Saddle For Sale, een kwartet uit Oostende, waarvan de leden gezegend zijn met welluidende namen als Slim Fab Schweiger (gitaar), KK Country Louis (bas), Jailbird Gene (drums en een met allerhande belletjes uitgerust washboard) en Damn Damn Vandam (gitaar/vocals), had de eer de avond te mogen openen. Ik werd aangenaam verrast door hun broeierige mix van roots en zwalpende country waarin de sterke zang van Damn Damn en de twangende gitaar van Schweiger het meest opvielen. Een cover van Hank Williams (“Mind your own business”) kon uiteraard niet ontbreken en ook “16 tons” (Tennessee Ernie Ford) was niet geheel onvoorspelbaar, maar je hoort mij niet klagen. Hank Williams kan trouwens nooit genoeg gecoverd worden terwijl eigen nummers als “Death row” en “Ol’ no 7” absoluut niet verbleekten naast die monumenten.

Leo ‘Bud’ Welch is een geval apart, dat is wel het minste wat je van de man kan zeggen. Hij debuteerde twee maanden voor zijn 82ste verjaardag met ‘Sabougla voices’. Een jaar later volgde reeds een tweede plaat (‘I don’t prefer no blues’) en nu was hij, na een eerste keer in 2014, opnieuw in Europa, dit keer mét een stop in België. Het heeft dus even geduurd maar nu heeft hij alle remmen los gegooid. Die hoge leeftijd lijkt hem daarbij niet te hinderen want hij oogde verrassend vitaal in de 4AD.
Na een uitgebreide aankondiging door zijn manager, Vencie Varnado, schuifelde hij, al spelend op zijn gitaar, het podium over om aan de andere kant zijn stoel te vinden. Meteen volgde één van de hoogtepunten van de avond : “Praise his name”, een als een opzwepende mantra klinkende gospel waarin Varnado, die het ganse optreden het vuur uit de sloffen zou lopen voor Leo, voor de tweede stem zorgde. Na dit kippenvelmoment liet hij de gospel links liggen en koos resoluut voor de blues. Mooi maar de songkeuze met enkele te vaak gehoorde klassiekers als “I got my mojo working” en “Sweet home Chicago” was niet altijd even gelukkig. Maar laat ik vooral daarover niet zeuren want dit was zo authentiek, eerlijk, recht uit het hart en ook wel uniek. Want dit zou wel eens de laatste van de Mississippi Delta bluesmannen kunnen zijn. De kans dat je er ginds nu nog eentje ontdekt, spelend op een porch, lijkt me vrijwel onbestaande. Maar goed, hier zat er nog één op het podium, die trouwens uitstekend werd bijgestaan door de charmante Dixie Street op drums en dat moesten we koesteren.
Hij leek wel onvermoeibaar, presteerde het zelfs om een dansje te maken met Vencie Vernado (dat is ook de man die hem introduceerde bij ‘Big Legal Mess Records’) en nam zeer ruim de tijd om kennis te maken met het publiek, zowel tijdens de pauze als na het concert. Het bleef nagelbijtend wachten tot helemaal op het einde vooraleer hij de twee beste nummers uit zijn laatste plaat, “Girl in the holler” en “I don’t know her name” prijsgaf. Na die mooie finale wou hij toch nog eindigen met een sereen slot waarvoor hij teruggreep naar zijn gospelperiode met een verfijnd “A long journey”.

Zat er dan helemaal geen sleet op deze 84-jarige knar? Toch een beetje. Zo had hij wat problemen om zijn gitaar gestemd te krijgen en “I woke up” zong hij zowel voor als na de pauze. Maar niemand die zich daaraan een buil viel.

Organisatie: 4ad, Diksmuide

Les Nuits Botanique 2016 - Kaytranada - Een voorproefje voor de festivals
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2016-05-14
Kimberley Haesendonck

Zin in een groot dansfestijn? Dan moest je op zaterdagavond in de Botanique zijn. De man die zorgde voor dit feest was niemand minder dan Kaytranada, een Canadese producer. Hij bracht begin mei zijn tweede album ‘99,9%’ uit en kwam dat met plezier aan het publiek van de Botanique voorstellen.

Tijdens zijn set ging Kaytranada door allerlei stijlen. Van Jazz en funk tot rap, r&b en house-klassiekers. Iets wat het publiek enorm kon smaken en vrij snel aan het dansen kreeg. Laat ons zeggen dat het festivalgevoel meteen fragrant aanwezig was. Zijn remixen van nummers zoals één van Janet Jackson of N.E.R.D. werden netjes afgewisseld met nummers van onlangs verschenen plaat  ‘99,9%’.
Interactie met het publiek was iets wat we wel miste die avond. Kaytrana greep af en toe eens naar de micro, maar enkel en alleen om het publiek wat enthousiaster te maken. Niet dat dat heel erg is, maar laat ons zeggen dat dit toch ietsje beter kon. Opmerkelijk was dat het publiek zich daar niet al te veel van aantrok en gewoon zijn ding deed. Handen werden in de lucht gezwierd, vrouwen werden op de schouders van het mannelijk volk gehesen en er werd volop gedanst. Kaytranada had van ons nog uren mogen doorgaan, maar net zoals bij alles kwam ook aan dit mooie liedje een einde.

Wie dit optreden gezien heeft gaat ongetwijfeld akkoord met het feit dat Kaytranada ergens wel een beetje God is. Voor diegene die er niet konden bij zijn, raden wij aan op 19 augustus af te zakken naar Pukkelpop. Meteen zal duidelijk worden waarom!

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)

Les Nuits Botanique 2016 - La tête d’Actéon - Vincent Glowinski & Walter Hus - Interdisciplinaire krachttoer
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Grand Salon)
2016-05-12
Alain Uyttendaele

Les Nuits Botanique 2016 - La tête d’Actéon - Vincent Glowinski & Walter Hus - Interdisciplinaire krachttoer - Coproductie Kunstenfestivaldesarts & Botanique – Centre Culturel de la Fédération Wallonie-Bruxelles

Muziekquizzers aller lande, vreest niet indien de naam Vincent Glowinski niet meteen een belletje doet rinkelen! De onder het pseudoniem Bonom bekend geworden kunstenaar kan in velerlei disciplines meer dan aardig uit de voeten. Helaas dient deze creatieve duizendpoot het met slechts twee handen te stellen dus het muzikale luik van zijn nieuwste project legde hij wijselijk in de vaardige exemplaren van Walter Hus. Dit manusje-van-alles maakte naam als mede-oprichter van Maximalist! alvorens een heel verscheiden oeuvre als componist op te bouwen. Het is onbegonnen werk om zijn CV te overlopen dus we beperken ons tot twee recente projecten die een diepe indruk nalieten: de strip-opera ‘LINT” en de soundtrack bij ‘Oratorium zonder Doel’. De schitterende symbiose van strip en muziek bij de enscenering van Chris Ware’s klassieker blijft een moeilijk te evenaren hoogtepunt uit de historiek van cross-mediale producties. En ‘Oratorium zonder Doel’, de onlangs op Canvas vertoonde documentaire van Manu Riche, is dankzij de subtiele muziek niet enkel het zien maar vooral het horen waard.
Er werd reikhalzend uitgekeken naar het resultaat van de samenwerking tussen deze artistieke zielsverwanten. Veel muziek- en kunstliefhebbers popelden dan ook vol ongeduld aan de ingang van het cultuurcentrum waar Vincent Glowinski al meermaals zijn kunst(en) mocht etaleren. En de hoge verwachtingen werden bij het betreden van Le Grand Salon al onmiddellijk ingelost want alleen al het decor was zijn geld waard. Als men in zo’n prachtig kader vervolgens ook nog ondergedompeld wordt in een totaalspektakel dat werkelijk geen seconde verveelde, is het niet overdreven om te stellen dat dit buitenbeentje in de programmatie van Les Nuits ons inziens bovenaan de ‘best of’-lijstjes van editie 2016 mag komen te prijken.
De drie muzikanten (naast Walter Hus ook nog drummer Teun Verbruggen en saxofonist Andrew Claes) staken van wal met een portie free jazz die de beelden volgde die Vincent Glowinski ondertussen met verfborstels tevoorschijn toverde. Die verse schilderijen werden vervolgens gevoegd met voorbereide exemplaren en - samen met o.a. in elkaar geknutselde poppetjes en boompjes - visueel verweven tot een live-animatie die het verhaal van Aktaion tot leven bracht. Een gebrekkige kennis van de Griekse mythologie bleek geen hinderpaal want het vernuftige geheel nam de toeschouwer mee in één bezwerende trip die een uurtje duurde maar waarover we nog dagen zouden kunnen vertellen.
Glowinski integreerde dans, theater, tekenen, schilderen, sculpturen, poppenspel en nog zoveel meer in een performance die muzikaal rijkelijk gelardeerd werd met de eclectische mix die Hus en zijn kompanen uit hun instrumenten puurden. Een deel van de compositie werd gebracht door het Decap-instrumentarium waarmee Walter Hus al een vijftiental jaar zijn muzikale universum heeft uitgebreid. Deze voorgeprogrammeerde installaties leverden het muzikale equivalent van de vervreemding die Aktaion ondergaat bij het ondergaan van zijn lot: nadat hij Artemis naakt zag baden, transformeert deze jachtgodin zijn hoofd tot een hertenkop. Het merendeel van de muziek werd echter live gebracht en dit met een intensiteit waaraan velen uit het rock’n’roll-wereldje nog een puntje kunnen zuigen.
Gedrevenheid troef dus bij zowel muzikanten als hoofdrolspeler. Vincent Glowinski gooide zich letterlijk met lijf en leden in de woeste strijd tegen de honden die hem uiteindelijk zullen verslinden. Worstelend met de touwen waarmee hij het monumentale monster bediende dat finaal vanaf het plafond kwam neergezegen, zagen wij een laatste keer kunst die simultaan ontstond en vernietigd werd.
De krachtige kruisbestuiving van een veelheid aan disciplines en stijlen zorgde voor een bloedmooi spektakel. Onvergetelijk!

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)

Mark Lanegan, gothfather van de grunge,  en performer van smerige ballengrijpende rock toen de dieren nog spraken, treedt tegenwoordig in theaterzalen met fluwelen stoeltjes en redlight district verlichting op, wat in de jaren 90 waarschijnlijk tot verhitte discussies onder gelovers in de zuiverheid van rock’n roll had geleid, discussies die het punt dachten te moeten maken dat stoeltjes enkel voor mietjes zijn , die in stadions naar stadionrock of Limp Bizkit of zoiets luisteren, zonder dat ze dan al van bij het begin met die vermaledijde stoeltjes hoorden te beginnen gooien.
Verleden tijd zijn dus de stank als een miasma van blauwe rook, verschaald bier en lijfgeuren die vroeger onlosmakelijk met een rockconcert verbonden was en de te kanaliseren agressie die liefhebbers zich al op vroege leeftijd tot het genre deed bekeren. De enige mislukte poging om dat gevoel te doen herleven was het overschakelen op plastic bekertjes in het café van de Vooruit, wat minder dan minnetjes was.

O nee, tegenwoordig hebben we het over iets heel anders. Denk aan softpornosfeerzetting door middel van veel David Lynchblauw aangevuld met vegen boudoirrood en het comfort van een culturele ervaring die je doet mijmeren met meer melancholie dan nodig is dat rebelsheid ook wel zijn beste dagen gehad heeft. Dat is zo kort geschetst de sfeer waarin je tegenwoordig bij een Mark Lanegan concert terecht komt en dat is op straffe van ironie te worden verdacht een heel aangename plek.
Op het podium was zelfs geen drumstel te bespeuren, enkel de tourneebassist Fred Lyenn Jacques en gitarist Duke Garwood die het hele concert behoorlijk op de achtergrond bleven, een eigenlijk beperkte rol hadden, want alles werd gedomineerd door de soms wat al te dominante spacerockgitaar van Jeff Fielder en door natuurlijk die stem, één van de waarschijnlijk meest iconische stemmen van de hedendaagse muziekwereld , nu ze sneuvelen bij bosjes.
Zijn hese, grauwende stem die het gevolg zou moeten zijn van een zondig leven en de altijd weer daarop volgende boetedoening ware het niet dat Lanegan al op zijn 20^ste zo klonk, overheerste alles behalve op die momenten dat Fielder loos ging op gitaar, wat wel spectaculaire solo’s opleverde, maar ook een niet te onderschatten stijlbreuk met de sfeer van de songs. Matter of opinion.
Wat valt er zeggen over de nummers die uitgepuurde versies waren van soms op plaat hardere versies, terwijl tijdens het zingen de instrumenten enkel als begeleiding dienden bij de doemverhalen die zo uit Poe of een Zuidelijke swamp weggelopen lijken? Het was recent werk, niet altijd even makkelijk te herkennen want soms echt anders gebracht, maar het is ten andere ook haast niet meer bij te houden in welke verschillende projecten Lanegan allemaal actief is.

Eigenlijk moet je je laten meevoeren met gesloten ogen naar de andere plek waar deze muziek vandaan komt, een plek die je zomaar bleek te kunnen bereiken, een plek die op een hete meiavond zomaar eventjes in Gent bleek te liggen.

Organisatie: Democrazy ism Vooruit, Gent