Eén van die opkomende talenten binnen de r&b pop is Banks . Haar debuut telt maar liefst veertien songs en er worden er zelfs nog vier toegevoegd . Nu , muzikaal weet haar r& b pop wel te raken , en wordt er een duister , dreigend trip/hip/soul kantje aan toegevoegd door de trage, slepende beats .
Algemeen: een sfeervolle sound , wat melanchool zelfs , met een lichte groove (“Waiting game”, “F** k em only we know”, “Alibi”, de titelsong en nog een paar). Hier zijn de meeste songs op geleest , maar ze kan het ook sober , minimaal houden , wat het brozer maakt, “Brain”, “You should know where I’m coming from” , “Someone new” en “Under the table”. Op die manier is de plaat evenwichtig tussen breekbaar en krachtig .
Een Brits goed debuut als goede start ...
Eurorock 2015 – 15 en 16 mei 2015 - Gothic or tragic?
Eurorock 2015
Festivalterrein
Neerpelt
2015-05-15
Hans De Lee
dag 2 – zaterdag 16 mei 2015
Door het regenweer was iedereen onder de tent gaan postvatten en leek het wel alsof er veel meer volk aanwezig was tijdens de optredens. In werkelijkheid was dit echter niet het geval, integendeel! Het viel ook meteen op dat heel wat cateringkraampjes dicht waren en dat het uurschema van de bands niet meer klopte…pas later werd duidelijk wat hiervan de reden was …
Xandria was de eerste band die ik ging bekijken en dit Duitse 5-tal bracht een degelijke set van de zogenaamde female voice metal met gothic invloeden. De muziek deed sterk denken aan de meest bekende groepen uit het genre : Within Temptation, Epica, Nightwish…stevige metal doordrongen van symphonische elementen en voorzien van een engelenstem. Zangeres Dianne van Giersbergen (NL) leverde een prima prestatie, al bleek ze beter in de hoge uithalen dan in de eerder lage tonen en passages. Het moeilijke in dit genre is zich weten te onderscheiden van de andere (bovengenoemde) bands en daar slaagde Xandria misschien ook te weinig in. Zonder twijfel klassemuzikanten en dito frontvrouw maar toch wel een tekort aan originaliteit en eigen geluid. ‘Dreamkeeper’ en afsluiter ‘Valentine’ kwamen boven de middelmaat uit en bewezen het potentieel van Xandria! Nieuw werk komt uit op 31 juli.
Een project dat ook al geruime tijd meegaat is het duo Portion Control uit Londen. Zij brachten een intense maar sobere set van oldschool EBM zoals in de beginjaren van Nitzer Ebb. De nummers klonken niet slecht maar na een tijdje ging het optreden toch wat vervelen omdat er iets te weinig vaart in zat en de meeste songs vrij monotoon waren.
Peter Hook (Joy Division) was de verrassing van de dag! Ook al moest hij nog voor een stuk uitbetaald worden voor het optreden (dixit hemzelf) toch vloog hij er samen met zijn groep enthousiast in en bracht hij heel wat los bij het publiek. Terloops droeg hij het concert op aan de pas overleden BB King en aan Ian Curtis die al 35 jaar niet meer onder ons is. Prachtige, weemoedige, sferige rockmuziek met hier en daar wat punkinvloeden, wat ouderwetse electronica op de achtergrond en een pak klassiekers van songs waaruit Hook kon plukken maakten van zijn set een heerlijke nostalgische jukebox! Het hoeft geen uitleg dat nummers als “Isolation”, “She’s lost control” en het beklijvende “Love will tear us apart” een massale en uitbundige reactie uitlokten bij het publiek. Maar ook nummers als ondermeer “No love lost”, “Digital” en “Transmission” klonken bijzonder snedig en intens. Wat mij betreft het hoogtepunt van dit memorabele Eurorock.
Velen betreuren nog steeds de beslissing van Dirk Ivens om zijn ‘kliniek’ voorgoed te sluiten maar gelukkig heeft de man een aantal andere projecten waarin hij zich zeer verdienstelijk blijft uitleven. Absolute Body Control is zowat het toegankelijke broertje van The Klinik, pure electro maar minder extreem en scherp. Het was meteen duidelijk dat Dirk er veel zin in had (ondanks alle onheilsberichten die intussen volop de ronde deden op het festival) en samen met zijn kompaan Eric Van Wonterghem zette hij een erg gesmaakt optreden neer en beloonde hij de fans zelfs met een bisnummer en dansje met kind op het podium. Vooral in het begin van de set (“Melting Away”, “Sorrow” en “Love at first sight”) en aan het slot (“Give me your hands” en “Into the light”) was het echt genieten van deze oude rotten in het electro/industrial wereldje.
Met hun melodieuse/symphonische/progressieve rock vormde Anathema een beetje een vreemde eend in de bijt op de affiche van dag 2. De intro met kerkorgel was wel heel toepasselijk op de ‘Heaven Stage’ en het zweverige begin deed niet onmiddellijk vermoeden dat de band hier een topprestatie zou neerzetten, tot zanger ‘mister Cavanagh’ zich roerde. Wat een mooie, krachtige en loepzuivere stem heeft die kerel! Voor velen misschien iets te commercieel en met iets te uitgesponnen nummers, voor de fans echter een streling voor het oor met nummers die stuk voor stuk een sterke opbouw kennen en ondanks de duur (5 minuten en meer) nooit langdradig worden of gaan vervelen.
Ook de samenzang met vocaliste Lee was een voltreffer en maakten de nummers gevoelig en broos ook al zaten er geregeld stevige gitaarpartijen in. Voorheen kende ik de groep en de nummers amper maar ik was echt onder de indruk van hun gig in Neerpelt en meteen fan van hun ‘luisterrock’. Mijn favorieten waren de pareltjes “Lightning song” en het recente “Distant Satelittes”! Pure klasse!
Tanzwut tapt uit een heel ander muzikaal vaatje! Zij brengen een soort van ‘middeleeuwse’ gothic rock, een genre dat vooral in hun thuisland Duitsland populair is. Vendelzwaaiers op het podium, 2 doedelzakspelers en een zanger met rode duivelshorens op zijn verder kale knikker! “Brot und Spiele” wordt ingezet, gevolgd door “Ihr wolltet Spass” (met clavecimbelgeluid) en “Das Meer”. Meteen zijn alle fans wakker en reageren ze uitbundig op de gekende sound. Daarna is het tijd voor het nummer “Freitag der 13” van de laatste CD en het snelle “Spiegelkabinett”. Tijdens “Heimatlos” maak ik me de bedenking dat de band naar mijn gevoel iets te weinig variatie legt in hun nummers. Ze gebruiken immers altijd hetzelfde basisrecept, nu eens met wat zware gitaren, dan eens met doedelzakgeluiden en helemaal op het einde van de set wordt zelfs een reuzepauk en gong bovengehaald. Maar steeds is er die herkenbare sound en opbouw die in elke song terugkeert en teveel wordt uitgemolken. Gelukkig zijn er ook nummers als “Nein, nein, nein” die uitstijgen boven de middelmaat, veel harder klinken en langer blijven hangen. Degelijk concert maar Tanzwut zal in ons land altijd voor een zeer beperkt nichepubliek blijven denk ik.
Ondertussen was het bijna middernacht en iedereen vroeg zich af of Killing Joke nu uiteindelijk zou spelen of niet. Na heel wat gespeculeer en het definitief afhaken van Front 242, The Neon Judgement en Fields of the Nephilim kwam finaal toch het goede nieuws dat de legendarische band uit de UK zou aantreden en zelfs een extra lange set zou brengen. De soundcheck liep wat uit en de intro was vrij lang maar opener “Love like blood” maakte alles goed en zette onmiddellijk de tent in vuur en vlam. Tijdens opvolger “Wardance” zorgde een vuurspuwer letterlijk voor vlammen op het podium en met “Complications” trad Jaz Coleman (volledig gehuld in zwarte overall) prominent op de voorgrond als bizarre maar geniale frontman.
Ondanks het chaotische verloop was wat mij betreft ook deze 2de festivaldag meer dan geslaagd! Nogmaals een dikke pluim voor alle vrijwilligers die in moeilijke omstandigheden besloten door te gaan en voor alle bands die (zelfs zonder of gedeeltelijke vergoeding) hun fans niet in de kou lieten staan!
Tijdens de nacht van zaterdag op zondag zou Therion en Legend uit Ijsland Eurorock 2015 afsluiten, doch toen probeerde ik alvast veilig thuis te geraken en dromenland op te zoeken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eurorock-2015/
Organisatie: Eurorock
Eurorock 2015 – 15 en 16 mei 2015 - Gothic or tragic?
Eurorock 2015
Festivalterrein
Neerpelt
2015-05-15
Hans De Lee
Over Eurorock 2015 is al heel wat geschreven in de pers! Helaas ging het hierbij amper over het muzikale aspect van het festival maar des te meer over de financiële en organisatorische problemen die zich ter plaatse voordeden.
Gezien ik de ware toedracht onvoldoende ken en me niet wil baseren op geruchten of meningen van betrokken partijen wil ik het in dit verslag enkel hebben over wat er muzikaal te beleven viel tijdens de 2 dagen in Neerpelt. En geloof me dat was heel wat!
Hoedje af trouwens voor de vrijwilligers en bands die zich kosteloos hebben ingezet om het festival overeind te houden en al het mogelijke hebben gedaan om de 2de festivaldag echt de moeite te maken.
dag 1 – vrijdag 15 mei 2015 - Veel zwart volk maar niet zwart van het volk
Bij het betreden van de festivalweide was A Split Second net begonnen aan het laatste deel van hun setlist. “On command” en “Bend my body armour” klonken bijzonder heavy en van de gekende afsluiter “Flesh” werd een snelle versie op het publiek losgelaten. Het geluid kon beter afgesteld en er mocht gerust nog een pak meer volk in de tent aanwezig zijn maar als eerste kennismaking met Eurorock 2015 was dit een aardig begin.
Arbeid Adelt en vooral frontman en mediafiguur Marcel Vanthilt pakte het anders aan. Met humor, grijze baard en in spierwit 3-delig maatpak probeerde hij het publiek in te pakken…helaas met schraal succes. Het optreden was muzikaal zeker geen hoogvlieger, eerder een persiflage waarbij de band letterlijk en figuurlijk de tijd terugdraaide. Enkel de meest gekende nummers waarmee Arbeid Adelt hun optreden afsloot konden de mensen voor het podium bekoren. Het ‘vrolijke’ ‘Lekker Westers’, de leuke cover ‘De dag dat het zonlicht niet meer scheen en klassieker ‘Death Disco’ met Luc Van Acker even in de rol van rapper.
Met The Honeymoon Cowboys stond de 3de inlandse band op rij op de affiche. Deze eerder rock gerichte band (met ex-Siglo XX leden) speelde een heel degelijke set die wat deed denken aan een kruising tussen Editors en Nick Cave, met hier en daar een snuifje Joy Division of Jesus and Mary Chain. Gaandeweg het optreden klonken ze alsmaar steviger en ontpopte de zanger zich als een gedreven frontman met veel lef, présence en specifiek stemgeluid.
Daarna was het de beurt aan Customs, eveneens uit België en gekend van enkele bescheiden ‘hits’ een paar jaar terug. De 4 muzikanten (keurig in maatpak en das) brengen een easy listening mix van loepzuivere pop en rock. Getuige daarvan zijn vooral de nummers “The Matador”, “Velvet Love”, “Justine”, “Harlequins of love” en de topper “Rex” waarmee ze een geslaagd optreden afronden.
Uit Duitsland kwam Diary of Dreams hun opwachting maken op de Hellstage. De band rond zanger Adrian Hates bestaat al meer dan 20 jaar en brengt stevige rock/darkwave met electro invloeden (op tape). Zelf ziet Adrian eruit als een echte metalzanger, een enorm contrast met de gitarist met wit gelaat en gitzwarte hanekam.
De nummers zijn afwisselend in het Duits of in het Engels maar in beide gevallen herkenbaar aan hun donkere, zware, epische sound die je wel meer hoort bij Duitse band uit het genre. Persoonlijk vind ik de nummers in hun eigen taal veel beter klinken en ben ik niet echt onder de indruk van “Chemicals” of “Psycho logic”. Geef mij dan maar het nummer “Undividable” of nog beter, het stevige “Kindrom” waarmee ze op een pittige manier een einde maken aan hun set.
Met The Cruxshadows staat een Amerikaanse groep op het podium die ondermeer bestaat uit een aantal wulpse dames/danseressen (soort van gothic barbies) o.a. met viool en een zanger met zeer opvallend kapsel, die het optreden begint vanuit het publiek en de frontstage. Allicht typisch voor de band is dat het visuele belangrijk is en dat voor het eerst de electro invloeden de bovenhand halen in de gebrachte muziek. Opener “And i believe” klinkt zeker niet slecht maar al snel is duidelijk dat de gimmick toch beter is dan het stemgeluid van de hippe zanger. De songs klinken allemaal gelijkaardig, overstijgen nooit het niveau van de middelmaat en blijven weinig of niet hangen. De frontman doet nochtans zijn stinkende best om de halfgevulde tent op gang te krijgen en duikt geregeld zelf het publiek in.
Geef mij dan maar de stevige industrial electro van Suicide Commando waarmee frontman Johan Van Roy uit Leopoldsburg een echte thuismatch speelt. Opener “Bind, torture & kill” geeft meteen zijn visitekaartje af : snelle, krachtige en agressieve sound met live drums (Mario Varewijck) en ‘vervormde’ vocalen. Ondanks een pijnlijke knieblessure (optreden met brace) geeft Johan zich volledig en raast hij als een bezetene over het podium. “(Come on and) Hate me”, “When evil speaks” en het snedige “Cause of death” kunnen op veel bijval rekenen van het publiek. Oudere nummers (Suicide Commando bestaat bijna 30 jaar!) worden afgewisseld met recenter werk. Hoogtepunten zijn het vette “Dein Herz, meine Gier”, “Unterwelt”, “Attention Whore” en als afsluiter het genadeloze en opzwepende “Die motherfucker Die” dat drijft op een heerlijke heavy beat. Sterke prestatie!
Vive la Fète begint met een streepje klassieke muziek om dan het publiek te bestoken met hun gekende mix van uiterst dansbare en aanstekelijke poppy electro/disco rock. Ondanks het repetitieve karakter en de inwisselbaarheid van heel wat nummers blijft de set boeien en is het enthousiasme en het Frans accent van frontvrouw en diva Els Pynoo een lust voor het oog. “Tokyo”, “La Vérité”, “Ne touche pas”, “Maquillage” enz. gaan er bij het publiek in als zoete koek en zijn een verademing tegenover de eerder donkere en zware muziek van menig andere bands op de affiche.
Oomph! was de band waar ik het meest naar uitkeek! Al meer dan 20 jaar ben ik fan probeer ik Dero, Flux en Crap min of meer te volgen. Ik zag ze met de jaren groeien van klein en puur EBM project naar een succesvolle electro/rockband met heldenstatus in thuisland Duitsland na de grote doorbraak met single “Augen Auf”. Opener “Unzerstörbar” van de laatste CD ‘Des Wahnsinns fette Beute’ klonk nog wat aarzelend door het slechte geluid maar daarna kwam zanger Dero goed op dreef (geflankeerd door 6! Muzikanten) en oa. “Das Weisse Licht” en “Niemand” klonken heel Oomph!
Midden in de set keerde men ‘back to basics’ en speelden de 3 originele leden van de band enkele van hun allereerste nummers.”Mein Herz” en “Der Neue Gott” klonken als heerlijk ouderwetse EBM ontdaan van live gitaar en drums maar des te meer electro klavieren. Mooi om de roots van de band op die manier terug tot leven te brengen. Het snoeiharde “Mitten ins Herz” bracht de sound terug het hedendaagse geluid, “Seemann” bracht het publiek aan het wiegen en de succesnummers “Augen auf” en “Gott ist ein Popstar” zorgden voor een mooi slot van de set van 60 minuten.
Toen het de beurt was aan ASP was de tent nog slechts voor 1/3 gevuld en gaf het publiek een eerder tamme en vermoeide indruk. De imposante zanger van de band had het zich allicht allemaal anders voorgesteld en probeerde er met zijn Duitstalige gothic rock toch nog het beste van te maken. “Sanctus Benedictus” klonk best goed maar daar waar ASP in hun thuisland een enorm omvangrijke en trouwe schare fans heeft, moest het hier in Neerpelt tevreden zijn met enkel een handvol die- hards die het nummer herkenden. Het stemgeluid van zanger en oprichter Alexander Spreng varieert van vrij schel tot eerder zware en donkere stukken, maar is toch eerder beperkt te noemen. Naar het einde van de set haalde hij alles uit de kast om toch wat sfeer in de tent te krijgen en dankte hij voor de respons. “Ich bin dein Meister”, “Das schwarze Blut” en vooral het recente en stevige “Ich will brennen” konden alsnog op de verhoopte reactie rekenen.
Tot slot pikte ik, na een lange dag, nog een paar nummers mee van Apoptygma Berzerk uit Noorwegen! De groep bestaat reeds meer dan 25 jaar. Oorspronkelijk begonnen met vooral een EBM sound maar door de jaren heen geëvolueerd naar een meer gitaargerichte aanpak waardoor nu soms wordt gesproken van futurepop of futurerock. Wat mij betreft deed hun geslaagde set en geluid me spontaan denken aan Placebo en Suede. Nummers als “Love never dies” en “Shadow” klonken fris en overtuigend. De band had duidelijk meer publiek op de been gekregen dan voorganger ASP.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eurorock-2015/
Organisatie: Eurorock
Dunk!festival 2015 – zaterdag 16 mei 2015 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2015
Jeugdheen De Populier
Zottegem (Velzeke)
2015-05-16
Simon Van Extergem
We zijn vertrokken voor de derde en laatste dag van Dunk. We vliegen er meteen in met The End of the Ocean. Amerikanen die voor de eerste keer naar Europa afzakken. Ze zijn met velen gekomen want er staan 6 muzikanten op het podium, 2 dames en 4 heren om precies te zijn. Wat ze brengen is traditionele post-rock. De nummers kabbelen van rustig naar snel, van verstild naar hevig. De toevoeging van keyboards, die redelijk prominent aanwezig zijn zorgen voor een heel aangenaam eigen accent
De volgende band komt van nog ietsje verder. Labyrinto speelde enkele jaren geleden al op Dunk. De twee zijn in niets meer met elkaar te vergelijken. Waar het vroeger allemaal speels en soms wat jazzy klonk is nu de donkerte ingetreden. Het zonnige heeft plaats gemaakt voor de nacht. Ze flirten nu meer met een ‘Year of no light-geluid. Een gitzwarte warmte komt over het publiek neer. In de trage stukken wordt de duisternis reeds opgebouwd. Wanneer het stevig wordt breekt het donker helemaal los. Van waar die bruuske breuk met het verleden komt weet ik niet. Maar ik juig het hen zeker toe! De stillere, rustigere stukken zorgen voor een mooie break van al de hevigheid, maar worden soms nog iets te lang gerokken.
Tijd voor mijn persoonlijk hoogtepunt van de avond: Year Of No Light. De Franse post-metal van deze 6 mannen is voor mij met geen andere band te vergelijken. En hoewel vanavond niet hun beste optreden was dat ik al gezien heb, blijven ze met kop en schouders boven de rest uit steken. Geen seconde laat de band je ongeroerd. Hun instrumentale lappen muziek nemen je mee naar een wondere wereld, de wereld zonder licht, zonder lucht, zonder zicht. Enkel maar muziek. Een band met een no nonsense attitude die er staat zonder show en zonder tierelantijntjes. De muziek primeert en overstijgt alles. En de muziek blijft hangen, lang hangen. Een kwartier na de show tril ik nog helemaal na.
Na dit past eigenlijk alleen maar stilte. Maar de Stargazer trekt toch de aandacht. Daar speelt Sixth Minor. Officieel een duo, want maar met 2 op het podium. Echter verscholen achter de mengtafel staat er nog iemand met gitaar en micro in de hand. Een vreemd schouwspel. De band zelf maakt er een bonte en uitdagende mengeling van. Zwervend op de grens van post-rock, electro, industrial,... Een moeilijke mix, maar niet voor deze heren. Alles wordt perfect gecombineerd en in songs gegoten. Het vergt soms wat moeite om de kronkels te vatten. Maar als je je open stelt is de combinatie wonderbaarlijk. Nu eens een rave, dan weer een typisch Dunk optreden. Wat een variatie.
Amenra maakt eindelijk haar opwachting op Dunk. Na jaren op het verlanglijstje te staan van de organisatie en het publiek is het eindelijk zo ver. Wat nog te schrijven over Amenra? Lees er alle verslagen maar op na. Amenra is een wereldband die het publiek weet te raken, daar waar het pijn doet. Ook vanavond maken ze hun naam en faam weer meer dan waar. De dag voordien speelden ze nog een akoestische set in Gent. Vandaag is daar bijna niets meer van te merken. Want naar Dunk komen ze met hun full show. Hoewel ook hier een deeltje van de akoestische show overloopt naar deze avond. Bij enkele nummers declameert Collin (de zanger) enkele poëtische werken. Maar voor het overige is dit helemaal Amenra zoals we ze kennen: hard, gemeen, rechtdoor, stijlvol, wereldklasse,… Een Belgische topband met internationale allure.
En zo zijn we weer bij het einde aangekomen. Wat een mooie editie, wat een fenomenaal festival. Op naar volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2015/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2015 – vrijdag 15 mei 2015 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2015
Jeugdheen De Populier
Zottegem (Velzeke)
2015-05-15
Simon Van Extergem
Thisquietarmy nodigt ons uit in het bos. Doom, drone, noise die tussen de bomen weerklinkt. Het is weer iets anders en enkel mogelijk op Dunk. De sfeer van Thisquietarmy past perfect in deze setting. Het mooie weer is ook mooi meegenomen. De zonnestralen vallen doorheen het bladerdak.
Terug in de tent voor Stories From The Lost. Post-metal, met een nu-metal. Stevige kost op de nuchtere maag. De dubbele bas van de drum doet de darmen trillen. Niet bijster origineel. De nadruk ligt vooral op hard en niet zozeer op finesse. Het is vooral bij de rustigere stukken dat ze een grote kunde aan de dag leggen. Maar van zodra de electro haar intrede doet, voel je dat het het gaspedaal wordt ingedrukt en dat het tempo de lucht in gaat. Hier is het vooral op riffs gebaseerd. Wanneer de gitaar echter weer lyrisch klinkt, toont de band wat ze in hun mars hebben.
Solskyri komt uit het verre Australië: vrolijke post-rock met een poppy ondertoon. Een vrolijke bende die vrolijke muziek brengt. Post-rock moet niet altijd serieus zijn. Al dansend gaan we de tent uit. Hun muziek nog steeds in de oren en in lijf en leden naspelend en natrillend.
Tangled thoughts of leaving zijn de volgende Aussies op de agenda. Hier draait het voornamelijk rond piano. Wat vrij uniek is in het genre. Meestal komen de pianotonen uit een computer. Hier op de voorgrond. Wat de band uiteraard een uniek geluid geeft. Denk bij piano niet dat het er lieflijk aan toe gaat. De pianist doet danig mee met de mokerende gitaren drums en bas. Jammer dat de rustige stukken steeds snel moeten plaats maken voor het zwaarder werk.
Stargazer tijd nu. We verwelkomen Alice In The Cities. Een Berlijnse band met Belgische, Franse en Italiaanse roots. Hoe Europees kan een band zijn? Nog maar sinds 2012 bezig en nu hun eerste LP in de rekken. Hoewel ze zichzelf als post-rock omschrijven heb ik toch de indruk dat ze het genre overstijgen. Hun stijl blijft niet beperkt tot post-rock, maar ze mixen daarbij ook elementen uit Britpop, pop, rock,… Wat het geheel een dansbaar of toch meebeweegbaar geheel maakt. Een boeiende mix van een jonge en uitdagende band die mij helemaal overtuigt.
The Ocean mag in de hoofdtent aantreden. En dat doen ze met overtuiging. De band straalt een ongelofelijke energie uit en de gigantische lichtinstallatie komt volledig tot zijn recht bij hen. Deze Duitsers maken er een waar spektakel van. Maar jammer genoeg valt hun muziek buiten mijn interesseveld. Daarvoor neigen ze te veel naar metal.
The Eye of Time stond in het groot in op mijn programma aangestipt. Na het beluisteren van het werk van deze Franse solo-artiest kijk ik echt uit naar wat hij er live van zou maken. Hij heeft al menig water doorzwommen: van klassiek geschoolde muzikant naar de punk en de hardcore afgedwaald. Dit alles wordt prachtig gereflecteerd in zijn muziek. Op Dunk komt hij zijn plaat ‘ANTI’ voorstellen. En dat doet hij met verve. Gewapend met drums, cello, gitaar en natuurlijk een voortreffelijk loop station bouwt hij een eigen universum op. Een donkere wereld die de titel van de plaat meer dan eer aandoet. Muziek echter die ook weet te beroeren en die mij echt raakt. De man heeft een idee, een concept, een visie die perfect klopt. Een mooie prestatie.
De klepper van deze avond is Caspian. Amerikanen die al heel wat optredens achter de rug hebben. Een ware klepper, want als het op post-rock aankomt zijn er niet veel die beter doen dan hen. Dat hebben ze deze avond opnieuw bewezen. Caspian weet perfect 2 belangrijke onderdelen van hun genre te verweven tot één geheel: de zachte, lyrische stukken samen met de stevige zwaardere mokerslagen. Ze laten je zweven, dromen, verlangen, wiegen wanneer het tempo naar beneden gaat. De piano speelt hierin een grote rol. Ze bouwen laag na laag hun muziek op, meestal gefundeerd op zangerige pianotonen. Ze duwen het gaspedaal op de juiste momenten in en schakelen één à twee versnellingen hoger als het moet. Beide delen van de band vloeien natuurlijk in elkaar over en klinken op geen enkel moment verplicht, bedacht of geknutseld.
Het hele optreden trekt vliegt voorbij, zonder ooit een moment van verveling, maar eerder roept het een verwondering op, verwondering om de pracht van de muziek, de klank de tonen. Hier staan geen ego's op het podium, maar stuk voor stuk steengoede muzikanten die weten hoe het moet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2015/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2015 – donderdag 14 mei 2015 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2015
Jeugdheen De Populier
Zottegem (Velzeke)
2015-05-14
Simon Van Extergem
Een glorieuze dag want het festivalseizoen wordt weer op gang getrokken. Traditioneel is Dunk!festival de opener van de zomer. Maanden ernaar uitgekeken. En nu is het eindelijk zo ver. Dunk!festival is de Europese topper als het aankomt op Post-Rock. En hoewel het festival doorheen de jaren de genres heeft uitgebreid, blijft post-rock toch het hoofdplak zwaaien. Met 2 uitverkochte dagen (telkens goed voor meer dan 700 toeschouwers) op donderdag en zaterdag en ook een vrijdag die opvallend druk bezocht werd, kom het festival zich in de handen wrijven. Een opsteker voor de organisatie. Het festival gaat door in Heem De Populier in Velzeke (vlakbij Zottegem). Een prachtige locatie, vlak in de natuur, die met het mooie weer van dit weekend nog meer tot zijn recht kwam.
Celestial Wolves mag openen. De ideale opener: jonge Belgische post-rock met een stevig kantje aan. Hier en daar wordt er zelf gedweept met post-metal. Ik zag ze vorige maand nog in Magasin 4, waar ze toen de beste band van de avond waren. Dit zal vandaag moeilijk worden. Maar dat ligt vooral aan de kwaliteit van de bands die na hen komen. Celestial Wolves mokeren het publiek wakker en kan direct op een enthousiast publiek rekenen. De show verloopt niet vlekkeloos. Er zijn wat technische problemen en de zenuwen om dit festival te openen. Maar ondanks dit alles kwijten ze zich van hun taak en openen ze de grote tent met allure.
We blijven de Belgische tour opgaan. Deze keer met Cecilia::Eyes. Hun derde keer al op Dunk. Een van de grotere post-rocknamen die ons land rijk is. Ze starten met een vertraging van een half uur. Niet slecht voor de 2e band op de affiche. Hier de iets tragere, traditionele versie van post-rock. Denk dus aan lang uitgesponnen nummers. Versta mij niet verkeerd. Het kan er soms stevig aan toe gaan. Maar daar ligt de nadruk niet op. Het gaat om de opbouw. Dat dit dan uitmondt in een stevig slotakkoord is aardig meegenomen. Traditioneel staat ook meestal gelijk aan weinig origineel. En ook bij hen is dit het geval.
Wang Wen komt van ietsje verder. Dit zestal heeft de sprong gemaakt vanuit het verre China. We verwelkomen de eerste strijkstok op elektrische gitaar (het heeft lang geduurd) alsook de eerste trompet van deze editie. De band volgt het klassiek stramien, zoals ook Mono dat doet. De rustige stukken krijgen door de trompet een hoog lyrisch karakter, die af en toe zelfs wat zuiders gaat klinken. Maar in de stevige stukken wordt het lyrische aan flarden gespeeld. Dan is er geen ruimte voor lieflijkheid, pracht en praal. Dan gaat het keihard rechtdoor. De band brengt dit alles zonder veel originaliteit. Maar het geheel klopt wel en staat er.
Even binnen springen in de Stargazer stage. Die had nood aan een nieuw concept. En kijk, onze klachten werden gehoord. Deze keer geen triestig podium maar in de open lucht, maar een mooie tent, met een mooi podium, mooie belichting,... Een podium Dunk waardig. Ik werp vluchtig een blik op Helen Money. Een soloartieste die met haar cello de hele wereld af reist. Ze speelde eerder al mee met Mono, Russian Circles en andere grote bands. Maar deze keer is ze helemaal alleen gekomen. Gewapend met haar cello en wat elektronica probeert ze het publiek op haar hand te krijgen. Een set doorspekt met drones, drumcomputer en het wonderlijk geluid van een cello zijn het resultaat.
Tijd nu voor Jakob. Voor het eerst sinds 2008 komen ze nog eens over van het verre Nieuw-Zeeland. Waarom het zo lang heeft geduurd is mij een raadsel. Maar ik ben maar wat blij dat ze terug staan, zeker met een nieuwe cd onder de arm. Of die goed is weet ik niet, want ik heb de kans nog niet gehad hem te aanhoren. Dit drietal weet hoe je boeiende post-rock moet maken. Zij kiezen voor het crescendo opbouwen van hun songs. Die opbouw start niet met een saai en rustig stuk. Maar blijkt steeds gevaar en dreiging uit te dragen. Mede dankzij de aanhoudende diepheid van de bas blijft de dreiging steeds aanwezig. Alsof je het in de verte al kan horen donderen en je weet dat het jou kant op komt. Het tempo wordt verhoogd, de drum klinkt steviger en steviger. De gitaar schreeuwt moord en brand en loeit als een sirene. Daar komt het volgende bombardement. Daar is de nieuwe storm. En dit nummer na nummer. Tot je na een uur weer bij zinnen komt en weer even onbevreesd naar adem kan happen
Even happen naar adem in de Stargazer Stage. Daar speelt Monophona. Poppy electonica die een beetje doet zweven. Ze hebben geluisterd naar Fever Ray, maar kunnen net niet die duisternis overbrengen. Wel een aangenaam rustmoment op dit late uur.
Headliner van de avond is Mono. Deze Japanse grootheden in de post-rock verkeren de laatste maanden in bloedvorm. Getuige hiervan hun schitterend optreden in de Cactus. En ook vanavond bewijzen ze dat deze vorm blijft aanhouden. Ze brengen hun muziek met een bombast om duimen en vingers van af te likken. Zonder dat het ooit te melig of te fake gaat klinken. Filmmuziek met momenten, die onder elke scène voor ontroering en vervoering kan zorgen.
Japans vakmanschap, met respect gebracht. Het verheven van muziek tot een ambacht. Grootse afsluiter van opnieuw een mooie Dunkdag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2015/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
The Glücks (uit Oostende) bleken de geknipte opener te zijn voor The Gories. Hun onstuimige garagerock die uit de diepste krochten van de hel leek te komen bracht de zaal meteen op de juiste temperatuur. Zanger-gitarist Alek is nog steeds een ongeleid projectiel die zijn tomeloze energie vond in sloten alcohol en een paar keer de fles deelde met een al even enthousiast publiek. Maar hun rudimentaire rock-‘n-roll bleef parmant overeind wat niet gezegd kon worden van Tina’s drumstel waarin Alek bij wijze van slotakkoord een duik nam. Ik zag ze nu reeds verschillende keren aan het werk en vond ze beter dan ooit.
In 1986 vonden The Gories de rock-‘n-roll opnieuw uit. En dat klonk hoekig en primitief maar was ook uitermate opzwepend. Helaas was het sprookje na een zestal jaar reeds voorbij en ging ieder groepslid zijn eigen weg. Drumster Peggy O’Neill speelde een blauwe maandag bij ‘68 Comeback en verder ook nog bij Darkest Hours. Dan Kroha trad halfnaakt op met de Demolition Doll Rods, heeft met Danny & The Darleans opnieuw een uitstekende groep uit de grond gestampt (binnenkort een nieuwe plaat) en maakte dit jaar een mooie solo-lp voor Jack White’s ‘Third Man Records’, “Angels watching over me”. Mick Collins ten slotte maakte een meesterwerk met Blacktop: “I got a baad feelin’ about this”, waarna die groep meteen splitte, om vervolgens The Dirtbombs te starten. Die laatste band lijkt een beetje op een dood spoor te zijn beland maar Mick zou alweer een nieuw project in de steigers staan hebben : Wolfmanhattan met Kid Congo Powers en de legendarische Bob Bert (Sonic Youth, Pussy Galore, Chrome Cranks,...).
Toch komt er in 2009 een onverwachte reünie van The Gories die hen samen met de Oblivians naar Europa brengt. Sinds die magische tour leidt de groep een sluimerend bestaan met heel af en toe een zeldzaam optreden. Platen komen er niet buiten een wel erg prijzige single die nu enkel na de optredens te koop is. Bijgevolg zou je een nieuwe Europese tour oneerbiedig als poenschepperij kunnen beschouwen terwijl het waarschijnlijk veeleer een manier van overleven is. Maar hun rock-‘n-roll is zo essentieel en tijdloos dat het goed is dat we er af en toe aan herinnerd worden terwijl het voor diegenen die destijds de boot misten dit een unieke gelegenheid was om alsnog kennis te maken met dit mythische trio.
The Gories pakten meteen uit met twee krakers van formaat : “Hey hey, we’re the Gories” en “I think I’ve had it” maar dat kon niet beletten dat de eerste twintig (schat ik) minuten nogal mak klonken. Het geluid zat niet echt goed en Mick Collins moest voortdurend rommelen aan zijn versterker. Maar uiteindelijk sloeg het vuur in de pan en kregen we The Gories als vanouds : primitief en nonchalant maar tevens onweerstaanbaar. De gitaren zorgden voor spetterend maar niet altijd even orthodox vuurwerk terwijl de stem van Mick Collins (één van de mooiste uit de ganse rock-‘n-rollwereld) mooi contrasteerde met die van Dan Kroha. Die laatste mocht ook één keer uithalen op mondharmonica tijdens een Bo Diddley-song. Treffend ook hoe hij met zijn ‘Pure Detroit’ t-shirt zijn failliete stad trouw blijft. En Peggy O’Neill? Die zat gewoon cool te wezen achter haar twee troms met de benen gekruist!
Niets nieuws onder de zon maar niemand had anders verwacht. Het zou trouwens zonde zijn om aan dit erfgoed te raken. The Gories zijn het nog steeds niet verleerd en nummers als “Thunderbird Esq” en “Nitroglycerine” bleken nog steeds aanslagen op de heupen.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Les Nuits Botanique 2015 - Villagers - Jesse Mac Cormack - Patrick Watson - Etherische ADHD
Les Nuits Botanique 2015
Koninklijk Circus
Brussel
2015-05-17
Thalisa Devos
Les Nuits Bota kreeg zondagavond in Het Koninklijk Circus de driepekkel Jesse Mac Cormack, Villagers en headliner Patrick Watson in sneltempo over de vloer.
Jesse Mac Cormack was perfecte ‘music for the soul’. Villagers maakten echter een zeemzoete passage. Zanger Conor O’Brian, in een decor met bescheiden gerafeld vloerkleed en vintage staanlamp, zong en tokkelde een uurtje over het leven en de liefde.
Rond 22u werden eindelijk strakke bolle staanlampen, stroboscopische lichten en een podium vol piano’s, synthesizers, drum- en ander geweld aangesleept voor headliner Patrick Watson.
Patrick Watson - Zijn recentste en vijfde album, ‘Love Songs For Robots’, verraadt –volgende de Canadese krant La Presse- een inspiratie uit de R&B en science fiction. Bovenaards was het alleszins. Al vanaf de eerste noot. Watsons hoge zalvende stemgeluid doet denken aan dat van Jeff Buckley, Nick Drake, James Blake en James Vincent McMorrow, maar dan allemaal tegelijk. Voeg daarbij een interessant samenspel van een handvol topmuzikanten en je krijgt een orkestraal indiegeluid met invloeden uit de jazz en klassieke muziek. Maar dan experimenteler, donkerder en emotioneler.
Onder de betoverende sterrenhemel, flitsende strobo’s of groene stralen, waren hogere sferen nooit veraf. Watson zelf verkeerde ook in hogere sferen, of lijdt gewoon aan een erge vorm van ADHD. Feit is dat de Canadees maar liefst twee uur lang het podium rondhuppelde, -sprong en danste. Een hyperkinesie die ook de nummers kenmerkt. Watson en co. bewezen zich meesters in het bijna filmisch opbouwen van een climax. In het laten aanzwellen van zware synths, donker tromgeroffel en bekoorlijk pianospel.
Dat Watson het hele optreden lang voornamelijk songs speelde uit zijn laatste –minder vertrouwde- worp kon het publiek niet deren. Toch ging het helemaal wild toen die tijdens de eerste bis de keuze kreeg tussen “The Great Escape”, “Big Bird in A Small Cage” en het ooit met ooit met Cinematic Orchestra opgenomen, “To Build A Home”. Watson kroop moederziel alleen aan de podium en maakte van die laatste song een breekbaar en sober rustpunt in de set. Even indrukwekkend was het volgende bismoment waarop de muzikanten het publiek indoken en bescheiden op een stoel gingen staan in het midden van de parterre. Om daar –met enkel de handen voor de mond als versterker- “Into Giants” tot het absolute hoogtepunt van de set te tillen. Aangedreven door het enthousiasme van het publiek stuwde de band nog het langgerekte en bombastische “Giver” door het Koninklijk Circus. Dat ze geen afscheid namen op het intussen voorbijgedreven hoogtepunt was een misser. Laat dat het enige minpuntje zijn van een twee uur durende topper.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 – Yellowstraps - Ibeyi – Kippenvel vanaf het eerste moment
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Orangerie)
Brussel
2015-05-17
Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse
Op zondag 17 mei was het de laatste avond van Les Nuits Bota . Het was een mooie avond met een pak gerespecteerde artiesten als Hot Chip, Patrick Watson en Villagers … Maar ook in de Orangerie … voor Ibeyi, één van de meest beloftevolle bands van 2015. In januari speelden ze nog als onbekenden op Eurosonic Noorderslag voor een zeer intiem publiek. Zondag stonden ze voor een uitverkochte Orangerie.
Yellowstraps mocht het publiek opwarmen. Deze Brusselse band bracht een mix van Folk, UK-Garage en Triphop. Vergelijken kan met bands als Flying Lotus en Mount Kimbie, maar ook met Patrick Watson. De band werd in 2013 ontdekt door LeFtO en nét vandaag brachten ze hun debuut EP uit. Dat België veel talent heeft, wisten we al. Dat er nog veel talent verborgen zit werd na dit optreden nog maar eens duidelijk. Een tropische, kleurrijke sound van dreamy popelektronica, een neuzelende , zweverige, warme zang en de bijkomende percussie boden een laidback gevoel en prikkelden de dansspieren . Beloftevol dus!
Hoofdact Ibeyi bracht dit jaar hun debuutalbum uit en werd getipt en genoemd als één van dé bands van 2015. Het Frans-Cubaans duo zong zowel in het Engels als in het Yoruba, de Nigeriaanse taal.
De 2 zussen, Naomi en Lisa, begonnen hun set A capella met het nummer “Eleggua”. Gewaagd, en toch was iedereen meteen onder de indruk. Niet enkel de A capella nummers zorgden voor verbazingwekkende gezichten, ook het gebruik van hun Cubaanse slaginstrumenten en hun benen en vingers als drum waren erg fascinerend. Ook hun stemmen zijn op elkaar afgestemd en doen ergens ons Zap Mama opborrelen. Wat een evenwicht en harmonie.
Nummers als “Stranger/lover” en “Mama says”, het nummer waar heel hun verhaal mee begon, kwamen aan bod. Voor “River” schakelden de zussen zelfs de hulp van het publiek in. En geslaagd was het.
Onze tip voor de zomer: ga deze tweeling ontdekken op Rock Werchter, want geloof ons, je zal nog nooit met zo veel verbazing naar een optreden gekeken hebben.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 - Steve Gunn - Kevin Morby - Het jaar van de gitaar
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Rotonde)
Brussel
2015-05-17
Nick Nyffels en Johan Meurisse
Wie op de afsluitende avond van Les Nuits gitaren wou horen geworteld in de jaren zeventig, moest in de Rotonde zijn voor een dubbeloptreden van Kevin Morby en Steve Gunn.
Woods is/was uit een Brooklyn, NY afkomstig mooi muzikaal bewaard geheim binnen de Amerikaanse lofi alternatieve americanafolk; dan ook Kevin Morby , die een aantal jaar deel uitmaakte van de band . Al heel wat indievolk was samengetroept in de Rotonde om dit opkomend talent aan het werk te zien die solo ging van 2013 en ondertussen al twee albums op zijn actief uitheeft.
In het materiaal houden ze ergens het midden tussen Steve Wynn, Neil Finn en Bob Dylan , en mag het zelfs iets meer van zich afbijten . Het trio bracht een reeks goede , evenwichtige, boeiende , lichte rauwe broeierige indiegitaarpoprockende parels. Ze voerden ons mee in dat muzikaal landschap als hun instrumenten tot volle ontlading kwamen. Ze hadden een repetitieve ondertoon , bouwden op en behielden die intense spanning. Een schitterende combinatie het onthouden waard!
Steve Gunn (pics homepag) speelde een korte periode in de band van Kurt Vile, en kende vorig jaar een bescheiden doorbraak met zijn album ‘Way out Weather’.
In de Rotonde stond Gunn aan het eerste concert van een reeks van 50, en veel tijd om op te warmen had hij niet nodig. Gunn had een drummer en een bassist meegebracht, maar het was snel duidelijk dat de mans kunsten op gitaar de hoofdrol zouden opeisen. Gunn toonde direct al zijn meesterschap op gitaar, die hij in samenspel met het paukenspel van de drummer, aanvankelijk als een piano liet klinken. Stevig in de jaren zeventig geënte folkrock en americana, met blues elementen deden ons bij moment aan Chris Whitley denken.
Gunn is een superbe gitarist, die zowel met de elektrische als akoestische gitaar uit de voeten kan, en op beiden handig weet om te springen met effectpedalen. Gunn is een gitarist met een unieke stijl, die zijn nummers prachtig in mekaar zet door heel clever om te springen met motieven, herhalingen en variaties, verrassende outro’s aan zijn nummers breit en ook stevig uit de hoek durft komen met gebalde gitaarsolo’s, en dat zowel op elektrische als akoestische gitaar.
Soms was The Dream Syndicate niet ver af, soms een stukje Dylan, of zelfs Nil Lara zonder de salsa-invloeden, maar even goed mocht de deltablues niet ontbreken met slidebewerkingen op zijn afgeklemde gitaar. Nummers die er uit sprongen? Wel, we onthielden zeker “Wildwood”, “Milly’s garden” en “Tommy’s Congo”, een Malinese woestijnblues a la Tinariwen of Tamikrest. In de bis ging Gunn solo, met het intimistische “Mr. Franklin”, wat je nog het best kon beschrijven als Elliott Smith met aparte tunings.
Gunn is zo een van die artiesten die live nog een stuk beter zijn dan op plaat, zoals die andere gitaargod Gary Clark Jr., en samen met die vormt hij misschien wel de Clapton en Hendrix van de eenentwintigste eeuw. Grote woorden misschien, maar ga hem toch maar bekijken als je de kans hebt, dit is een unieke gitarist die je niet zal ontgoochelen.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 – Hot Chip – Hot Hot Heat!
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-17
Johan Meurisse
Een sterke troef om Les Nuits Bota feestelijk af te sluiten was het Britse Hot Chip . Hun heerlijke danspop/elektronica is aanstekelijk , heeft stuwende ritmes , werkt in op de dansspieren en zorgt voor de nodige smileys .
Hot Chip, al meer dan tien jaar in de running , overtuigt steeds in hun livegigs. Toegegeven, op plaat duidelijk middelmatiger, zo ook het recente ‘Why make sense’ , dat in dat rijtje zit, maar bon soit , ze hebben een rits leuke, ontspannende , hitsende , knallende , dromerige en sfeervolle nummers uit die veel goed maken . In hun groovy dance/synthpop zijn er linken met disco, soul, house en psychedelica.
We houden van die sensuele , sexy grooves die een tropisch aangenaam temperatuurtje verwezenlijken . En ook in een volgepakt Chapiteau was er datzelfde gevoel . Met zeven zijn ze live en een hoop elektronica sierde het podium. Synthpop met live instrumenten dus.
De stemmenpracht van de drie- eenheid Joe Goddard , Al Doyle en vooral Alexis Taylor (beetje schoolnerd op leeftijd met z’n zalvende, dromerige zang) passen in het plaatje om lekker weg te dromen en te grooven …
Een evenwichtige set hadden we . Het nieuwe “Huarache lights” bracht ons langzamerhand in dat uniek bepalend Hot Chip sfeertje en met de opbouwende “One life stands” , “Night + day” werden we letterlijk mee gedreven en – gevoerd. “Over & over” liet de eerste discotunes knallen .
Ze weven de nummers aan elkaar , waarbij het lekker vertoeven is in hun wereldje. Middenin de set zakte de spanning wat, dobberde het gezelschap en ervaarden we een lounge gevoel , maar het kenmerkend dampend sfeertje en de luchtigheid kwam er toen aangenaam voortkabbelende refreintjes op de voorgrond traden en het tempo en de beats crescendo gingen. Iedereen bewoog , zwaaide met de handen en zette danspassen op de afsluitende reeks “Ready for the floor” en “I feel better” , die dan ook warm werden onthaald .
Een uitgebalanceerde set en een intens uurtje speelplezier werden verder uitgebouwd in de bis. “Made in the dark” zwol aan , explodeerde en zinderde na. “Why make sense” onderscheidde zich met die 80s electrotunes en dwarrelende psychedelica geluidjes op z’n Grandaddy’s . Tot slot kon een pompend Bruce’s “Dancing in the dark” definitief de streep trekken onder het uiterst genietbaar , dansbaar optreden .
Hot Chip nam uitgebreid afscheid van zijn fans en is opnieuw klaar voor een stomend feestje tijdens de festivalzomer . Af en toe eens uitblazen mag en kan. Hot chip houdt het sfeertje ‘hot’ ‘hot’ ‘heat’!
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Ezra Furman graaft diep en overtuigend in het muzikaal verleden
Ezra Furman
café de Zwerver
Leffinge
Je houdt het niet voor mogelijk... Het optreden kon pas om 23u beginnen omdat Ezra Furman een praktiserende jood is voor wie op sabbat de rustdag pas een uur na zonsondergang voorbij is.
Maar het wachten was de moeite waard geweest. Ezra Furman (afkomstig uit Chicago, Illinois) lijkt wel geboren te zijn op het podium. Zelden zo’n charismatisch artiest bezig gezien. Voortdurend in beweging, dansend (de rustdag had hem blijkbaar deugd gedaan), gekke bekken trekkend, spitsvondig en grappig. Bovendien gezegend met een geweldige stem die me deed denken aan de sneer van John Lennon in het nummer “Mother”.
Inspiratie vond hij meestal in het verre verleden : rock-‘n-roll, soul, gospel, doowop, jazz maar echt retro klonk het nooit. Ongeveer halverwege toen het tempo aanzienlijk zakte en de nummers te gesuikerd werden kende de set een serieuze dip.
Maar even later speelde hij met zijn schitterende band, The Boyfriends, alweer de pannen van het dak met o.a. het van een Bo Diddley ritme voorziene “At the bottom of the ocean”, hét hoogtepunt wat mij betreft.
Na zeer lang aandringen volgde uiteindelijk toch nog een bisronde en werd de avond in ware feeststemming afgesloten.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nils Frahm een label willen opplakken is hetzelfde als een slaapzak in zijn te kleine zakje willen wurmen. Onbegonnen werk. Post-classical met elektronische en minimalistische invloeden zijn een poging om de lading te dekken.
Frahm leerde piano spelen bij de Russische Nahum Brodski, een student met banden naar Tchaikovsky. Later omringde hij zich met Peter Broderick, Ólafur Arnalds, Efterklang en Deaf Center. Frahm behoort tot het selecte groepje artiesten dat getekend staat op het avant-garde label Erased Tapes. Albums als ‘Felt’ (2011), ‘Screws’ (2012), ‘Spaces’ (2013) en ‘Solo’ (2015) werden overladen met superlatieven en Thom Yorke van Radiohead is fan. Maar het is pas wanneer je Nils live aan het werk ziet, dat zijn volle talent tot uiting komt.
Een eerste aanblik op het podium van de Handelsbeurs in Gent zorgde al voor hoge verwachtingen. Behalve een indrukwekkend orgel met drie reeksen houten pijpen waardoor wind werd gejaagd, bracht Frahm ook een vleugel- en buffetpiano mee. Het resultaat was een weelderig gelaagde set met langgerekte aanzwellende synths, kamervullende pulserende beats en een minimalistisch en breekbaar pianospel.
Een set waarbij alle voorgaande naadloos met elkaar versmolten om het binnenste van je ziel te beroeren Een optreden van Frahm is niet in deeltjes te hakken of in nummers te beschrijven. Wat hij op dat podium doet is één geheel. Eén avontuur van aanstoten, porren, charmeren en injecteren van verschillende laagjes. Tot een verwachtingsvolle climax. Om daarna weer helemaal opnieuw te beginnen. En iedereen gehypnotiseerd achter te laten. In een droom ergens ver weg.
Zijn set schipperde tussen een klassiek huiskamerconcert en een uitdijende dj-set. Een performance waarvoor je oren én ogen te kort had en –wanneer je die ogen sloot- het gevoel had dat hij door meerdere mensen werd neergezet.
Met Nils weet je nooit wat je te wachten staat. De verrassing is de helft van het plezier. De andere helft is pure betovering. “Als je lang genoeg applaudisseert, kom ik wel terug”, aldus Frahm. En of zijn vraag beantwoord werd. Frahm is niets minder dan een genie, een bescheiden wonderkind.
Organisatie: Handelsbeurs Gent
Les Nuits Botanique 2015 – Lapsley – Jake Isaac – Jam City – Lapalux: opkomend talent!
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Orangerie – Rotonde)
Brussel
2015-05-15
Johan Meurisse
De Britse Holly Lapsley Fletcher aka Lapsley (pics homepag) is één van de vele UK artiesten die in de shortlist staan van het toonaangevende ‘BBC Sound of 2015’. Ze heeft al een EP ‘Understudy’ uit en balanceert tussen sfeervolle , slepende electropop en dreampop . Een volle Orangerie dompelde zich onder in die zeemzoete pop van de talentrijke jonge dame , die ergens London Grammar doet opborrelen.
Die droompop wordt vooral verwezenlijkt door haar warme, neuzelende soulstem , en kwetsbaar klinkt ze als als ze een paar nummers op piano inzet . Haar etherisch materiaal is meer introspectief, voert ons mee en nestelt zich een weg door de zachtmoedige elektrotunes en indringende , kletterende elektronische percussie .
Songs als “Falling short”, “Dancing”, “8896” en het afsluitende “Station” intrigeerden , naast een overtuigend opgehoeste “Rhiannon” van Fleetwood Mac.
Goede songs zondermeer , waarbij Lapsley op zoek is naar een Bat For Lashes’ “Daniel” , wat een definitieve doorbraak naar een breder publiek kan verzekeren …
Ook in het oog te houden is het Britse talent Jake Isaac , die al het hart van Elton John heeft veroverd en zijn EP ‘Where we belong’ kon uitbrengen op zijn label . Hij is hem dan ook zeer dankbaar voor de kansen . Deze Isaac brengt een mooie afwisseling van intens broeierige rocksongs, die een groovy, opzwepende ritmiek hebben en rustiger , gevoeliger kunnen zijn, gedragen door zijn blacksoul vocals . Ergens komt hier een Kele Okereke van Bloc Party aandraven, waarbij Isaac zich ontpopt tot een meesterlijk sing/songwriter, multi-instrumentalist en zanger. Hij beheerst perfect de elektrische, akoestische gitaar en piano, waarbij songs als “Hope” , “I’m a man” en de single “Long road” zich weten te onderscheiden. We kregen een gretige , spannende en genietbare set te horen van het trio.
Eventjes een glimp naar de Bota Rotonde , waar elektronische soundscapes het voortouw namen met Jam City en Lapalux …
Het éénmansproject Jam City uit Londen laat allerhande stijlen doorsijpelen in zijn melancho-elektronica , gitaarakkoorden en licht pulserende beats en ritmes dringen door , waarover zijn vocoder zang zweeft . Een grillig (kil en duister) én warm atmosfeertje hadden we hier.
Ook Lapalux aka Stuart Howard liet zich volledig gaan op zijn elektronica . Een apart geluid van sferische sounds van lounge , trance , dwarse, vette beats en grilligheid door de donkere basses ergens tussen FSOL, Bonobo en Flying Lotus in . En ook Fleetwood Mac werd in dit geheel van sounds gebreid . Wat sterk werd onthaald .
Kortom , opkomend talent als noemer vanavond!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lapsey-15-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jack-isaac-15-05-2015/
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Nederlands 
Français 
