De ongedwongen fun-punk van Fidlar’s debuut heeft een logisch vervolg gekregen op ‘Too’. Het tweede album staat weer vol met aanstekelijke skate-punk songs die zich zonder omkijken een weg banen doorheen een zorgeloos party-wereldje waar het bier rijkelijk vloeit. Deze keer zijn er wat Weezer extracten aan toegevoegd (“Why Generation”, “Sober”, “Bad Medicine”) die het geheel nog meer in het West Coast zonnetje zetten.
Net als op het debuut weet Fidlar compacte en pittige lellen van songs te produceren die op diverse podia weer voor menig moshpit feestje zullen zorgen (met “Punks” en “Drone” in de voorlinie). Wanneer ze iets serieuzer voor de dag proberen te komen vallen ze door echter de mand, deze band is niet gemaakt voor gevoelige songs, dingetjes als “Overdose” en “Stupid Decisions” zijn melige afleggertjes die ze beter aan anderen overlaten.
Toch weer een fijn en onbevangen plaatje.
Fidlar is punk in een Hawai hemdje, wat meteen ook hun gebeurlijke outfit verklaart, ga dat checken in de AB Club op 22/11.
De groepsnaam doet een bronstige metalband vermoeden, maar dit is gewoon een zijstapje van Brittany Howard, de volumineuze Alabama Shakes frontdame met een stembereik van hier tot in Timbuktu. Op het soulvolle ‘Sound & Color’, de nieuwe van Alabama Shakes, komen weliswaar al haar talenten uitvoerig bovendrijven, maar hoe mooi ook die prachtige strot haar werk doet, toch is het allemaal wat clean en braafjes. Om zeurpieten als ons de mond te snoeren lost Howard dat op haar eigen manier op. Ze bedenkt het alter ego Thunderbitch, smeert haar stem met onverdunde motorolie, laat de hyena in zichzelf los en spuugt er in een half uurtje een stel teugelloze rock’n’roll songs uit. De soul maakt plaats voor rauwe rock en de kreukjes en plooien hoeven niet langer te worden gladgestreken, integendeel, er worden nog wat extra scheuren en barsten bij gemaakt.
“I Don’t Care”, “I Just Wanna Rock’n’Roll”, “Eastside Party” en “Wild Child” zijn snerende rock’n’roll beestjes die er met pure punkspirit worden uitgespuwd. “Closer” is een trage gemene sleper die rechtsreeks uit een smerige garage komt gekropen en “My Baby Is My Guitar” is een vuile blues die dwars door het beendermerg snijdt. Het album barst van de rauwe rock maar eindigt met een onbesuisde en hartstochtelijke soulsong “Heavenly Feeling”, een ruwe diamant die helemaal niet hoeft geslepen te worden.
‘Thunderbitch’ is een heftig plaatje en Brittany Howard is in alle opzichten een ferm wijf.
Van ‘Snapshot’, het debuut van The Strypes, kon je moeilijk zeggen dat het een origineel werkstukje was, maar de spontaniteit en energie spatten er wel van af. De piepjonge band kwam niet bepaald met een nieuw geluid aanzetten maar ze brachten de erfenis van The Yardbirds en Dr. Feelgood op een heel vinnige manier terug naar een jong publiek.
Op de opvolger ‘Little Victories’ zeggen ze vaarwel tegen de snedige rock’n’roll en bluesrock van het debuut en lijkt het of ze van verschillende walletjes willen eten, met wisselend succes. Geen covers dit keer, de snotneuzen hebben er moedig voor geopteerd om volledig voor eigen songs te gaan, maar ze vallen wat dat betreft een paar keer hard op hun bek. The Strypes lijden compleet aan gezichtsverlies door op een stel songs (“A Good Night’s Sleep And A Cab Far Home” en “Eighty-Four”) te nadrukkelijk Arctic Monkeys achterna te willen hollen en elders kiezen ze voor een goedkope soort rock met waardeloze hard-rock gitaarsolo’s. Een blèrende ballade als “I Wanna Be Your Everyday Day” had op hun sprankelende debuut nooit gekund, maar hier is die jammer genoeg representatief voor de alomtegenwoordige bloedarmoede die over ‘Little Victories ’heerst.
De bijtende rhythm and blues van de sprankelende eerste plaat komt maar heel sporadisch nog eens naar boven, dit is het geval op “Status Update” en met een beetje goede wil ook op openers “Get Into It” en “I Need To Be Your Only”, en dat is het zowat.
Nog een geluk dat wij hier de Deluxe Edition op de kop hebben getikt, met een paar bonustracks die plots wel de moeite waard zijn : “Fill The Spaces In”, “I Can’t Lie” (daar is plots terug dat rock’n’roll vuur van ‘Snapshot’), “Rejection” (fel rockertje), “G.O.V” (met een vleugje ska er in lijkt het wel Rancid in betere tijden) en een ultra korte punky cover van de MC 5 klassieker “Kick Out The Jams”. Deze laatste is nu niet de meest originele versie maar het toont wel aan dat The Strypes nog verdomd kwaad uit de hoek kunnen komen, als ze willen.
De plaat van de gemiste kans, maar als u ons niet gelooft mag u altijd naar de AB trekken op 21/10. We hopen voor u dat ze daar nog flink uit ‘Snapshot’ graaien, anders zou u zich wel eens lelijk bekocht kunnen voelen.
Twee jaar geleden waren wij zeer lovend over ‘Death & Taxes’, het derde full album van de Canadezen van The Stanfields. De formatie blonk toen uit door hun heerlijke mix van folk, hardrock en punk. Het vijftal zat sindsdien niet stil en perfectioneerde en diversifieerde hun authentieke Keltische punksound.
‘Modem Operandi’ toont hoe ook rock-n-rolll, bluegrass, blues en zelfs stadionrock in de sound werden toegevoegd. De acht composities zijn in ieder geval zeer afwisselend. Zo is de ruige opener “White Juan” ongetwijfeld de stevigste song op de plaat. Met het lang uitgesponnen “The Marystown Expedion” en de excellente folkpunksingle “Fight Song” neemt men daarna flink gas terug en staan de Schotse en Ierse roots centraal . “Mainline” en ”Streets Of Gold” zouden zo uit het repertorium van Bruce Springsteen kunnen komen terwijl “Sunday Warships” een sterk rocknummer is met een vette knipoog naar Dave Ghrol en de zijnen.
Constante in iedere song zijn de heerlijke strot van Jon Landry en het gevarieerde instrumentarium.
Met ‘Modem Operandi’ is het duidelijk dat de toekomst er verduiveld mooi uitziet voor The Stanfields.
Met het bijzonder sterke en bijwijlen zwaar rockende album ‘Blak and Blu’ kreeg de talentvolle gitarist Gary Clark Jr al meteen het predicaat ‘De Nieuwe Hendrix’ opgeplakt. De plaat werd echter een beetje besmeurd door enkele zoetsappige r&b misstapjes die bij de Amerikanen lekker in het gehoor bleken te liggen. Wij vreesden dus al lichtjes voor de richting die deze wonderboy hierna wel eens zou durven uitgaan en we hebben spijtig genoeg gelijk gekregen.
Door al de lofbetuigingen van het jetset wereldje (tot President Obama toe!) is dit supertalent recht in de val gelopen. Zijn bootje zet niet langer koers naar de Mississippi Delta maar vaart richting mondaine haven waar de jachten van de rijkelui liggen aangemeerd.
De titel doet nochtans een authentieke bluesplaat vermoeden, maar niks is minder waar. Het nieuwe album is slachtoffer geworden van een overproductie, een afgelikte sound en te veel songs die richting aalgladde r&b neigen. De blues is zonder pardon naar de achterste rij verwezen en Jimi Hendrix is terug wandelen gestuurd. Bijzonder jammer is dat, want wij hoopten op zijn minst op een stel rauwe bluesrockers van het kaliber “Numb”, “When My Train Pulls In” en “Bright Lights”, maar met uitzondering van het stevige “Stay” zijn we er aan voor de moeite. In de plaats krijgen we netjes opgepoetste soul, funk, r&b, veel Prince en zelfs een melige streep gospel. Niet echt wat we verwacht hadden, maar mocht daar nog de nodige ziel zijn ingepompt dan konden we er tenminste van genieten. Helaas zijn quasi alle songs zo grondig gedesinfecteerd dat er maar weinig authenticiteit meer te beleven valt. Het gros van die songs mag u al onmiddellijk in de honingpot opbergen om die daar nooit meer uit te halen, maar gelukkig sijpelen er elders nog wel enkele flarden van dat ongebreidelde talent door. In “Shake”, zowat het enige nummer waar Mr Proper niet is bij geraakt, huist er nog wat primaire rock’n’roll en “Grinder” klinkt dan misschien wel wat te netjes, het wordt ten minste nog aangewakkerd met een stel van die heerlijke gitaaruithalen die op de rest van de plaat alleen maar schitteren door afwezigheid. Een magere buit, want verder valt er eigenlijk niks positiefs te melden.
‘The Story Of Sonny Boy Slim’ zal het qua verkoopcijfers ongetwijfeld goed doen, maar wij vinden het een jammerlijke verspilling van talent.
Als u deze wonderlijke gitarist in volle glorie wil bewonderen dan sturen wij u onmiddellijk door naar dat schitterende live album dat vorig jaar verscheen. U mag ook altijd een live gig van die gast gaan bijwonen, de liters stroop van de nieuwe plaat zullen op het podium vermoedelijk wel ingeruild worden voor een portie abrupt gitaargeweld.
Het gaat snel voor John Dwyer. Met zijn band Thee Oh Sees brengt hij nu al sedert 2006 jaarlijks een nieuw album uit, blijft hij ondertussen de wereld rond toeren en houdt hij er bovendien nog een paar zijprojectjes op na. Geen idee hoe hij het doet, maar elke Thee Oh Sees plaat is steeds weer een avontuurlijke trip doorheen een land van snedige hard-rock, Ty Segall gelieerde garage-rock en bruisende psychedelica. ‘Mutilator Defeated At Last’ is daar geen uitzondering op. De gitaren draven er lustig op door tot en met het geweldige “Lupine Ossuary”, dan gaan ze gezamenlijk aan de LSD zitten om weg te dromen bij het trippy “Sticky Hulks”, vervolgens dartelen ze even tussen de bloemenweide op het akoestische intermezzo “Holy Smoke” om dan nog eens deftig keet te gaan schoppen op het furieuze punkertje “Rogue Planet”. Afsluiter “Palace Doctor” hapt tenslotte nog wat naar adem tussen de vreemde paddenstoelen en dan zit het er na amper 33 minuutjes al op. Hop, met zijn allen naar die repeat knop!
Wederom een heerlijk stomend Thee Oh Sees plaatje, samen met ‘Carrion Crawler/The dream’ en “Floating Coffin’ zelfs één van hun beste.
Het befaamde label Fat Wreck Chords bestaat in 2015 maar liefst 25 jaar en dat moet gevierd worden! Hoe kan dat beter dan door een nieuwe Fat Music-verzamelaar met 25 knallende punksongs. In het verleden waren deze verzamelalbums steevast om vingers en duimen af te likken (denk maar aan Survival of The Fattest en Live Fat, Die Young) en dat is nu niet anders...
Fat Mike himself selecteerde de nummers en toont zo onrechtstreeks welk onwaarschijnlijk aantal sterke punkbands er op zijn label actief zijn. Lagwagon, Get Dead, Good Riddance, Strung Out, Masked Intruder, Mad Caddies, Banner Pilot, Snuff, The Flatliners en zo kunnen we nog even doorgaan! De meeste songs op deze verzamelaar komen van albums die al op onze website werden gerecenseerd. Toch zijn er ook een handvol nieuwe tracks van NOFX, Swingin ‘Utters, Leftover Crack, Western Addiction, Night Birds en PEARS.
Een punkplaat van de bovenste plank dus en dat voor een uiterst zacht prijsje, u moest al op weg zijn naar de platenboer.
Niet meer piepjong maar des te springlevend, zo zou je het zestal van Die Aeronauten kunnen omschrijven. De formatie rond Oliver ‘Guz’ Maurman is immers terug met een gloednieuw en ijzersterk full album. Terwijl het overgrote deel van het vorige dubbel album ‘Too Big To Fail’ uit 2012 vrij filmisch van aard was, keert de Zwitserse band terug naar haar roots en componeerde ze 11 sterke, poppy en uiterst dansbare composities.
Frontman Guz heeft een patent op het schrijven van opgewekt, zomerse popnummers en dat bewijst hij op ‘Heinz’ opnieuw. "Schaffhausen Calling”, “Mittelland”, “Ottos kleine Hardcore band” en “Hey Fettsack!” klinken sexy, broeierig en spannend en zitten boordevol melodieën die zich na een handvol luisterbeurten in je hoofd nestelen. Naast een uitgebreid instrumentarium is er de herkenbare stem van Guz die zorgt voor de karakteristieke sound van Die Aeronauten . Op de Nederlandstalige slotsong “Ik heb geen zin om op te staan” valt trouwens op hoezeer zijn stemgeluid gelijkt op dat van de recent gestorven Thé Lau. Die Aeronauten bewijzen met ‘Heinz’ dat op klasse geen leeftijd staat!
Dat Peter van n’Trap en Den Bras een muziekliefhebber in hart en nieren is, mag zelfs een understatement betekenen. Hij haalt nu een dan een grote naam in zijn kroeg. Nu passeerden de Godfathers nog eens.
Het concert begon met “I want everything because I said so” in ware ‘old school punk’ stijl. Meteen de pees erop en duidelijk speelplezier, al was het voor Peter Coyne even zoeken naar de juiste stem. Gevolgd door een al even stampende “If I had only Time” uit ‘Birth, School, Work, Death’. Hun nieuwe ‘Till My Heart Stops Beating’ bewijst dat ze het nog steeds in hun vingers hebben en trouw blijven aan hun klassieke recept. Drie punk akkoorden op een stevige percussie. Een rifje die ergens naar “Ca Plane Pour Moi” ruikt. “Angry young World” en “Rewind Time” bewijst dat ouderen die over jongeren zingen eenmaal terug in tijd moeten: De punkversie van “Back To The Future”. Twisted rockabilly met “Those Days are over”. “Paranoid” is duidelijk niet die van Black Sabbath, wel komt MC5 even piepen. Het optreden dreigt eventjes te vervallen maar The Godfathers hernemen zich duidelijk met het ironische “I’m Unsatisfied”. Zeer toepasselijke titel. Tenslotte kan enkel een oudere punker een titel zoals “Love is dead” bedenken, om in schoonheid te eindigen met “This is War”.
Den Trap staat er nog!
Organisatie: Den Trap , Kortrijk
Crammerock 2015 op 4 & 5 september 2015 – Zilveren jubileum is meer dan goud waard
Crammerock 2015
GroenePutte
Stekene
2015-09-04 & 05
Lode Vanassche
25 jaar geleden had men op enkele boerenbuitens twee sympathieke jeugdhuizen: De Kreun in het West-Vlaamse Bissegem en Cramme in Stekene, de ene dicht bij de Fransozen, de andere bij de Kezen. Beiden betekenen nog steeds heel wat in ons Vlaams muzieklandschap. Kreun weet heerlijke optredens en nu ook met Heartbeats festivalletjes te organiseren, Cramme weet al jaren tien duizenden mensen naar Stekene te lokken met affiches om u tegen te zeggen. Nu weer niet anders.
Hun recept is geniaal en eenvoudig: Belgische en Nederlandse stuff heerlijk mixen met wat internationaal gedoe. Laat ons wel wezen, als West-Vlaming pur sang leg ik al jaren lang met plezier de kilometers af naar een van de sympathiekste festivals op onze zakdoek België . Crammerock.
dag 1 – vrijdag 4 september 2015
Ook Frank Vanderlinden van De Mens blijkt zich thuis te voelen. ‘Dit is mijn huis’, als het maar een podium is of een of ander kaffaat. De Mens legt er de pees op, speelt met verve rock in al zijn eenvoud, enkele akkoorden, een brugje hier en daar, heerlijke teksten , speelplezier en enthousiasme. Frank deelt de ‘Angst van Herman Brusselmans’ en laat ons een vleugje kleinkunst proeven. ‘De pijn , dronkenschap en verdriet’ van De Mens doen aan ons aller The Lau denken. ‘Wat kan het mooi zijn in een kamertje in Amsterdam’, en gelijk heeft ie. Lachen en mooi zijn terwijl ‘Zonder verlangen’ een pareltje blijft. Wat hebben die knapen toch bij elkaar geschreven. De Mens en het publiek hebben zwaar genoten.
De tent loopt vol met jong geweld voor Zornik die nieuw werk naast oud werk komt voorstellen. Tijd even voor de muziekliefhebbers om te pauzeren. Hoe professioneel ze officieel mogen zijn, de intussen besnorde Koen wist niet meteen te overtuigen. Soms klonk alles eerder onsamenhangend en slordig, terwijl het jonge publiek daar geen oren naar had. Heeft Koen het nog? Limburgers en rock is zoals West-Vlamingen en spraaktechnologie. Ze eindigen met “Goodbye”, Zornik leeft nog maar missen de vibes en kicks van vroeger. Iemand moet het overnemen. Mag Zornik zelf zijn ook, hoor, die zich herbront.
De sound en de intense kracht van Intergalactic Lovers maakte dan weer alles goed. Wat een verschijning en wat een potentieel! Tja, olie komt altijd bovendrijven. En de liefde voor muziek druipt er gewoon af. Lara huppelt het podium op als een veulentje dat voor het eerst een weide proeft, misthoornt met haar stem en bezorgt met haar klassebakken voor puur kippenvel. “We are we are” en “Ill” (“Delay” – “Islands”) te noteren als absolute hoogtepunten.
Dandy Warhols mag je al schikken bij die hoogtepunten. Hun ietwat gepolijste cd-sound mocht plaats maken voor het ruwere en spontanere gitaargeluid. Zanger Courney Taylor waant zich nog op Woodstock, begint als een LSD trip om dan “Heroine” is so passee aan te slaan . De georkestreerde slordigheid doet het gefluit en de feedback en de enkele technische problemen van de gitarist Peter Loew snel vergeten, als was het een kras in een van de fijnste leders. Eindigen met een beklijvende “Bohemian Like you” en “Godless” maakt er toch wel een goddelijk slordig optreden van.
Triggerfinger blijft alles omverblazen maar moeten er zich voor behoeden dat de routine er niet te veel insluipt en ze te veel ‘hun ding’ beginnen te doen.
dag 2 – zaterdag 5 september 2015
Janez Detd kwam weer eens samen en zette met hun ruige meezinger,- feest- en puberpunk de tent moeiteloos op stelten. Het wat jongere publiek smulde ervan en zag dat het goed was.
Moeilijke opdracht voor opvolger en singer songwriter Gavin James zou je denken. Deze knaap bleek er fantastisch in te slagen om in zijn eentje de tent stil te krijgen en te luisteren naar zijn pareltjes. Zijn tomeloze warmte en vriendelijkheid sprak de mensen wel aan en het was puur genieten van dit heel ingetogen en intens moment. Je waande je zowaar in een ingerookte bruine kroeg. De verdienstelijke covers van “Billy Jean” en “What a Wonderful World” waren best te pruimen, maar Gavin, speel maar je eigen pareltjes. We horen nog van jou.
Je kan er van The Van Jets uitgaan dat ze altijd hetzelfde doen, maar dan net weer iets anders. Alhoewel. Mode-adept Johannes draagt weer hetzelfde plunje en gaat weer op hetzelfde moment crowdsurfen. “Broken bones” kreeg een ruwe gepaste versie en het publiek smulde ervan. Ze zijn er verdomd goed in.
Benieuwd wat de eeuwige comebacker Joost Sweegers met zijn Novastar zal brengen. Hij begint gepast met een akoestische “The Best is Yet to Come” en vuurt al zijn hitjes af op ons. Hij maakt zijn live-reputatie waar en kan bevestigen met “Miami”, ondanks de valse start van dit nummer. Tipje: Laat die videowalls en projecties achterwege en laat eerder de soms bij momenten heerlijke muziek spreken.
Admiral Freebee zal en moet in de annalen van Crammerock genoteerd worden als absoluut hoogtepunt. Eén, hij heeft een arsenaal aan prachtige songs. Twee hij heeft muzikanten mee om u tegen te zeggen. Drié het speelplezier is weergaloos. Hij weet zijn prachtige warme doch frêle stem te compenseren met backing vocals en met een blazerssectie die u zowat omver blaast ( wat een flauwe woordspeling). Het begon al met de heerlijke funky soundcheck. Dan beginnen met” The last song” om dan alle toppers met het grootste plezier op het publiek los te laten. “Run”, “Einstein”, “Darkness” en ga maar verder.
Stereophonics bracht weer de gemiddelde veertiger voor het podium. De landgenoten van John Cale brachten een brok pure nostalgie met vele nummers van ‘waar hab ik dat nog gehoord’. De gitarist is nog steeds retecool en tovert de mooiste riffs en solo’s uit zijn zessnarige plank. Maar het wauwgevoel ontbreekt.
Goose is er alweer niet in geslaagd om een slecht concert te brengen. Goose kwam, pakte bij de eerste noot het publiek in, liet het niet meer los, gaf het een overdosis adrenaline, zag dat het goed was en overwon. Met nieuwe opener “Lucifer” en eindiger “Synrise” zetten deze Kortrijkse knapen met de vingers in de neus en op één been de tent in vuur en vlam. Enthousiasme, machtige muziek, super lichtshow, eighties in een 2050-versie. Weergaloos. Ze spelen gitaar op synthesizer, toets op gitaar, gitaar op bas, bas op drum, drum op gitaar enzovoorts. Na lang zoeken vond ik niemand in het publiek die niet bewoog of danste, al zat die in een rolstoel. Het nieuwe werk klinkt meer dan belovend. Het zijn de besten die zich nog verbeteren.
Organisatie: Crammerock, Stekene
Laundry Day 2015 – zaterdag 5 september 2015 – Feest eindigt plots …
Laundry Day 2015
Middenvijver
Antwerpen
2015-09-05
Heidi Vanneste en Davy Devuyst
Op zaterdag 5 september werd het Belgische EDM festivalseizoen traditioneel afgesloten door Laundry Day. De weergoden hadden hier echter geen rekening mee gehouden, het was winderig en druilerig. Het deed deugd om jezelf te kunnen opwarmen aan de beats die op de 8 verschillende podia door de speakers werden gejaagd.
De parking bevond zich op een aantal kilometer van het festivalterrein. Dikke pluim voor de organisatie en de chauffeurs van De Lijn. Alle 5 minuten vertrok er een bus van de parking naar het terrein. Na het afsluiten van het festival kon je terug een bus nemen naar de parking. Deze bussen werden zelfs begeleid door de politie, zodat aanschuiven in de file niet moest. Deze dienst was tevens gratis, wat goed onthaald werd bij de festivalgangers.
Op de mainstage zorgde Dirtcaps voor een eerste hoogtepunt van het festival. Tijdens hun set begon het te regenen, maar de MC meldde meteen dat de regen hen niet zou tegenhouden, waarop het sein werd gegeven om het aantal BPM op te drijven. Ondertussen stond het publiek te dansen en te springen, gekleed in poncho’s die verkrijgbaar waren aan de bars. De mashup van ‘Galantis – Runaway’ was het hoogtepunt van hun set, die vol zat met rauwe beats.
De Heart United stage was het tweede grootste podium op het terrein. Daar werden de fans van hardstyle op hun wenken bediend. G-Fresh zorgde voor de ene moshpit na de andere. Zijn manier van draaien zorgt ervoor dat hij hardstyle tot een aantrekkelijk genre probeert te maken. Hij hanteert een vast recept, waarbij hij gekende nummer laat spelen, met daarna steevast hardstyle beats. “The Final Countdown” van Europe, “Lethal Industry” van Tiësto, “You’ll never walk alone” van Gerry & The Pacemakers zijn maar een aantal voorbeelden van bekende nummers waarmee hij het publiek wist te bekoren.
Telecomoperator Base had een podium gesponsord op Laundry Day. Mobile Beats by Base werd deze gedoopt. Audiophonic werd uitgenodigd om op dit podium het beste van zichzelf te geven. Zijn set start hij met wat progressive house, waarop het publiek wat mak reageert. Zo zit 3Devotion3 van Quintino in het begin van de set. Na een tijdje gaat hij de commerciëlere toer op en dat is direct te merken aan het publiek. Bij het spelen van een eigen remix van “Heads will roll” – Yeah Yeah Yeahs start hij zijn commercieel rondje. Bij het bonken van de remix van Sheperd met Save Geronimo, gaat het publiek helemaal uit zijn dak. Ook Tiësto wordt veel eer aangedaan in zijn set, zo zijn “Secrets” en “Split” de revue gepasseerd.
Bacardi had ook een prominente plaats gekregen op het festival. Zo was er de Cuba Libre tent. Deze was mooi ingekleed met de was die hing te drogen aan waslijnen. Belgische rots in de branding Peter Luts passeerde op deze stage. Begin jaren 2000 had hij zelf een aantal grote hitjes en was hij 1 van de mannen achter Lasgo en Astroline. Momenteel is hij meer bezig met DJ werk. Zo heeft hij een vaste residentie in discotheek Versuz in Hasselt. Hij weet als geen ander het publiek op te zwepen door de ene hit na de andere te spelen. Hij krijgt ondersteuning van de lasers, maar de beats die hij laat weergallen , maken de sfeer compleet. “Bunny Dance” van Oliver Heldens en “Deep down low” van Valentino Khan zorgen dat de ‘eyh oohs’ door het publiek in de tent worden gescandeerd.
Op de mainstage mocht Bakermat zijn deephouse set afwerken. Bij het grote publiek is hij gekend van “Uitzicht”, “Vandaag” en natuurlijk “Bullit”. Deze werden dan ook verwerkt in zijn set en dit werd goed gesmaakt door het publiek. Hij verzorgde technisch sterke mixen en de CO jets en de lasers probeerden het feest compleet te maken. Laatstgenoemden kwamen niet helemaal tot hun recht, daar het nog te vroeg op de avond was daarvoor. De 4 danseressen en het in de lucht schieten van slingers, probeerden het publiek helemaal in de stemming te krijgen, maar toch was het redelijk mak. Daar zullen de lounge vibes wel voor iets in meegespeeld hebben.
Na deze rustigere set, stonden de Nederlanders Sunnery James & Ryan Marciano op het programma. Dit was een grote stijlverandering, want de heren zijn vooral gekend voor hun dirty house muziek. En hun set zat er propvol mee. Hun eigen nummer “Sound of the underground”, zorgde voor de eerste ontploffing in het publiek. De reactie van het publiek was wat onwennig op de rest van hun set, dirty house is dan ook een genre apart en een set van anderhalf uur van dit genre was dan ook misschien iets te veel van het goede. Hun gloednieuw nummer “Come Follow” sloot hun set af en deze werd in stijl afgesloten met het bijhorende vuur, confetti en CO jets.
Alvar & Millas zijn het schoolvoorbeeld van het beleid die de organisatie van Laundry Day probeert te hanteren. Ze geven jong Belgisch talent een kans om zich aan het grote publiek te tonen. Zij staan hier al een paar jaar op rij en nu mochten ze op de mainstage zichzelf in het zweet werken, wat ze zeker en vast deden. Ze zorgden voor een sterke set, waarbij vooral (progressive) house de hofleverancier was. Ze haalden vooral de grote DJ’s van deze aardbol naar boven zoals Calvin Harris (“Outside”, “Summer”, “How deep is your love”), Afrojack (“What we live for”, “Ten feet tall”) en Tiësto (“Red Lights”). Het begin van hun set was gekleurd met nummers van het Revealed Recordings label. Dit is het label van Hardwell, de beste DJ van de wereld volgens DJ Mag. Onder andere “Deorro” met Rambo kleurde het begin van de set. Het feit dat ze in het begin allemaal nummers gebruikten van dit label, kan erop wijzen dat ze zelf op dit label nummers zullen uitbrengen.
‘Future house’ artiest Tchami bracht heel wat beats en bleeps teweeg tijdens zijn set. Hij bracht een eigenzinnige set, waarbij zijn grootste hits als “Promesses” en zijn remix van Janet Jacksons “Go Deep” natuurlijk niet ontbraken. Dit waren dan ook de weinige momenten waarop het publiek reageerde tijdens zijn set. De lichtshow, waarbij ondertussen stroboscopen hun intrede maakten, proberen het tij te doen keren, wat amper lukt.
Pendulum DJ Set & Verse waren de voorlaatste mannen die de mainstage mochten betreden. Deze drum’n’bass formatie is bestaft door 3 mannen (Rob Swire, Gareth McGrillen en Paul Harding). Verse nam de rol van MC voor zich. Swire en McGrillen hebben samen de groep Knife Party opgericht en hun set hier op Laundry Day was dan ook doorspekt met nummers van Knife Party (“Internet friends”, “Give it up”, “404”). De bij momenten psychedelische muziek werd goed bijgestaan door de lichtshow. Ook hun samenwerking met The Prodigy werd eer aangedaan toen ze “Voodoo People” speelden. Het publiek kwam massaal aan de mainstage postvatten. De volgende act speelt hier misschien een grote rol in mee.
Dé hoofdact van Laundry Day 2015 was natuurlijk Dimitri Vegas & Like Mike. Het was nog maar de tweede maal dit jaar dit ze een optreden verzorgden in hun thuisland, nadat ze deze zomer hun ‘Kings’ status op Tomorrowland mochten verzilveren. Hoeven de heren nog voorgesteld te worden? Duidelijk is het alvast dat ze druk aan het solliciteren zijn om de beste DJ act ter wereld te worden bij de poll van DJ Mag. Hun keuze om meer mainstream muziek te producen (“Higher Place”) kan deze stelling alleen maar verder onderbouwen.
In oktober weten we of dit degelijk zo zal zijn, maar het weze duidelijk dat er meer en meer vanuit gegaan wordt dat deze poll een internet/social media populariteitstest aan het worden is, dan dat het nog gaat om degelijk de beste DJ aan te duiden.
Hun set hier begon wat in mineur, er was een technische storing, waardoor “The Hum” tot tweemaal toe werd gespeeld. Bij de eerste poging viel deze snel uit en probeerde Mike dit recht te trekken door het publiek verbaal op te zwepen. Het publiek lijkt er zich weinig van aan te trekken, ze schreeuwen de longen uit hun lijf, honderden GSM schermen hangen boven het publiek.
Bij de tweede poging om “The Hum” te laten afspelen, lukt het beter en kan de set helemaal van start gaan. Een eigen remix van “Deep Down Low” volgt en het feest kan helemaal losbarsten.
Hun show bevat alle ingrediënten zoals ze dit nu al een paar jaar uitvoeren. Wodka uitdelen aan het publiek, een moshpit creëren bij hun eigen nummer “Tremor”, het links-rechts gaan met de armen, ‘eyh oohs’ vragen aan het publiek, Mike als MC, Instagram foto nemen met publiek… Het zijn één voor één vaste ingrediënten geworden van hun shows.
Muzikaal konden ze bij momenten wél verbazen, door bijvoorbeeld een aantal klassiekers van onder het stof te halen (bv. Delirium – “Silence”, RHCP – “Snow”, Gigi D’agostino – “L’amour toujours”).
Ook was er nieuw werk te horen van onder andere Dzeko & Torres met “Lose your mind”. Hun eigen hits konden natuurlijk niet ontbreken (“Ocarina”, “Mammoth”, “Gipsy”, …).
De heren probeerden hun set op te bouwen tot één grote climax op het einde van hun set, waarbij ze een sit down vroegen aan het publiek. Hun nieuwe hit met Ne-Yo “Higher Place” luidde het slot in. Net op het moment dat de beats terug op het publiek zouden afgeschoten worden, besliste de organisatie om de speakers van het publiek uit te zetten. Het was inmiddels middernacht en de organisatie wou de toekomst van het festival niet in het gedrang brengen, door langer muziek te spelen dan mocht volgens de vergunningen, communiceerden ze later.
Dimitri Vegas & Like Mike deelden op hun beurt een tik uit naar de organisatie op hun Facebook pagina door te stellen dat ze de belofte hadden gekregen dat ze hun set helemaal mochten afwerken. Rare bedoening maar, een DJ kan zijn set toch zelf aanpassen naargelang het afgesproken uur?
In ieder geval bleven de broers er verweesd bijstaan op de DJ booth, hun feest eindigde in mineur, waar de muziek nog wat bleef doorspelen via de monitoren …
Organisatie: Laundry Day
Yamantau - God is an astronaut
DokBox
Gent
Post-rock-avond in Gent deze avond. En daarvoor mag het sold out bordjes opgehangen worden. Altijd leuk om zien dat er veel volk naar dergelijke optredens afkomen. En dat is terecht. Want de headliner deze avond is niet van de minste. Maat daarover later meer.
Eerst is het tijd voor het voorprogramma. Dat was aanvankelijk de fenomenale band Nordic Giants. Maar om onduidelijke redenen had deze band afgezegd. Geen nood, want ook in België lopen er heel wat goeie post-rockers rond. En die van Yamantau zijn één van de toppers. Jonge wolven die allemaal familiaal aan elkaar verbonden zijn. Dat moeten daar leuke familiefeesten zijn. Yamantau waagt zich aan postrock, zonder cliché te klinken. Met vocale samples maar ook met zang geven ze hun optreden net dat tikkeltje meer. Maar het zijn toch de lange instrumentale stukken die mijn voorkeur wegdragen. Soms zeemzoet, soms ongemeen hard. Een gebalanceerd optreden van een band die volwassenheid uitdraagt in hun sound. Nordic Giants worden snel vergeten. Altijd leuk om jonge Belgen hun kans te zijn krijgen en die ook met beide handen te zien nemen.
De toppers van de avond lopen warm om eraan te beginnen. God is an astronaut is geen klein bier. In het post-rockgenre worden ze door velen op dezelfde hoogte geplaatst als Mogwai en consorten. Een hoge eer. Maar maken ze ook de grote verwachtingen waar?
De vorige keren dat ik ze zag , was ik onder de indruk. God is an astronaut heeft altijd al hard geklonken. En waren eigenlijk ook het meest aanleunend bij de post-metal. Eerder dit jaar brachten ze hun 7e album uit, ‘Helios|Erebus’. De Ieren trekken de lijn daarmee door. Een stevig album met momenten.
Live blijven ze echter deze avond een beetje onder de verwachtingen. Hoewel ze met dezelfde bezieling speelden als anders, zat de nodige diepte en zwaarte niet in de muziek. Lag het aan het geluid of aan de band zelf? Ik zou het niet weten. De vorige keren kwam de bezieling die deze band kenmerkt en nodig heeft, wel veel beter tot zijn recht. Ze kunnen beter dan dit. Hopelijk krijgen ze snel een herkansing en kunnen ze zich nogmaals bewijzen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yamantau-03-09-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/god-is-an-astronaut-03-09-2015/
Organisatie: Democrazy, Gent
Bestaat toeval of niet? Voor ik naar het werk vertrok, werd op Radio 2 volgende schlager uit de jaren 70 gespeeld:
‘Meisjes met rooie haren, die kunnen kussen, dat is niet mis.
Meisjes met rooie haren, kunnen je zeggen, wat liefde is.
Ja ja ja… ‘
De Limburgse juriste Axelle Red staat met meer dan 5 miljoen cd’s en singles in de Top 25 van bestverkopende Belgische muziekartiesten. Ze draagt het hart op de juiste plaats want vanaf 1997 is ze vrijwillig ambassadrice van Unicef. Als moeder van drie dochters slaagt ze erin dit te combineren met haar succesvolle zangcarrière.
Na Bob Dylan en Arno ontving ze in Frankrijk de belangrijke culturele onderscheiding Chevalier dans l'Ordre des Arts et des Lettres.
Ik mocht de wereldster om 9.30 uur ’s ochtends interviewen en kreeg daarvoor het gsm-nummer van haar manager. Na een halve liter sterke koffie ben ik nog zenuwachtiger. Ik besluit het erop te wagen, vergeet mezelf voor te stellen en te vragen of ze nog in kamerjas rondloopt. Het ijs breken met small talk helpt altijd:
Heb je last van ochtendhumeur?
Helemaal niet. Ik ben een ochtendmens. Ik ben verplicht vroeg op te staan want naast mijn job heb ik ook een gezin. Je treft het met mijn humeur.
Mick Ronson, gitarist en rechterhand van David Bowie, kwam je in 1985 opzoeken in Hasselt.
Inderdaad, een man met een geweldige staat van dienst. Hij wou met mij in zee op basis van een democassette en mijn stemgeluid. Zijn platenlabel zag een samenwerking echter niet zitten. Een ingewikkelde historie. Ik heb geen contact meer met hem gehad want kort daarna werd hij ongeneeslijk ziek.
Je werkte samen met een indrukwekkende lijst van muzikale grootheden. Om er enkele te noemen: Isaac Hayes (Shaft), Steve Cropper, Stephan Eicher, Albert Hammond, Charles Aznavour… Heb je met sommigen nog contact?
Het zijn allemaal indrukwekkende artiesten en ongelofelijke muzikanten. Ik hou er mooie herinneringen aan over. In 1998 zong ik bijvoorbeeld een duet met Youssou N’Dour voor enkele miljoenen tv-kijkers bij de opening van het wereldkampioenschap voetbal. Het contact is vooral op professionele basis. Met Stu Kimball, de gitarist van Bob Dylan, is er een vriendschappelijke band blijven bestaan. Ook met Willy Weeks, bassist bij Eric Clapton.
Vertel wat meer over die muzikale grootheden.
Met sommigen heb ik getoerd. Het is me te doen om de muzikale klik. Niet voor de vedette, want het zijn soms grote ego’s. Met bepaalde heb ik contact. Voor alle duidelijkheid, ik zie ze niet wekelijks. Steve Cropper, gitarist bij Booker T & MG’s, heb ik graag. Dit zijn talentvolle mensen. Er is een duidelijke wisselwerking bij de studio-opnames. Ik ben altijd onder de indruk van hun muzikaliteit. Maar het zijn mensen, gewone stervelingen met goede en minder goede karaktertrekken.
Je meest succesvolle duet zong je met Renaud.
Dat klopt. Dat was het geëngageerde Manhattan-Kaboul. Uitgebracht in 2002 in de naweeën van de 11 september aanslagen en de oorlog in Afghanistan. Renaud is een half-god bij onze zuiderburen. Het lied werd een dikke hit. Alleen al in Frankrijk gingen er meer dan een half miljoen singles over de toonbank. Het nummer werd gecoverd door Joan Baez.
Op welke Franse muziek ben je zelf gek?
Om er enkele te noemen: Michel Berger - de overleden echtgenoot van France Gall -, Charles Aznavour, niet te vergeten Joe Dassin, uiteraard Jacques Brel - wat een teksten! - en Serge Gainsbourg die muzikaal heel breed gaat.
Tekstueel heb ik een zwak voor de Franse taal. Muzikaal word ik eerder beïnvloed door Amerikaanse muziek.
Hoe verklaar je jouw keuze voor de Franse taal?
Dat is eerder toevallig. Ik heb de taal in mijn jeugd geleerd. Bij ons thuis werd er geregeld Frans gesproken. Mijn eerste cd Sans plus attendre was Franstalig en erg succesvol. Het album was een schot in de roos en haalde zowel in België als in Frankrijk platina. Vandaar dat ik de ingeslagen weg verder bewandelde. Ik hoop iets nieuws aan het Franse chanson bij te dragen. Bijvoorbeeld door de mix van francofone teksten met een Amerikaans geluid.
The States! Je hebt een boontje voor soulmuzikanten. Wist je dat Marvin Gaye in Moere gewoond heeft?
Nee, helemaal niet. Ik ben ervan op de hoogte dat hij in Oostende verbleef. Ik moet zeker eens die villa op de Moerdijk bezoeken.
Tijdens je nieuwe tour speelt Wigbert akoestische gitaar. Hoe kom je bij hem terecht? Een kleurenwissel van ebbenhout naar rode lokken?
(Lacht uitbundig). Ik ken Wigbert al lang. Kort na het verschijnen van zijn hitje Ebbenhout blues heeft hij twee nummers voor mijn debuutalbum geschreven. We hebben contact gehouden. Hij is een uitzonderlijk goede akoestische gitarist die soul en americana kan vermengen. Hij is bovendien uitstekend in arrangementen. Eigenlijk had ik aanvankelijk Bill Withers (Ain’t no sunshine) in gedachten.
Je staat bekend om je engagement ondermeer in Azië. Ken je de Tuol Sleng gevangenis in Cambodja? Bij de overledenen hangt een foto van iemand die op Joe Dassin lijkt.
Ik kwam al op voor Vietnam en Cambodja toen de grenzen nog gesloten waren. Ik heb mijn hart verloren in Azië en Afrika. Iets meer in Azië omwille van het culturele aspect. Ik heb dat gruwelijke schooltje in Phnom Penh bezocht. Dat blijft in je kleren hangen. Ik wist niet dat die langharige Australiër per ongeluk met zijn boot aanmeerde in Cambodja en dacht in Thailand te zijn. Daardoor tekende hij zijn doodsvonnis. Wat een akelige toevalligheid: hij werkte in mijn branche, meer bepaald als roadie voor een Australische band.
Je cd ‘Sisters & empathy’ heeft geëngageerde teksten.
Dit was bovendien mijn eerste Engelstalig album. De teksten gaan zowel over empathie als sadisme. Dat is een deel van de mensheid, een nadeel van de intelligentie die de verkeerde kant opgaat. Ik ben er lang ongelukkig door geweest. Ik probeer me te fixeren op het goede van de mens. Eén procent bestaat uit psychopaten, zes procent uit helden.
Je vader, advocaat Roland Demal, was jarenlang schepen van sport in Hasselt voor de VLD. Heb je dezelfde overtuiging?
Ik ben een sociaal-democratische liberaal die neigt naar de partij D66 in Nederland. Ik ben heel sociaal voelend maar sta erop onafhankelijk en vrij te zijn. Ik vind bijvoorbeeld president Obama een fantastische figuur.
Ik heb me laten wijsmaken dat je West-Vlaamse roots hebt.
Inderdaad, mijn moeder is afkomstig uit Ieper. De kattenstoet is mij welbekend. Zonder twijfel, de grootste en beste patatten komen uit West-Vlaanderen.
Ik zag je ooit op een benefiet voor Amnesty International een cover brengen van Que pasa.
(duidelijk welgezind). Was je erbij? Ik ben een grote fan van TC Matic en Arno. Evenzeer van The Clash. Ik hou van veel muziekstijlen. Ik val voor goede teksten, vooral in het Frans. Teksten die iets te vertellen hebben en waar er met woorden gespeeld wordt.
Even overschakelen naar het niveau van de rioolpers. Ben je effectief roodharig?
Mijn haar is geverfd. Op de cd ‘Sisters & empathy’ zie je mijn natuurlijke kleur. Ik ben al langer roodharig dan anders. Mijn dochters kennen mij zo. En het rood past bij mij.
Ik wou nog wat meer vragen stellen over Parijs, haar onderscheidingen, de keuze van de muzikanten… Maar dan zegt ze plots dat ze weg moet. Na meer dan een half uur komt er een abrupt einde aan het gesprek. In ieder geval kijkt ze uit naar het concert in Gistel. Ik bedank haar uitvoerig en val hierbij enkele malen over mijn woorden.
Toen ik de telefoon neerlegde, spookte die schlager terug door mijn hoofd:
‘Meisjes met rode haren, kunnen je zeggen, als je ze kent,
of je de grote liefde, de grote liefde voor altijd bent.
Dirk Ghys
Axelle Red – Acoustic
zaterdag 17 oktober – 20 uur
cc Zomerloos Gistel
toegang € 31 http://www.gistel.be
My Morning Jacket en Dawes
OLT Rivierenhof
Deurne
De zomervakantie uitwuiven kon niet beter als met My Morning Jacket uit Kentucky, Usa . De band rond Jim James brengt een retrorockend geluid en onderstreept het herfstig palet in het pittoreske Rivierenhof bij valavond . Ze tekenen voor schoonheid, pracht en intensiteit binnen een indie/alt.americana concept, twee uur lang pittige , broeierige, meeslepende, bezwerende en ingetogen, sfeervolle songs , niet vies van een psychedelisch randje en met een melancholische inslag.
De warme , indringende , hemelse soms hoog uithalende vocals van James zijn met de jaren doorleefd, heser en gedrenkt, doordrongen van whisky.
De Europese festivals weken voor hun concerten in het andere continent; vanavond was het de uitgelezen kans het vijftal aan het werk te zien. Live is en blijft My Morning Jacket een beleven ; de instrumentatie krijgt voldoende ruimte en geeft de songs een subtiele swing wat ze snedig, venijnig , extravert, gedreven maakt .
De heren, in ‘real american style’ , een James in bloemetjeshemd , brengen een heerlijk genietbare, sfeervolle trip die onherroepelijk de 70s doet opborrelen en door het doorleefde karakter het materiaal een saloonbar sfeertje geeft . Crosby, Stills , Nash en Young , The Allman Brothers , Neil Young’s Crazy Horse en Tom Petty zijn ankerpunten; door de jams worden we meegevoerd, -gesleept, die ons nu doen denken aan de gigs van War On Drugs . Ze spelen op kruissnelheid als ’t nodig is, wat we al meteen hoorden op de opbouwende tracks “Circuital” en “Compound fracture” . Hier klinkt het combo potig , compact , directer, zonder de vroegere dromerige inhoud te verliezen . De rauwheid en finesse vloeien in elkaar over . Die oudjes hebben nog dat ietsje meer van emotionaliteit en gevoeligheid , “Way she sings” en “Wordless (chorus)” volgden , en klinken door de begeesterende speelwijze harder; ze houden ons bij de leest en het maakt nu net die band zo mooi en uniek.
Ze wisselden het mooi af , het ouder en nieuwer werk; het warme onthaal dreef de ongekunsteldheid en de stekeligheid naar omhoog , zonder die kenmerkende schoonheid, subtiliteit en finesse te verliezen . Toegegeven , het oude werk koesteren we ; twee zoethouders “The bear” en “I will be there when you” van ‘The Tennessee Fire’ bleven opgeborgen; ze raken ons persoonlijker door het neofolky karakter.
Interessante slepende oudjes “I’m amazed” en “Evelyn is not real” stonden tegenover de nieuwe sterkhouders “Spring among the living” , “In its infancy” en “Believe” van ‘The waterfall’ ; de psychedelica baant zich een baan in het retrorockende concept en James’ stem bleek nu gesmeerder en kon dus hoger uithalen.
Een uitmuntende vertolking hadden we van het opbouwende , hoekig gespeelde “Dondante”, dat lekker mooi uitgesponnen werd en krachtig klonk. Een verdwaalde blazer vulde aan en maakte het plaatje van een donkere, rokerige kroeg compleet. Hier ontbonden ze alle duivels. Een sober gehouden “Bermuda highway” met twee, besloot in alle intimiteit de set . In de bis barstte de band volledig los , “Victory dance” warmde op naar de gekende klepper “Off the record” ; het hypnotiserende” Touch me, I’m going to scream” hanteerde alle stijlelementen en was ‘the big final’ van de set .
In die zestien jaar presteren ze het (nog steeds) om die americana sfeer in z’n extravertie en ingenomenheid in een intense pracht onder te dompelen.
Tja , we werden verwend hoor , in dat alt/americana sfeertje zijn er die andere Amerikanen uit LA, Dawes van de broers Taylor en Griffin Goldsmith , de ideal geleider op My Morning Jacket.
Ze waren al op tour als begeleidingsband van Conor Oberst, Jackson Browne en klopten ook al aan bij Jim James. Een nostalgisch bed wenkte, die verder ook refereerde aan Wilco en Black Crowes . Ze zijn toe aan hun vierde plaat en brengen een mooi samenspel van hun doorleefde sound, geleverd door een standaardinstrumentarium , aangevuld met keys/piano en gedragen door indringende , meerstemmige vocals. Sterk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dawes-01-09-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/my-morning-jacket-01-09-2015/
Organisatie: OLT Rivierenhof (ism Arenbergschouwburg , Antwerpen)
Nederlands 
Français 
