Psy’Aviah
Seven Sorrows, Seven Starts
Alfa matric records
Psy’Aviah is het alterego van Yves Schelpe die in de EBM en donkere elektronica z’n strepen al ruimschoots heeft verdiend . Op dit muzikaal project sprongen heel wat artiesten op de kar; het is dan ook een album samengesteld uit zijn songs met medewerking van een uiteenlopende rits aan artiesten als Fallon Nieves, Roland Van der Velde, Addie Nicole, Kyoko Baertsoen en anderen. Die inbreng zorgt voor heel wat variatie in stemming, wat het album zo verrassend , boeiend maakt . Op die manier kan je moeiteloos van die zweverige, ijzige synthpop van Kyoko Baertsoen (“Alcubierre drive”) naar meer wave/discotunes van “Face to face” (ft Roeland van der Velde) tot de electrodance en uptempo’s middenin de cd . Met dit album slaagt hij er dus in de verschillende aspecten van de elektronica tot een kleurrijk , magisch geheel samen te brengen. Geniet van deze trip!
Info www.psyaviah.com
Bleached , een interessant opkomend bandje uit de Usa is in de buurt …ze brachten hun springerige garagerock op 24 mei in de l’Aéronef , Lille en iets later kwamen ze in Het Bos, A’pen (28 mei).
Het begon met een valse noot waarbij de gitaren niet meewilden, maar het ging snel over in een vrolijk geheel van lekkere rauwe gitaarriffs en drums. De blauwe, roze en bruine haren van de drie vrouwen waren een kleurrijk geheel in combinatie met de muziek. Heel wat beweging op en rond het podium, maar pas bij de bisnummers gaat het publiek pas echt wild en breekt het de zaal figuurlijk af.
Moshpits en dansmoves zijn de balans van een avond boordevol vuile gitaren en opgewekte melodieën.
Bleached komt uit LA en speelt surfrock die de stad aan de zee kenmerkt. Het viertal bestaat uit de zusjes Jennifer en Jessie Clavin, bassiste Micayla Grace en drummer Nick Pillot. Hun debuutplaat kwam in 2013 uit en in 2016 kwamen ze met ‘Welcome The Worms’. Een goede reden om een tour te ondernemen! Het geluid op de nieuwe plaat is wat voller en live wordt er mooi afgewisseld tussen het oude en nieuwe werk.
Het kwartet begint eraan met de recente, bescheiden radiohit “Keep on Keepin’ On”, die ze halfweg terug moesten beginnen door de gitaarproblemen. Het publiek maalt er niet om en roept luid mee met de vrolijke deuntjes van de begintunes. Met “Sleepwalking” gaat alles een versnelling hoger en nemen de strakke gitaren de bovenhand. Het klinkt allemaal iets meer rock’n’roll en beduidend luider. “Wednesday Night Melody” is de volgende single van de nieuwe plaat, hierbij komt de samenzang tussen de twee andere gitaristen, Micayla Grace en Jessie Clavin sterk naar voor, een zoet sausje op de robuuste stem van frontvrouw Jennifer Clavin.
Een concert in sneltempo dus, en al gauw zit de band aan het zevende nummer “Try To Lose Myself Again”. Jennifer Clavin is een erg uitbundige op het podium en als ze haar gitaar loslaat , is ze nog heftiger !
De oude nummers zoals “Searching Through The Past” en “Love Spells” klinken veel robuuster dan de nieuwe. Ze eindigen met “Dead In Your Head”, een rustige ballad. Ze spinnen dit op het eind zo uitbundig uit dat het volledige publiek wild gaat. De dames kruipen op de versterkers, springen in het publiek en wisselen van instrument. De drummer gaat hier zelfs plots gitaar spelen.
Toch is het nog niet gedaan. De band brengt nog vier bisnummers waarbij het publiek pas echt uit zijn bol gaat. Ze springen, smijten al hun drank in de lucht en dansen tot het zweet op de grond druipt. De bisnummers worden meteen de stevigste. Goed gevonden van de dames. “Next Stop” en “Looking For A Fight” zijn niet voor niets oude nummers die live een echte energiebom zijn.
Een gemolesteerde zaal is het resultaat van Bleached’s werk … ze laten het publiek verweesd achter …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in Het Bos, Antwerpen (28 mei 2016) (België) met volgende supports
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bleached-28-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dead-high-wire-28-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/moar-28-05-2016/
Organisatie: Aéronef, Lille (+ Het Bos, Antwerpen)
De nieuwe van PUP is een logisch vervolg op het titelloze debuut uit 2013. De Canadezen bestoken ons wederom met withete punkrock met het fungehalte van Fidlar, de drive van Bad Religion en de giftanden van Big Ups. Het gaat er snel en hectisch aan toe maar behoudt een aanvaardbare meezingfactor, alsof Weezer Met Black Flag in de ring zou stappen. De punkrock wordt vrij frontaal in ons smoel geramd (“DVP” en het furieuze “Old Wounds”, onze favoriet) maar de melodie blijft steeds overeind. Met 10 briesende stroomstoten van songs die maar zelden boven de drie minuten uitstijgen is het liedje al vrij snel uit. Snel, kortaf, kwaad en straight in your face, zo gaat dat bij de betere punkplaatjes.
Bob Mould – Hij is één van de iconen van de Amerikaanse gitaarunderground . Als zanger/gitarist van Hüsker Dü, een trio dat hij in de prille jaren ’80 vormde met Grant Hart en Greg Norton vanuit thuisbasis Minneapolis, lag hij mee aan de basis van wat een decennium later grunge of indie zou gaan heten. Hüsker Dü werd door een select publiek onthaald, en brak niet echt door. Mould kreeg later de verdiende respons als onbetwiste frontman van het powertrio Sugar dat in ’92 de klassieker ‘Copper Blue’ uitbracht.
In die muzikale spirit kun je alvast zijn solowerk plaatsen. De laatste ‘Patch the sky’ zit verdomd goed in elkaar . Hij slaagt erin en overtuigt met een rits overrompelende, verslavende , subtiele melodieuze nummers en weet een gitaarmuur op te bouwen. De compacte nummers zijn hoekig, snedig, energiek, strak en beukend. Ze behouden die gruizige sound en die snijdende Hüsker Dü achtige riffs; ze zijn nauw gelinkt aan die EP ‘Beaster’ van Sugar.
Ondanks de extravertie zoekt Mould de perfecte balans van heldere melodieën en donkere verhalen . Verlieservaringen in de familie , vriendenkring raken en ontroeren . Hij zet dit om in een reeks kernachtige songs. De intens broeierige , compacte uptempo songs als “The end of things” , “You say you” , “Daddy’s favorite” en “Hands are tied” knopen letterlijk de gitaarvest toe.
Opener “Voices in my head” , de single van de plaat, biedt wat meer ademruimte net als “Hold on lucifer” and “God” . Samen met het poprockende “Losing sleep” en het sfeervolle “Monument”, die de cd besluit , zorgen zij voor een mooi evenwicht .
Mould de 55 voorbij intussen , blijft gepassioneerd in dit gitaargenre en samen met een Dinosaur Jr, horen we nog steeds iets unieks en opwindend , waarin emotie en gevoeligheid schuilt .
Ellie Goulding is een echte popdiva geworden . Ze wist definitief door te breken met de vorige cd ‘Halcyon’. Op haar debuut hadden we nog een rits songs die geleest waren op gitaar, intussen zijn de nummers volledig omarmd door pop en elektronica . Een kleurenpalet van dromerige synthpop , die een hitgevoeligheid en lovestorie bevatten . Ze kunnen een danspasje verdragen. De songs hebben een geëmotioneerd timbre en worden gedragen door haar indringende, lichthese vocals .
We hebben “Don’t say a word” , “Anything could happen” , “Joy” en “I need your love” van de vorige, en van haar debuut ‘Lights’ “Starry eyes”, “Under the sheets”, “This love (will be your downfall)” en “Your biggest mistake”, singles meer dan de moeite die meegezongen of meegeneuried werden.
De nieuwe derde ligt duidelijk in het verlengde , synthpop , met gelaagde melodieën , verslavende refreinen, orkestrale elementen en pakkende gitaarloops . Ze overdonderen minder. We hebben met “Something in the way you move”, “On my mind”, “Codes” , “Don’t need nobody” , “Army” en “Love me like you do” (bekend van de soundtrack ‘Fifty shades of grey’) het sterkste van de plaat gehoord! De rest is eigenlijk meer van hetzelfde , beetje te melig, die we eruit kunnen filteren. Het is leuk , ontspannend , lichtgevoelig en dansbaar, maar meer wegwerppop geworden. Tja , je zou naar een delirium snakken of er één van krijgen …
Claptone is één van de beste deep-house producers van dit moment . Deze ‘Berliner’ brengt een eclectische mix van tech-house tot minimal . Hij had eerder al een pak aardige hits “No eyes”, “Wrong” en die schitterende single “Liquid spirit” met jazz zanger Gregory Porter . Ook op dit plaatje zijn er talrijke samenwerkingen o.m. “Dear life” opnieuw met Jaw , “Heartbeat” ft Nathan Nicholson en “Ghost” ft CYHSY , waarop we die unieke free-tunes horen , ervaren én zijn ‘Berlin style’ onderstrepen , die ruimte biedt voor creativiteit en lekker aangename grooves bevat en dus dansbaar klinkt .
De man achter het gouden vogelmasker brengt aanstekelijke housetracks , die ons in vervoering brengen . Het enigma Claptone heeft ons in zijn greep. En bevestigt opnieuw !
Les Nuits Botanique 2016 – Suuns – He died while hunting – Acid Arab: Aangename 3
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-05-22
Johan Meurisse
Een apart bandje is het uit Montréal afkomstige Suuns . Anderhalf uur werden we ondergedompeld in een intrigerende , ongrijpbare, ondefinieerbare sound . Een claustrofobische, heerlijke, aangename en huiverende trip met weerhaken. De Canadezen slaagden een voortdurende suspense te realiseren, verbaasden , verrasten en fascineerden door de repetitieve, hotsende , botsende , dreinende stekelige groovy ritmes in een miezerig, donker, mistig decor te stoppen , met stoorzendergeluiden , ruis , die felle stroomstoten konden ondergaan. Hun dwarse creativiteit wordt sterk geapprecieerd, met een uitverkochte Orangerie als resultaat .
Suuns brengt een unieke mix van indierock , krautrock , noise en bezwerende elektronica , die schurend , ontregeld , broeierig , bezwerend, onheilspellend , vervreemdend klinkt . Jawel, in die minimalistische hypnotiserende sound voelen we emoties van koel, afstandelijk als warm, sensueel, gevoelig .
Suuns is toe aan de derde ‘Hold/still’ en die kwam behoorlijk aan bod vanavond. Hier sijpelt die oude Suicide sterk door , check maar die paranoia op “Un-No” en “Tesistance”.
Suuns behoort tot het rijtje Holy Fuck, Battles, Liars, het oude Mercury Rev, integreert dansbare prikkels van Caribou, Underworld (het oudje “Arena” was hier sterk aan gelinkt) en verwerkt de oude synths van Spaceman 3, Kraftwerk, en natuurlijk Suicide. Ergens schuilt er de 60s-70s psychedelica van Pink Floyds Syd Barrett door, wat we dan hoorden op een nummer als “Brainwash” . Jawel , je krijgt nogal een waslijst van aanknopingspunten, die Suuns allemaal in hun mallemolen dropt van gitaren, drums en keys .
Die muzikale leefwereld en indietronica is toch wel iets speciaals, een unieke luisterervaring, die hectisch klinkt , ons verdwaasd achterlaat of de dansspieren durft aan te spreken .
Naast het nieuwe werk haalden ze de sterkste songs boven van hun vorige twee, de lekkere dwarrelende grooves van “2020” , het sfeervol beheerste “Edie’s dream” , de donkere, slepende , opbouwende sounds van “Fear” en de bleep/beats , experimentjes van “Pie XL”. De galm, de vervormde industriële effects van “Powers of ten” tintelde, fascineerde en werd in een soort vergiet gegoten … Suuns zette aan tot dansmoves in een donker moeras .
Sfeer en decor worden niet ongemoeid gelaten; een opblaasbaar , lichtgevend ‘Suuns’ screen werd opgezet als sfeermaker in dit concept …
Al een pak jaar lang weet die Suuns muzikaal de grenzen af te tasten , te combineren en uit te dagen . Spannend en Geniaal Gek dus!
Eerder zagen we Eigen Kweek van He died while hunting (spitsvondige groepsnaam btw!) als support van Spain in de Rotonde . Het uitgebreide combo, met cellist en blazer , klinkt overtuigend en biedt een sterke mix van indie, slowcore en postrock , die sfeervol, integer wordt ingezet, weet op te bouwen en aan te zwellen tot een harder, meer verbeten gierend geluid . Een boeiend opwindend geheel , waarbij de dynamiek in het geluid de instrumentalisten triggert . Heel interessante kennismaking .
Tot slot konden we de derde week Les Nuits definitief uitwuiven met de Franse party Acid Arab , een trio DJ’s die exotisch, explosief klinken, en Afro , Indiase , Arabische sounds, electro en techno aan elkaar rijgen . Een sensuele, aanstekelijke, dansbare sound; hier flitste de ’90s trance dance door en bands als Future Sound Of London, The Orb, Loop Guru werden verweven aan de heftige beats van een Asain Dub Foundation en Fun-da-mental . Een avondje top in de Chapiteau dus met die andere world van Balkan Beat Box en Flexfab .
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 - Woodie Smalls/Senamo & Seyté/Tinie Tempah – vurig en dynamisch
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-05-20
Tine Verschueren
Vrijdag 20 mei beloofde een iconische rapavond in het Chapiteau te worden. Door een gewijzigde line-up verhuisde het concert naar de Orangerie. Resultaat: kleinere opkomst, maar even vurig.
Winnaar van de avond is Woodie Smalls. Samen met zijn kompaan K1D trekt hij de Orangeriezaal op gang. De jonge rapper uit Sint-Niklaas dwingt de toeschouwers om in actie te schieten en laat iedereen klappen, brullen en springen op commando. De zaal loopt al snel warm en Woodie zweet zich te pletter. In witte sneakers danst en glijdt hij over het podium. De heren hebben het enorm naar hun zin en gaan helemaal los. Ze zijn vastbesloten om er iets moois van te maken. Het kost Woodie niet veel moeite: achterover leunend gooit hij er een hele woordenstroom uit. Binnen deze gekke set is alles mogelijk. Als Woodie vraagt om “Fuck Donald Trump” te schreeuwen, dan doen de aanwezigen dat met volle overtuiging. Het publiek explodeert tijdens het laatste nummer en springt voor een laatste keer enthousiast in het rond.
Zo staat het Brusselse collectief La Smala voor een nog grotere uitdaging. Ze krijgen de zware opdracht om Little Simz te vervangen. De Britse rapster liet een dag voordien weten dat ze terug naar Los Angeles vertrok om aan haar album te werken. Aan Senamo en Seyté om dat onverwacht gat in de line-up te vullen met een voorstelling van hun nieuwste werk ‘Trois Fois Rien’. Na Woodie heeft het publiek er zin in, maar het Frans van de rappers blijkt een hindernis te zijn. Slechts enkele fanatiekelingen kunnen meezingen, terwijl de anderstaligen op hun honger blijven zitten. Senamo en Seyté halen er nog een derde lid bij, maar de luide aanpak van F.L.O. brengt geen beterschap. Als het einde nadert communiceert La Smala beter met het publiek en daardoor sluiten ze toch nog goed af.
De Orangeriezaal raakt pas goed gevuld voor de laatste act. Het is duidelijk: iedereen komt voor Tinie Tempah . De Britse rapper heeft de zaal beet vanaf het moment dat hij op het podium springt. Hij brengt de hitjes die we wel verwachten, zoals “Wonderman” en “Earthquake”. Tinie moet het stellen zonder de collaborerende artiesten die z’n tracks groot maken en compenseert dat met hevige R&B- en housebeats. Soms lijkt het zelfs wat op een drum-‘n-bassfeestje. De technici springen dan ook wild om met de lichteffecten. De zaal was niet meteen klaar voor een energiebom als Tinie en davert op z’n grondvesten.
Nummers van het eerste en tweede album en de laatste mixtape ‘Junk Food’ komen aan bod. Gelukkig gunt de rapper ons ook een sneaky listen van zijn volgende plaat. Met “Girls like” (met Zara Larsson in de clip en op de plaat) heeft hij er eentje , die ongelofelijk dampend , zwoel als sexy is . Dat derde album is hopelijk voor september.
Het was een mooie avond voor de rapliefhebbers. Woodie Smalls gaat een beloftevolle toekomst tegemoet. Zijn spontaniteit en vlotheid bombardeerden hem tot publieksfavoriet. La Smala doet het ongetwijfeld goed voor Franstalige toeschouwers, maar kon het gevarieerde publiek dat Little Simz aantrok niet bekoren. Gelukkig was hoofdact Tinie Tempah er nog om de Orangeriezaal volledig in vuur en vlam te zetten.
(dank aan Dansende Beren – Tine Verschueren)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tinie-tempah-20-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/woodie-smalls-20-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/senamo-seyte-20-05-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 – Feu! Chatterton, Nicolas Michaux, Radio Elvis – Waalse en Franse poprock
Les Nuits Botanique 2016
Koninklijk Circus
Brussel
2016-05-19
Mei Hsia en Sébastien Leclercq
Drie Franse en Belgische (Waalse) revelaties binnen het Franse chanson werden vanavond voorgesteld in het Koninkljik Circus. En we houden ze maar best in het oog …
Radio Elvis biedt rock en Franse chanson in een modern dromerig jasje. Het ensemble klinkt als Noir Désir en geeft de nummers een energieke boost. De stem van de zanger Pierre is zacht en heeft iets mee van Dominique A. Ze zijn heel enthousiast : “dit is de eerste keer dat we hier spelen, wat een eer voor ons is. We weten dat Nick Cave al naar hier is gekomen”. Het publiek is nog niet in grote getale aanwezig op dit tijdstip (19u30) maar het enthousiasme is al meer dan behoorlijk.
Nicolas Michaux is nog maar 30 en heeft al verschillende muzikale levens achter de rug. Hij heeft o.a. mooie dagen beleefd met het ferm gerespecteerde (in Wallonië) Eté 67. Na z’n vertrek heeft hij rondgereisd. Die ervaringen zette hij om in liefdevolle, politieke songs. De melodieën stralen een enorm popgevoel uit nu … iets te veel voor ons, wat de spanning, interesse deed dalen .
Het ensemble Feu! Chatterton bestaat uit vijf jonge artrockers die elkaar hebben ontmoet in het college. De groepsnaam komt uit de 18e eeuw, van de dichter Thomas Chatterton en het tragische schilderij ‘The Death of Chatterton’. Hun debuutalbum, ‘Ici Le Jour’ heeft in de Franse alternatieve scene wel degelijk wat teweeg gebracht. “Dit is al ons 4e concert in België dit jaar. En dat is altijd aangenaam” , weet de charismatische zanger met zijn crooner look ons te vertellen. In het begin waaronder het nummer « Elodie » werkt hij nog wat aan z’n vocals , die wat moe klonken. Als de problemen van het geluid ook opgelost geraken , voelen we aan dat de orkestratie in de songstructuur mooi in elkaar steekt. De zwaar aangezette elektrische gitaren worden ondersteund door keys en een jazzy ritmesectie.
We denken aan theatrale sets van Jacques Brel of Léo Ferré. Maar er is ook de link met het succesvolle Fauwe, die andere Franse hype band .
Ergens wordt de set van Feu! Chatterton echter wat voorspelbaar. Maar de live performance zit goed in elkaar en het is zeker een te ontdekken band . Ze staan op de affiche van Brussels Summer Festival en het lijkt me zeker de moeite , voor wie de band onvoldoende kent , hen te aanschouwen .
Mei Hsia en Sébastien Leclercq – vertalling Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/feu-chatterton-19-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/radio-elvis-19-05-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 – Steve Gunn - Imarhan – Taxiwars: Heerlijke jams & grooves
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-05-19
Johan Meurisse
Een verborgen parel is Steve Gunn. Een begenadigd gitarist die al deel uitmaakte van Kurt Vile’s Violators en al een handvol eigen platen uitheeft . Les Nuits Bota ligt deze unieke gitarist nauw aan het hart. Vorig jaar was hij hier trouwens te zien met Kevin Morby.
Hij is iemand die de ontdekkingen op Les Nuits kleur geeft en ze alle eer aandoet … We horen bezwerende indie en 70s retro die een V.U., Jimi Hendrickx, Led Zep, Neil Youngs Crazy Horse plaatst bij een Feelies, Dream Syndicate, Built to Spill en het linkt aan de tandem War On Drugs – Kurt Vile . Een logaritmische uitkomst krijgen we van sing/songwriting in een invloedrijk groepsconcept .
In het materiaal horen we een ingehouden spanning , een intrigerende opbouw, een gruizige inhoud , die een beheerste dosis effects toegemeten krijgt en durft te ontploffen om dan opnieuw in de plooi te vallen . Heerlijke trips , jams alsof het niks is ze te produceren; de gitaren spreken, de repetitieve bas ondersteunt en de percussieve lagen zorgen voor de ritmiek. Fijn!
Gunn was hier vanavond met een tweede gitarist/steelpedal , bassist en drummer om de binnenkort nieuwe plaat ‘Eyes on the line’ voor te stellen . Heel veel nieuw werk in dat uurtje dus . De opener “Ancinet jules” werd tot op het bot uitgediept, was de barometer en toonde aan hoe goed dit concert wel kon zijn . Ook de poprock van The Go-Betweens , G.W. McLennan en Soul Asylum kwam even piepen in Gunns sound. Mooi hoe de 70s en de 90s elkaar ontmoetten . Alsof dit nog alles was ervaren we ook de Malinese woestijnblues van een Tinariwen of Tamikrest. Niet voor niks hadden ze een worldcombo in het genre, Imarahan, meegebracht vanavond .
Ongelofelijk wat hier allemaal door ons hoofd flitste bij dit uitermate bescheiden groepje . Het nieuwe “Full moon tide” mag je eveneens inlijsten . Een ingenomen oudje “Milly’s garden” speelden ze met z’n twee op elektrische en akoestische gitaar , en tot slot had je “Water wheel”, die deze genietbare, speelse , frisse set besloot. Sterk zondermeer!
Eén van de supports was Imarhan , een uit Algerije afkomstig gezelschap, die nauw verwant is met de Touareg van Tinariwen , en waarvan de frontman nog deel uitmaakte bij de toer . Vrienden van Steve Gunn ook, gezien ze al toerden met Kurt Vile . De muzikale erfenis van de Touareg wordt in melancholie ondergedompeld, en nemen ze mee in een Europees rockend, funkend jasje , onder bezwerend gitaargetokkel en percussie . Die woestijnblues kent dus heel wat varianten en met deze Imarhan hebben we er een interessant bandje bij …
Tot slot onze Belgische Taxiwars in een nokvolle Rotonde . Ook zij komen binnenkort met nieuw werk. Taxiwars is het project van onze muzikale duizendpoot Tom Barman , die nooit z’n liefde voor jazz onder stoelen of banken heeft gestoken . Een Beefhart is van sterke invloed op Taxiwars , die een jazztrio (saxofonist Robin Verheyen, bassist Nicolas Thys en drummer Antoine Pierre) heeft als rugdekking , die enorm op elkaar is ingespeeld en ons overdonderen met een sfeervolle , krachtige, energieke hippe freejazzy sound. Drie virtuozen dus. Barman slalomt rond z’n micro , gaat naar de coulisse, trekt aan z’n sigaret en geeft op die manier zijn kompanen voldoende ruimte , wat uitermate goed is ; hier kan er danig worden geïmproviseerd en gegrooved, wat het materiaal ophitst en potentieel biedt om de song volledig te laten openbarsten . Anderhalf uur werden we van hun meeslepende, gedreven sound in een wurggreep gehouden. Wauw!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 - Jacques + Kenji Minogue + Salut C’est Cool - Een voorsmaakje op Dour!
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2016-05-18
Kimberley Haesendonck
Jacques, Kenji Minogue en Salut C’est Cool, 3 bands waar nog niet iedereen van gehoord heeft. 3 bands die je maar beter opzoekt. 3 bands die je beter even gaat zien indien je naar Dour gaat. Je zal het je niet beklagen.
Jacques had de eer om de avond te mogen openen. Begin van de show klonk vrij onprofessioneel waardoor er wat paniek ontstond, maar panikeren doe je best nooit op voorhand. Zijn show was een en al experiment. Van gooien met pingpongballetjes tot kloppen met staven op de opstelling van het podium. Alles kon, zolang Jacques er maar geluid uit kon creëren. Het publiek leek het in het begin nog niet echt te snappen, maar naar het einde toe danste iedereen toch een beetje mee.
West-Vlaanderen represent! Kenji Minogue zorgt altijd voor het meest rare feestje van de avond. En dat was woensdagavond in de Botanique niet anders. Wie virtuozen aan het werk wou zien, kon beter meteen vertrekken. Wie zin had in een feest, kon blijven. Opzwepende elektronica met de nodige dosis sarcasme. En zelfs de Franstaligen, die er niets van verstonden konden dit appreciëren. “Naam familienaam”, “Danny” en recente single “Luxevrouwen”, alles kwam om aan bod om het feest zo optimaal te maken. Ook werd het opnieuw duidelijk dat waarden en normen niet tellen voor deze twee vrouwen. Ze haalden een man op het podium die waarschijnlijk de tijd van zijn leven meemaakte doordat een van de twee kenji’s hem innig zoende.
Award voor het grootste dansfeest van de avond gaat ongetwijfeld naar Salut C’est Cool. Cool kids uit Parijs die niets liever doen dan feest vieren. Hun muziek is een mengeling van gabber, gebrekkige ninetiesgeluiden, elektro-punk en Franse chansons en dit in combinatie met dadaïstische teksten. U kan het u al voorstellen. Het publiek was mee vanaf de eerste noot en dat loonde. De show was nog geen 10 minuten ver en iedereen werd al uitgenodigd op het podium om volop met deze Parijzenaren mee te feesten. “La Purée”, “Les Fleurs” en uiteraard het niet te missen “Techno, Toujours Pareil”, zorgden voor de hoogtepunten van de avond.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
De opvolger van ‘If you leave’ , ‘Not to disappear’ ligt in het verlengde , is een heerlijke atmosferische rit , die een broeierige intense spanning , donkerte, op gedreven , ingetogen en subtiele wijze samenbrengt. De emotie en klankkleur wordt verwezenlijkt door etherische , ruimtelijke klanktapijten, ergens tussen Sigur Ros , The xx, Joy Formidable en het onderkende Geraldine Fibbers in .
We zijn geraakt van dit materiaal, dat breekbaar, dromerig , explosief klinkt mét dat allesbepalend donker randje door het zinderend, scherp gitaargetokkel met z’n galmeffects, gedoseerde feedback , de diepe bas , de zalvende keys en de opbouwende, aanzwellende drums en tromgeroffel , gedragen door die indringende , ontroerende, melancholische, getormenteerde zang van Elena Tonra
Opener “New ways” brengt je meteen in die muzikale leefwereld . De songs grijpen bij het nekvel. Check iets verder “Doing the right thing” , “No care” , “Fossa” en zeerzeker “How”, die het paradepaardje vormt op de plaat , door de intense opbouw en de verrassende wendingen waar emotie , gevoeligheid en onrust , dreiging schuilt. Ergens dwarrelt hier een Polly Harvey …
Wat zijn we in zijn totaliteit onder de indruk van die plaat - Daughter onderscheidde zich door de wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een forsere opbouw en de extraverte, hardere , strakkere aanpak. Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëren ze , filmisch bezwerend zelfs in momenten . Ze schipperen tussen zacht en hard , dat net niet ontploft , maar je weet te hypnotiseren, te bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects .
Daughter is groter geworden, duidelijk gegroeid. Een ‘hear-feel-see’ band!
De Canadese Claire Boucher is al enkele jaren bezig en wist hier echt door te breken met ‘Visions’. De electro chick , blogger darling en partynimf brengt lekker, goed verteerbare aanstekelijke synthpop , synthpop die zowel warmte als koude blaast, onder haar hemels, dromerig kinderstemmetje.
Hipster music , dames met gekleurd haar en neuspiercings zijn zeerzeker niet vreemd als je haar optredens bekijkt .
De kunstzinnige pop wordt op deze eenvoudigweg verdergezet . Veelzijdige , catchy electropop , waarin verschillende stijlen elkaar kruisen in aangename beats , orkestrale passages en dus sfeervol kunnen rocken. “California” , “Flesh without blood” en “Belly of the beat” zetten in de toon in het genre . Verder op de plaat dwaalt het af naar een onschuldig concept. Wat snedige world hippop met Aristophanes (“Scream”) en een knallend directer geluid worden toegevoegd met Janelle Monae op “Venus fly”.
Het maakt niet uit of die beats nu zalvend, fris, pompend zijn , ze geven een zekere onschuld , en zorgen voor een onthaastingsgevoel in stresserende momenten .
Grimes kwam nog optreden met een grote strik in het haar, een Aziatische ‘Minnie Mouse’ outfit en continue vreemde bewegingen. Tja, dit is een beeld dat perfect past bij haar synthpop. Ze wordt door een jong publiekje enorm erkend. Dames , doe kortgerockt je dancing shoes maar aan op die aangename groovy synth ’luister’ pop.
Die Sore Losers blijven goed scoren . Het rockkwartet rond de tandem Cedric Maes en Jan Straetemans brengen rock’n’roll met het hart op de juiste plaats . We krijgen potig, vurig, intens broeierig materiaal, recht voor de raap en zonder al te veel tralala. Een rauw opwindende, spannende sound door de straffe ritmes , de koortjes en de uptempo’s .
Het kwartet houdt de melodie sterk in het oog en verliest zich nergens oeverloos . “Cherry , cherry” en “Emily” tonen aan hoe afwisselend ze in het genre kunnen klinken. Rock onder hoogspanning als je de tien nummers beluistert. Het oude Black Keys borrelt op! Eerlijk, puur, oprecht, doorleefd.
Die opener “Blood moon shining” mag je zeerzeker inkaderen , een interessante link naar Jane’s Addiction Perry Farrell .
‘Skydogs’ is 70s retro in een opgestoft 2016 jasje . Overtuigende plaat opnieuw.
Nederlands 
Français 
