Yevgueni kreeg verdiend al de prijs van de Vlaamse Cultuurprijs voor Muziek in het Nederlandstalige Lied. Na een afwezigheid van bijna twee jaar komt de band rond Klaas Delrue nu terug op de proppen met een nieuwe langspeelplaat. Op reis in Zuid-Afrika kreeg Klaas Delrue de broodnodige inspiratie voor ‘Van Hierboven’. Deze werd door de pers en het publiek zeer goed ontvangen. Een uitgebreide tournee volgde, de culturele centra werden aangedaan en op die manier kwamen ze ook in Kruishoutem terecht.

Natuurlijk stond ‘Van Hierboven’ centraal. Hoogtepunten uit deze plaat waren "Het is niet veel", "Mensen zijn maar mensen",  "Ogen dicht" en “Naar huis" in een intieme setting met een orgeltje. 
Delrue is een geboren verhalenverteller en verschillende songs werden dan ook van nodige bindteksten voorzien
Tussenin werden klassiekers naar boven gehaald als "Pannekoeken", "Nieuwe meisjes" en "Niet met mij". Intense songs die warm werden onthaald .

Als groep is Yevgueni gegroeid. Terwijl ze bij vroegere  optredens soms nog  aan het kleinkunstidioom vasthielden, zagen we hier bij de potige nummers een  rockgroep staan die dynamiek en extravertie heeft . Het Nederlandstalig lied en grandeur! Kortom, een geslaagd optreden in De Mastbloem , Kruishoutem

(Pics homepag - Pieter Verhaeghe)

Organisatie: Cultuurkruis, Kruishoutem

Onze favoriete schijf van 2005 bleek precies dezelfde als die van het gezaghebbende indie-webzine Pitchfork en zelfs die van de Humo redactie. Om maar te zeggen,  ‘Illinois’ van de Amerikaanse indiefolk held Sufjan Stevens bleek een album dat door de brede indie gemeenschap werd geapprecieerd, en intussen de status van classic album heeft verworven. In de daaropvolgende tien jaar ondernam Stevens zowat alles behalve een vervolg maken op de weelderig georkestreerde liedjesplaat die ‘Illinois’ in wezen eigenlijk is: hij ging de elektronische weg op wat o.a. resulteerde in het project Sisyphus met Son Lux, hij bracht een 5CD box uit met herwerkte X-mas standards, en hij werd vriend des huizes bij The National en was van de partij op hun doorbraakplaat ‘High Violet’.
Het overlijden van zijn moeder Carrie in december ’12 bleek een emotioneel zware dobber voor de diepgelovige Stevens die hem ook op artistiek vlak zou tekenen. Het lange en moeizame verwerkingsproces mondde dit voorjaar uit in ‘Carrie & Lowell’, een verzameling sobere liedjes waarin hij de complexe relatie met zijn door alcohol, drugs, schizofrenie en bipolaire stoornissen geteisterde moeder en zijn stiefvader Lowell op onnavolgbare wijze beschrijft. In bepaalde muziekmedia wordt nu al gefluisterd dat ‘Carrie & Lowell’ dé plaat van het jaar wordt, waarmee precies één decennium na ‘Illinois’ voor Stevens de cirkel opnieuw rond lijkt.

Het gebeurt niet vaak dat Sufjan Stevens een Belgisch podium opneemt in zijn tourschema, en als dat dan al gebeurt dan verkiest ie steevast de intimiteit van een concert- of theaterzaal boven het rumoer van een festivaltent. Afgelopen donderdagavond was de Brusselse Bozar het toneel van een beklijvend concert van het Amerikaanse jochie met de eeuwige pet dat net 40 is geworden. Maar het moet gezegd, toch leken onze eerste indrukken meer op die van de ontgoochelde fan die tot zijn verrassing moest vaststellen dat Stevens de intimiteit van zijn recentste werkstuk grotendeels had ingeruild voor overdadige bombast. Wat dat betreft ondergingen openers “Death With Dignity”, “I Should Have Known Better” en “Drawn To The Blood” live allen hetzelfde lot. Bij aanvang van elk van die nummers werden we wel nog telkens aan onze roodfluwelen zetel genageld door de fluisterende engelenstem van Stevens die enkel werd begeleid door wat akoestische instrumenten, maar gaandeweg werden knisperende beats, pompeuze synthpartijen en double-track vocals in stelling gebracht die de emotionele opbouw onnodig fnuikten. Dat multi-instrumentalist Stevens en zijn vier kompanen allen uitstekende muzikanten zijn werd op die manier wel snel duidelijk, maar een van emotie doorwrongen plaat als ‘Carrie & Lowell’ heeft in de eerste plaats nu eenmaal meer nood aan een ‘less is more’ invulling.
Door zijn metgezellen even wandelen te sturen tijdens “Eugene” schoot Stevens eindelijk een eerste keer raak. De strak geregisseerde show waarin groepsleden van het ene naar het andere instrument holden werd hier even opzij gezet ten voordele van de singer-songwriter in zijn puurste vorm. Even later deed hij dat nog eens over met de vooruitgeschoven single “No Shade In The Shadow Of The Cross”, deze keer subtiel aangevuld met backing vocals van nachtegaal Dawn Landes.
Doorheen gans het eerste deel van de set, en vooral tijdens die schaarse solomomenten, konden we ons niet van de indruk ontdoen dat Stevens erg gespannen leek. Voor wie de thematiek van de nummers kent is dit wel begrijpelijk, want om dit soort van hoogstpersoonlijke en ingrijpende levenservaringen publiekelijk te delen met een groep vreemden moet je als performer ergens proberen laveren tussen artistieke diepgang en innerlijke weemoed. De projectie van homevideo fragmenten vanaf zijn kindertijd tot aan het afstuderen op high school maakte het geheel zo mogelijk nog persoonlijker, maar tevens toch ook wat luchtiger.
Wat in het eerste half uur minder of niet werkte sloeg daarna vreemd genoeg wel aan. Zo kreeg het anders zo fragiele “Carrie & Lowell” een orkestraal kleedje aangemeten dat nu wel als gegoten zat. In “All Of Me Wants All Of You” wordt de onnatuurllijke relatie tussen moeder en zoon het meest treffend verwoord, want een zin als ‘You checked your text while I masturbated’ verzin je niet zomaar. Het nummer dreef voor de gelegenheid op een poppy discobeat waarbij een voorzichtig heupwiegende Stevens zich zowaar even in het decor van Top Of The Pops leek te bevinden. Atypisch, maar het werkte wel. “Vesuvius”, één van de zeldzame tracks uit de vorige wat moeilijk verteerbare studioplaat ‘The Age Of Adz’ (’10), kreeg een progrock injectie die ons deed herinneren aan de hoogdagen van Genesis. De groep had het toppunt van haar neo-psychedelisch kunnen toen nog niet bereikt, dat was weggelegd voor het afsluitende “Blue Bucket Of Gold” waar Pink Floyd en Air de handen in elkaar sloegen om met een apocalyptische soundclash de traumatische jeugd van Stevens definitief naar het verleden te katapulteren. Het publiek bleef eerst wat verweesd achter, maar veerde luttele seconden later toch snel recht om het Amerikaanse gezelschap op een staande ovatie te trakteren.
Bij aanvang van de bissen bleek Stevens een onwaarschijnlijke metamorfose te hebben ondergaan. De eeuwige baseball pet en de jongensachtige glimlach waren terug, én voor het eerst die avond wisselde hij een woord met het publiek.
Terwijl het eerste deel van de set bijna integraal aan de nieuwe plaat werd gewijd kreeg het publiek nu nog een aantal oldies kado in een zichtbaar erg ontspannen sfeer. Met drie nummers spande ‘Illinois’ hier terecht de kroon. Niet dat we afbreuk willen doen aan de globale prestatie van Stevens & co, maar na anderhalf uur episch experiment klonk de kinderlijke eenvoud van “Concerning the UFO Sighting Near Highland, Illinois” en “John Wayne Gacy, Jr.” als een echte verademing. Tijdens het vanop ‘Michigan’ (’03) geplukte “For the Widows in Paradise, For the Fatherless in Ypsilanti” haalde Stevens zijn banjo boven, alleen een knetterend kampvuur ontbrak nog op dit oerdegelijke staaltje Amerikaanse folk.
Tijdens de ultieme afsluiter “Chicago” bekende Stevens ‘I made a lot of mistakes, in my mind, in my mind’. Een foute keuze is ook een keuze, denken we dan.

 Sufjan Stevens schuwde vanavond het risico niet: wat niet werkte maakte ons nieuwsgierig naar het waarom, terwijl in wat wel aansloeg de man een klasse apart blijkt te zijn. Het piekeren over dat eindejaarslijstje kan beginnen.

Organisatie: Bozar + Ancienne Belgique, Brussel

Mijn wekker liep af en de spanning was al om te snijden toen ik mijn linkerbeen uit mijn bed sleurde…(4 september 2015) was de releasedatum van het 16^e studioalbum van Iron Maiden – ‘The Book of Souls’. Mijn hart bonkte toen ik de cd enkele uren later in mijn handen mocht vasthouden want het moment was aangebroken om de eerste tonen van dit nieuw album van deze Britse band te aanhoren en dus te ontleden.

En laat ik direct met de deur in huis vallen: mensen die een nieuwe ‘The Number of the Beast’, ‘Powerslave’, ‘Somewhere in Time’, ‘Fear of the Dark’ etc verwachten, moet ik  helaas teleurstellen. De kracht die deze oude albums uitstralen en de ruwe, korte maar doordringende songs zul je niet terughoren op dit album. Neen, Iron Maiden is destijds begonnen met een andere koers in te slaan, en op ‘The Book of Souls’ hebben ze zich nog meer verdiept in lange, uitgesponnen melodische nummers die hun verhaal vertellen. Nummers die de lijn van 10 minuten overschrijden zijn op dit album geplaatst omdat de bandleden vonden dat de geschreven nummers deze tijdsduur nodig hadden om ze compleet te kunnen afleveren. Nog iets wat ik kwijt wil is het feit dat dit album een echte groeiplaat is, simpelweg door het feit dat na een eerste luistersessie ik toch wat vertwijfeld achterbleef, maar dit gevoel al na de 2^e en 3^e luisterbeurt wegebde, en na de 20^e keer ik nog enkel positieve aspecten aan dit album overhoud omdat je constant nieuwe dingen ontdekt. Ahja, had ik al gezegd dat dit het eerste dubbelalbum in de geschiedenis van Iron Maiden is (op gebied van studioalbums dan wel te verstaan) en hij beschikbaar is in diverse versies waaronder de LP-versie die 3 vinyl-platen telt J

Beginnen doen we met ‘disc 1’.
“If Eternity Should Fail” begint met een gesproken stem van frontman Bruce die de aanzet geeft…dit nummer zou normaliter gebruikt worden voor de volgende soloplaat van Bruce Dickinson, maar Steve Harris opperde en besliste dat dit de perfecte opener was voor de nieuwe Maiden plaat. Het vocaal bereik van Bruce past perfect bij dit nummer en zoals kenmerkend voor deze Britten is het refrein lekker meezingbaar. De duelerende gitaren komen al vanaf deze opener tot zijn recht en klinkt lekker in zijn geheel. De tekst gaat over machines die de ziel van de mensheid steelt, iets wat je duidelijk terughoort in het afsluitend deel van dit nummer.
“Speed of Light” was het eerste nummer die losgelaten werd op het internet om de fans een voorproefje te geven van het nieuwe album, maar achteraf gezien was dit in mijn ogen een vorm van misleiding, want dit nummer heeft alles wat de overige niet hebben. Een lekkere smerige strot van Bruce met aanstekelijk gitaar en drumwerk zoals in de oude dagen, een cowbell die je letterlijk van je stoel blaast en tevens heel uptempo. Dit is trouwens het kortste nummer van deze 1^e cd. De video die gepaard gaat met dit nummer is lekker old school, want ze hebben er een vorm van Arcade game van gemaakt, waarbij Eddie op zoek moet gaan naar harten om het spel uit te spelen…jaja, de duivel moet hier onderdoen voor Eddie himself. Enigste wat mij een beetje een wrange nasmaak geeft is het feit dat ik gelijk iets mis in het refrein van dit nummer, maar ik kan niet direct mijn vinger op de wonde leggen…
Een lekker basgeluid zet nummer “The Great Unknown” in, waarbij opeens de drums mooi invallen en de stem die crescendo gaat. Dit nummer is goed opgebouwd en alle instrumenten komen goed tot hun recht, met dank aan de uitstekende productie van dit gehele album. Een solo weerklinkt in dit nummer om van te likkebaarden en eindigt opnieuw met instrumenten die geleidelijk aan faden. Niet echt mijn favoriet op dit album als ik moet eerlijk zijn.
“The Red and the Black” dan…de 1^e keer dat ik dit nummer beluisterde bekroop mij een gevoel van herkenning…en na enkele luisterbeurten had ik door waarom…blijkbaar werd terug gekeken in hun discografie want er komen toch veel gelijkenissen terug van het nummer “The Rime of the Ancient Mariner”. Vooral de drumpartijen en de hakkende gitaarstukken geven dit geheim prijs. Soit, er is daar uiteraard niks mis mee, maar veel mensen vinden dit één van de beste nummers van dit album en de factor van- laat ik het een vorm van recyclage noemen- zal hierbij zeker parten spelen. Op vocaal gebied moet Bruce wat meer moeite doen mijn inziens en mochten ze van mij gerust het ‘who who who’ gedeelte weglaten. Voor de rest is dit inderdaad een supernummer, vooral de opbouw is weer van topkwaliteit, de gitaarpartijen zijn om van te smullen en kun je zoals we Maiden kennen na een tijdje meezingen met de gitaren. Het lange uitgesponnen instrumentale einde is puur genot en maakt van dit nummer dan ook een topper. De bas van Steve Harris sluit dit nummer na ongeveer 13 minuten in stijl af!
Disc 1 van ‘The book of Souls’ wordt afgesloten met het titelnummer, geschreven door Jannick Gers en Harris. Dit nummer start op een ingetogen manier maar wanneer de instrumenten invallen gaat dit gepaard met een donker randje. Dit nummer klinkt log, zwaar en straalt een soort van woede uit, iets wat ook hoorbaar is aan de stem. Toch is het vooral het tempo die de sfeer van dit nummer creëert. Duimen omhoog voor Nicko McBrain, want zijn drums klinken lekker strak en pompen doorheen dit nummer. Een mooi samenspel tussen de gitaren weerklinkt en sluiten deel 1 van dit album af. 

Disc 2
Ik kan al heel duidelijk zijn, dit is het beste gedeelte van ‘The Book of Souls’  volgens mij! Smaken verschillen en er zullen ongetwijfeld mensen zijn die mijn mening niet delen, maar dat is dus hun keuze. Opener “Death or Glory” laat direct een brok energie uit mijn boxen schalken. Op vocaal gebied is dit een mega nummer, strak en snel gespeeld door de band. Een oorlogsgetinte tekst zoals ze er al verscheidene hebben gemaakt in het verleden met gitaarsolo’s die je rond het hoofd gesmeten worden. Voor mij persoonlijk één van de beste nummers op deze plaat en live zal dit inslaan als een bom! “Shadows of the Valley” begint opnieuw met een heel herkenbaar stuk, namelijk deze van “Wasted Years” van album ‘Somewhere in Time’. Opnieuw een uptempo nummer die staat als een huis! De gitaren klinken subliem en de terugkerende instrumentale partijen zijn heel goed en geven extra cachet aan dit nummer. Dit nummer straalt passie en karakter uit en dit samen met de meeslepende tekst die overtuigend wordt gebracht door Bruce maakt dit nummer compleet. Mooi gedaan!
Het volgende nummer “Tears of a Clown” is een soort hommage aan de gestorven acteur Robin Williams. Dit nummer behandelt een treurig thema inzake depressies en wordt mooi weergeven in dit krachtig nummer met woorden en daden. Tegendraadse instrumentale stukken, aanstekelijk, meeslepend, heel goeie solo’s, sterke drumpartijen, … alles is te ontdekken in dit nummer die perfect aansluiten met het grote vocale bereik! Opnieuw een sterk nummer in mijn opinie!
“The Man of Sorrow” is als volgende aan de beurt en deze grijpt je naar de keel net zoals ik had bij “Afraid to Shoot Strangers” en “No Prayer for the Dying”. Het nummer begint ingetogen met Bruce die op een zeemzoete manier zingt en zijn emoties laat weerklinken uit het diepste van zijn longen. De riff die in dit nummer verwerkt zit klinkt tijdloos en bevestigt de kunde van de muzikanten. Luister naar dit nummer en voel je hart bonken in je keel. Prachtig nummer die bewijst dat dit album van diverse aspecten voorzien is.
Het laatste nummer, en tevens het langste ooit gemaakt door Iron Maiden heeft de titel “Empire of the Clouds” meegekregen. Dit nummer handelt over de ramp van zeppelin HMA R101, waarbij HMA staat voor “His Majesty’s Airship’. Een vleugelpiano wordt van stal gehaald en Bruce begint dit majestueuze nummer, die in het begin klinkt als een soort van ballade. Goh, ik kan niet voorstellen dat iemand ooit had verwacht dat Maiden zo’n nummer zou schrijven en op een album zou plaatsen, maar verdorie, ik ben heel blij dat deze heren dit hebben aangedurfd. Dit nummer is voor mij persoonlijk één van de uitblinkers van dit album want er valt op dit nummer heel veel te ontdekken. Denk hierbij maar aan de nog niet gekende pianokwaliteiten van Bruce, de strijkers die dit nummer vullen, gitaarloops die hun effect niet missen, de fenomenale instrumentale uitbarsting in het tussenstuk van dit nummer, de prachtige tekst, …kortom, teveel om op te noemen, laat staan te beschrijven. Dit nummer duurt 18 minuten, maar is voorbij voordat je het beseft! Neen, dit is niet aan iedere band besteed om zo’n uitdaging aan te gaan, maar Iron Maiden komt hier met gemak mee weg als je het mij vraagt! Gewoon luisteren naar dit kunstwerk en beseffen dat je hier met iets speciaals te maken hebt! Grandioos en subliem, krachtig maar soms ook eenvoudig, vakkundig top, …ja, dit is een meesterstuk!
Als ik dit album kort moet samenvatten dan kom ik bij het volgende terecht: Iron Maiden bewijst dat ze het nog niet verleerd zijn en hebben een album gemaakt die de langste tijdsduur uit hun carrière heeft, maar eindigt zonder dat je het beseft. Kortom, een album die de nodige variatie heeft en blijft boeien tot het einde. Ze hebben met ‘The Book of Souls’ ook durven experimenteren met “Empire of the Clouds” als grootste bewijs dat krachtige en historische feiten daadwerkelijk in een lang nummer mogen verwerkt worden, ook al moet je een andere richting dan je gewoon bent nemen om dit te verwezenlijken.  Ook hebben ze met dit album aangetoond dat het mogelijk is om bepaalde stukken uit oude nummers te hergebruiken om er iets moois van te maken en er zonder blozen mee weg te komen. Op instrumentaal gebied is dit een topalbum, vocaal gezien zitten er soms mindere delen in, maar dit zal makkelijk door de vingers worden gezien volgens mij. Ook extra punten voor de uitstekende productie van dit album!  Iron Maiden, u bent bedankt voor dit veelzijdig album!

Persoonlijke favorieten:
“Empire of the Clouds”, “Death or Glory” en als je met het nummer “The Man of Sorrows” bij mij emoties en kippenvel kan opwekken, dan kan ik niet anders dan dit nummer als beste te laten eindigen.  Respect!

Psychedelische bluesjams, die van Endless Boogie zijn daar absolute sterkhouders in, maar bij Dommengang kunnen ze er ook weg mee. Ze houden de songs wel iets korter, maar toch kan er nog vrij in rondgezweefd worden zonder echt goed te weten waar men uitkomt. Soms gaat het hard en rechtdoor, elders neemt het dan weer een hallucinerende omweg rond de kosmos.
“Hats Of To Magic” is een hitsige instrumentale jam die van ZZ Top naar Hawkwind gaat en weer terug. In het aanzwellende “Her Blues” voelen we Ten Years After overvloeien in The Doors en het mijmerende intermezzo “Wild In The Street Blues” komt uit een woestijn waar de kamelen zwaar aan de hasj hebben gezeten. “Extra Slim Boogie” had van Follakzoid kunnen zijn, mochten die ondertussen al de blues ontmoet hebben. Het opzwepende “Burning Of The Years” is Neu! die met Sonic Youth en Hookworms een potje poker speelt en de bevreemdende space rock op “CC” is Black Sabbath die de gitaren in Crazy Horse modus schakelt, ook weer een unieke ervaring.
Stevig, bezwerend en indrukwekkend plaatje die soms wel eens beïnvloed is door allerlei paddenstoelen of vreemde plantenextracten, maar het rockt en zindert dat het geen naam heeft.