Desertfest 2015 – Voor fans van Stoner-Doom-Sludge
Desertfest 2015
Trix
Antwerpen
2015-10-09 t/m 2015-10-11
Yentl Stée

Na de succesvolle editie vorig jaar, waarbij het festival volledig uitverkocht was geraakt, was het niet zo vreemd dat er een 2e editie zou gehouden worden in de Trix, Antwerpen. Dit jaar raakte het niet uitverkocht, maar er was toch weer een behoorlijk hoopje langharig tuig afgekomen.

dag 1 - vrijdag 9 oktober 2015
Aangezien ik niet echt op de hoogte was van mogelijke problemen bij het nemen van de trein door een staking (ik leef in een grot en kom enkel buiten voor shows) kwam ik een tijdje later toe. Tel daarbij de wandeling van mijn hostel naar de zaal (een goed uur stappen) en ik was jammergenoeg te laat voor Planet of Zeus en Psychonaut. Het leek er zelfs eventjes naar dat ik Monolord zou missen, maar kwam gelukkig nog halverwege in de set toe. Wie ze eerder aan het werk zag op Ieperfest dit jaar weet dat het niet zo makkelijk zou zijn om die show te overtreffen. Althans dat dacht ik toch, want op Desertfest deden ze het nog een keer dunnetjes over maar dan nog beter. Ook nu sloten ze af met het magistrale “Empress Rising” en ik wist onmiddellijk dat ik gebakken zat voor een fijn festival.

Vervolgens mocht onze noorderburen van The Machine ons met hun fantastische Heavy Rock. Zelf was ik nog niet echt in aanraking gekomen met hun muziek en wist niet echt wat te verwachten. Ik herinner me nog vaag dat ik wel onder de indruk was van hun split met Sungrazer, maar ook niet veel meer. Deze show was alvast enorm motiverend om wat meer muziekjes van hen op te zoeken. Van begin tot einde wisten ze m’n aandacht volledig vast te houden en dat op de positieve manier.

Met Moon Duo leek het net alsof we terug waren in de 60’s op één of ander hippiefeestje. Normaal gezien kan dat alleen maar goed zijn, maar dit viel toch wel wat tegen in het geval van Moon Duo. Muzikaal gezien was het allemaal wel leuk, maar het werd al heel snel langdradig. Er kwam enorm veel herhaling in voor en terwijl sommige bands hier juist iets prachtigs kunnen uit weven wekte het hier gewoon verveling op. Alles werd te lang herhaald wat eigenlijk de vaart volledig uit de show nam en het effect die ze probeerden te bekomen volledig teniet deed. Spijtig, want het zag er naar uit dat ze één van de meer interessante bands gingen zijn deze editie.

Hier ga ik gewoon van de eerste keer met de deur in huis vallen. WAT EEN SHOW. Goed als je bandnaam Stoned Jesus maak je al vrij snel duidelijk wat voor muziek je speelt (in dit geval was het een mix van stoner/doom met psychedelische invloeden) maar dat is nog geen garantie dat het ook goed gaat zijn. Nu kende ik deze band wel, maar ze stonden alvast niet op mijn lijstje van meest interessante bands in het genre. Na deze show prijken ze ergens bovenaan. Vanaf de eerste riff tot de laatste drumslag hadden ze het publiek volledig in de hand. De sfeer die ze maakten was zodanig fantastisch dat het enorm moeilijk is om ze te beschrijven. Enig minpuntje is wel dat ze net iets teveel volk aantrokken en ik daardoor niet naar de bar kon om wat verfrissing te gaan halen, wees eens niet zo goed zodat er minder volk afkomt verdorie!

De headliner vandaag was Dozer en ik moet eerlijk toegeven dat ik niet echt heel tevreden was hiermee. Nu weet ik dat ze behoorlijke legendes zijn in het Stoner Rock genre, maar ze slagen er echter niet in om mij echt te boeien. Op album vervelen ze me al snel en bij vorige passages vond ik ze ook niet echt super. Vandaag maakten ze het echter terug volledig goed door een enorm strakke set neer te zetten. Opvallend was wel dat er niet echt een groot publiek aanwezig was, maar de afwezigen hadden alvast ongelijk. Ik moet zeggen,  ik was onder de indruk, de volgende keer dat ze spelen zal ik alvast gaan kijken.

dag 2 - zaterdag 10 oktober 2015
Na een stevige wandeling en een beetje verkleumend buiten (om één of andere reden had ik het in mijn kop gekregen dat de deuren open gingen om 13u ipv 14u30) belandde ik bij Pendejo!. Een nobele onbekende voor mij. Alhoewel deze heren uit Nederland kwamen waren de teksten volledig in het Spaans gezongen (of het was één of ander obscuur Nederlands dialect). Muzikaal viel het allemaal wel goed mee. Hun Stoner Rock/Metal was nu niet echt uniek, maar doordat het met zo’n passie gebracht werd en het heel wat energie bevatte maakte dat eigenlijk niet echt uit. De trompet die af en toe gebruikt werd, gaf het toch wel iets unieks want geef nu toe, hoe vaak zie je een trompet in het Stoner genre? Alvast een mooie opener met heel wat groeipotentieel.

Tijd voor de eerste echte klepper van de dag, niemand minder dan Belzebong. Moest er nog iemand zijn die niet wist waar het tekstueel over ging gaan dan wist die het wel éénmaal ze hun instrumenten omdraaiden en de gevleugelde woorden “Smoke Weed Now” (Bart de Wever zal er blij mee geweest zijn) tevoorschijn kwamen. Zodra de eerste riff werd ingezet werd iedereen heel langzaam in elkaar getimmerd met een grote voorhamer. Op album kan ik deze band niet altijd smaken, vaak worden de nummers net iets te repetitief en gebruiken ze net iets teveel ‘gerecycleerde’ riffs die je al bij zowat iedere Stoner-band gehoord hebt. Live was dit echter een volledig ander verhaal. Spijtig dat ze slechts 40 minuten mochten spelen, ik had wel zin in meer.

Na eventjes wat gegeten te hebben was het tijd om te spacen tijdens Monomyth. Het eerste wat me opviel was dat er toch wel behoorlijk veel volk aanwezig was. Monomyth is doorgaans voor de meesten een nobele onbekende (zelfs binnen het genre) alhoewel ze wat faam verdienen met hun heerlijke psychedelische Space Rock. Degenen die aanwezig waren hadden alvast geen ongelijk want ze werden getrakteerd op een drie kwartier-durende trip van jewelste. Ze slaagden erin om iedereen mee te sleuren in de wereld die ze maken met hun muziek. De set leek wel een eeuwigheid te duren, maar zelfs dit was nog te kort. Volgende keer hoop ik ze toch wat hoger op de affiche te zien want deze gasten verdienen het echt.

Tot die bewuste zaterdag had ik letterlijk nog nooit van Greenleaf gehoord. Eigenlijk was ik van plan om mij gewoon vooraan te installeren totdat Orange Goblin zou beginnen en gewoon de spelende band er bij zou nemen. Ondertussen heb ik al de gehele discografie beluisterd want wow… Eigenlijk kan je hun muziek nog best eenvoudig omschrijven, het is namelijk goeie Stoner Rock met een uniek, eigen gezicht gemengd met zang die je eerder bij Blues Rock zou verwachten. Op papier klinkt dit misschien niet zo indrukwekkend, maar geloof me, je vergist je schromelijk. Ze hebben alvast een vast plaatsje verdiend in mijn muziekspeler.

Tijd wat voor mij de band van de dag zou worden, Orange Goblin. Je kan er niet omheen, als je ooit eens buitenkomt zal je Orange Goblin wel al eens live gezien hebben dus zullen heel wat mensen al op de hoogte zijn van hoe fantastisch hun show zijn. Wie ze al meerdere keren zag kan meestal ook beamen dat hun shows nooit teleur stellen. Voor mij was het ondertussen de 4e keer dat ik ze zag en ik zou wel willen zeggen dat ik mij afvroeg of het de vierde keer ook zo goed zou zijn, maar dat zou een leugen zijn. Ik ging er al vanuit dat het fantastisch ging zijn en dat was het ook. Orange Goblin weet zich op ieder soort festival wel te weren, maar hier waren ze volledig in hun element en leken de heren nog vrolijker dan anders. Het spelplezier spatte er vanaf en het publiek nam dit gretig over. In een uurtje tijd zijn ze er toch weer in geslaagd om hun status als levende legenden opnieuw te bevestigen.

Ik moet een beetje schoorvoetend toegeven dat ik eigenlijk nauwelijks naar Earth luister. Ik was wel op de hoogte dat deze band bestond  en ze waarschijnlijk zeer goed was, maar daarnaast was het niet het soort band waar ik eventjes lekker een album van op zou zetten. Ik verbaas me er soms over dat ik niet vaker in elkaar geslagen word want niet naar Earth luisteren is pure blasfemie besef ik nu. Zodra oppersnor Dylan Carlson (serieus, wat een gezichtsbeharing heeft die man) het podium besteeg wist ik al genoeg en ramde ik mij een weg naar voor. Zowat één van de beste beslissingen uit mijn leven want Earth is ronduit fantastisch. Mijn persoonlijke favoriet was toch wel “Torn By the Fox of the Crescent Moon”, wat een heerlijke riff!

dag 3 - zondag 11 oktober 2015
Alweer mocht een Nederlandse nobele onbekende openen vandaag. Dit keer waren het de jongens van Black Bone die mochten beginnen. Niet echt Stoner dit keer, maar eerder lekker energieke, klassiek Hard-Rock. De jongens hadden er alvast zin in en deden hun uiterste best, maar de reactie van het publiek bleef vrij lauw. De reden hiervoor was waarschijnlijk de kater van de dag ervoor want er was eigenlijk niets negatiefs op te merken aan deze show.

Toen ik nog jong en onwetend was (lees: 16 jaar aangezien ik eigenlijk nog steeds jong en onwetend ben) had ik het niet echt voor Glowsun. Ik vond het allemaal maar saai en sloom. Ooit maak ik een tijdmachine om die jongere versie van mezelf in elkaar te slaan want Glowsun anno 2015 is fantastisch. Met een ronduit prachtige achtergrond en idem muziek wisten deze Franse jongens heel wat mensen aan te trekken in de zaal. Toegegeven, er was nog veel plaats maar voor een opener in de grote zaal was het zeker niet mis.

Op aanraden van een vriend was ik eventjes naar Tangled Horns gaan zien, maar dat was absoluut mijn ding niet. Na een zevental minuten besloot ik dan ook om gewoon terug naar de grote zaal te gaan en daar te wachten voor Valient Thorr. Dit is immers het soort band die je moet bekijken vanop de eerste rij om zo dicht mogelijk bij de actie te zijn. Actie was er ook wel degelijk aangezien de frontman ‘Valient Himself’ er zoals gewoonlijk volledig voor ging. Volledig in de stijl van de old-school Heavy Metal met een smerige Punk-attitude dus. Publieksinteractie was er volop en er werd ook een stevige pit ingezet. Tijd voor wat maatschappijkritiek was er ook, voor ieder wat wils dus. Na wat slechts 5 minuten leek was het veel te vroeg afgelopen. Deze mogen ze ieder jaar boeken van mij.

Vreemde eend in de bijt dit jaar was Maudlin. De mix van Sludge, Post-Metal/Rock is er eentje waar ik wel altijd klaar voor ben. Dit was echter niet voor iedereen zo. De opkomst was al vrij bescheiden en tegen het einde van de show was er bijna niemand meer aanwezig. Aan de band lag het zeker niet, deze zette zoals vanouds een intense set neer waarin je van in het begin tot het einde meegesleurd wordt. Spijtig…

Desertfest mag dan wel iedere dag een mooie affiche hebben, de zondag stak er toch wel met kop en schouders bovenuit. Één van mijn absolute favorieten mocht nu aantreden, niemand minder dan het legendarische Ufomammut. Verpletterende riffs, meeslepende muziek en gezichtsbeharing om u tegen te zeggen, ze hadden het allemaal. Met een gemiddelde speellengte van 8 minuten per nummer is het natuurlijk altijd wat schiften in de setlist als je slechts een uurtje mag spelen. Het gevolg hiervan was dat er toch wel enkele nummers ontbraken die ik ook graag gehoord had, maar desondanks was het een magistrale set. Ik ben alvast onmiddellijk wat merch gaan oppikken na de show. Voor herhaling vatbaar!

Net toen ik dacht dat het niet meer beter kon kwam Bongzilla eventjes de beste show ter wereld spelen. De zaal stond afgeladen vol en dat was volkomen terecht want wat een show, wat een band! Alhoewel ze al sinds 2005 niets meer uitgebracht hebben gaf niemand daar een moer om. Hun reeds bestaand repertoire is al indrukwekkend genoeg. Wie denkt dat het onmogelijk is om nog zwaarder te gaan dan hoe ze klinken op album vergist zich schromelijk want Stoner/Sludge was zo zwaar dat de Trix tijdelijk in een zwart gat veranderde en de wereld rondom compleet deed verdwijnen (voor de aanwezigen dan toch). Zowat ieder nummer die ik wou horen werd gespeeld dus mijn avond was alvast compleet. Dit overtreffen zou zeer moeilijk worden.

Jammer voor Goatsnake dat ze na Bongzilla moesten spelen want dat overtreffen was gewoon onmogelijk. Gewapend met hun nieuw album ‘Black Age Blues’ deden ze hun stinkende best, maar ze slaagden er niet in mij te overtuigen. Mijn brein was al zodanig verpletterd door Bongzilla dat ik echt niet meer klaar was voor de toch wat lichtere Goatsnake. Ik heb het gevoel dat ik niet de enige was want ik zag toch precies wat minder publiek. Jammer voor Goatsnake want eigenlijk was hun set ook ijzersterk en ze zouden op zowat ieder ander moment perfect de band van de avond kunnen geweest zijn. Ah gewoon volgende keer beter.

Het was alvast terug een zeer geslaagde editie, ondanks de (mindere) opkomst. Er was meer keuze qua eten en het concept van de speciale afterpartys was ook zeer leuk (spijtig dat ik iedere keer niet lang kon blijven). Er was ook weer voldoende merch aanwezig. Ook leuk (geen idee of het er vorig jaar ook was) was het feit dat je gewoon geld kon afhalen (met 1 euro comissie). Het geluid was, zoals gewoonlijk in de Trix, ronduit perfect. Dit is echt wel eens welkom want het is ronduit deprimerend hoeveel goeie shows eigenlijk minder uitdraaien enkel en alleen omdat het geluid niet goed zit. Een dikke pluim voor de geluidstechnici dus. Het videoscherm op de Desert Stage (grote zaal) was ook zeer leuk en maakte het toch mogelijk om extra sfeer tijdens de bands te creëren. Een minpuntje was toch wel de hoge kost van eten en drinken. Ik besef dat €2,40 een normale festivalprijs is voor drank, maar indien je ook nog iets wou eten (wat wel nodig was want naast een Carrefour was het eventjes wandelen vooraleer je nog ergens anders kon eten) was je al snel zeer veel geld kwijt. Verder was er echter niets op aan te merken en ben ik sowieso volgend jaar terug aanwezig zoals velen. Indien je er zelf niet was , raad ik je echt aan om eens te gaan, al is het maar voor een dag. Je weet niet wat je mist.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/desertfest-2015/

Organisatie: Desertfest, Belgium

Met die Amerikaanse band Vetiver rond Andy Cabic hebben we wel ‘iets’ … De muziek is ideaal bij een ‘long way road’, de blik op oneindig, mijmerend, wegdromend om dan in het laatste stuk geconcentreerde de juiste richting van je bestemming te rijden, maw we sturen de rustig voortkabbelende, dromerige songs die sfeerschepping voorop stellen in de beste neofolky/americana stijl , op het eind bij met een paar groovy uppercuts. De ruim anderhalf uur durende set van de amicale heren, mannen met een pet op , valt op die manier samen te vatten .

Al meer dan tien jaar is Vetiver bezig en spijtig genoeg bereiken ze maar een select publiekje. De band catalogeren we niet als een ‘faits divers’ , het is een band die een zich een belangvol plaatsje mag toe eigenen , naast een Fleet Foxes , The Silos , of de in de running zijnde bands Wilco, Giant Sand,  Grizzly Bear, Local natives en een Devandra Banhart.
De uit San Francisco opererende band biedt heel wat ruimte aan het elektrisch en akoestisch gitaarspel, die de easy listening pop bevordert, vooral in het eerste deel van de set ervaarden we een soundtrackgevoel .
De nieuwe plaat  ‘Complete strangers’ , de zesde al , vormde de rode draad en laat een iets directere aanpak toe , “From now on”, “Current carry” en “Stranger still” zijn er al drie die sprankelen , tintelen en het gaspedaal dieper indrukken door een dampende, funkende groove.
Heerlijk genietbaar dus … Een frisse bries waait over het songmateriaal heen en Cabic’s indringende vocals op z’n Paul Simon’s zit er mooi in verweven .

Vetiver bood een open, warme sound van innemend, sfeervol  materiaal en laat een extraverte groove doorschijnen . We worden hier dan wakker geschud in de mijmering van midzomeravonden … Sing/songwriting + band op z’n best!

Organisatie : Ancienne Belgique , Brussel

30000 toeschouwers, een fantastische led-wall met verbluffend grafisch en visueel spektakel, een ontzaglijk goeie frontman, een geweldige live band , kicking-ass backingvocals, een super georganiseerde entourage.
Een uitzinnig publiek…..
Som dit op en vertel het aan je vrienden, en ze vragen je naar welke internationale artiest je bent geweest.
Gewoon, naar een Belgische artiest met internationale uitstraling…..

Wittekerke, nooit gedacht dat een ‘kunstmatig’ kustdorp aan de basis zou liggen van een Belgisch toptalent. Stan “ de stakke” voor de vrienden, Van Samang, sloeg geen stap over en bouwde zorgvuldig aan de carrière. Camera-bedrevenheid, podiumervaring, how to become a crowd pleaser…
En dat voel je nu in z’n shows dat alle elementen samenvallen en dat Stan de metier beheerst. En vooral, hij is al die jaren zichzelf gebleven. Geen artiestennaam, geen bling bling, dat zalige Vlaams-Brabantse dialect behouden. Het zijn allemaal elementen die meespelen waarom hij zo’n hoge aaibaarheidsfactor heeft. De “stakke’ is ene van ons.
Zo ook de show. Deze avond dvd-opnames, en dat voelde je. Er hing een opgewonden vibe in  de zaal. Stan begon in het tegenlicht van een super led-spot met “Scars”. Verdween daarna om dan aan een opbouwende aftelling te beginnen. Nooit gezien en zo slim de spanning opgebouwd. “Junebug” was de ideale opwarmer als meezinger, waar we vervolgens voor de eerste keer werden weggeblazen door de led-wall tijdens “Poison”. Daar ging het blazertje uit, wat het sein gaf tot een dans-en springfestival J, ook al waanden we ons in de duinen. Om dan de zaal te bestormen tijdens “Second hand life”. Vriend Filip Peeters had Stan gevraagd om mee te werken  aan z’n nieuwe film ‘Wat mannen willen’, wat resulteerde in “Lucky me”. De bindteksten, nog steeds in dat zalige dialect, definiëren Stan ten voeten uit. “One for the road” was da aanleiding voor een verhaal rond 1000 pintjes en het ultieme excuus van de ‘allervoorlaatste’. Een adempauze kwam er met “Sirens”, “Thieves”, “All-in my head” ( begeleid door Stan op de drum ), en “Everything starts with one”. Met “Hang on” neigt Stan zelfs een beetje naar de Editors door een zware bas te leggen in z’n stem.
Z’n afkomst van Wijgmaal werd nog eens benadrukt door Stan zelf met een lofrede gericht aan vrienden, kennissen en familie wat resulteerde in “Welcome home” gevolgd door de uptempo nummers “This time” , “Watcha gonna do” en “Is it over you”.
Grote vriend en medeontdekker  Eric Melaerts werd erbij gehaald om “Chasing cars” te begeleiden. Dat beiden een diepe respect voor elkaar hebben lieten ze duidelijk blijken. Ook bij “King in my head” en  “Some of us” bleef Eric Stan trouw bijstaan.
Dat Stan er graag iedereen bij betrekt en ook aantoont dat dit niet zomaar een vriendenbende is, wordt duidelijk bij het ‘STOMP’-achtige “When doves cry”, de cover van Prince. Heel origineel ( winkelkarren, vaten, emmers?? ) en prachtig qua opstelling en belichting.
Iedereen mocht dan op de stoelen met het aanstekelijke “A simple life”.  Hierna gevolgd door de aankondiging van de grote stap richting Sportpaleis. “I didn’t  know”  gooide nog wat olie op het vuur, en de set werd afgesloten met een andere versie van “Scars”.  
Het dak ging er dan bijna volledig af met “Goeiemorgend goeiendag”  en het prachtig bewerkte “Een ster”. Letterlijk, want de Lotto Arena hing er vol van tijdens de song.
Her en der werd al gesuggereerd dat er een overkill zou zijn aan Stan Van Samang. Ik kan deze mensen gerust stellen. Aan kwaliteit kan  je NIET verwend, noch verzadigd geraken! Laat een buitenlandse artiest deze show brengen, en het gaat de wereld rond. Als Stan dit doet, vraagt men zich af ‘hoe lang dit wel zal duren’… Ik ben er gerust op, deze ster is zich nog volop aan het ontwikkelen en slaat geen stap over. What you see is what you get. Stan is en  blijft zijn eigen aimabele zelve. (getuige z’n bindteksten J )

De 2 uur durende show werd moeiteloos gevuld, werd prachtig georkestreerd door de regie, een feilloos zingende frontman , geback-upt door krachtige background singers en een goed ingespeelde band. 
Stap voor stap groeiend, alsook de achterban. Nu spelend in de schaduw van het Sportpaleis, volgend jaar deze tijd in ….. de spotlights ervan. Ja , onze Stan, hij wordt GROOT!

Graag had ik nog de entourage en het management bedankt voor de luxe die we als fotograaf /reviewer mochten ervaren. Een vrije rondloop is een unieke ervaring en echt zelden meegemaakt. Ook hierin zie je de symbiose van zanger /management. Echt gewaardeerd!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stan-van-samang-09-10-2015/
Organisatie: Live-Entertainment

In deze tijden waarin internetfenomen uiterst zelden langer dan een dag ‘viral’ blijven en waarin persoonlijke berichtjes amper 10 seconden duren alvorens ze voorgoed verdwijnen (‘snapchats’), kortom, in tijden die gekenmerkt wordt door een ongeziene vergankelijkheid en vluchtigheid, zou het in zo’n klimaat nog lukken om met je gitaargroepje het leven te veranderen van een generatie jongeren, zoals Arctic Monkeys, The Strokes en The Libertines dat gedaan hebben in het eerste decennium van de 21^ste eeuw? Kregen de afgelopen jaren, vaak van de Britse pers, die sleutel in handen: The Vaccines, Howler en Palma Violets. Is het hen gelukt? Niet echt. In Palma Violets geloofde ik nochtans. Want toen ze voor het eerst kwamen piepen eind 2012 en ik in het zesde middelbaar zat kón je niet anders dan erin geloven. De bandleden deelden een huis in Londen, gaven er (uiterst rommelige) optredens en namen er hun debuutplaat op. Die plaat, ‘180’, noemden ze “a manifesto” en had als mantra “giving a fuck is back in, we’ll see you on the other side”. Het leek allemaal een beetje op het bohemien sfeertje dat ook rond The Libertines hing. Het mocht echter niet zijn, eerder dit jaar in mei kwam de tweede uit, ‘Danger in The Club’, een plaat die vrijwel geruisloos passeerde, ondanks de vele goudaders die ze wel degelijk aanboort.  Geen singles die opgepikt werden door de Studio Brussels van deze wereld, een passage voor een, eufemistisch uitgedrukt, halflege tent op Dour en het feit dat ze nu in de Orangerie van de Botanique geprogrammeerd stonden, daar waar ze twee jaar geleden nog in de AB stonden (een zaal die, toegegeven, ook toen een maatje te groot bleek), als voornaamste indicatoren.

Goed, mij hoort u niet klagen; de Orangerie is wel degelijk een fantastische zaal, ware het niet dat ze op 7 oktober amper half volgelopen was voor de Britse indierockers. De Violets lieten het zich echter niet aan het hart komen en deden, gelukkig maar, gewoon waar ze het allerbeste in zijn: een flink potje rammelen en er een dikke 18 nummers doorjagen aan een redelijk tempo.
Openen deden ze zowaar met een B-kantje, “Five Gold Rings”, waarna ze “Rattlesnake Highway” speelden, meteen goed voor de eerste crowdsurfer. Het werd toen al duidelijk dat de nummers uit de debuutplaat ‘180’ op meer respons zouden kunnen rekenen dan de nieuwe. Jammer eigenlijk, want nieuwer werk als “Girl, You Couldn’t Do Much Better On The Beach” en vooral het fantastische “English Tongue”, een nummer dat alles in zich heeft wat een rasecht anthem nodig heeft, waren zeker niet de mindere broertjes van de ‘180’-nummers. Ook mooi: Palma Violets is niet het soort band dat hun hitjes opspaart tot helemaal aan het eind: “Step Up For The Cool Cats” en “Best Of Friends” zaten, netjes na elkaar, al vrij vroeg in de set. Voor “The Jacket Song” (‘second-hand and made in Japan’) wisselden bassist Chilli Jesson en gitarist Sam Fryer van instrument en kwam de roadie een handje toesteken. Chilli grapte dat we die roadie “waarschijnlijk later nog wel zouden te zien krijgen”, waarna hij doodleuk de mondharmonicasolo speelde in het nummer erna: “Danger In The Club”. Altijd in voor een mopje, die Chilli. Eindigen deden ze even eigenzinnig als hoe ze begonnen waren, met een nieuw nummer dat niet op de plaat verscheen: “Ratway Rock Circus”.

De bisronde kwam traag op gang maar “14” maakte veel goed. Dat nummer leek de essentie van Palma Violets wel samen te vatten: de tekst bestaat uit 2 vrij simpele regels die een ode vormen aan de Londense bus 14 die hen na een nachtje stappen naar hun eigen Studio 180 brengt (Oh, 14, take me all through the night / Oh, 14, take me home) en de song rammelt langs alle kanten, maar het werkt wél. Stilstaan was geen optie. De muziekwereld zullen de jongens van Palma Violets niet veranderen, laat staan het leven van een generatie jongeren. Wél is het een band die steevast een glimlach op je gezicht zal toveren. En hoogstwaarschijnlijk is het fenomeen van (indie)bands die je leven veranderen, mede door de eerder aangehaalde vluchtigheid van het moderne leven, wel een stille dood gestorven. Maar “Death Is Not The End”, zoals ze zelf zongen in hun Dylan-cover (hier bij ons beter bekend in de versie van Freek De Jonge: “Er Is Leven Na De Dood”) die de set afsloot, want misschien is het feit dat Palma Violets nog gewoon een band is die keer op keer een aanstekelijk enthousiasme aan de man kan brengen, wel meer dan genoeg.

Organisatie: Botanique, Brussel