een subtiel doch belangrijk verschil met de originele ‘Tom Robinson Band’ (TRB) die tussen ’77 en ’79 furore maakte. Maar kijk, de bijna 66-jarige voormalige spreekbuis van de Engelse gay society speelde afgelopen vrijdag in Het Depot toch maar lekker op veilig en haalde als openers twee TRB classics vanonder het stof. Tijdens het verrassend snedige “The Winter of ‘79” werden bittere herinneringen opgehaald aan de beginjaren van het Thatcherisme, en ook de gestyleerde Steely Dan pop van “Too Good To Be True” blijkt zijn houdbaarheidsdatum nog bijlange niet overschreden. De jaren hebben ervoor gezorgd dat Robinson’s stem wat rafeliger en een tikkeltje onvast is gaan klinken, maar dat bleek zowaar een meerwaarde voor nummers die geboren zijn temidden de hoogconjunctuur van de punk.
Op zijn nieuwe worp etaleert de ranke Engelsman zich nog steeds als de linkse rakker van weleer die de sociale pijnpunten van een tijdperk gedomineerd door bankencrisissen, Fakebook en zelfvervreemding bekijkt door de bril van een gelouterde muzikale activist. Zoals vanouds weet Robinson zijn ideeëngoed ook nog eens te verpakken in goeie songs én weet hij zich te omringen met prima muzikanten: singer-songwriter Lee Forsyth Griffiths, sessiegitarist Adam Phillips (Richard Ashcroft, Cher, Rod Stewart), Faithless drummer Andy Treacey en producer/multi instrumentalist Gerry Diver.Vooral die laatste wist met keyboards of viool nieuwe songs als “Never Get Old”, “Cry Out”, “Risky Business” en “Don’t Jump Don’t Fall” een extra twist te geven waardoor ze verrassend weinig afstaken tegen de klassieke oudjes. Maar toegegeven, een guitig niemendalletje als “Martin” vanop TRB’s eerste EP uit ’77 zat daar niet tussen. Robinson haalde hier voor één keer nog eens zijn cockney accent boven, hengelde naar publieksparticipatie en kreeg vlotjes de goed gevulde foyer van het Depot op zijn hand.
Net toen Robinson het publiek na een kleine drie kwartier helemaal had opgewarmd met “War Baby”, een door de Koude Oorlog geïnspireerde classic uit diens 80ies solo periode, kondigde de man doodleuk een pauze van een klein halfuur aan. Weg was de vibe en, erger nog, foetsie was de timing van ondergetekende. Op weg naar het station om de laatste trein te halen staken dus wel wat mixed emotions de kop op. De ultieme uitsmijters “2-4-6-8 Motorway” en “Power In The Darkness” werden dan wel door onze neus geboord, we nemen genoegen met de geslaagde terugkeer van dit buitenbeentje van de 70ies punk. We reserveren voor volgende keer alvast een studentenkot.

Organisatie: Depot, Leuven

Ertebrekers - Van deugniet (Brihang) tot hartenbrekers (Ertebrekers)
Ertebrekers en Brihang
Vooruit (Balzaal)
Gent
2016-04-14
Hanne Meurisse en Jonas Tiebout

De Balzaal van de Vooruit was op 14 april het decor van een unieke avond West-Vlaamse hiphop, funk en soul.

Brihang, of Boudy Verleye, mocht de avond in Gent openen. De rapper uit Knokke-Heist is weer helemaal terug van weggeweest nadat hij enkele maanden Vlaamse scholen heeft afgeschuimd om workshops hiphop te geven. Tussendoor werkte hij hard aan zijn eerste langspeler die 'Zo lang mogelijk' zal heten, te verschijnen in het najaar. De eerste single uit het album “Balanceren” hoorden we al meermaals op Studio Brussel en Radio 1. Voor de gelegenheid bracht hij DJ SNS en rapper C4 mee naar de Vooruit.
Brihang bracht een mix van nieuwe nummers en songs uit zijn vorige EP 'Periode Jalisco'. De zogenaamde moeilijke tweede lijkt voor Brihang geen hinderpaal te zijn. De nieuwe songs die het publiek te horen kreeg , stonden er stuk voor stuk. De typische lijzige beats die de poëtisch getinte teksten begeleiden zijn onderhand hét handelsmerk van Brihang. Deze stijl heeft hij in zijn nieuwe nummers doorgetrokken. De lyrics bevatten meer humor dan vroeger terwijl het spelen met de taal hetzelfde bleef, getuige de tekst van “Balanceren”, ''t is om te houden van je, nie om je op te houden'. Brihang is een woordenkunstenaar van het zuiverste soort die meer inhoud in zijn lyrics legt dan de doorsnee rapper. De podiumprésence van Brihang mocht er ook wezen, op zijn jonge leeftijd lijkt hij al zeer op zijn gemak voor een publiek. De onorthodoxe choreografie van zijn voorstelling was er een om gebiologeerd naar te kijken. Zijn voorgeschiedenis als breakdancer kwam hierin duidelijk naar voor.

Na Brihang was het de beurt aan de Ertebrekers, een nieuwe groep uit Gent bestaande uit het trio Flip Kowlier, Peter Lesage en Jeffrey Bearelle, begeleid door een drummer.  'Ertebreker' is West-Vlaams voor hartenbreker, en zo heeft de groep ook het imago van een boysband. Hun teksten, die mooie alledaagse verhalen vertellen, worden gezongen in het West-Vlaams. Dit merkten we al aan hun debuutsingle “De zji”, een ode aan een speciale stad voor de Ertebrekers, namelijk Oostende. Hierin horen we ook Maaike Cafmeyer, die volgens Flip Kowlier bij het ‘zeegegeven’ past.

Hun debuutalbum, ‘Otel’, is pas verschenen in half maart, dus veel nieuwe nummers voor ons. De Ertebrekers creëren al meteen sfeer door Maaike Cafmeyer door de boxen te laten klinken (“ei ben te kik é”). Hun eerste nummer “Ik loate los” zette al meteen de funky toon van de rest van de avond. Hierna volgde 'De zji', de ons bekende hit die de fans al stevig aan het meezingen waren. Het werd al snel duidelijk dat het publiek de West-Vlaamse teksten goed begreep ondanks de Oost-Vlaamse locatie. De oorwurm van de avond was “Party too much”, een samenwerking met de Zuid-Afrikaanse rapper Jack Parow die helaas niet aanwezig was en dan maar op band werd afgespeeld. Flip Kowlier ontfermt zich in zijn nieuw project over de basgitaar en zorgt samen met toetsenist Peter Lesage voor de funky vibe die de stijl van Ertebrekers kenmerkt. Zanger van dienst, Jeffrey Jefferson, past met zijn soulvolle zangstukken mooi in het plaatje. Kowlier neemt ook een deel van de zang voor zijn rekening en haalt zijn beste Izegemse rhymes nog eens vanonder het stof.
Bij veel nummers worden parlando-rap strofes afgewisseld met melodieuze refreinen. Een mooi voorbeeld hiervan is “In theorie”, een prachtig nummer met treffende weemoedige teksten als ''tloop nie altij van een leien dakske ... liefde kwoop je nie in een zakske”. Ertebrekers zingen, zoals hun naam doet vermoeden, vaak over de (gecompliceerde) liefde, “kè geprobeerd voe je gelukkig te maken, kwille je'n erte nie breken”. Aan de andere kant zijn hun lyrics ook vaak luchtig van toon. In “Duodgeweune” zingt Jefferson bijvoorbeeld 'ten achten waarek wakker vandage, kè ten tienn opgestaan, toen ek een stuutje gegeten'. Veel alledaagser kan je een songtekst niet maken maar het past allemaal in de relaxte attitude van de band die hen goed afgaat. Tijdens de bisnummers gaven Lesage en Kowlier nog eens het beste van henzelf door uit te pakken met een gesmaakte soloronde. 

Dat de Ertebrekers hun naam niet gestolen hebben, merkten we op het einde van het optreden, toen er zomaar eventjes een string op het podium belandde. Als kers op de taart deelden de bandleden rode rozen uit aan de wildste vrouwenfans. Een mooie afsluiter van een avond West-Vlaamse topmuziek.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in De Casino, St-Niklaas (06-05-16)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ertebrekers-06-05-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent

Heel wat bijzondere releases van Consouling Sounds passeerden hier al de revue.  Een opmerkelijk plaat die zeker niet misstaat in de catalogus van het Gentse label is het laatste werkstuk van Jozef Van Wissem. Deze man komt uit Nederland en trok jaren geleden naar New York waar hij in aanraking kwam met de creatievelingen van deze grootstad.  Sindsdien maakt hij muziek met behulp van een barok- en renaissanceluit in combinatie met wat soundscapes en ambient.  Het leverde  hem in 2013  een prestigieuze award op op het Film Festival van Cannes voor z’n soundtrack bij de vampierenfilm ‘Only Lovers Left Alive’.
‘When Shall This Bright Day Begin’ is voor ons de eerste kennismaking met de hypnotische  muziek van Van Wissem. Geen spek voor ieders bek want de acht tracks bestaan uit repetitieve patronen die slechts met mondjesmaat tot een melodieus geheel worden gebracht. De man creeërt zo een  experimentele mix van donkere folk/pop en avant garde met een flinke knipoog naar klassieke muziek. 
Voor de plaat werkte hij voor twee songs trouwens samen met de bekende Zola Jesus. Opmerkelijk is het minste wat we hierover kunnen zeggen  maar liefhebbers die graag de scherpe kanten van de platenwereld verkennen, raden we graag dit werkstuk aan.

Soms kun je een plaat al met één enkele zin recenseren… Welaan dan,  ‘Symmetry Of Mind’ is de beste metalplaat die we dit jaar al te horen kregen.  De machtige, intense kruisbestuiving van postmetal, sludge, alternatieve rock en grunge is verplicht voer voor fans van grootheden als Tool, Cult Of Luna, Alice In Chains en A Perfect Circle.

Slechts vier songs staan er op deze derde plaat van het West-Vlaamse Carneia maar die slepen je wel mee van begin tot eind.  Vette gitaren, meeslepende en subtiel opgebouwde melodiëen, fantastisch drumwerk en vooral een fenomenale zanger (Jan Coudron Van King Hiss)  zorgen ervoor dat je dit plaatje diverse keren na mekaar beluistert.

Ieder nummer staat als een huis en geeft bij iedere luisterbeurt wat van zijn schoonheid prijs. Enkel bij de chaotische outro van het laatste nummer “White Collar” (of is het een soort bonustrack) duwden we op de repeatknop waardoor we meteen weer lekker bij opener “Black Mess” kwamen.

Onthoudt alvast de naam Carneia want dit viertal zal binnenkort hoge ogen gooien!